บทที่ 220 มาตรการรับมือ
บทที่ 220 มาตรการรับมือ
บทที่ 220 มาตรการรับมือ
◉◉◉◉◉
“คุณกัวครับ นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ของดีๆ ยังอยู่ข้างหลังอีกเยอะครับ มีเงินทุนของคุณค้ำประกันอยู่ ไอ้สารเลวแซ่เนี่ยครั้งนี้ตายแน่” หลิวจงซวินยิ้ม
“อืม ลำบากคุณแล้ว รอให้เรื่องเรียบร้อยแล้ว ก็จะเป็นวันแต่งงานของกัวเอ๋อร์กับเจียอิ๋ง” กัวว่านถิงเว้นช่วงไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่คุณต้องเข้าใจนะว่า สถานการณ์ของตระกูลกัวเรานั้นใหญ่โต ผู้สืบทอดทุกคนเป็นไปไม่ได้ที่จะมีภรรยาแค่คนเดียว”
“นี่เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ไม่มีผู้สืบทอด และกัวเอ๋อร์ตอนนี้ยังเด็กอยู่ ไม่อยากจะตัดสินใจเรื่องภรรยาหลวงเร็วขนาดนี้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เจียอิ๋งเป็นภรรยาน้อยไปก่อน”
เมื่อได้ยินคำพูดของกัวว่านถิง หลิวจงซวินก็ยิ้มพยักหน้า “ภรรยาน้อย ภรรยาหลวงก็เหมือนกันหมด เป็นครอบครัวเดียวกัน”
“เจียอิ๋งได้แต่งงานเข้าตระกูลกัวเป็นบุญของเธอแล้ว เธอดีใจยังไม่ทันเลย”
กัวว่านถิงพอใจกับท่าทีของหลิวจงซวินมาก “อืม”
“คุณกัวครับ สงครามราคาเริ่มขึ้นแล้ว เงินทุนของฝั่งแซ่เนี่ยนั่นอีกไม่นานก็จะตึงเครียดขึ้นมา เขาจะต้องดึงเงินทุนจากฝั่งตลาดหุ้นอย่างแน่นอน สำหรับทีมโบรกเกอร์ตลาดหุ้นของเขานั่น คุณจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยังครับ” หลิวจงซวินถาม
ในใจของเขายังคงจำได้เสมอว่าเนี่ยเหวินเหยามีทีมโบรกเกอร์ที่มีความสามารถน่ากลัวอยู่ทีมหนึ่ง ตอนนั้นตระกูลหลิวก็พลาดท่า สะดุดล้มลงบนเรื่องนี้ เขาไม่อยากจะสะดุดล้มลงบนที่เดิมสองครั้ง
“วางใจได้ เพื่อนของผมคนนั้นเป็นโบรกเกอร์ชั้นนำของประเทศ เขาได้พบทีมของเนี่ยเหวินเหยาคนนั้นแล้ว”
“เนี่ยเหวินเหยาคนนั้นไม่ใช้ทีมของเขาก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อไหร่ที่ใช้เงินทุนทางนั้น เพื่อนของผมก็จะรีบสกัดกั้นทันที จะต้องมัดเงินทุนทั้งหมดของเนี่ยเหวินเหยาไว้อย่างแน่นหนาแน่นอน ทำให้เขาไม่สามารถขยับเงินได้แม้แต่สตางค์เดียว” กัวว่านถิงยิ้ม
“ดีครับ สมกับเป็นคุณกัวที่มีอิทธิพลกว้างขวาง ตระกูลหลิวของผมจะสามารถก่อตั้งขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่ ทั้งหมดต้องพึ่งพาคุณกัวแล้วครับ” หลิวจงซวินยิ้มอย่างมีความสุข
กัวว่านถิงยิ้ม “รอให้เรื่องสำเร็จแล้ว พวกเราสองตระกูลก็จะเป็นดองกันแล้ว ช่วยคุณก่อตั้งครอบครัว นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ส่วนเรื่องธุรกิจ ก็ให้คุณเลือกจากของที่ยึดมาได้แล้วกัน”
