1073-1074

7/10

Ep.1073

หัวใจของซูเฉินเริ่มเต้นแรง นำ [รถศึกอัจฉริยะ] ออกมาและสั่งว่า “เสี่ยวจือ สำรวจทิศทางที่เสี่ยวชิงชี้ไป”

“เจ้านาย ที่ราบที่สแกนเจอก็อยู่ทางนั้น” [รถศึกอัจฉริยะ] ตอบทันที

เอ๋?

ซูเฉินเลิกคิ้วขึ้น บนที่ราบมีผู้ฝึกตนนับหมื่นกำลังชุมนุมกันอยู่ อย่าบอกนะว่าที่สมุนไพรกำเนิดเซียนบอก จะเกี่ยวข้องกับเหล่าผู้ฝึกตน?

ซูเฉินตั้งข้อสงสัย ก่อนบอกให้ [รถศึกอัจฉริยะ] โอนภาพขึ้นไปบนหน้าจอควบคุมส่วนกลาง แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวชิง ช่วยดูนี่หน่อย ของสำคัญที่นายว่าใช่ที่นี่รึเปล่า?”

เสี่ยวชิงเพ่งมองหน้าจอควบคุมส่วนกลางอยู่พักหนึ่ง  แล้วจู่ๆก็ร้องด้วยความตื่นเต้นว่า “ใช่แล้วเจ้านาย! ของสำคัญที่ว่าคือตราหยก!”

ตราหยก?

ซูเฉินทวนคำ หรี่ตาลงและกวาดมองหน้าจอควบคุมส่วนกลาง

เห็นแค่เพียงบนพื้นที่ราบ มีสังเวียนสูงตั้งตระหง่านอยู่  และรอบนอกรายล้อมไปด้วยเหล่าผู้ฝึกตน

เหนือสังเวียนประลอง มีตราหยกสีเหลืองชิ้นใหญ่แขวนอยู่ แม้มันจะกว้างหลายเมตร แต่คล้ายว่าจะอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์

“หรือว่าคนพวกนี้กำลังแย่งชิงตราหยกกันด้วยวิธีการประลอง?” ซูเฉินลองคาดเดาดู ก่อนกล่าวกับ [รถศึกอัจฉริยะ] ว่า “เสี่ยวจือ  ฐานฝึกตนสูงสุดของผู้ฝึกตนกลุ่มนี้อยู่ขั้นไหน”

แม้เขาจะมั่นใจว่าที่นี่มีอำนาจเขตแดน แต่ระวังไว้ก่อนดีกว่าแก้ เพื่อความสบายใจ จึงให้ [รถศึกอัจฉริยะ] ช่วยสแกนแล้วตัดสิน

“ฐานฝึกตนสูงสุดคือ ผู้ฝึกตนขั้น 10 มีจำนวนทั้งสิ้น 527 คน” [รถศึกอัจฉริยะ] ตอบทันที

ซูเฉินพยักหน้า ถามต่อว่า “แล้วมีผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์อยู่บ้างไหม?”

“มี”

[รถศึกอัจฉริยะ] ตอบ ก่อนส่งภาพกลุ่มมนุษย์ขึ้นไปยังหน้าจอควบคุมส่วนกลาง

ซูเฉินกวาดสายตาออกไป  แต่กลับพบว่ากลุ่มเผ่ามนุษย์ มีคนอยู่เพียง 50-60 คนเท่านั้น ซึ่งเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นๆแล้ว ค่อนข้างมีจำนวนน้อย

มหาศึกเมื่อหมื่นปีก่อน เผ่ามนุษย์ประสบความสูญเสียอย่างร้ายแรง ตั้งแต่นั้นมาก็ถดถอยลง ท่ามกลางหมื่นเผ่าพันธุ์ค่อยๆกลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ

ซูเฉินไม่นึกเลย ว่าข้างในสถานที่สาบสูญ เผ่ามนุษย์ก็ยังคงอ่อนแอเฉกเช่นภายนอก เขาอดทอดถอนหายใจไม่ได้

ใช้เวลาสักพักเลยกว่าจะถามต่อว่า “เสี่ยวจือ แล้วผู้แข็งแกร่งที่สุดในเผ่ามนุษย์อยู่ระดับไหน?”

