177-178

7/10

Ep.177

“แล้วอีกอย่าง ทิ้งผู้หญิงสองคนนั้นไว้ให้ฉันด้วย!” หลี่มู่หาวกล่าวเสริม

ในวันสิ้นโลก สาวงามนั้นยากจะพานพบ ขณะที่ตันหลินและหยางเฉียน เลิศเลอที่สุดในบรรดาหญิงงาม ทำให้เขาน้ำลายสอตั้งแต่แรกเห็น

หญิงงามที่อยู่เบื้องหลังของหลี่มู่หาว สีหน้ากลายเป็นมืดมน ดวงตาที่มองตันหลินและหยางเฉียน เต็มไปด้วยความริษยาและเจตนาฆ่า

“ช่างไร้ยางอาย!” คำกล่าวเมื่อครู่ เพียงฟังก็เข้าใจเจตนาได้ หยางเฉียนทั้งอายทั้งโกรธ ตะโกนสาปแช่ง

ส่วนตันหลิน แม้เธอจะโกรธมากเช่นกัน แต่ไม่ได้แสดงมันออกมา หันไปมองซูเฉินแทน

เธอทราบดี ว่าตราบใดที่มีซูเฉินอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเก่งกาจสักแค่ไหน ก็ไม่คณามือเขา

นอกจากนี้ ด้วยอุปนิสัยของซูเฉิน เขาจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายมีช่วงเวลาที่ดีอีกต่อไปอย่างแน่นอน

“ดูเหมือนว่าพวกแกอยากตายจริงๆ” ซูเฉินหรี่ตาลง มองหลี่มู่หาวด้วยความเย็นชา เอ่ยเสียงต่ำ “เฉาหราน ทำลายดวงตาสุนัขของมันซะ!”

หลี่มู่หาวกล้าใช้สายตาโลมเลียหยางเฉียนกับตันหลิน นั่นเป็นการละเมิดขีดจำกัดของซูเฉิน

ซูเฉินไม่คิดที่จะปล่อยอีกฝ่ายไป

เฉาหรานสั่งการในใจ พริบตานั้น [กริชอเวจี] ในมือเขาหายวับไปอย่างฉับพลัน

ในเวลาเดียวกัน ซูเฉินก็ปลดปล่อยพลังจิตของเขา กวาดลงบนร่างหลี่มู่หาว

“ระวัง!”

ผู้เฒ่าหมิงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารสายหนึ่งวูบผ่านเข้ามา ร้องเตือนทันที

หลี่มู่หาวเองก็สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ จู่ๆภาพตรงหน้าก็พลันพร่าเลือน เห็นแค่เพียงปลายแหลมของคมกริชเล่มนี้แทงตรงมายังลูกตาเขา

เขาหวาดกลัวมาก คิดหันหัวหลบไปอีกทาง

แต่ในวินาทีนั้นเอง เขาก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่าร่างกายตนถูกพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยพลังที่มองไม่เห็น ไม่ว่าจะดิ้นรนสักเพียงไหน เขาก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

“ไม่!!”

หลี่มู่หาวกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง เฝ้ามองดูกริชพุ่งเข้ามาในเบ้าตาเขา

หลังเสียงดัง ซุบบ! เลือดก็สาดกระเด็นออกมา ตาขวาของเขากลายเป็นรูเลือด แม้แต่ลูกตายังแหลกเหลวเป็นเสี่ยง

“อ๊าาาาาา!”

มิอาจทนรับความเจ็บปวดอันใหญ่หลวงนี้ได้ หลี่มู่หาวกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด

อย่างไรก็ตาม เรื่องยังไม่จบลงเพียงเท่านี้

ความตั้งใจเดิมของซูเฉิน คือการทำลายลูกตาทั้งสองข้างของหลี่มู่หาว นี่หายไปเพียงข้างเดียว เขาจะยอมหยุดได้อย่างไร?

เฉาหรานก็เข้าใจเจตนานี้เช่นกัน สั่งการ [กริชอเวจี] อีกครั้ง ไม่กี่วินาทีต่อมา ลูกตาอีกข้างของหลี่มู่หาวก็กลายเป็นเศษเนื้อ

หลี่มู่หาวร้องโหยหวนอีกครา แต่แล้วเสียงของเขาก็หยุดลงอย่างกะทันหัน คอพับสิ้นสติไป

ซูเฉินถอนพลังจิตของเขากลับมา หลี่หมู่หาวไร้สิ่งใดยึดเหนี่ยว ทรุดลงกับพื้น นอนนิ่งราวกับหมูตาย

ทุกสิ่งอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน นอกจากนี้ นี่คือการร่วมมือกันระหว่างซูเฉินกับเฉาหราน ผู้เฒ่าหมิงและคนอื่นๆไม่มีโอกาสหยุดพวกเขาได้เลย

ต้องรอจนกระทั่งหลี่มู่หาวทรุดตัวลง ทั้งหมดถึงค่อยตอบสนอง

“นายน้อย!”

