545-546

Ep.545

“เจ้าโง่! อย่าปะทะกับมันตรงๆ! พวกเจ้าสองตนมารวมกลุ่มกับข้า!”

หงส์เพลิงตะโกน เชิดหัวขึ้นและพ่นไฟที่แท้จริงออกมา กระพือใส่ต้นหลิววัชระ

อีกด้านหนึ่ง ต้นผลกำเนิดมาร เห็นซูเฉินเรียกสัตว์เลี้ยงวิญญาณเลเวล 6 ออกมาพร้อมกันทีเดียวสามตัว แถมหนึ่งในนั้นยังมาจากเผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ สีหน้าของมันกลายเป็นเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

แต่ ณ เวลานี้ ซูเฉินได้วิ่งมาถึงเบื้องหน้าของต้นผลกำเนิดมารแล้ว

เพื่อจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เขาเปิดใช้งาน [เทคนิคปลุกศูนย์รวมวิญญาณสวรรค์] ยกฐานฝึกตนขึ้นเป็นขั้น 8 ซึ่งเหนือกว่าต้นผลกำเนิดมารหนึ่งระดับ

“เจ้า ..!”

เห็นซูเฉินแปลงร่างเป็นยักษ์สูงสิบจั้ง ทั้งคนทั้งร่างปลดปล่อยกลิ่นอายอันบ้าคลั่งออกมา ต้นผลกำเนิดมารสีหน้าซีดเซียว มุมปากสั่นระริก

ช่วงเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา

และมันยังตระหนักได้เช่นกัน ว่าหากอยากรอดชีวิต ทำได้เพียงรอความช่วยเหลือจากต้นหลิววัชระเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ที่ต้องทำก็คือ พยายามถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด

อย่างไรก็ตาม ซูเฉินจะไม่มีทางให้โอกาสนั้นกับเธอ

ทันทีที่เข้าประชิด เขากำ [ภูเขาหยวนเหออู่จี๋] ทุบลงทันที หลังจากสามารถทำลายพลังจิตของต้นผลกำเนิดมารที่ใช้ป้องกันตัวได้แล้ว ก็ถึงทีเขาบ้าง ซูเฉินปลดปล่อยพลังจิตออกมา

ระดับฐานฝึกตนของเขาอยู่ในเลเวล 8 ดังนั้นพลังจิตในตอนนี้จึงเทียบได้กับเลเวล 9 สามารถพันธนาการต้นผลกำเนิดมารได้อย่างง่ายดาย

กระบี่ทมิฬเล่มหนึ่งผลุบออกมาจากในอากาศ ฟันฉับไปทางต้นผลกำเนิดมาร

ในพริบตานั้นเอง ชั้นอากาศเริ่มเกิดการสั่นสะเทือน กระแสวังวนสีดำขนาดประมาณหนึ่งจั้งปรากฏขึ้นเหนือศีราะของต้นผลกำเนิดมาร

“สิ่งประดิษฐ์เทวะแห่งมิติ!”

ลำต้นมหึมาของต้นผลกำเนิดมารสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หัวใจของมันคล้ายถูกแผดเผาเป็นเถ้าธุลี

“ไปลงนรกซะ!”

ซูเฉินกุม [กระบี่แยกฟ้าแห่งความโกลาหล] ด้วยมือทั้งสองข้าง สับมันลงกลางอากาศ

ครืน ครืนนนน!

อากาศว่างเปล่าคล้ายแตกเป็นเสี่ยงๆ เกิดเสียงระเบิดดังเสียดหู

แทบจะในทันทีหลังจากนั้น กระแสวังวนสีดำเริ่มหมุนวน ม้วนลงไปยังต้นผลกำเนิดมาร

“อย่า ..!”

ต้นผลกำเนิดมารกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง ตาเบิกกว้างมองดูลำต้นของตนเองถูกปั่นเป็นชิ้นๆ

วังวนสีดำกลืนกินไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งพลังชีวิตของต้นผลกำเนิดมารเหือดหายไปอย่างสิ้นเชิง ส่วนที่เหลืออีกครึ่งของลำต้นค่อยร่วงกระแทกกับพื้น

เศษชิ้นส่วนนับร้อยดรอปออกมาในคราวเดียว แต่ไม่นานก็ถูกรวบรวมโดยอัตโนมัติ

ซูเฉินไม่ตรวจสอบในทันที หันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เห็นแค่เพียงหงส์เพลิงและเต่าทรราชนอนแผ่อยู่กับพื้น ขณะที่ [จอมเขมือบแห่งบรรพกาล ยุงวัชระ] ตอนนี้ถูกกำไว้ในมือของต้นหลิววัชระ เจ้าตัวถึงกับลอบร้องว่า ‘เกือบไปแล้ว!’

เมื่อต้นผลกำเนิดมารตาย ต้นหลิววัชรคล้ายตกอยู่ในอาการงุนงงสับสน ทุกการเคลื่อนไหวชะงักค้าง

ซูเฉินสามารถคาดเดาได้เลย ว่าหากเขาสังหารต้นผลกำเนิดมารช้าไปแม้เพียงนิดเดียว [จอมเขมือบแห่งบรรพกาล ยุงวัชระ] คงถูกบี้ตัวระเบิดตาย

“เจ้านาย  เวลานี้ต้นหลิววัชระกำลังตกอยู่ในความสับสน แต่ระยะเวลาจะเกิดเพียงครู่เดียวเท่านั้น ไม่นานมันก็จะถูกลดขั้นกลายเป็นซอมบี้อย่างสิ้นเชิง ต้องรีบลงมือแล้ว”

ต้นผลอายุวัฒนะรู้ว่าซูเฉินต้องการกำราบต้นหลิววัชระ จึงรีบเตือนความจำเขา

ซูเฉินได้สติกลับมา หยดเลือดของตัวเองลงบนไข่มุกวิญญาณซากศพ จากนั้นป้อนให้แก่ต้นหลิววัชระ

ทันใดนั้นสีแดงเลือดในดวงตาของต้นหลิววัชระก็เหือดหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายของความอ่อนโยน

“เจ้านาย”

ไม่กี่อึดใจต่อมา ต้นหลิววัชระมองมายังซูเฉิน เปล่งเสียงร้องด้วยความเคารพ

คำ ‘เจ้านาย’ ทำให้ซูเฉินรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมาก มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น

สามารถกำราบซอมบี้ที่ทรงพลังเช่นนี้ลงได้ เท่ากับว่ากำลังรบโดยรวมของเขา เพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ต่อมา ซูเฉินเก็บต้นหลิววัชระเข้าไปใน [พื้นที่เลี้ยงสัตว์] แล้วหันมาทางหงส์เพลิงกับเต่าทรราช เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “พวกนายทั้งคู่เป็นยังไงบ้าง?”

Ep.546

“เจ้านาย ข้าไม่ได้บาดเจ็บมากมายอะไร แต่เจ้าตัวยักษ์น่าจะเกือบตาย”

หงส์เพลิงยืดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างสบายๆ เหลือบมองไปยังเต่าทรราชปราณฟ้า

ซูเฉินเบนสายตามองตาม และพบว่าเวลานี้กระดองเต่าของมันแตกเป็นเสี่ยงๆ นอนแผ่หมดสภาพด้วยความเจ็บปวด

“เสี่ยวปา เป็นยังไงบ้าง?” ซูเฉินเอ่ยถามอีกรอบ

เต่าทรราชปราณฟ้าเงยหน้าขึ้น กัดฟันกล่าวว่า “เจ้านายไม่ต้องห่วง ฉันหนังหนาอยู่แล้ว ไม่ถึงกับตายหรอก”

“ไม่ต้องห่วงน้องสาวแกเถอะ!”

โดนทุบตีจนน่าสังเวชขนาดนี้ ยังมาปากแข็งต่อหน้าเขา ซูเฉินอดดุมันไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วมันคือสัตว์เลี้ยงวิญญาณของเขา และเขาไม่อาจทนดูเต่าทรราชทุกข์ทรมานได้ ดังนั้นหยิบ [โพชั่นรักษา] ออกมาหลายขวด แจกจ่ายให้กับสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งสามตัว

บาดแผลตามร่างกายของพวกมันได้รับการฟื้นฟูด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

ซูเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก นำสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งสามเข้าไปใน [พื้นที่เลี้ยงสัตว์]

จากนั้นก็เดินไปยังศพของต้นผลกำเนิดมาร แล้วเพ่งมองอย่างตั้งใจ

ภายในพืชปีศาจจะมีแก่นอสูรอยู่ ซูเฉินเคยได้รับจากพืชโลหิตและต้นม่านหมอกนรกทมิฬมาก่อน และสรรพคุณของแก่นอสูร มีประโยชน์ต่อ [รถศึกอัจฉริยะ] มาก มันช่วยให้รถศึกได้รับฟังก์ชั่นใหม่มาถึงสองฟังก์ชั่น

หนึ่งคือฟังก์ชั่นซ่อมแซมอัตโนมัติ อีกหนึ่งคือฟังก์ชั่นตรวจสอบระดับฝึกตน

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า เขาจะไม่ยอมพลาดแก่นอสูรของต้นผลกำเนิดมารไป

ซูเฉินควานศพต้นผลกำเนิดมารอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พบแก่นอสูรสีดำขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล

หลังจากใส่มันลงในถุงเก็บของ ซูเฉินก็พูดกับต้นผลอายุวัฒนะอีกครั้ง

“เสี่ยวโซ่ว ศพของต้นผลกำเนิดมารมีผลดีอะไรกับนายบ้าง?”

ตอนต้นม่านหมอกนรกทมิฬถูกฆ่าตาย ศพของมันกลายเป็นอาหารเสริมชั้นยอด ช่วยให้ผลแก่นแท้ออกดอกได้เร็วยิ่งขึ้น

ขณะที่เลเวลของต้นผลกำเนิดมารสูงกว่าต้นม่านหมอกนรกทมิฬ ในทำนองเดียวกันมันก็น่าจะให้พลังงานที่มากกว่า ถูกต้องไหม?

“เจ้านาย แม้ศพของต้นผลกำเนิดมารจะมีพลังงานอยู่ก็ตาม ทว่ามันแฝงไปด้วยปราณพยาบาทไม่มากก็น้อย หากดูดซับเข้าไปแล้ว จิตใจจะฟุ้งซ่าน และกลายเป็นบ้าในที่สุด” ต้นผลอายุวัฒนะตอบ

“หมายความว่ามันไม่มีประโยชน์หรอ?” ซูเฉินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“แต่ถ้าใช้แก่นอสูรของเขา คุณสามารถสร้างหุ่นเชิดที่เหมือนกับภูติพยาบาทได้” ต้นผลอายุวัฒนะกล่าว

ซูเฉินส่ายหัว หันมาถามว่า “แก่นอสูรของต้นผลกำเนิดมาร มีประโยชน์อย่างอื่นอีกไหม?”

แม้ภูติพยาบาทจะเป็นกำลังรบที่ไม่อ่อนแอ แล้วอาจมีเลเวลมากถึง 6 เลยก็ตามที แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะเข้าตาซูเฉิน

ต้นผลอายุวัฒนะขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับว่า “นอกเหนือไปจากนี้ ก็น่าจะสามารถนำไปใช้สร้างเป็นอาวุธได้ และอาวุธที่สร้างขึ้นจะแฝงกลิ่นอายของพลังชั่วร้ายเอาไว้ หากอยู่ใกล้ใคร มีโอกาสที่จะทำร้ายจนสูญเสียจิตสำนึก”

“นายรู้วิธีสร้างมันรึเปล่า?” ซูเฉินเริ่มตื่นตัว

อาวุธเช่นนี้ ต่อให้สร้างขึ้นมาได้ แต่มันส่งผลร้ายต่อผู้ใช้งานเช่นกัน ดังนั้นไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร ยังไงก็ตาม [นักรบจักรกล] เป็นหุ่นเชิด มันสามารถใช้งาน

ด้วยวิธีนี้ มันจะช่วยเสริมประสิทธิภาพกรต่อสู้ให้แก่ [นักรบจักรกล] ได้

“เจ้านาย ฉันไม่รู้วิธีสร้าง และต่อให้รู้ ก็จำเป็นต้องใช้ความสามารถในการกลั่นชั้นสูงเพื่อสร้างมันขึ้นมา” ต้นผลอายุวัฒนะตอบกลับ

ซูเฉินพยักหน้า ไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

ต่อมา เขาออกจากเกาะหลิงซู่

ใครจะทันคาดคิด ว่าเมื่อกลับมายังกลางทะเล กลับไม่พบร่องรอยของ [รถศึกอัจฉริยะ]

ซูเฉินตกใจมาก เริ่มปั่นความคิดอย่างรวดเร็ว

หากไม่ได้รับคำสั่งจากเขา  [รถศึกอัจฉริยะ] ไม่มีทางจากไปโดยพลการ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น

ประการแรก [รถศึกอัจฉรยะ] พบเจออันตราย จึงแล่นหนีออกไปจากที่นี่

ประการสอง มันถูกปล้นไป