บทที่ 59 สุนัขที่มีพลังเดียวกับไรคาเงะ

บทที่ 59 สุนัขที่มีพลังเดียวกับไรคาเงะ

แสงจากดวงอาทิตย์ในตอนนี้ดูจะหม่นกว่าดวงจันทร์เสียอีก

ซางกวนโม่ไม่รู้สึกถึงความร้อนแม้แต่น้อย!

“เฮ้ แก่นั่น แสดงฝีมือหน่อยสิ!”

รู้ดีว่าใบหน้าแก่ๆ ของวาตานาเบะ มูซคงเริ่มเป็นกังวลจริงๆ แล้ว ซางกวนโม่จึงเลิกแกล้งอีกฝ่าย

เขาหันไปมองเจ้าหมาน้อยที่กำลังกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย

“หืม???”

เจ้าหมารู้สึกถึงสายตาของซางกวนโม่ที่จ้องมา

เสี่ยวหวงตัวแข็งทื่อไปในทันที ร่างของมันหยุดนิ่งสนิท ก่อนจะค่อยๆ หันหัวมาทางเขาอย่างช้าๆ ด้วยสายตาหวาดกลัว

ซางกวนโม่เอียงหัวใส่มัน

“มองอะไรอยู่ เจ้าหมางี่เง่า! มานี่สิ!”

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง? ——ทำไมต้องเป็นผมด้วย!”

ใบหน้าของเสี่ยวหวงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ซางกวนโม่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ก็เพราะข้าต้องการน้ำเชื่อมด่วนๆ ไงล่ะ?”

แต่สีหน้าเขาก็กลับมาขรึมลง ก่อนจะตะโกนเร่งเสียงเข้ม

“อย่าชักช้า รีบมาเร็วเข้า!”

เขาหันไปมองวาตานาเบะ มูซอีกครั้ง แต่คราวนี้ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อย

เพราะเจ้าลุงคนนั้นกำลังมองเสี่ยวหวงด้วยสีหน้าขบขัน จากที่เคยเป็นคนกินแตงโม ตอนนี้กลับกลายเป็นคนดูการแสดงแทน...

“ลุงวาตานาเบะ ทำอีกครั้งสิ”

ซางกวนโม่เตือนขึ้น

“อ๋อๆ ได้เลย!”

……

【สายฟ้าจากจักระ】 + 【สุนัขจริง】 = ???

【ความเข้ากันได้ของธาตุ】 70%

【วัสดุ: จักระธาตุสายฟ้า, คุณภาพ (สีน้ำเงิน)】

【สิ่งมีชีวิต: สุนัขจริง, ระดับ (E+)】

【อัตราความสำเร็จในการสังเคราะห์】 200%

【จักระที่ต้องใช้】 100

【จะทำการสังเคราะห์หรือไม่】

【ใช่】

“ลุงวาตานาเบะ เริ่มได้เลยครับ”

ซางกวนโม่บอกกับวาตานาเบะ มูซที่ยืนอยู่ข้างๆ

การสังเคราะห์ได้เริ่มขึ้นแล้ว และเขาไม่คิดจะเสี่ยงใช้พลังชีวิตเกินขีดจำกัดอีกในระยะเวลาสั้นๆ

เขาหันไปมองเสี่ยวหวงที่กำลังถูกสายฟ้ากลืนหายเข้าไปเรื่อยๆ พลางทำหน้าครุ่นคิด

“ใช้จักระแค่ร้อยหน่วย หมายความว่าจำนวนจักระที่ต้องใช้ในการสังเคราะห์คำนวณตามระดับของสิ่งมีชีวิต... แบบนี้ก็ดีเลย”

“นี่มัน...”

