263-264

3/10

Ep.263

กลับขึ้นมาบนรถ ซูเฉินออกคำสั่ง “เสี่ยวจือ รีบมุ่งหน้าไปเมืองเฮยฉีต่อ”

ว่าจบก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้คนขับ หลับตาพักผ่อน

อย่างไรก็ตาม ตรงมุมปากเขาผุดรอยยิ้มตลอดเวลาไม่เสื่อมคลาย

คราวนี้ ต่อให้ฆ่าซอมบี้ได้แค่นิดเดียว และมีชิ้นส่วนดรอปเพียงไม่กี่ชิ้น แต่หนึ่งในนั้นคือสีม่วงทอง นี่ทำให้เขารู้สึกพอใจมาก

[รถศึกอัจฉริยะ] ขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ คนอื่นๆว่างไม่มีอะไรทำก็หันมาเล่นไพ่โต้วตี้จู่กันต่อ

สามวันให้หลัง ซูเฉินไม่ได้ออกล่าซอมบี้เลย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พบซอมบี้ระหว่างทาง แต่จำนวนซอมบี้ที่แจ้งเตือนบนหน้าจอมันมีน้อยเกินไป

ฝูงนึง 30 - 40 ตัวเท่านั้น ไม่คู่ควรให้เสียเวลาลงมือ

ในวันที่สี่ สุดท้ายเมืองเฮยฉีก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอควบคุมส่วนกลาง

ขอบเขตการตรวจจับของ [รถศึกอัจฉริยะ] คือ 200 กิโลเมตร นั่นหมายความว่า เขาอยู่ห่างจากเมืองเฮยฉีไม่ถึง 200 กิโลเมตรแล้ว

ซูเฉินเริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เฝ้ารอให้มุ่งหน้าไปถึงเมืองเฮยฉีอย่างใจจดใจจ่อ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าในเมืองเฮยฉีไม่มีจุดสัญญาณสีแดงอยู่เลย แต่กลับมีจุดสีน้ำเงินไม่กี่จุดอยู่แทน ใบหน้าของซูเฉินก็กลายเป็นแข็งทื่อ

เพราะหากไม่มีจุดสัญญาณสีแดง นั่นหมายความว่าไม่มีซอมบี้

แต่เขามาที่นี่เพื่อล่าซอมบี้

บัดนี้ซอมบี้กลับหายตัวไป ยังจะให้เขาฆ่าผายลมอันใด หลายวันมานี้ไม่เท่ากับสูญเปล่าหรือ?

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?” ซูเฉินเริ่มครุ่นคิด

ก่อนหน้านี้ ซูหวู่ฮั่วเคยบอกว่ามีมนุษย์เป็นแสนคนอยู่ในเมืองเฮยฉี แต่ต่อมาเมืองแห่งนี้ได้ล่มสลายลง และถูกซอมบี้เข้ายึดครอง

ในกรณีดังกล่าว จำนวนของซอมบี้ในเมืองสมควรพุ่งทะยานเป็นตัวเลขที่น่าหวาดกลัว

แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับไม่เหมือนที่คิด

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ซูเฉินก็ตัดสินใจว่าจะลองเข้าไปตรวจสอบในเมืองดู

เขาเกิดข้อสงสัย ว่าซอมบี้ในเมืองเฮยฉีอาจเคยมีอยู่จริงๆ แต่ทั้งหมดได้เดินทัพจากไปแล้ว

ซึ่งหากสามารถหาเบาะแสของพวกมันได้ ก็มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่จะพบคลื่นซอมบี้ขนาดกลาง

สองชั่วโมงต่อมา เมืองใหญ่ก็ค่อยๆปรากฏสู่สายตาผู้คนบน [รถศึกอัจฉริยะ]

จะเป็นที่ไหนไปได้อีก หากไม่ใช่เมืองเฮยฉี

“เมืองนี้ใหญ่มากจริงๆ” เฉาหรานถอนหายใจ

เมืองเฮยฉี ในแง่ของขนาดนั้นใหญ่กว่าเมืองจิงกังซะอีก แถมยังงดงามมาก

กำแพงทั้งเมืองถูกสร้างขึ้นจากศิลาดำ แต่ละก้อนมีน้ำหนักหลายตัน

อย่างไรก็ตาม สภาพของเมืองเฮยฉีตอนนี้ มันได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง

กำแพงเมืองเกือบทั้งหมดพังทลายลง อาคารส่วนใหญ่ในเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง ราวกับว่าพวกมันได้ผ่านศึกหนักมา

ซูเฉินขอให้ [รถศึกอัจฉริยะ] จอดตรงหน้ากำแพงเมืองที่พังทลาย พอลงจากรถ ก็ก้าวเข้าไปในเมืองล่มสลาย