ในขณะที่จิ้งจอกเฒ่าสองตัวนี้กำลังปรึกษาหารือกันว่าจะแบ่งของที่ยึดมาได้อย่างไรหลังจากเอาชนะเนี่ยเหวินเหยาได้แล้ว
เนี่ยเหวินเหยาก็โทรหาเฒ่าหวง
“เจ้านายครับ ท่านหาผมเหรอครับ” เฒ่าหวงถามอย่างระมัดระวัง
เขาก็ได้ดูข่าวทีวีเหมือนกัน สำหรับคำประกาศที่องอาจของหลิวจงซวิน ไม่ว่าจะเป็นการเปิดฉากสงครามราคาโดยตรง หรือการแต่งงานของตระกูลหลิวกับตระกูลกัว ล้วนสร้างแรงกดดันในใจของเขาไม่น้อย
“จำเนื้อหาที่ผมประชุมกับพวกคุณไว้ให้ดี ไม่ว่าศัตรูจะทำอย่างไร เราก็จะตามไปทุกอย่าง เขาเปิดสงครามราคา คุณก็เปิดด้วย เขาทำอะไร คุณก็ทำตามนั้น อย่าตื่นตระหนกไปเอง”
“ผมไม่ต้องการให้คุณโจมตีเชิงรุก สิ่งที่คุณต้องทำก็คือต้องนิ่งเข้าไว้ เข้าใจไหม” เนี่ยเหวินเหยามีสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงเป็นปกติเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เข้าใจแล้วครับ” เฒ่าหวงรีบพยักหน้า
เมื่อกี้พอเขาเห็นข่าวทีวี ก็ตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าประตูร้านแฟรนไชส์แบรนด์ ‘ไนซ์’ ของตัวเองที่เงียบเหงา ยิ่งน่าแค้นใจไปกว่านั้นก็คือ พวกเขาเพื่อการเปิดร้านครั้งนี้ ได้วางแผนมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว ทั้งโฆษณา ไม่ว่าจะเป็นการแจกใบปลิว ก็เรียกได้ว่าต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล ไม่คิดว่าสุดท้ายกลับถูกระเบิดข่าวสองลูกของหลิวจงซวินชิงตัดหน้าไป
“ไม่ต้องเป็นห่วงข่าวพวกนั้น นี่เป็นเพียงพลังของความคิดเห็นของประชาชนเท่านั้น เฒ่าหวง ผมจะบอกคุณนะว่า สังคมในอนาคต ใครควบคุมความคิดเห็นของประชาชนได้ ใครก็จะควบคุมความมั่งคั่งได้” เนี่ยเหวินเหยายิ้ม “คุณเอาเบอร์โทรศัพท์ของหูจื้อเปียวมาให้ผม ผมจะติดต่อเขาสักหน่อย”
“อืม ได้ครับ ผมจะส่งให้ท่านเดี๋ยวนี้เลยครับ” เฒ่าหวงรีบพยักหน้า เขาเป็นผู้รับผิดชอบแบรนด์เสื้อผ้า ‘ไนซ์’ ในนาม ถ้า ‘ไนซ์’ เกิดเรื่องขึ้นมา เขาต่างหากที่จะโชคร้ายที่สุด ตอนนี้เจ้านายใหญ่ยอมลงมือแล้ว เขาก็แน่นอนว่ายินดี
เมื่อได้เบอร์โทรศัพท์ของหูจื้อเปียวมาแล้ว เนี่ยเหวินเหยาก็โทรไปอีกครั้ง
“ผมหูจื้อเปียวครับ คุณจะคุยกับใครครับ”
ปลายสายมีเสียงของหูจื้อเปียวดังมา ดูเหมือนว่าสถานที่ที่อยู่จะค่อนข้างจอแจ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
เนี่ยเหวินเหยายิ้ม “พี่ชายหูครับ กำลังยุ่งอะไรอยู่ครับ”
“ท่านประธานเนี่ยเหรอครับ” หูจื้อเปียวชะงักไป จากนั้นก็เริ่มบ่น “ผมเพิ่งจะมาทำงานวันแรกก็ถูกคุณลากมาทำงานหนักแล้ว ผมไม่เคยเจอเนี่ยจอมขูดรีดอย่างคุณมาก่อนเลย”
เนี่ยเหวินเหยายิ้ม “เฒ่าจอมขูดรีดล้วนแต่ให้พนักงานทำงาน ไม่ให้เงินเดือนพนักงาน วางใจได้ครับ อยู่กับผม ผมจะไม่เอาเปรียบใครทั้งนั้น”
