บทที่ 193 การต่อสู้ระหว่างศิษย์อาจารย์

บทที่ 193 การต่อสู้ระหว่างศิษย์อาจารย์

หลินเหยียนเซิงกุมร่มฟ้าลิขิตไว้ในมือขวา พลางมองหนิงอู๋เชวี่ยที่อยู่ด้านในค่ายกลแสง ในใจรู้สึกย่ำแย่อย่างยิ่ง

เผ่าอสูรมารที่น่าตายพวกนี้ กล้าดีอย่างไรถึงทำให้ตาเฒ่ากลายเป็นอสูรมาร ช่างสมควรตายนัก!

ทว่า ค่ายกลที่เผ่าอสูรมารทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นนี้ก็นับว่ามีดีอยู่บ้าง แม้เขาจะใช้ร่มฟ้าลิขิตก็ยังไม่อาจทำลายได้

นี่ก็หมายความว่า ต่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักเทียนเวิ่นและพันธมิตรสังหารอสูรมาถึง ก็มีโอกาสสูงที่จะทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้เช่นกัน

หากว่ากันตามพลังต่อสู้ตัวต่อตัว แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับร่างหลอมรวมวิญญาณของพันธมิตรสังหารอสูรและสำนักเทียนเวิ่นเลย กระทั่งแข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับร่างหลอมรวมวิญญาณส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ

“เจ้ากำลังโกรธ แต่ก็สิ้นไร้หนทางงั้นหรือ?” กุ่ยช่าเผยรอยยิ้ม กล่าว “ฟังข้า เข้าร่วมกับเผ่าอสูรมารของพวกเรา นอกจากจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับอาจารย์ของเจ้าแล้ว ยังจะได้เป็นนักรบอสูรมาร มีทั้งสถานะและเกียรติยศสูงส่งกว่าเผ่ามนุษย์มากนัก”

เขาไปสืบเรื่องราวในอดีตของหลินเหยียนเซิงมาแล้ว นับเป็นต้นกล้าชั้นดีที่หาได้ยากยิ่ง ต้นกล้าชั้นเลิศเช่นนี้ เขารู้จักอยู่สี่คน ล้วนมาจากสำนักเทียนเวิ่น ได้แก่ หลินเหยียนเซิง, ฮู่เจีย, หลัวฝู และเฟยอวี้หลิง

ในขณะเดียวกัน นี่ก็ทำให้เขายิ่งหวาดเกรงสำนักเทียนเวิ่นมากขึ้น สามารถบ่มเพาะยอดอัจฉริยะขั้นสุดยอดได้ถึงสี่คน พลังและรากฐานย่อมไม่อาจดูแคลนได้

หลินเหยียนเซิงไม่หวั่นไหวต่อคำชักชวนของกุ่ยช่า กล่าวเย้ยหยัน: “เจ้าคิดว่าเผ่าอสูรมารของพวกเจ้าสูงส่งนักหรือไร? ในสายตาข้า แม้แต่แมลงเหม็นบนพื้นดิน ยังสูงส่งกว่าเผ่าอสูรมารอย่างพวกเจ้าเป็นหมื่นเท่า”

เผ่ามนุษย์ไม่เคยเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ ในเทียนหลิงเจี้ยอันกว้างใหญ่ไพศาล เผ่ามนุษย์ก็นับเป็นหนึ่งในสามเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ และยังอยู่ในจุดที่ได้เปรียบเหนืออีกสองเผ่าพันธุ์ด้วย

เพียงแต่แดนเหนือในตอนนี้นั้น ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนในอดีต ทว่าเผ่ามนุษย์ก็ยังไม่ใช่เผ่าพันธุ์นอกรีตจากนอกเทียนหลิงเจี้ยอย่างเผ่าอสูรมารจะมาดูหมิ่นได้

สีหน้าของกุ่ยช่าพลันมืดครึ้มลง กล่าว “เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”

เดิมทีเขายังคิดจะชักชวนหลินเหยียนเซิง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลินเหยียนเซิงจะช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย

อาวุโสฝู่ซวี่และอาวุโสหยวนที่อยู่ด้านข้างต่างสบตากัน ต่างก็แอบลิงโลดใจ หากหลินเหยียนเซิงตอบตกลงที่จะเข้าร่วมกับเผ่าอสูรมารจริงๆ พวกเขาก็คงต้องหวาดกลัวว่าหลินเหyียนเซิงจะมาคิดบัญชีทีหลัง

แต่ในเมื่อหลินเหยียนเซิงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้ากล่าววาจาล่วงเกิน เช่นนั้นก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าอสูรมาร

“คนที่รนหาที่ตายน่ะ... คือเจ้าต่างหาก!” หลินเหยียนเซิงเผยรอยยิ้ม เอ่ยปากขึ้น

ในชั่วพริบตาที่สิ้นเสียงพูด เขาก็ปรากฏกายขึ้นภายในค่ายกลแสง ตรงหน้ากุ่ยช่า มือที่ถือร่มฟ้าลิขิตระเบิดพลังทั้งหมดออกมาฟาดใส่ร่างของกุ่ยช่า

ปัง!

