บทที่ 15 ไข่มุกกำหนดทะเล

บทที่ 15 ไข่มุกกำหนดทะเล

"เจ้าค่ะ!"

หลิวหงเยียนสุดท้ายก็ยังต้องไปหา หลินเหยียนเซิง ตามคำสั่ง เพราะ หยุนเมิ่งเหยา เป็นถึงพี่ใหญ่แห่ง ยอดอวี้หนี่ ผู้นำสูงสุดของหมู่ศิษย์ ย่อมไม่อาจขัดคำสั่งของนางได้

แต่เพียงชั่วครู่ หลิวหงเยียนก็กลับมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย กล่าวว่า "พี่ใหญ่ ข้าหา หลินเหยียนเซิง ไม่พบ ไม่รู้ว่าเขาลงเขาไปแล้วหรือไม่"

หยุนเมิ่งเหยา ใบหน้าสะคราญแฝงด้วยความเย็นชา สั่งการเสียงเรียบว่า "ไปถามศิษย์เฝ้าเขาว่าเห็น หลินเหยียนเซิง ลงเขาหรือไม่ ถ้าไม่เห็น ก็ให้ส่งคำสั่งออกไป ให้ทุกคนในยอดช่วยกันตามหาเขา"

น้ำเสียงของนางเย็นยะเยือก แฝงด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

หลิวหงเยียนรีบปฏิบัติตามคำสั่ง แต่ศิษย์เฝ้าเขากลับไม่ได้พบเห็น หลินเหยียนเซิง ลงเขาไป ทุกคนใน

ยอดอวี้หนี่ จึงถูกระดมกำลังเพื่อตามหาเขา

ในขณะเดียวกัน หลินเหยียนเซิง ได้ลอบเข้าไปยังหลังเขาเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่เดินตาม หลิวหงเยียน เขาก็แอบสังเกตเส้นทางเพื่อหาจุดลับที่จะลัดเลาะไปยังหลังเขาได้ง่ายที่สุด พอหลิวหงเยียนแยกตัวออกไป เขาก็ตรงมายังหลังเขาทันที

แต่พื้นที่หลังเขาของ ยอดอวี้หนี่ กว้างไม่น้อย ระหว่างที่เดินไป เขาก็พลันพบกับบ่อน้ำพุร้อนขนาดหนึ่ง

น้ำพุร้อนไม่ใหญ่ไม่เล็ก กว้างยาวราวสิบกว่าเมตร ดูเหมือนว่าหลังเขาแห่งนี้จะมีความลี้ลับไม่น้อย

หลินเหยียนเซิง หลบซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าใกล้บ่อน้ำ ถามระบบในใจว่า "ระบบ ไข่มุกกำหนดทะเล อยู่ที่ไหน?"

เขาไม่รู้ตำแหน่งของ ไข่มุกกำหนดทะเล เลยสักนิด หากจะต้องเดินหาทั่วหลังเขาทีละตารางนิ้ว คงถูกพวก ยอดอวี้หนี่ จับได้เสียก่อน

[ไข่มุกกำหนดทะเล อยู่ใต้ศูนย์กลางบ่อน้ำพุร้อน ลักษณะภายนอกคล้ายลูกแก้ว]

ระบบไม่ทำให้เขาผิดหวัง บอกตำแหน่งโดยละเอียดทันที

หลินเหยียนเซิง สำรวจรอบบริเวณจนแน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วจึงใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มร่าง กระโจนลงน้ำทันที

เมื่อดิ่งลงไป เขาก็พบว่าบ่อน้ำนี้ลึกกว่าที่คิด น่าจะเกินสิบเมตร

แต่เขาไม่ลังเล มุ่งหน้าดิ่งสู่ก้นบ่อที่อยู่ใจกลางทันที ไม่นานนักก็มาถึงด้านล่าง

หลินเหยียนเซิง ใช้เวลาไม่นานก็พบลูกแก้วใสขนาดเท่าลูกตา มันวาวใสราวกับลูกแก้วของเล่นในชาติก่อน

