295-296

7/10

Ep.295

ทันทีที่เสียงของซูเฉินตกลง เกิดความโกลาหลขึ้นที่ประตูทางเข้าเมือง

ผู้แข็งแกร่งจากเมืองทงเทียน แถมยังเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 กลับถูกเขาดูแคลนอย่างไร้ความยำเกรง

ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาครั้งใหญ่

คนจากเมืองทงเทียนมีชื่อเสียงในด้านความแข็งแกร่งเสมอมา ดังนั้นจะยอมถูกชายหนุ่มคนหนึ่งย่ำยีศักดิ์ศรีได้อย่างไร?

คำตอบนั้นชัดเจน คนของเมืองทงเทียนต่างโกรธเคือง ตั้งท่าว่าต้องการจะฉีกซูเฉินออกเป็นชิ้นๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งชายชรา เขาโกรธมากกว่าใครๆ ขบกรามและ ร้องคำรามว่า “เจ้าหนู รู้ตัวรึเปล่าว่าพูดแบบนี้เท่ากับกำลังมองหาที่ตาย!”

สิ้นเสียง อีกฝ่ายชักมีด พุ่งเข้าหาซูเฉินและฟันออกไป

กลิ่นอายของผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 ระเบิดออกมา รุนแรงหนักหน่วงชนิดทลายขุนเขาถมทะเล

“ช่างเป็นแรงกดดันที่แข็งแกร่งจริงๆ! สมแล้วที่เป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 4!”

“เจ้าหนุ่มนั่นจบสิ้นแล้ว”

“นี่แหละคือชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นเมื่อใครก็ตามล่วงเกินเมืองทงเทียน น่าเศร้านัก ยังเด็กอยู่เลยแท้ๆ”

สีหน้าของผู้คนรอบข้างแปรเปลี่ยนไป แต่ทุกคนคิดเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าครั้งนี้ซูเฉินคงต้องพานพบกับความโชคร้าย

แสงสว่างจากคบเพลิง จะไปสู้แสงสว่างจากดวงตะวันได้อย่างไร?

มุมปากของซูเฉินโค้งขึ้นเล็กน้อย วินาทีนั้นบนฝ่ามือเขาพลันเปล่งแสงสีทองเจิดจรัสออกมา

ภายใต้สายตาของทุกคน เขาเอื้อมมือไปคว้าจับคมมีดเอาไว้

“นี่เขาเสียสติไปแล้วเหรอ!”

“ต้องบ้าขนาดไหนกัน ถึงกล้าใช้มือเปล่ารับมีดที่ฟาดฟันโดยพลังของผู้วิวัฒนาการเลเวล 4?”

“เขาคิดว่าตัวเองมีวิชาร่างวัชระ ครอบครองกายที่ไม่มีใครทำลายได้หรือไร?”

มองไปยังฉากนี้ ผู้ชมทั้งหมดไม่อาจสงบได้อีกต่อไป

ในสายตาพวกเขา พฤติกรรมของซูเฉินคือการรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนแรกที่เห็น สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความโหดเหี้ยม

ในเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าปรารถนาความตาย เช่นนั้นเขาก็จะทำให้สมหวัง

เป๊าะ!

บังเกิดเสียงแตกร้าวดังขึ้น

คมมีดของชายชราสับลงบนฝ่ามือของซูเฉินอย่างแม่นยำ

อย่างไรก็ตาม ภาพที่ซูเฉินถูกตัดมือขาดกลับไม่ปรากฏขึ้น

ตรงกันข้าม เป็นมีดในมือชายชราที่แตกร้าวและหักครึ่งจากกึ่งกลางออกเป็นสองส่วน

นี่มัน .. เรื่องจริงหรือ?

ได้เป็นสักขีพยานของฉากนี้ ทุกคนรู้สึกยากเกินจะทำใจเชื่อ

การฟาดฟันสุดกำลังของผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 ต่อให้เป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 5 ยังต้องหลบเลี่ยง

แล้วเหตุใดซูเฉินถึงกล้ารับมือ? และถึงกับทำให้มีดหักเป็นสองท่อนได้?

อย่าบอกนะว่าเขาคือผู้วิวัฒนาการเลเวล 6?

แต่ถึงเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 6 เป็นไปได้หรอที่เขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลย?

หรือว่าเขามีร่างวัชระมิอาจทำลายจริงๆ?

แม้ซูเฉินไม่ได้ครอบครองวิชาร่างวัชระเหมือนพวกเส้าหลิน แต่เขามี [กายาเทพอสูรนิรันดร์] ที่สามารถเพิกเฉยต่อการโจมตีใดๆในเลเวลเดียวกัน

ควบคู่ไปกับ [เกล็ดแขนทองคำ] ดังนั้นการทำลายมีดด้วยฝ่ามือเดียว ถือเป็นเรื่องปกติ

“พี่เฉินก็บอกไปแล้วไง ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า!”

มองไปยังปฏิกิริยาที่แสดงออกมาของฝูงชน เฉาหรานหัวเราะเย้ยหยัน

ซูเฉินเคยถูกเวทย์นับสิบ และลูกศรนับร้อยโจมตีพร้อมกันมาแล้ว แต่เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ฉะนั้นกับอีแค่มีดเล่มเดียว นับเป็นสิ่งใด?

