ตอนที่ 8 คนจากจวนอ๋องมู่

ตอนที่ 8 คนจากจวนอ๋องมู่

เค่อหรูอวิ๋นเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง มีทั้งหมด 4 ชั้น มากกว่าครึ่งของชั้นหนึ่งจะเป็นพ่อค้าหาบเร่และคนรับใช้ที่มาดื่มกินรวมกัน รวมถึงบรรดานักเล่านิทานและนักดนตรีก็ล้วนแต่อยู่ที่ชั้นหนึ่ง ซึ่งชั้นที่สองจะเป็นตัวเลือกของตระกูลที่มีฐานะ ส่วนชั้นสามและสี่เกินกว่าครึ่งเป็นที่ของชนชั้นสูงและครอบครัว

อันหลิงเกอคิดตริตรองถึงอันหลิงอีที่ถูกกักบริเวณกว่าครึ่งเดือน วันนี้ครบกำหนดแล้ว หากนางออกมาเพื่อผ่อนคลายที่เค่อหรูอวิ๋นก็พอเข้าใจได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็ปรับอารมณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งลงที่ริมหน้าต่างอย่างสงบ บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา แต่ละคนมีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป อันหลิงเกออดคิดมิได้หากตนเองได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป บางทีอาจจะมีความสุขมากว่าตอนนี้ก็เป็นได้

ในขณะที่นางกำลังนั่งเพลิดเพลินกับความคิดของตนเองอยู่นั้น ปี้จูก็ผลักประตูเข้ามา สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวของอันหลิงเกอ “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูรองมาที่เค่อหรูอวิ๋นจริงด้วย เจ้าค่ะ บังเอิญอยู่ห้องด้านข้างนี้ด้วยเจ้าค่ะ”

เมื่ออันหลิงเกอได้ฟังก็ยกยิ้มที่มุมปากออกมา พร้อมทั้งนึกคิดอยู่ภายในใจว่า : ทนมิไหวจริง ๆ ด้วย

“พี่เสี่ยวเอ้อยังบอกข้าอีกเรื่องหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ”

ปี้จูเอ่ยไปมือก็ย้ายภาพทิวทัศน์ที่แขวนอยู่บนกำแพงออก เผยให้เห็นรูขนาดเล็กเท่าปลายนิ้ว

อันหลิงเกอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็น แต่ยังมิทันได้เอ่ยถาม ปี้จูก็เอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน

ทั้งยังปิดปากหัวเราะออกมา “พี่เสี่ยวเอ้อบอกข้าว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งมู่ซื่อจื่อสังสรรค์อยู่ที่ห้องด้านข้างนี้เจ้าค่ะ นี่จึงเป็นรูที่บุตรีของมหาเสนาบดีต้องการให้เขาเจาะเจ้าค่ะ”

รูนั้นมิได้ใหญ่มากนักแต่สามารถเห็นห้องด้านข้างได้อย่างชัดเจน เมื่อจ้องมองเข้าไปภายในห้องอันหลิงอีที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่า มีหลี่ซื่อนั่งอยู่ข้างกายทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองนางอยู่ ข้างกายพวกนางมีข้าวของกองอยู่มิมากนัก ดูแล้วคงออกมาเดินได้มินาน

“พอได้แล้ว เจ้าดื่มเยี่ยงนี้ อยากให้ข้าอับอายผู้อื่นหรือเยี่ยงไรกัน”

หลี่ซื่อดึงมือของอันหลิงอีเอาไว้ “ก็แค่โดนกักบริเวณเพียงครึ่งเดือน มันทำให้ร่างกายของเจ้าบุบสลายหรือเยี่ยงไร ?”

อันหลิงอีได้ฟังเยี่ยงนั้นก็รู้สึกโมโหปนน้อยใจ “ท่านแม่ ข้าเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านจริงหรือไม่ ในคืนนั้นที่ท่านพ่อโมโหข้า ท่านมิช่วยข้าพูดแม้แต่คำเดียว ? ท่านยังเป็นแม่ข้าอยู่หรือไม่ ? ท่านรู้อยู่แก่ใจดีว่าข้านั้นชอบมู่จวินฮาน ท่านก็ยังมิสนใจ...”

หลี่ซื่อลูบแผ่นหลังของอันหลิงอีเบา ๆ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ลูกแม่ เจ้าอย่าได้ร้อนใจไปเลย ครึ่งเดือนมานี้แม่คิดหาวิธีดี ๆ ได้แล้ว”

อันหลิงอีเมื่อได้ฟังดังนั้นก็หยุดร้องไห้ในทันที พร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นมองแม่ของตนด้วยความดีใจ หลี่ซื่อเมื่อมองเห็นใบหน้าบุตรสาวที่นางเฝ้าดูแลมาอย่างดี มองมายังนางอย่างดีใจ นางจึงยกมือลูบหัวของอันหลิงอีอย่างเบามือ แล้วเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าจงจำไว้ว่า แม่นั้นทำเพื่อเจ้าเสมอ” หลังจากนั้นนางยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง ในท้ายที่สุดเสียงก็เบาจนมิได้ยินอันใด

เป็นเหตุให้ปี้จูที่แอบฟังอยู่กระทืบเท้าออกมาด้วยความร้อนใจ หันมาถามอันหลิงเกอทางสายตา อันหลิงเกอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงส่ายหัวแล้วนั่งลง พอดีกับที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารเข้ามาให้ ปี้จูจึงทำได้เพียงจำยอม

เมื่อดื่มกินเสร็จ อันหลิงเกอก็ได้พาคนสนิททั้งสองไปหาซื้อตัวยาจำนวนมิน้อย พร้อมผ้าใหม่ 2 พับเพื่อมาตัดชุดใหม่ให้กับลู่จิงอวี่และปี้จู และนอกจากนี้ยังได้ซื้อชุดที่ตัดเรียบร้อยแล้วอีก 1 ชุด หลังจากนั้นจึงได้เดินทางกลับจวนโหว

ตลอดการเดินทางพวกเขานายบ่าวทั้งสาม มิมีผู้ใดพูดสิ่งใดออกมา อันหลิงเกอก้มหน้าตลอดทางดูคล้ายกับไร้ความรู้สึก แต่นิ้วมือที่อยู่ภายในแขนเสื้อกลับเกี่ยวพันกันไปมา เปลี่ยนท่าทางที่นิ้วพันกันนับครั้งมิถ้วน

เมื่อถึงเรือนฉีอู๋ อันหลิงเกอได้หวนนึกถึงเรื่องที่ได้พบเจอมู่จวินฮานในวันนี้ ก็ทำให้อันหลิงเกอนึกคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อชาติที่แล้ว อีกมิกี่วันจวนอ๋องมู่จักได้มาเยี่ยมเยือนยังจวนโหว เพียงแต่ชาติก่อนนางนั้นร่างกายอ่อนแอ เป็นเหตุให้ถูกหลี่ซื่อขังไว้ภายในเรือนฉีอู๋ จึงมิได้พบกับมู่จวินฮาน

เมื่อนึกได้เยี่ยงนั้น อันหลิงเกอได้นึกย้อนถึงการกระทำของสองแม่ลูกหลี่ซื่อในวันนี้แล้ว ภายในใจก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที พลันทำให้ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมา พร้อมทั้งนึกคิดในใจว่า : แผนการที่หลี่ซื่อวางเอาไว้ นางจะมิรู้ได้เยี่ยงไร ?

เมื่อคิดได้เยี่ยงนั้น อันหลิงเกอจึงได้นำผ้าที่ทอด้วยไหมทองสองผืนออกมาจากตู้ กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ปี้จู อีกสักครู่เจ้าจงนำผ้าสองผืนนี้ไปให้อี๋เหนียง แล้วเอ่ยว่า...”

“คุณหนูเจ้าคะ พวกนางทำร้ายคุณหนูถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านยังมอบผ้าไหมทองล้ำค่ามากเพียงนี้ให้แก่พวกนางอีกล่ะเจ้าคะ ?”

