เมื่อสายลับโคโนฮะถูกเปิดโปง ใครฆ่าโฮคาเงะตอนที่5

บทที่ 5 แฝงตัวในโคโนฮะ

หลังจากที่เยคุระตบหน้าชินไดฉาดใหญ่ เธอก็รีบหนีไปทันที ทิ้งให้ชินไดตะลึงงันอยู่กับที่เป็นเวลานาน

กว่าชินไดจะตั้งสติได้ เยคุระก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

ชินไดที่กำลังเดือดดาล ยัดซูชิห้าชิ้นเข้าปากเพื่อระบายอารมณ์

"บ้าเอ๊ย! มันจะมากเกินไปแล้วนะ! อุตส่าห์จะช่วยให้นางผ่านวิกฤตในอนาคตไปได้แท้ๆ แต่กลับมาทำกับฉันแบบนี้เนี่ยนะ? สมองอันชาญฉลาดของฉัน ถ้าโดนตบจนโง่ขึ้นมาจะทำยังไง?"

ไม่ว่าชินไดจะโกรธแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่เขาจะออกไปตามหาเยคุระเพื่อล้างแค้น

หลังจากกินซูชิที่เหลือจนหมด ชินไดก็นอนแผ่บนเตียง ไขว่ห้างพลางคิดเรื่อยเปื่อย

"เบื่อชะมัด... ว่าไปแล้ว โลกนินจาตอนนี้น่าจะมีโทรทัศน์แล้วสินะ? น่าเสียดายที่หมู่บ้านซึนะยากจนเกินไป ไม่มีทีวีขายเลยสักเครื่อง ถ้ามีล่ะก็ ฉันจะสร้างหุ่นเชิดสักสองสามตัวไปหาเงินซื้อมาสักเครื่องแน่ๆ ถึงจะมีเงินที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี เฮ้อ ไม่มีอะไรให้บันเทิงใจเลยจริงๆ"

หลังจากนอนอยู่ครู่หนึ่ง ชินไดก็ลุกขึ้นมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง แล้วเริ่มง่วนอยู่กับการประกอบชิ้นส่วนบนโต๊ะ... วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

เยคุระไม่ได้กลับมาอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น เธอคงจะออกไปทำภารกิจ ไม่อย่างนั้นถ้าเยคุระอยู่ในหมู่บ้าน เธอจะต้องมาหาเขาทุกวันแน่

คืนหนึ่งในอีกครึ่งเดือนต่อมา

ขณะที่ชินไดกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรุนแรง

กลไกในห้องทำงานทันที เข็มพิษจำนวนมากพุ่งไปยังประตู ในขณะที่ชินไดก็สะดุ้งตื่นจากนิทราเช่นกัน

"ใครน่ะ!"

ชินไดได้เชื่อมด้ายจักระเข้ากับหุ่นเชิด 'คันนะสึกิ' ของเขาเรียบร้อยแล้ว คันนะสึกิซึ่งหลับตาอยู่ บัดนี้ได้ลืมตาขึ้นแล้ว

แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้มาเยือน ชินไดก็รีบคลายด้ายจักระออกทันที พร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจงที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ท่านไคโตะเองเหรอครับ มาทำอะไรหรือครับ?"

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นสีดำขณะมองเข็มพิษที่ตกอยู่บนพื้น แล้วถามว่า "จะวางกับดักในบ้านตัวเองทำไมกัน?"

ชินไดหัวเราะแห้งๆ "ก็แค่เตรียมพร้อมไว้ก่อนน่ะครับ ท่านไคโตะก็รู้ว่าผมมันอ่อนแอ ความสามารถก็ไม่เท่าไหร่ อาจจะตายได้ง่ายๆ ถ้าไม่ระวังตัว ก็เลยต้องรอบคอบหน่อย แต่ว่า... ท่านไคโตะมาหาผมดึกดื่นป่านนี้ มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?"

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามเดินเข้ามาในห้องแล้วพูดกับชินไดว่า "ลุกขึ้นมาก่อน ครั้งนี้มีเรื่องสำคัญอย่างยิ่งที่ต้องให้เจ้าทำ"

หัวใจของชินไดหล่นวูบ เขาสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

ตัวเขาที่อ่อนแอปวกเปียกเนี่ยนะ จะมีเรื่องสำคัญให้ทำ? มันจะเป็นเรื่องอะไรไปได้?

