167-168

7/10

Ep.167

หลังจากฆ่าพวกซอมบี้ที่นี่หมดแล้ว แผนการขั้นต่อไปคือหาสถานที่อื่นเพื่อล่าพวกมันต่อ

หากยังมีซอมบี้อยู่ใกล้ๆ ซูเฉินก็จะอยู่ที่นี่ต่อ

แต่หากไม่มีร่องรอยของซอมบี้ เขาก็จะกลับไปยังสถานชุมชนเทียนหนาน หลังจากกวาดล้างซอมบี้ที่นั่นแล้ว ค่อยว่ากันใหม่

จุดสีแดงจำนวนมากปรากฏขึ้นบริเวณมุมของขอบหน้าจอส่วนกลาง คาดว่าน่าจะมีราวๆพันกว่าจุด

ซูเฉินตรวจสอบระยะทาง และพบว่ามันอยู่ห่างจากสถานชุมชนชางเยว่เพียง 5 กิโลเมตรเท่านั้น

ระยะทางค่อนข้างใกล้ บวกกับเรื่องที่มีซอมบี้อยู่ถึงพันตัว จึงคุ้มค่าที่จะลงมือ

เขาชี้ไปยังตำแหน่งที่มีซอมบี้อยู่ กล่าวกับ [รถศึกอัจฉริยะ] ว่า “เสี่ยวจือ ไปที่นั่น”

“รับทราบ”

[รถศึกอัจฉริยะ] สตาร์ทเครื่อง ขับเคลื่อนไปข้างหน้า

อาศัยประโยชน์จากช่วงเวลาว่างนี้ ซูเฉินรับประทานอาหารรองท้องไปพลางๆ

“ซูเฉิน พวกเรากำลังจะไปล่าซอมบี้กันอีกหรือ?” หวู่หยางก้าวออกมา เอ่ยปากถาม

ซูเฉินพยักหน้า “ตรวจพบซอมบี้อยู่ไม่ไกล ปริมาณก็ไม่มาก พวกเราจะเข้าไปฆ่าพวกมัน”

หวู่หยางไม่ถามมากความ หันไปกินต่อ

หลังจากได้สนทนากับซูเฉินมาหลายวัน เขาก็ตระหนักได้ว่าซูเฉินไม่ได้ล่าซอมบี้เพื่อหินพลังงาน

ทุกครั้งที่ฆ่าซอมบี้เสร็จ ซูเฉินจะชอบทำท่าทางแปลกๆ คว้าจับอากาศอยู่เป็นประจำ บางครั้งก็ยิ้มออกมา บางครั้งก็ตะลึง

เมื่อลองจินตนาการถึงความสามารถของซูเฉินที่สามารถสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้มากมาย เขารู้สึกว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมแปลกๆเหล่านี้

แต่ … แล้วใครบ้างเล่าที่ไม่มีความลับเก็บไว้กับตัว?

ความลับของบางคนสามารถเปิดเผยได้ แต่ความลับของบางคน ไม่สามารถแตะต้องได้โดยเด็ดขาด

เฉกเช่นเดียวกับซูเฉิน ที่ครอบครองอำนาจอันลึกลับและทรงพลัง

เรื่องสำคัญถึงขนาดนี้ อีกฝ่ายจะยอมให้คนอื่นเปิดโปงความลับของเขาหรือ?

แน่นอน หวู่หยางจะไม่หาเรื่องใส่ตัว

สำหรับเขา ข้อสำคัญที่สุดในการตัดสินใจคือความพึงพอใจ การติดตามซูเฉิน เขามีอาหารให้กินให้ดื่ม ทั้งยังมีโอกาสได้ยกระดับการฝึกฝน ไหนจะอาวุธวิเศษ

ท่ามกลางหายนะวันสิ้นโลก มนุษย์จะสามารถพบพานสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายเช่นนี้ได้จากที่ไหนอีก?