ปี้จูยังมิทันเอ่ยจบก็เห็นอันหลิงเกอหยิบขวดบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก ผงสีเขียวอ่อนในขวดถูกนางโรยลงบนผ้าไหมทอง ผงนั่นเมื่อสัมผัสเนื้อผ้าก็มลายหายไป ไร้สี ไร้กลิ่น จากนั้นนางจึงพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “ไปเถอะ”

ปี้จูยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ถือผ้าไหมทองไปยังเรือนของหลี่ซือด้วยความดีใจ บังเอิญว่าอันอิงเฉิงอยู่ที่ห้องของหลี่ซื่อพอดี จึงได้เห็นว่าอันหลิงเกอน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ตนเองให้เงินนางออกไปซื้อของข้างนอก นางยังนึกถึงหลี่ซื่อ จนอดที่จะชื่นชมออกมามิได้

เมื่อเห็นอันอิงเฉิงกล่าวชมอันหลิงเกอ หลี่ซื่อก็มีสีหน้ามิพอใจ แต่เห็นว่าผ้าไหมนี้เป็นผ้าที่หาได้ยากในเมืองหลวง ซ้ำยังทำจากไหมทองจึงรับเก็บเอาไว้

ในขณะเดียวกันนั้นเองในจวนอ๋องมู่ มู่จวินหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนังสือ อ่านสารที่ลูกน้องไปสืบหามาให้ใบหน้าปรากฏร่องรอยแห่งความสงสัยขึ้นมา แต่ท้ายที่สุดสายตาก็หยุดอยู่ที่ผ้าไหมที่อันหลิงเกอใช้พันแผลให้ตน ซึ่งในขณะนี้ถูกซักจนสะอาดวางอยู่บนโต๊ะ เขาจ้องมองอยู่เยี่ยงนั้นโดยปราศจากคำเอ่ยอันใด

หลังจากพักผ่อนมิกี่วัน บาดแผลของเขาก็ดีขึ้นมาก แต่เหตุการณ์ในวันนั้นที่เค่อหรูอวิ๋น กลับทำให้เขายากที่จะลืมลงได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงสั่งให้ลูกน้องไปสืบหาข้อมูลของอันหลิงเกอ หลังจากสืบดูกลับทำให้เขานั่งมิติด

มิใช่เรื่องที่อันหลิงเกอนั้นรู้เรื่องที่ตนบาดเจ็บที่เค่อหรูอวิ๋น แต่เป็นเรื่องที่เมื่อหลายวันก่อนที่ฮ่องเต้ได้ทรงพระราชทานสมรสระหว่างตระกูลอันและตระกูลมู่ ซึ่งอันหลิงเกอเป็นบุตรีของฮูหยินใหญ่ตระกูลอัน นั่นหมายความว่าคนที่ช่วยเขาที่เค่อหรูอวิ๋นในวันนั้นก็คือว่าที่ชายาของตนเองหรอกหรือ ?

“น่าสนใจยิ่งนัก !” มู่จวินฮานยกยิ้มขึ้นมุมปากแล้วโยนสารในมือทิ้งไป ในสารกล่าวว่าอันหลิงเกออ่อนแอและไร้ความสามารถ อีกทั้งยังมิมีตำแหน่งอันใดในตระกูลอัน แต่ที่เขาได้พบเจอที่เค่อหรูอวิ๋นนั้น เขากลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้หาใช่คนธรรมดาไม่ หรือว่า...นางตั้งใจหลบซ่อนตัวตนมาเป็นสิบปี ? ความคิดล้ำลึกเพียงนี้ น่าสนใจมิน้อย !

เมื่อหวนคิดถึงวันนั้นที่พบเจอกันโดยบังเอิญแล้ว เขาก็อดที่จะเสียวสันหลังมิได้ จนต้องกลืนน้ำลายและลูบรอยแผลอย่างหวาดผวา วันนั้นเป็นวันที่เขายากจะลืมเลือนอีกหนึ่งวัน...