“มีผู้ฝึกตนขั้น 10 อยู่แค่คนเดียวเท่านั้น” [รถศึกอัจฉริยะ] ตอบกลับ

“อ่อนแอจริงๆ”

ซูเฉินถอนหายใจ มีผู้ฝึกตนขั้น 10 อยู่มากกว่า 500 คนบนที่ราบ แต่ในบรรดาคนเหล่านั้น กลับมีมนุษย์อยู่แค่คนเดียว นี่แสดงให้เห็นว่า เผ่ามนุษย์ที่นี่ ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่กว่าเผ่ามนุษย์บนแผ่นดินใหญ่เสียอีก

ต่อมา เขาเก็บ [รถศึกอัจฉริยะ] และ สมุนไพรกำเนิดเซียนทั้งสอง บินตรงไปยังพื้นที่ราบ

เนื่องจากตราหยกสีเหลืองนั้นเป็นสิ่งที่สมุนไพรกำเนิดเซียนรู้สึกว่ามีความสำคัญ เขาจึงต้องไปคว้ามา

สำหรับผู้ฝึกตนที่นั่น เขาไม่เห็นพวกมันอยู่ในสายตา

อย่าเห็นว่าอีกฝ่ายมีขั้น 10 อยู่เป็น 500 คน แล้วซูเฉินจะทำอะไรไม่ได้ เพราะเขามี [กายาเทพอสูรนิรันดร์] ต่อให้ยืนนิ่ง อีกฝ่ายก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเฉินปรากฏตัวขึ้นบนที่ราบ ไม่ไกลออกไป คือที่ตั้งเวทีประลอง

ซูเฉินไม่รีบร้อนคว้าตราหยก แต่ยืนอยู่ที่เดิม มองไปรอบๆ ค้นหาตำแหน่งของเผ่ามนุษย์ รอจนเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้วค่อยก้าวเข้าไป

“หืม? นี่เจ้ามาจากชนเผ่าใดกัน?”

เห็นซูเฉินเดินเข้าไปท่ามกลางเผ่ามนุษย์ ชายชราหน้าแดงหันขวับ จ้องซูเฉินเขม็งทันที เอ่ยถามด้วยความงุนงง

คนผู้นี้คือผู้ฝึกตนขั้น 10 เพียงคนเดียวของเผ่ามนุษย์

เผ่ามนุษย์คนอื่นๆก็มองมาทางซูเฉินเช่นกันในเวลานี้

จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้น มันทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจมาก

8/10

Ep.1074

“ข้าชื่อซูเฉิน อาศัยอยู่ในภูเขาลึกตั้งแต่เล็กๆ ไม่ทราบท่านผู้เฒ่าชื่ออะไร?” ซูเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

เขาเข้ามาจากภายนอก แต่ต่อให้พูดแบบนั้นอีกฝ่ายก็ไม่เชื่อ จึงแค่หาข้ออ้างไปเรื่อยเปื่อย ปรับคำเรียกขานให้เหมาะสมกับสถานที่

“เราผู้เฒ่านามเฉินฉาง” ชายชราหน้าแดงพยักหน้าเล็กน้อย ภายในสถานที่สาบสูญ มีเผ่ามนุษย์อยู่หลายร้อยชนเผ่า บางคนอาศัยอยู่บนภูเขาและท่ามกลางป่าไม้ นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า คำโกหกของซูเฉิน ไม่น่าสงสัยเลยสักนิด

“เฒ่าเฉิน ทำไมถึงมีคนมากมายมารวมตัวกันที่นี่?” ซูเฉินถาม

แม้จะตั้งข้อสันนิษฐานมาก่อนแล้วว่าทุกคนมาที่นี่เพื่อช่วงชิงตราหยก แต่เขายังต้องการยืนยันให้มันแน่ชัด

ได้ยินแบบนั้น เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่อยู่รอบๆ ต่างพากันจิกสายตามองซูเฉิน ในแววตาฉายความไม่เป็นมิตรออกมา

เฉินฉางคือผู้แข็งแกร่งที่สุดในเผ่ามนุษย์ ขณะที่ซูเฉินเหมือนจะอายุแค่ 20 ปีเท่านั้น แต่กลับว่าเอ่ยคำเฒ่าเฉิน นี่นับเป็นการดูหมิ่นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

เฉินฉางไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แค่แปลกใจนิดหน่อย เพราะงานประลองระหว่างหมื่นเผ่าพันธุ์มักจัดขึ้นในทุกๆสิบปี และจัดขึ้นในสถานที่สาบสูญเป็นพันปีแล้ว เหตุใดซูเฉินถึงยังไม่รู้เรื่องนี้?

“ซูเฉิน นี่เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงานประลองครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์เลยหรือ?” เฉินฉางถามหยี่งเชิง

งานประลองครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์?

หัวใจของซูเฉินเริ่มเต้นแรง จากนั้นรีบกล่าวว่า “ข้าอาศัยอยู่บนป่าเขาตลอดทั้งปี ดังนั้นจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย”

เขาเพิ่งเหยียบเข้ามายังสถานที่สาบสูญวันนี้เอง แล้วจะรู้เรื่องได้อย่างไร?

“ที่แท้ก็เป็นชนพื้นเมืองที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อนนี่เอง”

เผ่ามนุษย์ที่อยู่รอบๆเริ่มดูถูกเขาทันที  สายตาที่มองซูเฉินเต็มไปด้วยความดูแลคน

“อ้อ” เฉินฉางค่อยเข้าใจ จากนั้นอธิบายสั้นๆเกี่ยวกับงานประลองครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์ให้ซูเฉินฟัง

งานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์จะจัดขึ้นทุกๆ 10 ปี จุดประสงค์ก็เพื่อแย่งชิงตราหยกกำเนิดเซียน หรือก็คืออผ่นหยกสีเหลืองนั่นเอง

“เฒ่าเฉิน แล้วตราหยกกำเนิดเซียนมีไว้เพื่ออะไร?” ซูเฉินถาม

ตราหยกกำเนิดเซียน ฟังจากชื่อแล้วไม่น่าจะธรรมดา อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่สมุนไพรกำเนิดเซียนมองว่าสำคัญ ดังนั้นกระตุ้นความสนใจเขาเป็นอย่างมาก

“ตราหยกกำเนิดเซียนมีทั้งหมดสามชิ้น ชิ้นแรกอยู่ที่นี่ เจ้าต้องหาที่อยู่ของอีกสองชิ้นให้เจอ เมื่อรวมทั้งสามเข้าด้วยกัน ก็จะสามารถเปิดกรุสมบัติได้ เล่าลือกันว่าภายในกรุสมบัติ มีบางสิ่งที่สามารถช่วยยกระดับสู่ขอบเขตเทพเจ้า”

ซูเฉินตื่นตัวขึ้นมาทันที  สมบัติที่สามารถช่วยยกระดับสู่ขอบเขตเทพเจ้า? นี่มันราวกับสมบัติอัศจรรย์ ทั้งชีวิตอาจไม่มีทางหาเจอ

กระทั่งตัวเขาเอง ยังเกิดอาการหวั่นไหวเมื่อได้ยิน

อีกทั้งยังเข้าใจเช่นกัน ว่าเหตุใดนักพรตเทียนซ่านถึงได้สนใจสถานที่สาบสูญแห่งนี้นัก

“เฒ่าเฉิน แล้วพวกเราจะแย่งชิงตราหยกกำเนิดเซียนมาได้อย่างไร?”

ซูเฉินพยายามสงบอารมณ์ แล้วเอ่ยถาม

“เรื่องนั้นง่ายมาก ขอแค่เจ้าเอาชนะคู่แข่งทั้งหมดบนสังเวียน” เฉินฉางกล่าวอย่างสบายๆ

“ถ้าได้ชิ้นนี้มา แล้วจะหาอีกสองชิ้นได้ยังไง?” ซูเฉินเอ่ยถามอย่างใจเย็น

ตราหยกบนสังเวียนนี้ เขาสามารถคว้ามันมาครอบครองได้แน่นอน แต่แล้วอีกสองชิ้นเล่า? เขาจะไปหาจากที่ไหน เขาไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย

“ตราบใดที่เจ้าได้รับชิ้นแรก มันจะชักนำเจ้าไปหาอีกสองชิ้นโดยอัตโนมัติ แต่การควานหาให้ครบทั้งสามชิ้น ยากเย็นยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสู่สวรรรค์ ผู้ชนะในอดีตที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครทำสำเร็จเลย แถมยังเอาชีวิตไปทิ้งอีก!”

เฉินฉางทอดถอนหายใจ อธิบายจนหมด

เมื่อพบคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น ซูเฉินถามเรื่องต่อไปว่า “แล้วงานประลองของหมื่นเผ่าพันธุ์จะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่?”

เนื่องจากสามารถสู้เพื่อแย่งชิงตราหยกชิ้นแรกได้ ซูเฉินจึงไม่คิดปล้นชิงมันต่อหน้าทุกคน แต่จะทำให้มันถูกต้อง

“ตอนนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว” เฉินฉางตอบตามตรง

“อ้าว นี่เริ่มแล้วหรือ?”

ซูเฉินงง กล่าวด้วยความประหลาดใจ “เช่นนั้นแล้วเหตุใดถึงไม่มีใครอยู่บนสังเวียนประลองเลยเล่า?”