ดังนั้น แม้ซูเฉินจะมีความลับอันยิ่งใหญ่ปกปิดเอาไว้ แต่นั่นไม่เกี่ยวข้องกับเขา และเขาจะไม่เข้าไปขุดคุ้ยมัน

นี่แหละคือวิธีการใช้ชีวิตที่เขาได้รู้จากการพบเจอผู้คนมากมายในโลกใบนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา [รถศึกอัจฉริยะ] ก็ค่อยๆขับเข้าไปในเมืองร้าง

ขนาดของเมืองค่อนข้างใหญ่ อย่างไรก็ตาม ตามรายทางกลับขึ้นไปด้วยหญ้ารกชัน

อาคารสูงบางแห่งถูกปกคลุมด้วยต้นไม้สีเขียวซ้อนทับกันหลายชั้น จนดูไม่ออกมารูปทรงเดิมของมันเป็นอย่างไร

“พี่เฉิน พวกเราลงจากรถไปฆ่าซอมบี้กันเลยไหม?” เฉาหรานถาม

บนถนนเข้าสู่ใจกลางเมือง อาคารหลายแห่งถล่มลงมาซ้อนกัน ถนนถูกปิดตายอย่างสิ้นเชิง [รถศึกอัจฉริยะ] ไม่สามารถขับเข้าไปได้

หากคุณต้องการล่าซอมบี้ คุณจำเป็นต้องลงจากรถ และเดินเท้าเข้าไปในเมืองเท่านั้น

“เดี๋ยวค่อยว่ากันดีกว่า” ซูเฉินตอบส่งๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอควบคุมส่วนกลาง

“เสี่ยวจือ ซูมเข้าไปตรงจุดนี้หน่อย” ซูเฉินเอื้อมมือออกไป แตะลงบนจุดหนึ่งบนหน้าจอควบคุมและกล่าว

“รับทราบ”

ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไปทันที มันถูกยืดเข้า ยืดเข้า และยืดเข้า ไม่นานอาคารที่ดูเหมือนสนามกีฬาก็ปรากฏขึ้น

เห็นแค่เพียงด้านบนของบริเวณรอบๆสนามกีฬาแห่งนี้รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี และไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้

เหตุผลที่ซูเฉินสนใจสถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่เพราะมันมีจุดสีแดงกระจุกรวมกันนับร้อยจุดเท่านั้น แต่ยังมีจุดสีน้ำเงินกว่า 20 จุด และจุดสีดำขนาดใหญ่อีกจุดรวมอยู่ด้วย

จุดสีแดงแสดงถึงซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์ ส่วนจุดสีน้ำเงินแสดงถึงมนุษย์ เช่นนั้นแล้วจุดสีดำหมายถึงอะไร?

นี่เองคือประเด็นที่ดึงดูดความสนใจของซูเฉิน

“เสี่ยวจือ จุดสีดำนั่นคืออะไร?” ซูเฉินถาม

“เรียนเจ้านาย จุดสีดำแสดงถึงสิ่งมีชีวิตจากต่างโลก”

“สิ่งมีชีวิตจากต่างโลก?” ซูเฉินหางตากระตุก

เขานึกย้อนไปถึงเผ่าเต่าเขียวที่เจอกันใต้เหมืองในเทือกเขาฮวงเจ๋อ

เช่นนั้นจุดดำนี้ ใช่เป็นคนของเผ่าเต่าเขียวหรือไม่?

ซูเฉินเกิดความสงสัย เพราะเท่าที่เขารู้จักในเกาะเฉียนหยู มีเพียงเผ่าเต่าเขียวเท่านั้น

แต่จะจริงหรือไม่ ยังต้องตรวจสอบให้แน่ชัด

8/10

Ep.168

“หัวหน้าหวู่ ผมกับเสี่ยวตี๋จะเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ ฝากคุณดูแลคนอื่นๆในรถด้วยนะครับ ไม่ต้องตามผมมา” ซูเฉินกำชับ

การปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตจากต่างโลก กระตุ้นความสนใจของเขาเป็นอย่างมาก