“คุณกำลังยุ่งอะไรอยู่ครับ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยเหวินเหยา หูจื้อเปียวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ในเมื่อเลือกที่จะเข้าร่วมแล้ว ก็ต้องทำงานให้ดี
“ผมเพิ่งจะก่อตั้งแผนกการตลาด กำลังประชุมกับเด็กหนุ่มพวกนี้อยู่ครับ พวกเขาไม่เข้าใจว่าการตลาดคืออะไร มีบางคนยังหาว่าผมเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงอีก” หูจื้อเปียวพูดอย่างกลุ้มใจ
ต้มตุ๋นหลอกลวง
“ฮ่าๆๆๆ” เนี่ยเหวินเหยาหัวเราะจนต้องกุมท้อง ครึ่งวันผ่านไปถึงจะพูดว่า “พวกเขาก็พูดถูกนะ สรุปแล้วก็คือนักต้มตุ๋นตัวยง”
“คุณยังจะหัวเราะออกมาได้อีก ธุรกิจของคุณถูกคนโจมตีจนเป็นแบบนั้นแล้ว คุณในฐานะเจ้านายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังไม่เป็นห่วงเลยเหรอ” หูจื้อเปียวหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา
“ผมจะไปเป็นห่วงทำไม ก็แค่เปิดสงครามราคา เผาเงินเล่น ดูซิว่าใครมีเงินเยอะกว่ากัน กลัวอะไร”
เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยเหวินเหยา หูจื้อเปียวก็พูดอะไรไม่ออกไปครึ่งวัน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้สองคำ
“คุณเจ๋ง”
เนี่ยเหวินเหยาพูดอย่างจริงจัง “เอาล่ะ ผมจะคุยเรื่องจริงจังกับคุณหน่อย”
“ว่ามาเลย”
“คุณน่าจะเห็นข่าวแล้วใช่ไหม”
หูจื้อเปียวคิดถึงเนื้อหาของข่าวอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะเข้าใจความหมายของเนี่ยเหวินเหยาแล้ว
“คุณเป็นเจ้านายใหญ่ ผมเป็นลูกจ้างของคุณ ว่ามาเลย อยากจะให้ผมทำอย่างไร”
เนี่ยเหวินเหยายิ้ม “ผมไม่กลัวเผาเงิน ผมคนนี้มีข้อดีอย่างเดียวก็คือเงินเยอะ”
“ผมต้องการให้คุณทำการตลาดสักระลอกหนึ่ง โต้กลับอีกฝ่ายสักที แสดงให้เห็นถึงความองอาจของเรา ผมจะให้เฒ่าหวงตามฝีเท้าของคุณ”
“ในเมื่อเปิดศึกแล้ว ผมก็ต้องเป็นฝ่ายควบคุมจังหวะ ผมไม่ชอบถูกคนอื่นจูงจมูก”
หูจื้อเปียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “การโจมตีเชิงรุกนั้นง่ายมาก เพียงแค่แจกใบปลิว ใส่ร้ายอีกฝ่ายสักหน่อยก็พอแล้ว แต่คุณจะให้ผู้จัดการหวงตามอย่างไร ลดราคาขายเหรอ นี่ก็ยังเป็นสงครามราคาอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“แล้วก็เบื้องหลังอีกฝ่ายมีตระกูลกัว พวกเขาไม่กลัวสงครามราคาของคุณหรอก ถ้าอีกฝ่ายยังคงลดราคาต่อไป ลดเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์จะทำอย่างไร”
เนี่ยเหวินเหยายิ้ม “ใครบอกว่าผมจะเปิดสงครามราคา พวกเขาลดราคา ผมก็จะขึ้นราคา”
