บทที่ 45: ค่ายโจรลมดำมาถึง มหาสงครามอุบัติ
บทที่ 45: ค่ายโจรลมดำมาถึง มหาสงครามอุบัติ
บทที่ 45: ค่ายโจรลมดำมาถึง มหาสงครามอุบัติ
ณ เบื้องหน้าประตูใหญ่ของนิกายดาบโลหิต บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งได้ ลมราตรีอันเยียบเย็นพัดโชยมา หอบเอากลิ่นอายแห่งเหล็กและโลหิตมาด้วย แสงจากคบเพลิงนับพันส่องสว่างไปทั่วบริเวณ สะท้อนเงาวูบวาบบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของนักรบทั้งสองฝ่าย
บุรุษชราผู้หนึ่งยืนอยู่แถวหน้าสุดของกองทัพพันธมิตร แม้อายุจะล่วงเลยไปกว่าห้าสิบปีแล้ว แต่ร่างกายของเขากลับยังคงตั้งตรงสง่างามราวกับหอกเล่มหนึ่ง ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและดำคล้ำจนน่ากลัว ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยบารมี บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน
เขาคือประมุขแห่งตระกูลฉิน ฉินฮั่นเทียน ยอดฝีมือขอบเขตหยินหยางขั้นปลาย!
"ท่านผู้เฒ่าฉิน เรื่องนี้ไม่ได้เป็นฝีมือของข้าจริงๆ!" จอมสับโลหิตกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นยิ่งกว่าการร้องไห้ มีเพียงผู้ที่ถูกใส่ร้ายเช่นเขาเท่านั้นที่จะเข้าใจความรู้สึกอัดอั้นตันใจนี้ได้ มันคือหายนะที่ตกลงมาจากฟากฟ้าโดยแท้!
ฉินฮั่นเทียนไม่ได้เอ่ยอะไรตอบ แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น รุนแรงยิ่งกว่าคำพูดนับพันคำ!
"หึ! จอมสับโลหิต! เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นคนโง่รึไง?" เสียงอันเกรี้ยวกราดดังมาจากอีกฟากหนึ่ง "ครั้งที่แล้วพวกเราก็หลงเชื่อคำพูดไร้สาระของเจ้าไปหนหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เจ้ายังจะมาแก้ตัวอีกรึ?!"
หนิงลี่กั๋ว หลี่เฉิงหยาง และเหล่าผู้นำจากขุมกำลังต่างๆ ปรากฏตัวขึ้น รัศมีพลังของพวกเขาเกรี้ยวกราดราวกับพายุที่พร้อมจะโหมกระหน่ำ
"ทุกท่าน! มีคนอยู่เบื้องหลังคอยใส่ร้ายพวกเราจริงๆ! ได้โปรดอย่าหลงกลมัน!" จอมสับโลหิตกล่าวอย่างจนปัญญา เขาพยายามจะซื้อเวลาให้ได้มากที่สุด รอคอยกำลังเสริมที่จะมาถึง
"แล้วเพลงดาบเงาโลหิตเมื่อครู่นี้เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร?!" หลี่เฉิงหยางตวาดถาม
ทุกคนต่างรู้ดี เพลงดาบเงาโลหิตคือเคล็ดวิชาประจำนิกายดาบโลหิต! เป็นไปไม่ได้ที่จะรั่วไหลออกไปสู่ภายนอก! เมื่อมองจากประกายดาบที่สะท้านฟ้าเมื่อครู่ ผู้ที่ใช้ออกมาต้องเป็นผู้ที่บำเพ็ญเพียรมานานหลายปี นอกจากคนของนิกายดาบโลหิตแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?!
"ครั้งที่แล้วเจ้าบอกว่าไม่มีพยานหลักฐาน แต่ครั้งนี้ ทั้งพยานและหลักฐานครบถ้วน! เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกรึ?!" หนิงลี่กั๋วแค่นเสียงเย็นชา
"ข้า " จอมสับโลหิตถึงกับพูดไม่ออก เขามีความทุกข์แต่ไม่อาจระบายได้ ใครจะไปคาดคิดว่าจะมีอัจฉริยะปีศาจที่สามารถเรียนรู้เคล็ดวิชาสูงสุดของนิกายเขาได้เพียงแค่เห็นครั้งเดียว แถมยังใช้ออกมาได้รุนแรงกว่าต้นฉบับเสียอีก!
"จอมสับโลหิต ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว คืนนี้ คือวันสิ้นสุดของนิกายดาบโลหิตของเจ้า!"
ฉินฮั่นเทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือ รัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกจากร่างของเขากวาดไปทั่วทุกทิศทาง!
"ฆ่า!!!"
สมาชิกตระกูลฉินคำรามลั่นพร้อมกัน จิตสังหารของพวกเขาพวยพุ่งราวกับคลื่นสึนามิ!
"ท่านประมุขเลือด! พวกเรามาแล้ว!"
ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กองกำลังของแก๊งมังกรวารี แก๊งพยัคฆ์ขาว และประตูเต่าดำก็มาถึงทันเวลา!