วาตานาเบะ มูซก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ แสงสายฟ้าที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“หรือว่าจะเป็นสัตว์อัญเชิญขนาดใหญ่ตัวใหม่อีกแล้ว? แบบนี้ก็จะพอดีเสริมด้านการต่อสู้ระยะประชิดของข้าเลย”

ซางกวนโม่คิดในใจ

ในโลกนินจา ใครๆ ก็รู้ว่ายิ่งสิ่งมีชีวิตมีขนาดใหญ่ ก็ยิ่งทรงพลังมากในการต่อสู้

เช่น เซียนกบฟุคาซาคุและชิมะจากภูเขาเมียวบู, ทากคัตสึยุแห่งป่าชิโกกุ และงื่นหมื่นตัวจากถ้ำเรียวอุจิ — ล้วนแต่เป็นสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอด

ซางกวนโม่ไม่คาดหวังว่าเสี่ยวหวงจะใหญ่ถึงขั้นสัตว์ยักษ์แบบนั้น แต่ถ้าขนาดตัวเพิ่มขึ้นบ้างก็นับว่าดีแล้ว

หลังผ่านไปสิบวินาที สายฟ้าที่ขยายจนมีเส้นผ่านศูนย์กลางราวห้าเมตรก็ค่อยๆ หดตัวลง แสงฟ้าก็เริ่มจาง เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่ในศูนย์กลางที่ห่อหุ้มด้วยประกายสายฟ้าสีน้ำเงิน

บิ๊กบิ๊กวูล์ฟ: “หา! แค่เวอร์ชันขยายของอาหวงเองเหรอ!”

เสี่ยวหวงที่เคยมีขนาดเท่าลูกฟุตบอล ตอนนี้กลายเป็นสุนัขยักษ์ยาวสี่เมตร สูงสองเมตรครึ่ง สีและรูปร่างโดยรวมแทบไม่ต่างจากเดิม

เสี่ยวหวงยกขาอันแข็งแรงของมันขึ้นดู ก่อนค่อยๆ แสดงสีหน้าสิ้นหวัง

“จบแล้ว! ฉันไม่ได้น่ารักอีกต่อไปแล้ว...”

ซางกวนโม่มองร่างที่แข็งแรงและรูปร่างเพรียวของมันอีกครั้ง ดวงตาเริ่มเปล่งประกาย

“สัตว์ร้ายชัดๆ!”

【สัตว์อัญเชิญ · สุนัขจริง】

ระดับ: C

เผ่าพันธุ์: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตระกูลสุนัข

ธาตุ: สายฟ้า, พลังแสง

สกิล:

การรวมแสง (ติดตัว): ดวงตาของสุนัขจริงสามารถดูดซับพลังแสงและกักเก็บไว้ได้

หมาดูถูกคน: เมื่อเปิดใช้ สุนัขจริงจะมองศัตรูด้วยสายตาดูแคลน ทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกด้อยค่าโดยไม่รู้ตัว และโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ความน่ารัก: ลดสติของฝ่ายตรงข้ามลง 30%

ดวงตาโลหะผสมไทเทเนียม: ยิงลำแสงศักดิ์สิทธิ์จากดวงตาทั้งสอง ก่อให้เกิดอาการตาพร่าในวงกว้างและสร้างความเสียหายแบบเผาไหม้ หากโฟกัสแสงให้เข้มข้นสูงสุด จะยิงลำแสงบางเท่าปลายเข็มที่สามารถหลอมทะลุร่างศัตรูได้ แต่ความร้อนมหาศาลนี้จะทำลายดวงตาของมันเองด้วย

โหมดจักระสายฟ้า (เทียม): เปิดการทำงานของร่างกาย เพิ่มความเร็วและพลังป้องกันอย่างมหาศาล

หอกนรก · สี่กรงเล็บ: พุ่งเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วสูง ใช้กรงเล็บทั้งสี่สร้างความเสียหายแบบทะลวงร่าง คล้ายท่าฟ้าผ่าของไรคาเงะรุ่นสาม

บทวิเคราะห์ของระบบ: “ข้าอาจไม่ใช่มนุษย์... แต่เจ้านี่มันคือหมาจริงๆ!”

“โห... เวอร์ชันหมาของไรคาเงะชัดๆ!”