ผู้เฒ่าหมิงกระโจนไปข้างกายหลี่มู่หาว

เมื่อเห็นว่าดวงตาของหลี่มู่หาวกลายเป็นรูเลือดสองรู จิตสังหารก็พวยพุ่งจากใจเขา

พรสวรรค์ของหลี่มู่หาวนั้นดีมาก เขาเป็นลูกชายสุดรักของหลี่จ้านเทียนประมุขนิกายขวงฉี

แต่การออกมาฝึกฝนในครั้งนี้ ผลลัพธ์กลายเป็นเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น

ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม ผู้เฒ่าหมิงไม่สามารถแบกรับความผิดนี้ได้

เป็นไปได้สูงว่าเมื่อเขากลับไปยังนิกายขวงฉี เจ้าตัวจะถูกลงโทษขั้นสูงสุด จนไม่อาจรักษาชีวิตน้อยๆนี้เอาไว้ได้

และต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด คือชายหนุ่มที่ดูอายุไม่ถึง 20 ปีตรงหน้าเขา

ช่วงเวลานี้ เขาสาบานว่าจักต้องฉีกทึ้งร่างของซูเฉินให้เป็นชิ้นๆ!

“ไปลงนรกซะ!”

ผู้เฒ่าหมิงมิอาจระงับความเดือดดาลในใจได้อีกต่อไป หลังที่โค้งงอลุกพรวดเหยียดตรง พละกำลังอันคุกรุ่นก่อตัวในกำปั้นเขา ซัดเข้าใส่ซูเฉิน

มุมปากของซูเฉินโค้งงอเล็กน้อย ประกายของความดูแคลนสะท้อนในแววตาเขา ซัดหมัดสวนออกไป

อย่างไรก็ตาม ตามแขนและกำปั้นเขากลับปรากฏแสงสีทองเปล่งประกายออกมา แสงที่ว่าแปรสภาพเป็นเกล็ดทองคำปกคลุมซ้อนทับอีกชั้นหนึ่ง--

--เปิดใช้งาน [เกล็ดแขนทองคำ] !!!

8/10

Ep.178

แทบจะในทันที หมัดทั้งสองประสานงากันอย่างรุนแรง

กร๊อบ!

ได้ยินเพียงเสียงกระดูกลั่น นิ้วทั้งห้าและกำปั้นของผู้เฒ่าหมิงแหลกเป็นเสี่ยงๆ

“อ๊าาาาา!!!”

ผู้เฒ่าหมิงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ชักฝีเท้าถอยไปหลายก้าวพร้อมแขนที่หักงอผิดรูป

หลังจากทรงตัวได้แล้ว สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสยดสยอง เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า “แกเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 แท้ๆ แต่ทำไมร่างกายถึงได้แข็งแกร่งนัก?”

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าซูเฉินจะเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 ทั้งๆที่อายุยังน้อยเช่นนี้

และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ ความแข็งแกร่งทางกายภาพของซูเฉิน มันเหนือล้ำกว่าผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 อย่างสิ้นเชิง มิได้ด้อยไปกว่าผู้วิวัฒนาการเลเวล 4 เลย

“รู้ตัวเอาตอนนี้ มันก็สายเกินไปแล้ว!”

ซูเฉินยิ้มเยาะ คว้า [ดาบเสริมมนตรา] ออกจากถุงเก็บของ ง้างเสยปลายแหลมของมันไปเบื้องหลัง ก่อนสับฟันลงเหนือศีรษะของผู้เฒ่าหมิง

เมื่อเห็นว่าซูเฉินเริ่มโจมตี คนอื่นๆก็ลงมือด้วยเช่นกัน

[นักรบจักรกล] พุ่งไปข้างหน้า ตวัดฟันผู้วิวัฒนาการเลเวล 2 ตายในดาบเดียว จากนั้นเหวี่ยงหมัดอีกข้างที่มือยังว่าง ระเบิดหัวผู้วิวัฒนาการเลเวล 2 อีกคนในกำปั้นเดียว

สังหารสองผู้วิวัฒนาการกว่า 2 คนในชั่วพริบตา!

