บทที่ 8 ฉัน จูอวี่ฮุย คือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์
บทที่ 8 ฉัน จูอวี่ฮุย คือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์
ในตอนนี้ จูอวี่ฮุยที่เดิมทีตั้งใจจะถามบริกรว่าเขาเอาไวน์มาผิดห้องหรือเปล่า พอได้ยินคำพูดของ
จ้าวเฉินก็โมโหขึ้นมาทันที!
“ไอ้แซ่จ้าว แกเป็นใครกันนักหนา ถึงกล้ามาสั่งสอนฉันที่นี่?”
“อะไรนะ หรือว่าแกจะบอกว่าแกต่างหากที่เป็นเพื่อนของหมอเทวดาจง? อย่าทำให้ฉันขำน่า! ไอ้โง่!”
จูอวี่ฮุยแค่นเสียงอย่างเย็นชา แล้วพูดเสียดสี
ถึงแม้ว่าในใจของเขาจะยังคงสงสัยเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่การที่ถูกจ้าวเฉินสั่งสอนเรื่องต่างๆ มันทำให้เขาจะทนได้อย่างไร?!
จ้าวเฉินเป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาสั่งเขา?
แต่ในตอนนี้ จ้าวเฉินกลับหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา:
“ใช่แล้ว! ฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนของหมอเทวดาจง!”
“ไวน์แดงโรมาเน-คองติขวดนี้ พูดให้ถูกก็คือ เขาเอามาให้ฉัน!”
ทันทีที่จ้าวเฉินพูดคำนี้ออกมา ยังไม่ทันที่จูอวี่ฮุยจะทันได้ตอบสนอง เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ในห้องส่วนตัวก็หัวเราะออกมาทันที!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้โง่นี่มันพูดอะไรอยู่? ฉันได้ยินผิดไปใช่ไหม?”
“ถึงกับบอกว่าเขาเป็นเพื่อนของหมอเทวดาจง? ฮ่าฮ่าฮ่า! เสาหลักแห่งวงการแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่จะมารู้จักกับคนเคยติดคุกงั้นเหรอ? แหม่ นิยายออนไลน์แบบนี้ ถ้าเขียนไป ก็ต้องเจ๊งไม่เป็นท่าแน่นอน!”
“ชิ! ขำตายชัก! โกหกแบบนี้ก็กล้าพูดออกมา!”
เพื่อนร่วมชั้นต่างก็ส่ายหน้าและหัวเราะเยาะ สายตาที่มองจ้าวเฉินยิ่งเหมือนกำลังมองตัวตลก!
ในตอนนี้ จางซินเยว่ถึงกับเอามือข้างหนึ่งกุมท้องไว้ และชี้ไปที่จ้าวเฉินด้วยนิ้วหนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะเสียงดังว่า:
“ฮ่าฮ่าฮ่า! จ้าวเฉิน ฉันว่าแกบ้าไปแล้ว!”
“คำพูดใหญ่โตอะไรก็กล้าพูดออกมาได้! ฉันยอมแกเลยจริงๆ!”
“แค่แกเนี่ยนะ จะเป็นเพื่อนกับหมอเทวดาจง? ฮ่าๆ! เมื่อไหร่กันที่คนเคยติดคุกจะกลายเป็นเพื่อนของหมอเทวดาจงไปได้?”
“ถ้าให้ฉันพูดนะ ต้องเป็นเพราะพี่อวี่ฮุยของฉันทิ้งความประทับใจที่น่าจดจำไว้กับหมอเทวดาจงแน่นอน และความประทับใจนี้ก็เป็นสิ่งที่หมอเทวดาจงชื่นชมพอดี! ดังนั้น พี่อวี่ฮุยถึงได้เป็นเพื่อนกับเขาได้!”
“ส่วนแก จ้าวเฉิน ฮ่าๆ แกคงไม่พูดหรอกนะว่าเพราะแกเป็นคนเคยติดคุก หมอเทวดาจงเลยเห็นอนาคตของแกดี? ฮ่าๆ!”
ในตอนนี้ จูอวี่ฮุยที่เดิมทีก็ยังคงงงงวยและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้ยินการวิเคราะห์ของจางซินเยว่ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที!
เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อแล้ว!
“หรือว่าจะเป็นตอนที่ฉันกับพ่อถูกหมอเทวดาจงไล่ออกไปอย่างไม่ใยดี แล้วฉันก็เกิดบ้าจี้ ตะโกนอยู่หน้าบ้านของหมอเทวดาจงว่า ‘สามสิบปีในน้ำ สามสิบปีบนบก อย่าดูถูกคนหนุ่มที่ยากจน’ ก็เลยทิ้งความประทับใจที่ลึกซึ้งไว้กับหมอเทวดาจง? และท่าทางที่ไม่ยอมก้มหัวของฉันดันเป็นสิ่งที่หมอเทวดาจงชื่นชมมากที่สุดพอดี?”
“เป็นไปได้! ท้ายที่สุด นิยายออนไลน์ก็เขียนไว้แล้วว่าหมอเทวดาพวกนั้นมีจุดที่น่าชื่นชมที่แปลกประหลาด ยิ่งหมอเทวดาเก่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งพิเศษมากเท่านั้น!”
“ฮ่าๆ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ! ฉัน จูอวี่ฮุย คือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์!”
“หึๆ! พอกลับไปแล้ว ฉันต้องไปแสดงให้พ่อของฉันดูอย่างดีเลย!”
“หึ! ตอนนั้นฉันก็ถูกเขาตบไปทีหนึ่งเพราะพูดคำนี้! ตอนนี้คิดดูแล้ว ก็เพราะความไม่ยอมก้มหัวของฉันนี่แหละ ถึงทำให้ตระกูลจูของเราก้าวหน้าไปอีกขั้น!”
จูอวี่ฮุยยิ่งคิด จิตใจก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้น
ทันทีนั้น เขาก็พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดกับบริกรคนนั้นว่า:
“ได้! ไวน์แดงโรมาเน-คองติขวดนี้ฉันรับไว้!”
“แกไปบอกผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมพวกแกด้วยนะว่า ถ้าฉันมีเวลา ฉันจะช่วยพูดดีๆ ให้กับเขาต่อหน้าหมอเทวดาจง!”
ส่วนบริกรที่ได้ยินคำพูดนี้ ก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แล้วขอตัวออกไป
และในชั่วพริบตาเดียว จางซินเยว่ก็เปิดไวน์แดงโรมาเน-คองติระดับตำนานที่มีมูลค่าเกือบล้านหยวน แล้วก็ดื่มมันลงไป
ส่วนคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันทำหน้าด้านๆ เข้าไปขอแบ่งดื่มบ้าง!
แม้แต่จูอวี่ฮุยก็เดินเข้าไปดื่มด้วย!
เพราะว่าไวน์แดงโรมาเน-คองติ ยิ่งเป็นระดับตำนานด้วยแล้ว ถึงแม้จะเป็นคุณชายผู้ร่ำรวยอย่างเขา ก็ยังอยากจะดื่มเลย!
ส่วนจ้าวเฉินที่เห็นภาพนี้ ก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาแล้วจากไป!
ไม่นานนัก เขาก็จะทำให้คนพวกนี้รู้ว่า การกระทำที่โง่เขลาของพวกเขาในวันนี้ จะนำปัญหาใหญ่หลวงมาให้พวกเขาขนาดไหน!