ซางกวนโม่อึ้งจนพูดไม่ออก

โลกนินจาคงจะพังแน่ถ้ามีหมาใช้โหมดจักระสายฟ้าได้ แถมยังใช้ ‘หอกนรก’ ของไรคาเงะรุ่นสามได้อีก!

“ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ แม้แต่นินจาที่ชำนาญธาตุสายฟ้าอย่างซาสึเกะหรือคาคาชิยังใช้โหมดจักระสายฟ้าไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่สามารถปล่อยจักระจากจุดชีพจรทั่วร่างได้ แต่เสี่ยวหวงกลับทำได้!

ถึงจะมีคำว่า (เทียม) ต่อท้ายก็เถอะ แต่แค่ใช้หอกนรกสี่กรงเล็บก็แรงเกินพอแล้ว! เจ้านี่กลายเป็นหมานักต่อสู้เต็มตัวเลย!”

ซางกวนโม่พึมพำ

ขณะเขากำลังดูข้อมูลจากระบบ วาตานาเบะ มูซข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะลูบคลำเสี่ยวหวงไปมา

เขาตบกล้ามเนื้อแข็งแน่นของมันพลางหัวเราะด้วยความชื่นชอบ

ไม่มีชายคนไหนปฏิเสธสุนัขที่ทรงพลังได้ — เว้นเสียแต่เขาจะไม่ใช่ชายแท้!

“พลังจากดวงตาโลหะผสมไทเทเนียมก็ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นมาก หลังจากโฟกัส มันยังสามารถทำร้ายดวงตาของเสี่ยวหวงเองได้อีก แบบนี้นับว่าเป็นไพ่ตายเลยทีเดียว!”

ซางกวนโม่เข้าใจดีว่า ในโลกนินจา เทคนิคใดที่ทำร้ายศัตรูพันหนึ่งแต่ทำร้ายตนเองแปดร้อยนั้น มักจะเป็นสุดยอดวิชา หรือแม้แต่ ‘วิชาต้องห้าม’ เลยก็ว่าได้!

แต่พอเห็นสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของเสี่ยวหวง เขาก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

“เจ้าหมาสิ้นคิด! ตอนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วยังทำหน้าเหมือนอยากตายอีกเหรอ! จะให้ข้าบอกไหม ว่าต่อไปนี้เจ้าจะอยู่ด้วยความน่ารักไม่ได้แล้ว! จากนี้ไปเจ้าคือหมานักต่อสู้! ต้องยืนแนวหน้าให้ข้า!”

เขาตวาดเสียงดัง

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง ——หงิงงงงงงง... ข้าแค่อยากเป็นหมาเกียจคร้านนอนกินเฉยๆ เองนี่นา!”

ซางกวนโม่ไม่สนใจเสียงประท้วงของมัน แต่เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูค่าพลังของตนเอง

【โฮสต์: ซางกวนโม่】

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

สัตว์อัญเชิญ: ……

พลังชีวิต: 225

จักระ: 59

“จากประสบการณ์ก่อนหน้า ต้องใช้เวลาประมาณสองวันกว่าจะฟื้นจักระจาก 59 กลับไปเป็น 100...”

เขาหันไปพูดกับวาตานาเบะ มูซ

“ลุงวาตานาเบะ อีกสองวันช่วยมาที่นี่อีกครั้งนะครับ”

วาตานาเบะ มูซยังไม่ละมือจากการลูบขนทองอ่อนของเสี่ยวหวงที่สูงกว่าตนสองหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล

“ได้สิ ไม่มีปัญหา!”

……

หลังจากวาตานาเบะ มูซจำใจจากไป ซางกวนโม่ก็เริ่มจัดเตรียมของต่างๆ

แต่ก็เจอปัญหาทันที

“เหล็กจักระนี่มันแข็งจริงๆ...”

เขามองดูคุไนในมือที่หักครึ่ง แล้วยิ้มแห้งๆ ออกมา