แต่การเข้าไปในครั้งนี้มิใช่การเข้าไปเพื่อล่อซอมบี้เหมือนครั้งก่อนๆ คราวนี้เขาเข้ามา เพราะต้องการตามหามนุษย์ที่อาศัยอยู่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์

คนอื่นๆถูกสั่งให้รออยู่ในรถ

เมื่อดูจากหน้าจอควบคุมส่วนกลาง ที่ระบุตำแหน่งของมนุษย์เหล่านั้นเอาไว้ ซูเฉินก็เร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังที่พักของพวกเขา

สิบนาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าอาคารเล็กๆหลังหนึ่ง

อาคารเล็กๆหลังนี้ค่อนข้างสมบูรณ์ยังไม่บุบสลาย บริเวณลานบ้านถูกล้อมไปด้วยกำแพงที่ทำจากหิน และมีพืชบางชนิดถูกปลูกเอาไว้เป็นอาหาร

ซูเฉินกวาดสายตามอง เดินตรงไปยังหน้าประตูลานบ้าน ตะโกนเข้าไปข้างในว่า “มีใครอยู่ที่นี่รึเปล่า?”

เนื่องจากเขามาที่นี่เพื่อสอบถามสถานการณ์ ดังนั้นไม่สะดวกที่จะบุกเข้าไป

ไม่นาน ชายชราหลังค่อมก็เดินง่อนแง่นออกมาจากอาคารหลังเล็กๆ  เขากวาดสายตามองออกไปข้างนอกอย่างระแวดระวัง จากนั้นตะโกนไปทางซูเฉิน “คุณเป็นใคร?”

“ท่านผู้เฒ่า ผมเป็นแค่คนผ่านทางมา มีเรื่องจะสอบถามนิดหน่อย คุณไม่ต้องกังวลไป ผมขอรบกวนแค่ไม่นาน นอกจากนี้ ผมยังจะจ่ายหินพลังงานเป็นรางวัลสำหรับข้อมูลอีกด้วย” ซูเฉินตะโกนเสียงดัง

ชายชราหลังค่อมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก้าวออกไปและเปิดประตูลานบ้าน

เมื่อพบว่าภายนอกมีซูเฉินยืนอยู่เพียงลำพัง ทั้งยังเยาว์วัย เขาก็ถอนหายใจเล็กน้อย “เจ้าหนุ่ม มีอะไรให้ช่วยงั้นหรือ?”

4/10

Ep.264

เพื่อป้องกันอันตราย ชายชราหลังค่อมไม่ได้เชิญซูเฉินเข้ามาในอาคารหลังเล็ก

ซูเฉินเข้าใจเรื่องนี้ดีเลยไม่ใส่ใจ เอ่ยถามว่า “เมื่อก่อนที่นี่คงมีซอมบี้อยู่เยอะเลยใช่ไหมครับ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่เหลืออยู่แล้ว?”

“ก่อนหน้านี้ที่นี่เคยมีซอมบี้เยอะจริงๆ แต่ภายหลังถูกสัตว์ทะเลโจมตีจนตาย ไม่ก็หนีหายไปหมดแล้ว” ชายชราหลังค่อมตอบกลับ

ได้ยินแบบนั้น ดวงตาของซูเฉินเปล่งประกาย เอ่ยถามว่า “มีสัตว์ทะเลกี่ตัว? พวกมันใช่มาจากทะเลแห่งการหลงเลือนที่อยู่ไม่ไกลออกไปรึเปล่า?”

สัตว์ทะเลคือสัตว์กลายพันธุ์ชนิดหนึ่ง เพียงแต่ว่าฝ่ายแรกอาศัยอยู่ในทะเล ฝ่ายหลังอาศัยอยู่บนบกก็เท่านั้น

สิ่งที่ซูเฉินคิดก็คือ การสังหารสัตว์กลายพันธุ์สามารถดรอปชิ้นส่วนได้ ดังนั้นสัตว์ทะเลก็น่าจะสามารถดรอปชิ้นส่วนได้เช่นกัน

อ้างอิงตามหลักเหตุผลข้างต้น ต่อให้ทริปนี้ไม่มีซอมบี้ให้ล่า แต่หากมีสัตว์ทะเลให้ฆ่า ก็ยังถือว่าคุ้มค่าแก่การเดินทาง

“สัตว์ทะเลอาศัยอยู่ในทะเลแห่งการหลงเลือน จำนวนมากพวกมันมากมายจนน่าตกใจ เกรงว่าจะมีมากเป็นล้านตัว” ชายชราหลังค่อมกล่าวเสียงขรึม

เป็นล้านตัว? หากล่าพวกมันได้ทั้งหมด จะสามารถดรอปชิ้นส่วนได้กี่ชิ้นกัน?

ซูเฉินเริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ถามต่อว่า “แล้วทำไมพวกสัตว์ทะเลถึงโจมตีซอมบี้ที่นี่?”

หากว่ากันโดยทั่วไปแล้ว สัตว์ทะเลไม่น่าจะขึ้นฝั่งกันง่ายๆ

ยิ่งเป็นการกวาดล้างซอมบี้ โอกาสยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่

ชายชราหลังค่อมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “สำหรับเรื่องนี้ ฉันได้ยินเขาเล่ามาอีกที ดูเหมือนว่าผู้นำซอมบี้ดันไปขโมยไข่ของสัตว์ทะเลเข้า เลยถูกมันตามล้างแค้น”

“อ่า”

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า ฟังจากที่คุณพูด หมายความว่าสัตว์ทะเลได้ขับไล่ซอมบี้ทั้งหมดในที่นี้ไปแล้วใช่ไหม?”

มีซอมบี้อย่างน้อยหลายหมื่นตัวในเมืองเฮยฉี แต่สัตว์ทะเลกลับสามารถล้างบางพวกมันได้

เช่นนั้นแล้วสัตว์ทะเลที่ว่ามา จะมีความแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?

เกรงว่าอย่างน้อยคงไม่พ้นเป็นสัตว์ทะเลในเลเวล 5

ชายชราหลังค่อมพยักหน้า “สัตว์ทะเลที่ว่ามีแค่ตัวเดียว แต่กำลังรบของมันทรงพลังมาก ฉันได้ยินมาว่ามันไปถึงเลเวล 5 แล้ว”

“เป็นอย่างที่คิด” ซูเฉินลอบเอ่ยกับตัวเอง ยังคงถามต่อไปว่า “มันคือสัตว์ทะเลชนิดไหน? แล้วกิจวัตรของมัน แต่ละวันไปอยู่ที่ไหนบ้าง?”

ชายชราหลังค่อมประหลาดใจเล็กน้อย เขาเกิดความรู้สึกว่าซูเฉินคล้ายจะสนใจสัตว์ทะเลตัวนี้เป็นพิเศษ

เขาเอ่ยถามว่า “เจ้าหนุ่ม จะถามข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ของสัตว์ทะเลไปทำไม? อย่าบอกนะว่าเธอต้องการไปล่ามัน?”

สัตว์ทะเลเลเวล 5 ไม่คิดหลบซ่อนตัวตนของมันอยู่แล้ว แต่เอาจริงๆจะมีใครเบื่อชีวิตตัวเอง ต้องการออกไปล่ามัน?

ซูเฉินยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไร กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า บอกผมมาเถอะ”

ชายชราหลังค่อมไม่คิดมากอะไร ยอมบอกตามตรง “มันเป็นเต่ายักษ์ มีขนาดเท่าบ้าน ทุกวันตอนเที่ยงมันจะไปอาบแดดที่ชายหาดอยู่พักหนึ่ง ส่วนเวลาที่เหลือ อาศัยอยู่ในทะเล”

“ท่านผู้เฒ่าทราบเรื่องนี้ได้ยังไง?” ซูเฉินรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าชายชราเป็นแค่คนธรรมดา

แต่คนธรรมดากลับกล้าสังเกตพฤติกรรม และกิจวัตรของสัตว์ทะเลเลเวล 5 ได้อย่างน่าฉงน?

ชายชราหลังค่อมอธิบายว่า “ไม่ไกลจากชายหาดมีป่าอยู่ พวกเรามักเข้าไปที่นั่นเพื่อเก็บผักและผลไม้ป่า พอนานเข้าก็เลยได้รู้ข้อมูลของสัตว์ทะเลตนนั้น”

ซูเฉินพยักหน้า ลองเลียบเคียงถามว่า “หลังจากซอมบี้ที่นี่ถูกโจมตี พวกมันหลบหนีไปที่ไหน?”

คราวนี้ชายชราหลังค่อมส่ายหัว

ซอมบี้คือศัตรูตัวฉกาจของมนุษยชาติ ฉะนั้นไม่มีใครว่างไปลอบสังเกตพฤติกรรมของพวกมันหรอก

เห็นแบบนี้ ซูเฉินก็ไม่ถามอะไรอีก

แม้เขาจะไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางการหลบหนีของพวกซอมบี้ แต่อย่างน้อยเขาได้รู้เรื่องของสัตว์ทะเลเลเวล 5

ทริปนี้ไม่ขาดทุนแล้ว

“ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณสำหรับข้อมูล ผมขอมอบสิ่งนี้เป็นค่าตอบแทน”

ซูเฉินหยิบอาหารและหินพลังงานสิบกว่าก้อนออกจากถุงเก็บของ ส่งถึงมือชายชราหลังค่อม จากนั้นหันหลังแล้วเดินจากไป