แต่สำหรับคนอื่นๆ มันน่าตกใจมาก!

“แก .. นี่แกทำได้ยังไง?” ชายชราตกตะลึงจนอธิบายไม่ถูก จ้องมองซูเฉินราวกับเห็นผี

สามารถทำลายมีดของผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 ด้วยมือเปล่า มันน่าหวาดกลัวเกินไป! ออกจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

“ฉันทำได้ยังไง แกไม่คู่ควรที่จะรู้!” ซูเฉินหรี่ตา และกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกว่า “บอกจุดประสงค์ที่มาที่นี่ของพวกแกซะ แล้วฉันจะยอมให้ศพอยู่ในสภาพสมบูรณ์!”

ก่อนหน้านี้ ชายชราเองก็เคยใช้ประโยคนี้ข่มขู่ซูเฉิน

แต่ลมหายใจต่อมา สถานการณ์พลิกผันไปอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นเขาที่ถูกข่มขู่คุกคามแทน

ชายชราหน้าชา แต่ไม่ได้โต้เถียงกลับไป เพราะเขาตระหนักดี ว่าซูเฉินมีคุณสมบัติที่จะเอ่ยเช่นนี้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม หากให้ยืนรอความตายอยู่เฉยๆ คนอย่างเขามีหรือจะยอม?

สุดท้าย เจ้าตัวกัดฟัน หันหลังและวิ่งฉีกหนีออกไป

มองไปยังฉากนี้ ฝูงชนที่รับชมอยู่รอบด้านต่างตะลึงงัน

น่ะ … นี่ผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 กำลังหลบหนีงั้นหรือ?

ความทรนงองอาจของเลเวล 4 หายไปไหนแล้ว?

ศักดิ์ศรีของเมืองทงเทียนเล่า?

แล้วหลังจากนี้เมืองทงเทียนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

คนที่เหลือจากเมืองทงเทียนก็ตกใจไม่แพ้กัน พวกเขาแข็งค้างไม่รู้ว่าต้องทำอะไรอยู่พักหนึ่ง ยังคงนิ่งอยู่กับที่

“คิดหนีหรือ?”

ซูเฉินแค่นเสียงเย็นชา ดีดนิ้วดังเป๊าะ ปรากฏลำแสงสีเขียวพุ่งออกจากนิ้วเขา พริบตาเดียววิ่งไปตกลงบนเท้าของชายชรา

8/10

Ep.296

ชายชราวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆก็รู้สึกว่าเท้าเขาถูกพัวพันโดยบางสิ่งบางอย่าง ไม่ว่าจะออกแรงยังไงก็ไม่มีทางหลุดพ้นได้

ตอนนี้คือช่วงเวลาสำคัญที่จะหลบหนี หากล่าช้า มีโอกาสสูงมากที่จะเสียชีวิต

ชายชราก้มลงมองด้วยความร้อนรน แต่เมื่อสายตาตกลง เขาก็พบว่ามีเถาวัลย์กำลังพันรอบเท้าเขาอยู่ อ้าปากร้องด้วยความตกใจ

“นี่มันเทคนิคพันธนาการธาตุไม้! แถมยังเป็นของปรมาจารย์มนตราเลเวล 5!”

แม้ซูเฉินจะเป็นแค่ปรมาจารย์มนตราเลเวล 4 แต่พลังเวทย์ธาตุไม้ของเขาได้หลอมรวมเข้ากับ [ไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งสระวิเศษ] แล้ว ดังนั้นอำนาจที่ปลดปล่อยออกมาจึงทะยานขึ้นไปอยู่ในระดับเลเวล 5 หรือสูงกว่า

ชายชราเลยคาดเดาว่าเวทย์นี้เป็นเทคนิคเลเวล 5

“ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย บอกจุดประสงค์ที่มาที่นี่ ไม่งั้นก็เตรียมรับมือกับวิธีทรมานนับพันได้เลย!”

ซูเฉินก้าวเข้าหาชายชรา จับจ้องอีกฝ่ายด้วยความเย็นชา

ในดวงตาเขาทอประกายเย็นยะเยือก และแฝงไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย

ชายชราอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง ภายใต้การจับจ้องของซูเฉิน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “พวกเรามาที่นี่เพื่อรวบรวมหินรวมดารา”

“ว่าต่อไป” ซูเฉินแค่นเสียงเย็น

ข้อมูลนี้เขารู้อยู่แล้ว แต่เรื่องที่ว่าจะเอาหินรวมดาราไปทำไมเนี่ยสิสำคัญ

“ท่านอาวุโส ถ้าฉันสารภาพ ฉันจะกลายเป็นคนทรยศของเมืองทงเทียน พวกเขาจะไม่ยอมปล่อยฉันไป!”

