ตอนที่ 10 ยอดหลิงเจี้ยนชั่วร้าย

ตอนที่ 10 ยอดหลิงเจี้ยนชั่วร้าย

"คารวะเจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยน" หลินเหยียนเซิงเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ แม้จะไม่เต็มใจ เขาแอบคิดในใจว่าคนนี้คงเป็นอีกคนที่แยกผิดถูกไม่ออก

บนไหล่ของเขา เสี่ยวชีมองเจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยนด้วยสายตาเย็นชาและดูแคลน

แต่เจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยนไม่คิดจะจ้องมองไก่ตัวหนึ่ง มิฉะนั้นเขาคงรู้ว่าท่าทางของเสี่ยวชีนั้นไม่ใช่ไก่ธรรมดาแน่นอน

เจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยนกล่าวอย่างดุดัน "เจ้าทำร้ายศิษย์ของข้ามากมาย คิดว่าไม่ต้องรับโทษอะไรเลยหรือ?"

เขาไม่ถูกกับเจ้าสำนักยอดอู๋เชวี่ยนัก ดังนั้นจึงไม่ชอบใจหลินเหยียนเซิงที่ถูกหนิงอู๋เชวี่ยพามาเข้าสำนัก แม้ตามปกติจะไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กัน เพราะอีกฝ่ายเป็นแค่ศิษย์ ส่วนเขาเป็นถึงเจ้าสำนัก

"จี๊ จี๊ จี๊!"

เสียงไม่เข้ากับบรรยากาศดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันมองตาม จนสุดท้ายสายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังไก่บนไหล่หลินเหยียนเซิง

เสี่ยวชียืนอยู่บนไหล่ของเขา มองศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนด้วยแววตาดูถูก ราวกับกำลังมองคนโง่

ขณะนั้นเอง เจ้าสำนักยอดอู๋เชวี่ยก็มาถึงพร้อมเอ๋อร์ตั้นและสือขุย หนิงอู๋เชวี่ยประสานมือกล่าวกับเจ้าสำนักยอด

หลิงเจี้ยนว่า "เจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยน ศิษย์ของข้ายังเยาว์วัย หากเขาทำให้ท่านขุ่นเคือง ก็ขออย่าได้ถือโทษเลย"

กล่าวจบ เขาก็ส่งสัญญาณทางสายตาให้หลินเหยียนเซิงเข้ามาหา

หลินเหยียนเซิงยิ้มเล็กน้อย ก่อนเดินอย่างองอาจไปยืนข้างหนิงอู๋เชวี่ย ทำเอาศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนทั้งโกรธทั้งหมดหนทางตอบโต้

หลี่ซวิ่นฮวานหรี่ตามองหนิงอู๋เชวี่ยแล้วกล่าว "ศิษย์ของเจ้าทำร้ายศิษย์ของข้าขนาดนี้ เจ้าคิดจะปล่อยผ่านหรือ?"

หลินเหยียนเซิงพูดขึ้นว่า "เจ้าสำนักหลี่ เป็นพวกศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนที่จับเสี่ยวชีไป แถมยังคิดจะต้มกิน ข้าแค่สั่งสอนนิดหน่อย คงไม่เกินไปนักกระมัง?"

เขาสังเกตได้ว่าคนของยอดหลิงเจี้ยนล้วนพวกเดียวกัน ข้างบนไม่ดี ข้างล่างก็เสีย ไม่มีใครน่าไว้ใจ

เจ้าสำนักยอดหลิงเจี้ยนขมวดคิ้ว หันไปถามเสวี่ยหยางและศิษย์คนอื่น ๆ ว่า "เสี่ยวชีคือใคร?"

ในใจเขารู้สึกผิดหวัง หากเป็นเรื่องจริงว่ายอดหลิงเจี้ยนจับศิษย์ยอดอู๋เชวี่ยไปเพื่อเอาไปต้มกิน นั่นถือเป็นความผิดร้ายแรง สำนักเทียนเวิ่นไม่อนุญาตให้ทำร้ายกันเองในสำนัก และหนิงอู๋เชวี่ยสามารถนำเรื่องนี้ไปร้องเรียนถึงเจ้าสำนักใหญ่ได้ เขาเองในฐานะเจ้าสำนักจะต้องรับผิดชอบ

ศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนที่ถูกหลินเหยียนเซิงจัดการ ลุกขึ้นมาพร้อมรอยฟกช้ำทั่วตัว หลี่เฉียงชี้ไปที่ไก่บนไหล่หลินเหยียนเซิงอย่างอ่อนแรงพลางพูดว่า "ที่เขาเรียกว่าหลินเสี่ยวชี ก็คือไก่ตัวนั้นน่ะครับ..."

เขารู้สึกแสนจะเสียหน้า แค่ไก่ตัวเดียว ถึงกับต้องสู้กันยกใหญ่เชียวหรือ?

ที่สำคัญคือ เขาไม่ใช่คู่มือของหลินเหยียนเซิงเลย ถูกอัดจนกระดูกแทบแหลก

หลี่ซวิ่นฮวานตะคอกเสียงเย็น "ก็แค่ไก่ตัวเดียว เจ้ากล้าทำร้ายศิษย์พี่น้องในสำนักเพื่อไก่เนี่ยนะ ยังจะมีหน้ามาเถียงอีก!"

แล้วเขาก็ปลดปล่อยแรงกดดันอันมหาศาลหมายจะกดให้หลินเหยียนเซิงคุกเข่าต่อหน้าทุกคน

หนิงอู๋เชวี่ยรีบก้าวออกมาขวางหน้า ส่งแรงกดดันของตัวเองสกัดพลังของอีกฝ่ายพลางยิ้มกล่าวว่า "เจ้าสำนักหลี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของศิษย์ ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองจะดีกว่า"

สำนักเทียนเวิ่นส่งเสริมการแข่งขันระหว่างศิษย์ ตราบใดไม่ฆ่ากันก็ไม่ถือเป็นความผิด ถึงหลินเหยียนเซิงจะลงมือหนัก แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขต และไม่ได้ฆ่าใคร

ดังนั้นหลี่ซวิ่นฮวานจึงไม่มีเหตุผลพอที่จะลงโทษเขา เพราะหลินเหยียนเซิงไม่ใช่ศิษย์ของยอดหลิงเจี้ยน จึงไม่ได้อยู่ในอำนาจของเขา

"ฮึ่ม!" หลี่ซวิ่นฮวานส่งเสียงอย่างไม่พอใจ "หนิงอู๋เชวี่ย ข้ากำลังจะพูดถึงเรื่องของศิษย์เจ้าด้วยเหมือนกัน ศิษย์เจ้าทำร้ายศิษย์ของข้า!"

จากนั้นเขาก็โบกมือ สั่งให้พาคน ๆ หนึ่งมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

ไม่นาน ศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนไม่กี่คนก็พาชายหนุ่มคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสเต็มตัวมา เลือดเปรอะไปทั้งร่าง แทบไม่เหลือสภาพเดิม

"เสี่ยวเหวินเจี๋ย!"

"พี่เสี่ยว!"

เมื่อเห็นชายที่สภาพดูไม่ได้ สือขุยกับเอ๋อร์ตั้นก็อุทานออกมา

หนึ่งในสามยอดฝีมือของยอดอู๋เชวี่ย เสี่ยวเหวินเจี๋ย กลับถูกซ้อมจนยับเยิน ทำให้ทั้งสองตกใจและโกรธอย่างมาก

สีหน้าของหนิงอู๋เชวี่ยก็เปลี่ยนไปทันที เสี่ยวเหวินเจี๋ยเป็นศิษย์ชั้นดีของยอดอู๋เชวี่ย แต่กลับถูกกระทำถึงเพียงนี้ เขาจะไม่โกรธได้อย่างไร เขาจึงกล่าวเสียงเย็น "เจ้าสำนักหลี่ พวกท่านทำร้ายศิษย์ของข้าขนาดนี้ ไม่เกินไปหน่อยหรือ? ต่อให้เสี่ยวเหวินเจี๋ยมีความผิด ท่านก็ควรแจ้งข้าก่อน แล้วค่อยลงโทษ"

หลินเหยียนเซิงไม่พูดอะไร เพราะไม่คุ้นเคยกับเสี่ยวเหวินเจี๋ย แต่ในฐานะที่เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของยอดอู๋เชวี่ย เมื่อเห็นคนในสำนักถูกรังแกแบบนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ

ยอดหลิงเจี้ยนทำเกินไป ไม่ได้แจ้งเจ้าสำนักยอดอู๋เชวี่ยก่อน แต่กลับทำร้ายเสี่ยวเหวินเจี๋ยจนสาหัส เรื่องอาจไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขากล่าวก็ได้

หลี่ซวิ่นฮวานกล่าวเสียงเย็น "เสี่ยวเหวินเจี๋ยสังหารศิษย์ของข้าสองคน ข้าไม่ฆ่าเขาก็นับว่าถนอมน้ำหน้าเจ้าแล้ว"

พูดจบ เขาก็สะบัดมือ ศิษย์ของยอดหลิงเจี้ยนก็โยนร่างของเสี่ยวเหวินเจี๋ยลงพื้นแล้วถอยไปอยู่ข้างหลัง

หนิงอู๋เชวี่ยรีบเข้าไปข้าง ๆ เสี่ยวเหวินเจี๋ย ป้อนยาฟื้นฟูพร้อมส่งพลังวิญญาณเข้าไปช่วยให้ยาออกฤทธิ์

ในฐานะเจ้าสำนัก เขาจะปล่อยให้ศิษย์ของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ เขาต้องรู้ความจริงก่อน

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม เสี่ยวเหวินเจี๋ยเริ่มมีแรงขึ้นบ้างและลืมตาขึ้นช้า ๆ

เมื่อเห็นว่าเป็นหนิงอู๋เชวี่ย สีหน้าเขาแสดงออกถึงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด "ท่านเจ้าสำนัก... ท่านมาแล้ว"

หนิงอู๋เชวี่ยพยักหน้าเบา ๆ ก่อนพูดว่า "ข้ามาแล้ว ไม่ต้องกลัว บอกข้ามาให้หมด ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ยอมให้ใครใส่ร้ายเจ้า"

เสี่ยวเหวินเจี๋ยมองไปที่เสวี่ยหยาง แววตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันแล้วพูดว่า "ขอท่านเจ้าสำนักช่วยลูกศิษย์และครอบครัวด้วย!"

"เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้ ข้ารับภารกิจกับศิษย์ยอดหลิงเจี้ยนหลายคน ระหว่างทำภารกิจ ข้าพบสมบัติเข้าโดยบังเอิญ แต่พวกเขากลับคิดจะฆ่าข้าเพื่อแย่งสมบัติ ข้าจึงจำต้องป้องกันตัว ฆ่าพวกเขาไปสองคนจึงรอดมาได้"

"แต่พอกลับถึงสำนัก ข้าก็ถูกยอดหลิงเจี้ยนจับตัว เสวี่ยหยางซ้อมข้าอย่างหนักเพื่อให้ข้ายอมมอบสมบัติ และวันนี้เขายังเอาครอบครัวข้ามาเป็นตัวประกัน บังคับให้ข้ายอมมอบสมบัติให้"

"จากนั้นเขาก็ข่มขู่ต่อไปว่า ถ้าข้าไม่ยอมรับว่าตัวเองฆ่าคนเพื่อแย่งสมบัติต่อหน้าท่านเจ้าสำนัก เขาจะฆ่าครอบครัวข้า"

หลังจากได้ฟัง หนิงอู๋เชวี่ยสีหน้าเยือกเย็นจนดูน่ากลัว ปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมา พร้อมจ้องเสวี่ยหยางด้วยสายตาเหมือนมีด

คนของยอดหลิงเจี้ยนช่างโหดเหี้ยม ไร้ความยำเกรง คิดว่าเขาเจ้าสำนักยอดอู๋เชวี่ยไม่มีตัวตนงั้นหรือ?