ร่างของกุ่ยช่าถูกร่มฟ้าลิขิตฟาดจนกระเด็น ทะลุสาขาของพันธมิตรสังหารอสูรจนเกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

ร่มฟ้าลิขิตคือของศักดิ์สิทธิ์ ฟาดใส่ร่างของกุ่ยช่าที่ไม่ทันตั้งตัว ย่อมคาดเดาได้เลยว่าความเสียหายนั้นมากมายเพียงใด

ค่ายกลแสงทั้งหมดหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ากุ่ยช่าได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลินเหยียนเซิงใช้ดวงตาแห่งการมองทะลุตรวจสอบดูแล้ว กุ่ยช่าก็คือแกนกลางของค่ายกลนี้ ขอเพียงสังหารกุ่ยช่าได้ ค่ายกลนี้ก็จะสลายไปเอง

แน่นอนว่าสำหรับคนทั่วไป นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจทำได้ เพราะกุ่ยช่าซ่อนตัวอยู่ในค่ายกล ไม่สามารถเข้าไปได้ จึงไม่อาจทำลายค่ายกลได้

แต่หลินเหยียนเซิงมีไข่มุกกำหนดทะเล ซึ่งเป็นของศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีแห่งมิติ สามารถเคลื่อนย้ายผ่านมิติเข้ามาในค่ายกลได้โดยตรง

ร่างของอาวุโสฝู่ซวี่ถอยหลังอย่างอดไม่ได้ จ้องหลินเหยียนเซิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ “หลินเหยียนเซิง เจ้า... เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”

เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้หลินเหยียนเซิงยังสิ้นไร้หนทางอยู่เลย ไฉนตอนนี้ถึงเข้ามาได้แล้ว นี่มันไม่ชอบมาพากล

“ก็เข้ามาแบบนี้อย่างไรเล่า!” หลินเหยียนเซิงตวัดร่มฟ้าลิขิตออกไป ระเบิดแสงศักดิ์สิทธิ์สังหารอาวุโสฝู่ซวี่ อาวุโสหยวน และเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่กลายเป็นอสูรมารทั้งหมดในคราวเดียว

เขาไม่คิดจะอธิบายว่าตนเองเข้ามาได้อย่างไร หลังจากการต่อสู้กับหลิงคงจื่อครั้งที่แล้ว การควบคุมไข่มุกกำหนดทะเลของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น

ดังนั้น อย่าเห็นว่าเขาไม่ได้นำไข่มุกกำหนดทะเลออกมา แต่ความจริงแล้วเขาได้กระตุ้นพลังของไข่มุกกำหนดทะเลภายในร่างแล้ว สะดวกและรวดเร็วกว่าเมื่อก่อนมาก กระทั่งพลังต่อสู้ก็ยังเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ตอนนี้เขาสามารถเคลื่อนย้ายผ่านมิติและผนึกมิติได้อย่างอิสระ แน่นอนว่ายังคงต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณจำนวนมาก เพียงแต่สิ้นเปลืองน้อยกว่าการเรียกไข่มุกกำหนดทะเลออกมาใช้โดยตรงเล็กน้อย

“เผ่ามนุษย์!”

เสียงอันเย็นชาดังขึ้น ทันใดนั้นหนิงอู๋เชวี่ยก็ชกหมัดเข้าใส่หลินเหยียนเซิง

หมัดนี้ ระเบิดพลังวิญญาณอันมหาศาลและไออสูรที่คละคลุ้งออกมา แข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับร่างหลอมรวมวิญญาณขั้นต้นทั่วไปอยู่มาก

ปัง!

หลินเหยียนเซิงยื่นมือออกไปรับหมัดของหนิงอู๋เชวี่ยไว้ แรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดขึ้นในฝ่ามือของเขา ผลักเขาถอยหลังไปหลายเมตร

อาจกล่าวได้ว่า พลังของหนิงอู๋เชวี่ยก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด แต่เขากลับดีใจไม่ลง

หนิงอู๋เชวี่ยในตอนนี้ ไม่ใช่หนิงอู๋เชวี่ยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

หนิงอู๋เชวี่ยย่อขาเล็กน้อย จากนั้นก็ดีดตัวพุ่งออกไปราวกับสปริง ชกหมัดเข้าที่หน้าอกของหลินเหยียนเซิง

ปัง!