กำลังรบน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

หวู่หยางและหยางหลิงเทียนก็เข้าร่วมสู้เช่นกัน ไม่ช้าก็สามารถเด็ดหัวจางเฉียงได้

ตันหลินและสาวๆ คว้า [ปืนพกเพาส์] ขึ้นมาในมือ เหนี่ยวไกออกไป

ผู้วิวัฒนาการเลเวล 1 ที่ปรี่เข้าใส่พวกเธอ ถูกยิงหลายนัดติดต่อกัน จนร่างถูกแรงปะทะ ระเบิดเป็นเศษเนื้อหายไปครึ่งนึง จบชีวิตลงอย่างน่าสังเวชยิ่ง

หยางฮ่าวและสหายก็ใช้กลยุทธของตัวเอง ไล่เด็ดหัวคู่ต่อสู้ทีละคน

ส่วนผู้เฒ่าหมิง เขายังไม่ทันแม้จะตอบโต้ ก็ถูกซูเฉินสับดาบผสานอำนาจเวทมนต์ ไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

ในกลุ่มฝ่ายตรงข้าม คนเดียวที่ไม่ได้ลงมือคือหญิงงามในชุดลายดอกไม้

มิใช่ว่าเธอไม่อยากเคลื่อนไหว แต่ก่อนที่จะมีโอกาสได้ทำเช่นนั้น เธอก็พบว่าผู้แข็งแกร่งฝ่ายตัวเองถูกสังหารลงแล้ว

ฉะนั้นจะไปเรียกเอาความกล้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับซูเฉินและคนอื่นๆได้อย่างไร?

“พวกเขาเป็นใครกัน ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้” หญิงงามในชุดลายดอกไม้ตื่นตระหนก แต่ก็พยายามควบคุมสติอารมณ์

เธอต้องคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ไปให้ได้

มิฉะนั้นคงพบจุดจบน่าสังเวชกว่าคนอื่นๆเป็นแน่

หลังจากคิดหาหนทางเอาตัวรอด หญิงงามในชุดลายดอกไม้ก็คว้ากริชขึ้นมา พุ่งเข้าเสียบหน้าอกของหลี่มู่หาว

มีดแรกไม่เท่าไหร่ เธอชักกริชออกมา กัดฟันกรอดแล้วแทงเข้าไปอีกครั้ง แทงซ้ำๆๆๆๆๆ

หลังจากแทงย้ำๆติดต่อกัน แทงจนหลี่มู่หาวกลายเป็นรังผึ้งและสิ้นลมหายใจ เธอถึงค่อยยอมหยุดมือ

ฉากนี้ปรากฏในสายตาของทุกคน พวกเขารู้สึกสับสนมาก

สถานการณ์นี่มันอะไรกัน?

ไม่ใช่ว่าเธออยู่กลุ่มเดียวกับเจ้าพวกนี้หรือ?

ทำไมถึงฆ่าพวกเดียวกันเองซะงั้น?

ระหว่างที่ฝูงชนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหญิงงามในชุดลายดอกไม้ก็โยนกริชในมือเธอทิ้งไป หันมาเผชิญหน้ากับซูเฉินและคนอื่นๆ โค้งหัวคำนับ “ขอบคุณที่ช่วยฉันฆ่าศัตรูคู่แค้น!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ยิ่งสับสน

“คุณหมายความว่ายังไง?” หยางฮ่าวอดไม่ได้ต้องเอ่ยถาม

“ฉันถูกหลี่มู่หาวจับตัวมาเป็นของเล่นของเขา” หญิงงามในชุดลายดอกไม้กัดริมฝีปากเบาๆ กล่าวด้วยสีหน้าขุ่นเคืองว่า “ฉันถูกเขาทรมานมาหลายปีแล้ว ทุกคืนวันเฝ้าคิดที่จะทำลายเขาให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ แต่ยังไงก็ตาม ฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอ ดังนั้นจะกล้าเชิดหน้าขึ้นสู้กับพวกคนพาลได้อย่างไร?”

“เมื่อไม่มีทางเลือก ฉันเลยทำได้แค่แสร้งก้มหน้าว่าเชื่อฟัง โชคดีที่ได้เจอทุกท่านในวันนี้ ในที่สุดฉันก็สามารถแก้แค้น และหนีออกจากทะเลแห่งความทุกข์ตรมนี้ได้เสียที”

ฟังคำอธิบายที่เต็มไปด้วยความชอบธรรมและขุ่นเคืองของหญิงสาว หวู่หยางและคนอื่นๆหันมามองหน้ากันเล็กน้อย

แม้พยายามจับผิดมาพักหนึ่งแล้วแต่ก็ยังไม่ทราบว่าเรื่องที่เล่ามามันจริงหรือเท็จ สุดท้ายจึงมองไปที่ซูเฉิน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ซูเฉินคือหัวหน้าของพวกเขา

จะจัดการกับหญิงงามนางนี้อย่างไร ให้ซูเฉินเป็นคนตัดสินใจ

ซูเฉินเหลือบมองหญิงงามในชุดลายดอกไม้ ลอบเยาะเย้ยในใจ

ต้องขอบอกว่าอุบายของอีกฝ่ายลึกล้ำมาก และการแสดงก็เรียกได้ว่าแทบอยู่ในจุดที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง