เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

581-582

581-582

581-582


1/10

Ep.581

เสียงปืนใหญ่ดึงกึกก้องหน้าประตูเมืองเป่ยลู่

จากนั้น เห็นแค่เพียงหัวของชาวเต่าเขียวตนหนึ่งระเบิดออก เลือดสาดกระจายไปทั่ว

ชาวเต่าเขียวตนอื่นๆหน้าประตูเมืองต่างตะลึงงัน นิ่งค้างอยู่กับที่

ไม่รอให้พวกมันตอบสนอง เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นก็สะท้อนเข้ามาในหู

ตูม ตูม ตูม

ปัง ปังปังปังปังปังปังปังปัง

[ปืนใหญ่เพาส์] และ [ปืนกลแก็ตลิ่ง (ไม่จำกัดเลเวล)] ระดมยิงพร้อมกัน ก่อพายุนองเลือดที่หน้าประตูเมือง

พวกเต่าเขียวที่อยู่หน้าประตูเมือง มีเลเวลสูงสุดอยู่แค่ 2 เท่านั้น ไม่อาจต้านทานการโจมตีที่ทรงพลังนี้ได้เลย พริบตาเดียวบาดเจ็บล้มตายกันนับไม่ถ้วน

“วิ่ง!”

ชาวเต่าเขียวที่ยังรอดร้องตะโกน พากันหนีเข้าไปในเมือง

[รถศึกอัจฉริยะ] ขับเคลื่อนไปตลอดเส้นทาง ราวกับบริเวณโดยรอบเป็นดินแดนที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด

เกิดการสังหารหมู่ขึ้น รถศึกขับไปทางไหน ทางนั้นจะกองไปด้วยซากศพชาวเต่าเขียว และไม่มีตัวใดเลย ที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ทั้งหมดแหลกเป็นชิ้นๆ

เมืองเป่ยลู่ ณ ขณะนี้ ค่อยๆกลายเป็นนรกอเวจีเหมือนเมืองหลวงตะวันออก

ซูเฉินกวาดสายตามองหน้าจอควบคุมส่วนกลาง เอ่ยถามเสียงต่ำ “เสี่ยวจือ ในเมืองเป่ยลู่มีเผ่าเต่าเขียวอยู่กี่ตน?”

“ราวๆ 23,000 ตน” [รถศึกอัจฉริยะ] ตอบทันที

เมืองเป่ยลู่ก็นับว่าเป็นเมืองใหญ่ แต่จำนวนเผ่าเต่าเขียวกลับน้อยนิด นี่ทำให้ซูเฉินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม จุดประสงค์หลักของเขาคือทางผ่านเขตแดน ดังนั้นฆ่าได้น้อยก็ไม่เป็นไร ยังพอรับได้

หลังจากนั้น เขาก็เรียกสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งหมดออกมา เอ่ยบัญชา

“สังหารล้างเมือง! อย่าปล่อยให้พวกต่างเผ่ารอดไปได้!”

การสังหารล้างเมือง เป็นอะไรที่โหดร้ายและนองเลือดมาก แต่ทุกครั้งที่นึกถึงอาชญากรรมที่พวกเต่าเขียวกระทำบนเกาะเฉียนหยู ซูเฉินรู้สึกว่าแค่นี้ไม่มากเกินไป

กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง แค่จะช้าจะเร็วก็เท่านั้น

เผ่าเต่าเขียวสังหารมนุษย์ในเมืองจิงกัง เวลานี้ซูเฉินสังหารล้างเมืองเป่ยลู่ ถือว่าสาสมกัน

สัตว์เลี้ยงวิญญาณน้อมรับคำสั่งซูเฉิน ตรงเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว เปิดโหมดสังหาร

หวู่หยางและคนอื่นๆก็ลงจากรถเช่นกัน เข้าร่วมการล่าครั้งนี้

“เสี่ยวจือ ค้นหาผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมืองเป่ยลู่ แล้วล็อคตำแหน่งมันไว้” ซูเฉินสั่ง

เขายังไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอนของทางผ่านเขตแดน ดังนั้นตั้งใจจะจับตัวเป้งมาทรมานสอบปากคำ

“เจ้านาย มีชาวเต่าเขียวเลเวล 3 กำลังพยายามหลบหนี ขณะนี้อยู่บนกำแพงทาตะวันตกของเมือง” [รถศึกอัจฉริยะ] ตอบ

ซูเฉินกวาดสายตามองหน้าจอควบคุมส่วนกลาง จากนั้นไล่ตามชาวเต่าเขียวเลเวล 3 ไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ชาวเต่าเขียวตนนั้นก็ถูกโยนลงกับพื้น ซูเฉินเอ่ยถามเสียงเย็นว่า “ทางผ่านเขตแดนที่นำไปสู่เผ่าราชวงศ์อสูรอยู่ที่ไหน?”

ชาวเต่าเขียวกราบกรานกับพื้น ตอบด้วยความหวาดกลัวว่า “ผู้อาวุโส ทางผ่านเขตแดนอยู่ในตำหนักว่านเหอทางตะวันออกของเมือง”

“เสี่ยวจือ ค้นหาตำหนักว่านเหอ แล้วล็อคตำแหน่ง”

ซูเฉินออกคำสั่ง ระหว่างนั้นเอ่ยถามชาวเต่าเขียวต่อว่า “ผู้ฝึกตนที่สามารถข้ามทางผ่านเขตแดนแห่งนั้น ต้องมีเลเวลไม่เกินระดับไหน?”

หากทางผ่านเขตแดนยังไม่สมบูรณ์ มักมีเงื่อนไขในการเข้าออกอยู่

หากว่ากันตามปกติแล้ว ยิ่งเลเวลสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้าออกได้ยากขึ้นเท่านั้น

ซึ่งปัจจุบันซูเฉินเลเวล 7 แล้ว ไม่ต่ำต้อยอีกต่อไป เขากังวลมากจริงๆว่าจะไม่สามารถข้ามทางผ่านเขตแดนได้

ชาวเต่าเขียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ผู้ฝึกตนเลเวล 7 แทบไม่สามารถเข้าออกได้ หากเลเวลสูงกว่านั้น ทางผ่านเขตแดนจะไม่อาจทนไหว”

ซูเฉินถอนหายใจโล่งอก

จากนั้น เขาระเบิดหัวชาวเต่าเขียว แล้วเริ่มเก็บชิ้นส่วน

2/10

Ep.582

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ชาวเต่าเขียวทั้งหมดในเมืองเป่ยลู่ก็ถูกสังหาร

ซูเฉินเก็บชิ้นส่วนจนครบ ก็นำทุกคนไปยังตำหนักว่านเหอ

ทางผ่านเขตแดนของตำหนักว่านเหอ แทบไม่ต่างไปจากทางผ่านเขตแดนที่เขาเคยเห็นมาก่อน อันที่จริงแล้วทางผ่านเขตแดนก็คล้ายกับค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดใหญ่

แค่เนื่องจากเป็นการเคลื่อนย้ายข้ามทวีป เงื่อนไขที่ต้องการจึงสูงกว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายทั่วๆไปมาก

มาถึงทางผ่านเขตแดน ซูเฉินสามารถมองเห็นสถานการณ์ฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน

ปลายทางของทางผ่านเขตแดน เหมือนว่าจะเป็นหุบเขา และมีชาวราชวงศ์อสูรหลายตนกำลังเฝ้ายามอยู่

อย่างไรก็ตาม ดูจากท่าทางของพวกมันแล้ว ค่อนข้างเกียจคร้าน คล้ายไม่จำเป็นต้องกังวลเลยว่าจะมีใครมาทำลายทางผ่านเขตแดนแห่งนี้

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ซูเฉินเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไปในทางผ่านเขตแดน มันให้ความรู้สึกเหมือนกับตอนเดินทางผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย

หลังจากวิสัยทัศน์พร่ามัวและโลกหมุน ซูเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นในปลายทางอีกด้านของทางผ่านเขตแดน หรือก็คือทวีปเผ่าราชวงศ์อสูร

พอมีตัวอย่าง หวู่หยางและคนอื่นๆก็ไม่ลังเลใจ ก้าวเข้าไปทีละคน

“พวกเจ้าเป็นใครกัน?”

“ดูเหมือนจะเป็นเผ่ามนุษย์?”

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของซูเฉิน ทำให้ชาวเผ่าราชวงศ์อสูรร้องโวยวายด้วยความตกใจ

พวกมันกรูกันเข้ามา ล้อมรอบซูเฉิน

และในเวลานั้นเอง หวู่หยางกับคนอื่นๆก็ตามมาถึง ทยอยกันปรากฏตัวขึ้นข้างกายซูเฉินทีละคน ทีละคน

เห็นมนุษย์จำนวนมากปรากฏขึ้นพร้อมกัน ชาวราชวงศ์อสูรรอบๆต่างตกตะลึง

ทั้งหมดบังเกิดความสับสน เพราะทางผ่านเขตแดนแห่งนี้นำไปสู่เผ่าเต่าเขียวชัดๆ ฉะนั้นผู้มาเยือนสมควรเป็นเผ่าเต่าเขียว แล้วไหงกลายเป็นมนุษย์ไปได้?

อย่าบอกนะว่าทางผ่านเขตแดนของเผ่าเต่าเขียวถูกมนุษย์ยึดไปแล้ว?

“มนุษย์ เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร? จงตอบตามความจริง! มิฉะนั้น ..ตาย!”

ชาวราชวงศ์อสูรที่ขี่หมูป่า กวาดสายตาตรวจสอบซูเฉินและคนอื่นๆอย่างระแวดระวัง ขึ้นเสียงตะโกน

ซูเฉินเบ้ปาก หัวเราะเบาๆว่า “แกไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รู้”

สิ้นเสียง เขาปลดปล่อยพลังจิตออกมาระเบิดร่างชาวราชวงศ์อสูรรอบๆ เหลือเพียงตัวที่ขี่หมูป่าถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

“ปรมาจารย์พลังจิต!”

เห็นแค่เพียงหัวของพวกพ้องรอบๆ ระเบิดโผล๊ะ โผล๊ะ โผล๊ะ ทีละตน ชาวราชวงศ์อสูรที่ขี่หมูป่าตื่นตกใจ

มันรู้ได้ในทันที ว่าชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม คือปรมาจารย์พลังจิตอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งยังเป็นปรมาจารย์พลังจิตที่ทรงพลังมากอีกด้วย

ไม่อย่างนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่าชาวเผ่าจำนวนมากในพริบตาเดียว

“ที่นี่คือที่ไหน? ตอบตามตรง อย่าเล่นตุกติก” ซูเฉินหรี่ตา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชาวราชวงส์อสูรกัดฟันร้องคำรามขึ้นใด “มนุษย์ กล้าดียังไงถึงมาอาละวาดที่นี่? เจ้าไม่กลัวตายหรือ”

ความแข็งแกร่งของซูเฉิน มากพอที่จะทำให้มันหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง

แต่เมื่อฉุกคิดได้ว่าที่แห่งนี้คือทวีปเผ่าราชวงศ์อสูร ต่อให้ซูเฉินแข็งแกร่งซักแค่ไหน แต่ก็มีพรรคพวกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แล้วแบบนี้จะต้านทานเผ่าราชวงศ์อสูรได้หรือ?

เมื่อคิดได้แบบนี้ มันก็สลัดความยำเกรง ตวาดสวนออกมา

คนที่กล้าอวดดีต่อหน้าซูเฉิน ไม่เคยพบจุดจบที่ดี และชาวราชวงศ์อสูรเบื้องหน้า ก็ไม่มีข้อยกเว้นน!

ได้ยินเพียงเสียงดังโผล๊ะ

ทั้งตัวหมูป่าและสองขาของชาวราชวงศ์อสูรที่แนบอยู่กับลำตัวมัน ระเบิดเป็นละอองเลือดไปพร้อมๆกัน

“อ๊ากกกก”

ชาวราชวงศ์อสูรล้มลงกับพื้น กลิ้งไปมาไม่หยุด สะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวด

เนื่องจากเกิดเสียงเอะอะค่อนข้างดัง ไม่นาน ชาวราชวงศ์อสูรก็กรูกันเข้ามา จำนวนราวๆ 100 ตน

เห็นผู้มาเยือน ซูเฉินง้างแขน แล้วซัด [หมัดดาวตก] ทันที

บังเกิดเงาหมัดสีทองพรั่งพราวเต็มท้องฟ้า ตามมาติดๆด้วยเสียงกระดูกแตกหักดังเป็นชุด

ชาวราชวงศ์อสูรทั้ง 100 ตน ถูกทำลายกระดูก ถูกเปลี่ยนกลายเป็นกองเนื้อเหลว

จบบทที่ 581-582

คัดลอกลิงก์แล้ว