หลินเหยียนเซิงถูกหมัดนั้นซัดจนกระเด็น ทำให้สาขาของพันธมิตรสังหารอสูรพังถล่มลงไปเป็นแถบ

เขาบินออกมา ยืนอยู่เบื้องหน้าหนิงอู๋เชวี่ย เอ่ยปาก “ตาเฒ่า นี่ข้าเอง หลินเหยียนเซิง ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ?”

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ ต่อให้หนิงอู๋เชวี่ยจะเก่งกาจกว่าเมื่อก่อนมากเพียงใด ก็ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

แต่เขา จะลงมือกับหนิงอู๋เชวี่ยได้อย่างไร

หากไม่มีหนิงอู๋เชวี่ย หลินเหยียนเซิงก็คงตายไปนานแล้ว หลังจากนั้นหนิงอู๋เชวี่ยก็ยังเลี้ยงดูหลินเหยียนเซิงจนเติบใหญ่ สอนสั่งการบำเพ็ญเพียรให้เขา

สำหรับหลินเหยียนเซิงแล้ว หนิงอู๋เชวี่ยคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เป็นอาจารย์ผู้สอนสั่งการบำเพ็ญเพียร และยังเป็นบิดาผู้เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่

เขาจะลงมือกับหนิงอู๋เชวี่ยผู้มีพระคุณต่อเขาดังขุนเขาได้อย่างไร ต่อให้รู้ว่าหนิงอู๋เชวี่ยกลายเป็นอสูรมารไปแล้วก็ตาม

หนิงอู๋เชวี่ยมองหลินเหยียนเซิง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ชกหมัดออกไปอีกครั้ง

ปัง!

หมัดหนักๆ ชกเข้าที่ร่างอันแข็งแกร่งของหลินเหยียนเซิง แต่ไม่อาจทำให้เขาถอยหลังได้แม้แต่ครึ่งก้าว

ทั่วร่างของหลินเหยียนเซิงถูกปกคลุมไปด้วยพลังวิญญาณ อีกทั้งยังกระตุ้นพลังของร่างนักรบกลับชาติมาเกิด สามารถใช้ร่างกายรับการโจมตีของหนิงอู๋เชวี่ยได้โดยตรง

แน่นอนว่า เขาไม่ใช่ไม่เจ็บปวด หรือไม่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งหมดนั้นเขารู้สึกได้ ท้ายที่สุดเขาก็ยังเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่องลอยขั้นสูงสุด ระดับบำเพ็ญเพียรยังอ่อนแอกว่าหนิงอู๋เชวี่ยในตอนนี้ด้วยซ้ำ

หนิงอู๋เชวี่ยไม่สนใจว่าเหตุใดหลินเหยียนเซิงถึงไม่หลบหลีก ปล่อยให้เขาโจมตี เขาเพียงแค่ต้องสังหารเผ่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น

ดังนั้น เขาจึงลงมือต่อไป ชกหมัดแล้วหมัดเล่าเข้าใส่ร่างของหลินเหยียนเซิง ทุกหมัดล้วนระเบิดพลังของพลังวิญญาณและไออสูรออกมา โดยไม่มียั้งมือแม้แต่น้อย

ทุกหมัดที่ชกใส่ร่างของหลินเหยียนเซิง ร่างกายของหลินเหยียนเซิงก็จะสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่เขาก็ทนรับไว้ ไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ในปากยังคงตะโกนเรียกตาเฒ่า หวังว่าจะสามารถปลุกหนิงอู๋เชวี่ยให้ตื่นขึ้นมาได้

นอกค่ายกล มีผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนรายล้อมอยู่ เรียกได้ว่าหนาแน่นเป็นภูเขาเลากา

คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียร มีระดับบำเพ็ญเพียรแตกต่างกันไป มีทั้งผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างวิญญาณและผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่องลอย ในตอนนี้ ทุกคนต่างมองดูสถานการณ์ในค่ายกลด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เมื่อได้ฟังบทสนทนาระหว่างอาวุโสฝู่ซวี่, กุ่ยช่า และหลินเหยียนเซิงก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ล่วงรู้ความจริงแล้ว

สาขาของพันธมิตรสังหารอสูรได้กลายเป็นฐานที่มั่นของเผ่าอสูรมาร และแปรพักตร์ไปเข้ากับเผ่าอสูรมารอย่างสิ้นเชิง

ส่วนหนิงอู๋เชวี่ยก็ถูกเผ่าอสูรมารควบคุมและทำให้กลายเป็นอสูรมาร และหลินเหยียนเซิง ก็คือศิษย์ของหนิงอู๋เชวี่ย...