คงไม่ได้จะให้เขาไปสู้รบอีกแล้วหรอกนะ?

ด้วยใจที่เต้นระรัว ชินไดลุกจากเตียงไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามนั่งลงตรงข้ามกับชินไดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ชินได ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องทำประโยชน์ให้กับหมู่บ้านซึนะแล้ว!"

ทันทีที่ชินไดได้ยินคำพูดของคาเสะคาเงะรุ่นที่สาม เปลือกตาของเขาก็กระตุกอย่างรุนแรง เขารู้ทันทีว่ามีเรื่องใหญ่ที่ไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นแล้ว เนื้อหาที่คาเสะคาเงะรุ่นที่สามกำลังจะพูดต้องเป็นเรื่องที่ยุ่งยากสุดๆ แน่นอน

ชินไดรีบพูดขึ้นทันที "ท่านไคโตะครับ ผมก็คิดว่าถึงเวลาที่จะทำประโยชน์ให้หมู่บ้านซึนะแล้วเหมือนกัน ต่อไปนี้ผมจะทำงานล่วงเวลาเพื่อสร้างหุ่นเชิด เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับหน่วยหุ่นเชิดของหมู่บ้านเราครับ!"

สิ่งที่ชินไดคิดอยู่ตอนนี้คือทำอย่างไรก็ได้ให้แถจนรอดตัวไปได้

แต่คาเสะคาเงะรุ่นที่สามกลับโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่จำเป็น เจ้าไม่ต้องสร้างหุ่นเชิดอีกต่อไปแล้ว ข้ามีแผนจะส่งเจ้าไปเป็นสายลับที่โคโนฮะ!"

หัวของชินไดขาวโพลน สมองแทบจะไหม้

ส่งเขาไปเป็นสายลับ? สายลับอะไร?

ไปโคโนฮะ ไปหาเรื่องใต้สะพานนอนงั้นเหรอ? นี่น่ะเหรอการแฝงตัว?

หลังจากได้สติ ชินไดก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างตื่นตระหนก "ทะ-ท่านไคโตะครับ ผมเป็นสายลับไม่เป็นหรอกนะ แล้วผมก็เป็นคนเลือกที่นอนด้วย ไปนอนที่อื่นไม่ได้ แถมยังแพ้ที่ใหม่ง่ายๆ ไปโคโนฮะต้องท้องร่วงอาเจียนแน่ๆ ผมเป็นสายลับไม่ได้หรอกครับ

แล้วท่านไคโตะก็รู้นี่ครับว่าผมมันอ่อนแอจะตายไป อ่อนแอขนาดที่ว่าเกะนิน... ไม่สิ แค่นักเรียนนินจาก็จัดการผมได้ง่ายๆ แล้ว ผมไปแฝงตัวไม่ได้หรอกครับ แบบนั้นไม่เท่ากับไปสร้างความเดือดร้อนให้หมู่บ้านเหรอครับ? ไม่ได้ๆ ไม่ได้เด็ดขาดครับ!"

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "ชินได ครั้งนี้เจ้าปฏิเสธไม่ได้ เจ้าเป็นนินจาของหมู่บ้านซึนะ และเป็นคนรุ่นหลังของข้า ตอนนี้หมู่บ้านซึนะต้องการให้เจ้าไปแฝงตัว เจ้าก็ต้องไป และเจ้าไม่จำเป็นต้องต่อสู้ แค่แทรกซึมเข้าไปในโคโนฮะให้สำเร็จก็พอ"

ชินไดแทบจะร้องไห้ "ไม่ได้หรอกครับท่านไคโตะ ผมทำไม่ได้ ผมโกหกไม่เป็นด้วยซ้ำ ไปแฝงตัวแป๊บเดียวก็ถูกจับได้แล้ว ได้โปรดหาคนอื่นเถอะนะครับ ได้โปรดเถอะ"

ถึงแม้ว่าชินไดจะแอบโหยหาโคโนฮะอยู่บ้าง แต่มันก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น

การไปแฝงตัวในโคโนฮะในช่วงเวลานี้ มันไม่ต่างอะไรกับการไปหาที่ตายชัดๆ

โคโนฮะกับหมู่บ้านคุโมะเริ่มมีการปะทะกันเป็นหย่อมๆ แล้ว พวกเขาจะปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าไปในโคโนฮะง่ายๆ ได้อย่างไร?