เขาคว้ามันขึ้นมา ความรู้สึกที่สัมผัสนั้นเรียบลื่นเย็นมือ ไม่มีแรงกดดันหรือพลังใดๆ แผ่ออกมา

ดูอย่างไรก็เป็นแค่ลูกแก้วธรรมดา หลินเหยียนเซิง จึงอดถามไม่ได้ว่า "ระบบ นี่คือไข่มุกกำหนดทะเล จริงๆ เหรอ? ทำไมดูเหมือนลูกแก้วธรรมดาเลย"

[ไข่มุกกำหนดทะเล คือของศักดิ์สิทธิ์สูงสุด ด้วยพลังบ่มเพาะในปัจจุบันของเจ้าจึงยังไม่อาจสัมผัสถึงพลังอันแท้จริงของมัน แต่หากทำให้ไข่มุกยอมรับเจ้าเป็นนาย ก็สามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้]

แม้จะถูกระบบเหน็บแนมแต่เขาก็ไม่ใส่ใจ ขอแค่เป็นของจริงก็พอใจแล้ว

ทันใดนั้นเอง ระบบก็ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง

[เป้าหมายลงชื่อเข้าใช้: ไข่มุกกำหนดทะเล ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ]

[รางวัล: หนึ่งหน้าคัมภีร์ลั่วซู]

เสียงระบบทำให้หลินเหยียนเซิงตื่นเต้นยิ่งนัก แต่ผ่านไปสักพัก เขาก็ยังไม่เห็นคัมภีร์ลั่วซูปรากฏให้เห็น

เขาสงสัยถามขึ้นว่า "ระบบ คัมภีร์ลั่วซู อยู่ไหน? หรือว่าเจ้าเก็บไว้เอง?"

[ระบบไม่มีวันทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น เพียงแค่เก็บรักษาไว้ชั่วคราวเท่านั้น อย่าตกใจไป]

หลินเหยียนเซิง เบะปากบ่นเบาๆ ว่า "ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารักษา เอาคืนมาเถอะ ข้าจะได้ถือไข่มุกไว้ข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือคัมภีร์ลั่วซู แล้วเดินหน้าพิชิตทั้งโลก"

แน่นอน นั่นเป็นเพียงความคิดในอุดมคติของเขา คิดว่าหากครอบครองสองสุดยอดของวิเศษ ก็น่าจะไร้เทียมทาน

[ด้วยพลังบ่มเพาะของเจ้าตอนนี้ ยังไม่อาจให้คัมภีร์ลั่วซูยอมรับเป็นนายได้ ดังนั้นระบบจึงเก็บรักษาไว้ให้ เมื่อเจ้ามีพลังถึงระดับหนึ่งแล้ว ระบบจะส่งมอบให้]

[ส่วนไข่มุกกำหนดทะเล แม้จะยอมรับเจ้าเป็นนายได้ แต่ก็ยังไม่สามารถปลดปล่อยพลังได้เต็มที่ ที่สำคัญ ไข่มุกกำหนดทะเล ต้องรวบรวมให้ครบทั้งยี่สิบสี่เม็ด จึงจะถือว่าเป็นสมบูรณ์]

คำอธิบายจากระบบทำให้ความฝันของเขาพังทลาย แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาหมดหวัง ตราบใดที่เขายังสามารถฝึกฝนเพิ่มพลังได้ เมื่อถึงวันนั้น การมีคัมภีร์ลั่วซู กับ ไข่มุกกำหนดทะเล อยู่ในมือ ก็ย่อมไร้ผู้ต้าน

ตูม!

เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น หลินเหยียนเซิง เงยหน้ามองโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นขาคู่หนึ่งขาวดุจหยกเหยียดตรงลงมาในน้ำ

เรียวขาคู่นั้นขาวเนียนยาวเหยียด หากอยู่ในโลกเดิมของเขา คงทำให้เหล่าชายหนุ่มหลงใหลจนหัวปักหัวปำ

เมื่อเงยตามเรียวขาขึ้นไป เขาถึงกับเบิกตากว้างมองตะลึง ก่อนจะรีบหันหน้าหนี

สิ่งที่เห็นบ่งบอกชัดว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งลงมาแช่น้ำ และยังเป็นหญิงสาวที่เรือนร่างสุดแสนดึงดูดใจ

[พบเจ้าสำนักแอบดูหญิงสาวอาบน้ำ ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ระดับพลังเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้นย่อย]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบทำเอาเขาอึ้งไปชั่วขณะ แค่มองว่าใครเข้ามาแช่น้ำก็ได้ลงชื่อเข้าใช้แถมยังได้รางวัลเพิ่มพลังอีก

ได้แต่กล่าวว่า: เจ๋งสุดๆ!

แต่เขาก็ไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ เมื่อพลังเพิ่มขึ้น เขาก็เร่งเก็บกลั้นพลังไม่ให้ฟุ้งกระจายออกมา เพื่อไม่ให้ใครจับสังเกตได้

เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวใต้น้ำพยายามไปอีกด้านของบ่อน้ำ เพื่อหาทางออกโดยไม่ให้หญิงสาวสังเกตเห็น

"ท่านอาจารย์ ศิษย์จาก ยอดอู๋เชวี่ย ชื่อ หลินเหยียนเซิง มาที่ยอดของเราแล้วหายตัวไป ศิษย์เฝ้าเขาไม่เห็นเขาลงไปเลย"

เสียงใสกังวานดังขึ้นจากเหนือผิวน้ำ ฟังจากน้ำเสียงน่าจะเป็น หยุนเมิ่งเหยา พี่ใหญ่แห่ง ยอดอวี้หนี่

แต่ที่ทำให้ หลินเหยียนเซิง ตกใจยิ่งกว่า คือผู้ที่กำลังแช่น้ำอยู่นั้นคืออาจารย์ของ หยุนเมิ่งเหยา

และนางผู้นั้นก็คือ เจ้าสำนักแห่ง ยอดอวี้หนี่ หนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด อาจไม่ด้อยกว่า หลี่ซวินฮวน หรือ หนิงอู๋เชวี่ย เลย

โอ้พระเจ้า! เขาเห็นเจ้าสำนักอาบน้ำโดยไม่ตั้งใจเข้าแล้ว! หลินเหยียนเซิง ใจเต้นระส่ำ

ถ้าโดนจับได้ มีหวังจบไม่สวยแน่

เจ้าสำนักยังคงแช่น้ำตาอิ่มไม่สนใจจะลุกขึ้น กล่าวว่า "หลินเหยียนเซิง คนนี้ช่วงนี้วุ่นวายเหลือเกิน เขามาที่ยอดของเราย่อมต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง จงเร่งหาตัวเขาให้เจอ แล้วส่งคนไปดูที่ ยอดอู๋เชวี่ย ว่าเขากลับไปหรือยัง"

แม้เขาจะสร้างความวุ่นวายมากมาย แต่ก็เป็นเพียงศิษย์ระดับทงโยว นางจึงไม่ใส่ใจนัก

ระหว่างที่พูด หยุนเมิ่งเหยา ก็รับคำแล้วรีบจากไป

เจ้าสำนักยังคงนั่งแช่น้ำอย่างสงบ หลับตาเคลิบเคลิ้ม

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางก็พลันลืมตาขึ้น หันมองไปยังทิศทางหนึ่ง ก็เห็น หลินเหยียนเซิง พุ่งขึ้นจากน้ำ

สีหน้านางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฟาดมือลงผิวน้ำ ทำให้น้ำสาดกระเซ็นบดบังสายตา

เมื่อละอองน้ำจางลง นางก็สวมชุดเรียบร้อยแล้วและยืนอยู่บนน้ำ ส่วน หลินเหยียนเซิง ได้หายตัวไปแล้ว

เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้ารอบบ่อน้ำ เก็บกลั้นพลังอย่างแน่นหนา แอบมองเจ้าสำนักผ่านช่องเล็กๆ โดยไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าสำนักแห่ง ยอดอวี้หนี่ ทั้งรูปร่างและใบหน้า ล้วนชั้นเลิศ สมเป็นหญิงงามเหนือโลก