มู่จวินฮานมองไปยังผ้าไหมที่วางอยู่บนโต๊ะ และได้ทำการตัดสินใจบางอย่าง แล้วกล่าวออกไปว่า

“ซูม่อ ตามข้าไปพบท่านพ่อ เรื่องงานแต่งระหว่างข้าและคุณหนูใหญ่ตระกูลอันควรจะมีการกำหนดวันได้แล้ว...”

…

สามวันให้หลัง ภายในโถงจวนโหว

วันนี้ได้มีการจัดวางฉากกั้นสลักหยกฉลุลาย ใช้ชามเคลือบศิลาดลสุดวิจิตรของเมืองจิ่งเต๋อ จัดเตรียมสาวใช้ที่หน้าตาสะสวยพร้อมด้วยเสื้อผ้าที่งดงาม  ส่วนหลี่ซื่อและอันหลิงอีนั้น แต่งหน้าแต่งตัวสวมเครื่องประดับปราณีตสวยงาม

พึ่งผ่านพ้นยามอิ๋นได้มินาน พ่อบ้านก็วิ่งเข้ามาในจวนอย่างรีบร้อน “นายท่านขอรับ มาแล้วขอรับ ท่านอ๋องมู่มาแล้วขอรับ”

อันหลิงอีและหลี่ซื่อกำลังพูดคุยกัน ส่วนอันอิงเฉิงมองออกไปโดยรอบห้องโถงกลับมิเห็นร่างบุตรสาวคนโต ก็ได้ขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถามออกไปเสียงเข้มว่า “เหตุใดหลิงเกอยังมิมาถึงอีก ?”

หลี่ซื่อได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า “ดูสิ ยุ่งมาทั้งเช้าจนลืมเรื่องนี้ไปเสียได้ เกอเอ๋อบอกว่านางมิสบาย วันนี้เกรงว่านางคงมิออกมาแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่ซื่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ อังอิงเฉิงเมื่อได้ฟังก็ทำเสียงหึ ! ออกมา “นางนี่ช่างเรื่องมากเสียจริง”

อันหลิงอีเมื่อเห็นว่าท่านพ่อมิได้ซักถามเรื่องนี้อีก จึงอดที่จะหันไปยกยิ้มให้หลี่ซื่อ มารดาของตนเองมิได้ อันที่จริงพวกนางมิได้บอกอันหลิงเกอเรื่องในวันนี้ อีกทั้งยังสั่งคนรับใช้มิให้บอกนางเรื่องนี้อีกด้วย

สองแม่ลูกส่งสายตาสื่อสารกันอยู่ครู่หนึ่ง

มู่จวินฮานที่ตามหลังท่านอ๋องมู่มา ได้กวาดตามองไปโดยรอบห้องรับแขกแล้วก็ต้องขมวดคิ้วขึ้น “เหตุใดนางถึงมิอยู่ในนี้กัน ?”

จากนั้นก็ได้ลงจากหลังม้า และถูกอันอิงเฉิงเชิญเข้าไปในจวนโหวอย่างกระตือรือร้น ขณะที่เดินตามไป เขาได้ดึงซูม่อที่อยู่ข้างกายเข้ามาแล้วกระซิบบางอย่างที่ข้างหู ซูม่อพยักหน้ารับเล็กน้อยจากนั้นก็หายตัวไป

ภายในเรือนฉีอู๋อันหลิงเกอกำลังอ่านหนังสืออยู่ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ด้านข้างมีปี้จูกำลังทำความสะอาด นาน ๆ ครั้งนางก็ทำให้แจกันดอกไม้ และที่ฝนหมึกเกิดเสียงกึกกักขึ้นมา

สุดท้ายอันหลิงเกอก็ทนมิไหวจนต้องวางหนังสือลง แล้วเอ่ยถามขึ้น : “วันนี้เจ้าไปกินรังแตนมาหรือเยี่ยงไร ?”

*ยามอิ๋น คือช่วงเวลาตี 3 – ตี 5