ต่อให้แทรกซึมเข้าไปได้สำเร็จ สงครามโลกนินจาครั้งที่สามก็ยังไม่ได้เริ่มต้นเต็มรูปแบบ ถ้ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ หมู่บ้านที่ร่ำรวยอย่างโคโนฮะจะต้องตกเป็นเป้าหมายอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นถ้าโคโนฮะขาดแคลนกำลังคน พวกเขาอาจจะเกณฑ์คนไปรบที่แนวหน้า และคนที่มีที่มาไม่แน่ชัดอย่างเขานี่แหละที่จะโดนเป็นคนแรก

ไปไม่ได้เด็ดขาด ไปไม่ได้เด็ดขาด

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามทุบโต๊ะแล้วตวาด "ชินได เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ในฐานะนินจา การหลีกเลี่ยงหน้าที่ ถือเป็นการหนีทัพได้เลยนะ!"

ชินไดพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "แต่ตอนแรกผมไม่ได้อยากเป็นนินจานี่ครับ ท่านไคโตะต่างหากที่ยัดเยียดสถานะเกะนินให้ผม"

สีหน้าของคาเสะคาเงะรุ่นที่สามฉายแววอึดอัดใจเล็กน้อย

เหตุผลที่เขามอบสถานะเกะนินให้ชินไดในตอนนั้น ก็เพราะเห็นว่าชินไดมีพรสวรรค์อย่างมากในการสร้างหุ่นเชิด และคิดว่าพรสวรรค์ด้านอื่นๆ ของชินไดก็น่าจะดีเหมือนกัน เขาจึงมอบสถานะเกะนินให้โดยตรง

ตามปกติแล้ว การจะเป็นนินจาได้นั้นต้องเรียนที่โรงเรียนนินจาหลายปีและต้องผ่านการประเมินเพื่อรับสถานะนินจา

แต่คาเสะคาเงะรุ่นที่สามไม่คาดคิดว่าชินไดจะมีพรสวรรค์แค่ด้านการสร้างหุ่นเชิดเพียงอย่างเดียว ส่วนด้านอื่นๆ นั้นยากที่จะเอ่ยถึง

ทว่าแววอึดอัดใจนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว คาเสะคาเงะรุ่นที่สามกลับมาทำหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า "นี่ไม่ใช่การปรึกษา แต่เป็นคำสั่ง แม้เจ้าจะไม่ใช่นินจา แต่เจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านซึนะ และเป็นคนในตระกูลของข้า เป็นคนรุ่นหลังของข้า คาเสะคาเงะรุ่นที่สาม ดังนั้นต่อให้หมู่บ้านซึนะต้องการให้เจ้าสละชีพ เจ้าก็ต้องสละชีพ นี่คือความรับผิดชอบของเจ้า!"

ชินไดมองคาเสะคาเงะรุ่นที่สามอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่คิดจะใช้เรื่องส่วนรวมมาบีบบังคับเขางั้นเหรอ?

แต่... ถึงจะเป็นญาติกัน แต่มันไม่มากไปหน่อยเหรอ?

เขาก็ทำประโยชน์ให้หมู่บ้านซึนะมาแล้วเหมือนกัน หุ่นเชิดสองตัวที่เขาสร้างขึ้น ถึงจะทำแบบลวกๆ แต่ถ้าเหล่านักเชิดหุ่นเข้าใจกลไกในนั้น ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวอย่างแน่นอน

ชินไดยังอยากจะโต้เถียงดิ้นรนต่อไป แต่คาเสะคาเงะรุ่นที่สามไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เถียงเลย

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามพูดอย่างเฉียบขาด "ข้าบอกแล้วว่านี่คือคำสั่ง เจ้าไม่มีทางเลือก ถ้าจะให้มีทางเลือกจริงๆ ก็มีแค่ไปแฝงตัวที่โคโนฮะ หรือไม่ก็ถูกจองจำในคุกความปลอดภัยสูงสุดตลอดชีวิตในข้อหาหนีทัพ!"