แต่ก่อนที่จอมสับโลหิตจะได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ฉินฮั่นเทียนก็ได้ออกคำสั่งและพุ่งเข้าใส่เขาก่อนแล้ว!
"บุก!!!" หนิงลี่กั๋วและคนอื่นๆ ก็เข้าโจมตีด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน!
มหาสงครามที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองชิงซานได้อุบัติขึ้นแล้ว!
ทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น จอมสับโลหิตก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายทันที เขาถูกฉินฮั่นเทียนที่อยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธแค้นโจมตีจนต้องถอยร่นไม่เป็นกระบวน! เขามีพลังต่ำกว่าอยู่แล้วหนึ่งขั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉินฮั่นเทียนที่ต่อสู้ราวกับไม่คิดชีวิต เขาจึงทำได้เพียงตั้งรับอย่างน่าเวทนา!
ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น รองประมุขหลัวชิงกลับถูกหนิงลี่กั๋วสังหารในเวลาเพียงไม่กี่กระบวนท่า! แม้จะอยู่ขอบเขตเดียวกัน แต่หนิงลี่กั๋วผู้มาจากตระกูลใหญ่นั้นแข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด! รองประมุขอีกคนก็ถูกรุมล้อมจนตกอยู่ในอันตราย!
การเข้าร่วมของตระกูลฉิน คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลังอูฐของนิกายดาบโลหิตต้องหักลง!
"บัดซบ! ทำไมค่ายโจรลมดำยังไม่มาอีก?!" จอมสับโลหิตร้อนใจอย่างยิ่ง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นิกายดาบโลหิตต้องถูกทำลายล้างแน่!
และในขณะนั้นเอง พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! แสงไฟวูบวาบปรากฏขึ้นที่ปลายขอบฟ้า พร้อมกับเสียงกีบม้าที่ดังราวกับเสียงฟ้าร้อง!
ธงสีดำที่ปักลายพายุสามลูกโบกสะบัดอยู่ในสายลม สัญลักษณ์ของ ค่ายโจรลมดำ!
"ในที่สุดก็มา!" ดวงตาของจอมสับโลหิตสว่างวาบขึ้น เขารีบสลัดตัวออกจากการเกาะกุมของฉินฮั่นเทียน
"ประมุขเลือด ข้ามาไม่สายไปใช่หรือไม่?" ผู้นำของค่ายโจรลมดำคือบุรุษตาเดียวผู้หนึ่ง ไอสังหารอันชั่วร้ายแผ่ออกมาจากร่างของเขา เขาคือ เว่ยเฉิน หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายโจรลมดำ!
"ไม่สายเลย! ท่านมาได้ทันเวลาพอดี!"
"เฒ่าฉิน! เราได้เจอกันอีกแล้วนะ ครั้งที่แล้วเจ้าฆ่าน้องสามของข้า คืนนี้ เรามาคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่กัน!" เว่ยเฉินกล่าวเสียงเย็น
"เว่ยเฉิน! หนี้เก่ายังไม่ทันได้ชำระ เจ้าก็กล้ามาเคาะประตูบ้านข้าอีกรึ? ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ที่นี่ตลอดไปเสียเถอะ!" ฉินฮั่นเทียนพุ่งเข้าใส่เว่ยเฉินโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!
"หึ! คิดว่าข้าจะกลัวเจ้ารึ?!" เว่ยเฉินก็เข้าปะทะอย่างไม่เกรงกลัว!
เมื่อปราศจากแรงกดดันจากตระกูลฉิน นิกายดาบโลหิตก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก พวกเขาระบายความโกรธแค้นทั้งหมดไปที่คฤหาสน์มังกรดำ!
จอมสับโลหิตมองไปยังการต่อสู้ของสองสุดยอดฝีมือ ความคิดอันชั่วร้ายผุดขึ้นในใจของเขา ขอเพียงเขาร่วมมือกับเว่ยเฉินสังหารฉินฮั่นเทียนได้ก่อน สมดุลของสงครามก็จะเปลี่ยนไปทันที!
"หัวหน้าใหญ่เว่ย ข้าจะช่วยท่านเอง!"
ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนไหว ร่างหนึ่งก็มาปรากฏขึ้นขวางทางเขาไว้ หนิงลี่กั๋ว!
"ท่านผู้เฒ่าฉิน! จอมสับโลหิต ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง!" หนิงลี่กั๋วตะโกน การสร้างสัมพันธ์อันดีกับตระกูลฉินในยามนี้เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง
"หนิงลี่กั๋ว! เจ้ารนหาที่ตาย!" แผนการของจอมสับโลหิตถูกขัดขวาง ความโกรธแค้นของเขาปะทุขึ้นอีกครั้ง!
การต่อสู้อันโกลาหลได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ เสียงอาวุธกระทบกัน เสียงคำราม และเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วสมรภูมิ! ผู้คนล้มตายลงอย่างต่อเนื่อง เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ
และ ณ มุมหนึ่งที่ไม่เป็นที่สังเกต ห่างไกลจากสมรภูมิ ร่างในชุดดำร่างหนึ่งยืนมองดูทุกสิ่งด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก จิตสังหารที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้นี้ ช่างหอมหวานและบริสุทธิ์ยิ่งนัก!