“สิ่งเดียวที่คุณต้องทำก็คือใส่ร้ายอีกฝ่าย ใช้ลูกไม้ของคุณ แสดงความสามารถพิเศษของคุณ ใส่ร้ายพวกเขาให้เต็มที่ หัวใจหลักมีเพียงจุดเดียว ‘ของถูกไม่มีของดี’ ส่วนเรื่องอื่นๆ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”
ของถูกไม่มีของดี
หูจื้อเปียวพยักหน้า “ฟ้าถล่มลงมาก็มีคนตัวสูงค้ำไว้ งั้นผมไม่สนแล้ว ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด”
“อืม”
หลังจากวางสาย เนี่ยเหวินเหยาก็โทรหาเฒ่าหวงอีกครั้ง
“เจ้านายครับ หาผมเหรอครับ” เฒ่าหวงถามอย่างสงสัย เขาเพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับเนี่ยเหวินเหยาไปไม่นาน ทำไมถึงโทรมาอีกแล้ว
เนี่ยเหวินเหยาพูดอย่างตรงไปตรงมา “ผมจะจัดแจงการเคลื่อนไหว คุณจดไว้หน่อย”
“เจ้านายครับ รอสักครู่นะครับ ผมหากระดาษกับปากกาก่อน” ผู้จัดการหวงเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ครู่ต่อมาก็พูดว่า “เจ้านายครับ เรียบร้อยแล้วครับ ว่ามาเลยครับ”
“อย่างแรกเลย ทางเฒ่าหูจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่าง คุณให้ไฟเขียวเขา เขาต้องการคนก็ให้คน ต้องการเงินก็ให้เงิน ถ้ามีนักข่าวมาสัมภาษณ์ คุณต้องสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่”
“รับทราบครับ”
“อย่างที่สอง รอให้ทางเฒ่าหูเคลื่อนไหวแล้ว คุณก็รีบจัดงานแถลงข่าว ประกาศว่าเราจะขึ้นราคา อีกฝ่ายลดราคา 12% งั้นเราก็จะขึ้นราคาจากราคาเดิมทุกชิ้น 10% ราคาขายต้องแพงกว่าอีกฝ่าย เข้าใจไหม”
“หา” ผู้จัดการหวงตะลึง “เจ้านายครับ ราคาขายของเราแพงกว่าอีกฝ่าย แล้วจะมีคนซื้อเสื้อผ้าของเราเหรอครับ”
“ของถูกไม่มีของดี วางใจได้ เรื่องการประชาสัมพันธ์ไม่ต้องให้คุณมาเป็นห่วง” เนี่ยเหวินเหยากล่าว
“ครับ”
“อย่างที่สาม ประชุมพนักงานโรงงาน พนักงานโรงงานและครอบครัวซื้อเสื้อผ้าลดราคาครึ่งหนึ่ง นี่คือสวัสดิการพนักงาน แต่จำไว้ ต้องจำกัดจำนวน”
“พร้อมกันนั้น ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป จัดหาคนหน้าใหม่บางคน เข้าไปในร้านแฟรนไชส์ใหญ่ๆ ของเรา แสร้งทำเป็นซื้อเสื้อผ้า อย่างน้อยก็ต้องสร้างฉากที่คึกคักขึ้นมา ให้พวกเขาเป็นหน้าม้า”
“อย่างที่สี่ ติดต่อสถานีโทรทัศน์เล็กๆ บางแห่ง ผมไม่สนว่าจะยัดเงินใต้โต๊ะหรือใช้เส้นสาย ให้พวกเขารายงานสถานการณ์การดำเนินงานของ ‘ไนซ์’ ให้เราทุกวัน ทุกวันหลังเลิกงาน ทำยอดขายรายวันของเราเป็นรายงานทางการเงิน ส่งให้พวกเขารายงาน”
“จำจุดสำคัญไว้จุดหนึ่ง ทำข้อมูลให้ดีหน่อย ยอดขายรายวันอย่างน้อยต้องห้าหมื่นขึ้นไป ผมต้องการให้คนหนุ่มสาวทั้งมณฑลตระหนักว่า การสวมใส่แบรนด์ ‘ไนซ์’ คือกระแสแฟชั่น”
“รับทราบครับ”
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]