ชายชราเอ่ยตะกุกตะกัก ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขาก็คือ หากฉันยอมเผยความจริงออกไป แกต้องปิดมันเป็นความลับ

ซูเฉินถูจมูก บ่นในใจ ‘ไอ้หมอนี่มันโง่รึเปล่า? ต่อให้แกยอมบอกทุกอย่าง สุดท้ายก็ถูกฉันฆ่าอยู่ดี ดังนั้น แกจะมากังวลเรื่องการแก้แค้นของเมืองทงเทียนอีกทำไม?’

ซูเฉินแค่นเสียงในลำคอ กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “บอกความจริงมา แล้วฉันจะปล่อยให้แกตายอย่างไม่ต้องเจ็บปวด! แต่ถ้าไม่ยอมพูด ก็เตรียมรับทัณฑ์ทรมานได้เลย จะจัดให้สาสมใจทีเดียว!”

“ตัวเลือกทั้งสองที่เสนอมา ไม่มีข้อไหนปล่อยให้ฉันรอดชีวิตเลยนี่” สีหน้าของชายชราน่าเกลียดจนถึงขีดสุด กัดฟันกล่าว “ท่านอาวุโส หากฉันยอมสวามิภักดิ์ ท่านจะไว้ชีวิตฉันไหม?”

ผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 เช่นเขา หาต้องการลี้ภัย ย่อมมีแต่คนอ้าแขนรับ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาครอบครองความแข็งแกร่งในระดับเลเวล 4

ไม่ว่าจะลี้ภัยไปเข้าร่วมกับขุมกำลังใด ย่อมสามารถเพิ่มกำลังรบให้แก่ฝ่ายนั้นๆได้เป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของซูเฉิน ไม่ต้องกล่าวถึงผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 ต่อให้เป็นเลเวล 5 หากอยู่ฝ่ายศัตรูมาก่อน ก็ไม่คู่ควรเป็นลูกน้องเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เขาจะไม่ยอมเก็บคนที่แทบไม่รู้ข้อมูลมาอยู่เคียงข้างกาย

“แกควรอธิบายมาตามตรง” ซูเฉินทำสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ก่อนเบ้ปากกล่าว “ส่วนเรื่องที่แกจะยอมสวามิภักดิ์ต่อฉัน ขอโทษทีฉันไม่สนใจ!”

สีหน้าของชายชรากลายเป็นสีฟ้า แดง และขาวตามลำดับ สองมือกำหมัดแน่น

ผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 ที่แสนน่ายำเกรง ไปที่ไหนก็มีแต่คนก้มหัวให้ เวลานี้กลับไร้ค่าในสายตาซูเฉิน?

ช่วงเวลานี้ จิตใจของเขาพังทลาย เริ่มใช้อารมณ์แก้ปัญหา

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นจะฆ่าก็ฆ่าเถอะ บิดาจะไม่ยอมบอกอะไรแม้แต่คำเดียว”

ซูเฉินคล้ายไม่เสียใจเลยที่อีกฝ่ายไม่ยอมปริปาก ตรงกันข้าม ปรากฏรอยยิ้มขึ้นตรงมุมปากเขา หัวเราะเบาๆ “คนปากแข็งแบบแก ฉันเจอมาหลายคนแล้ว แต่สุดท้าย ทุกคนต่างสำนึกเสียใจ คิดผิดที่เลือกหนทางนี้!”

สิ้นเสียง ซูเฉินก็ปลดปล่อยพลังจิตออกมา ตรึงร่างชายชราเอาไว้

ในเวลาเดียวกัน เขาหยิบ [ดาบเสริมมนตรา]  และสับลงไปยังแขนขวาของอีกฝ่าย

ได้ยินเพียงเสียงฉับบบ!

แขนทั้งแขนของชายชราถูกแยกออกจากร่างกาย เลือดสีแดงสดทะลักจากปากแผล ชั่วพริบตาเดียวย้อมเสื้อผ้าทั้งตัวเขาเป็นสีเลือด

“อ๊าาาาาา”

ใบหน้าของชายชรากลายเป็นบิดเบี้ยว กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ฝูงชนที่รับชมอยู่รอบๆ ล้วนตกตะลึงกับฉากนองเลือดนี้ พวกเขาไม่กล้าแม้จะหายใจ

คนที่เหลือจากเมืองทงเทียน หันสบตากัน ก่อนเตลิดหนีไปทุกทิศทาง

“หัวหน้าหวู่ อย่าปล่อยพวกมันไป”

ซูเฉินเหลือบมองไปรอบๆ กล่าวกับหวู่หยาง

โดยไม่ต้องสั่งอะไรเพิ่มเติมอีก หวู่หยางและคนอื่นๆกระจายกันออกไล่ล่าคนของเมืองทงเทียน

ซูเฮินหันกลับมามองชายชราอีกครั้ง ดาบในมือเขาค่อยๆยกขึ้นไปในอากาศอย่างช้าๆ

ชายชราหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ตะโกนเสียงดัง “ฉันยอมแล้ว! ฉันจะบอกทุกอย่าง! จุดประสงค์ที่รวบรวมหินรวมดารา เป็นเพราะเจียงเว่ย! ในฐานะเจ้าเมืองทงเทียน เขาต้องการใช้มันเปิดทางผ่านเขตแดน!”