แต่เมื่อพิจารณาถึงเรื่องที่ว่า หากกำลังรบสูงสุดของกลุ่มอย่างเขาและ [นักรบจักรกล] ออกไปแล้ว เกิดมีซอมบี้เลเวล 3 ปรากฏตัวขึ้น หวู่หยางและคนอื่นๆอาจมีปัญหาได้ ดังนั้นจึงตัดสินใจให้ทุกคนรอในรถ

“พี่เฉิน ผมขอตามพี่ไปด้วย” หยางฮ่าวยังคงดึงดัน กระตือรือร้นที่จะไป

ตั้งแต่ได้รับ [โล่ชาร์จพลัง] เขาก็รู้สึกว่าประสิทธิภาพในการต่อสู้ของตนเพิ่มขึ้นหลายเท่า และน่าจะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาซูเฉิน

“การเดินทางครั้งนี้มันจะล่าช้าถ้านายตามมาด้วย เอาไว้คราวหน้านะ” ซูเฉินปฏิเสธอย่างสุภาพ

เขาไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตจากต่างโลกในสนามกีฬาแข็งแกร่งแค่ไหน ในกรณีที่มันแข็งแกร่งเกินไป หยางฮ่าวอาจกลายเป็นภาระได้

“งั้นหรอ …” หยางฮ่าวรับคำด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

“ซูเฉิน ระวังตัวด้วยนะ” ตันหลินมองไปยังซูเฉินด้วยความห่วงใย

แม้จะรู้ว่าซูเฉินทรงพลัง แต่เธอก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้อยู่ดี

“อย่ากังวลไปเลย เดี๋ยวฉันก็กลับมา” ซูเฉินยิ้ม ปลอบใจเธอ ก่อนลงจากรถพร้อม [นักรบจักรกล]

เมื่อเข้าไปในเมือง ซูเฉินมุ่งหน้าตรงไปยังสนามกีฬาทันที

ระหว่างทาง มีซอมบี้จำนวนมากเจอเขา และเข้าโจมตี

แต่ความแข็งแกร่งมันต่างชั้นกันเกินไป ยังไม่ทันประชิดตัว พวกมันก็ถูกซูเฉินใช้พลังจิตบี้กะโหลกจนแหลกตายไปเสียก่อน

ประมาณสิบนาทีต่อมา ซูเฉินก็มาหยุดในจุดที่ห่างจากสนามกีฬา 100 เมตร

นอกประตูใหญ่ของสนามกีฬา มีซอมบี้หลายร้อยกำลังรวมตัวกัน

พวกมันส่งเสียงขู่คำรามไม่หยุด ทุบประตูอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตาม นอกประตูใหญ่ ปรากฏพืชพรรณสีเขียวหนาทึบม้วนขดเป็นเกลียว บดบังบานประตูอย่างแน่นหนา เหลือเพียงรูเล็กๆเอาไว้เท่านั้น

ทำให้แม้ซอมบี้เหล่านี้จะดุร้ายเพียงใด แต่สุดท้ายพวกมันก็สามารถผ่านรูนั่นได้ทีละตัวเท่านั้น

“หรือนี่จะเป็นกับดักที่มนุษย์ข้างในวางไว้สกัดซอมบี้?” ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่ารูตรงปากทางเข้าเป็นช่องทางที่จงใจทิ้งเอาไว้ และขนาดของมัน อนุญาตให้ซอมบี้เข้าไปทีละตัวเท่านั้น

จุดประสงค์ค่อนข้างชัดเจน เพราะหากไม่อยากล่าซอมบี้ ขอแค่เอาอะไรมาอุดปากรูก็พอแล้ว

ซูเฉินยืนนิ่ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบนำ [นักรบจักรกล] บุกเข้าไปสังหาร

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ข้างหน้าคือซอมบี้หลายร้อยตัว หากสังหารพวกมันทั้งหมด อาจได้รับเศษชิ้นส่วนราวๆสิบชิ้น ดังนั้นเขาไม่พลาดที่จะจัดการ

การปรากฏตัวของซูเฉินและ [นักรบจักรกล] ดึงดูดความสนใจของพวกซอมบี้อย่างรวดเร็ว

พวกมันไม่สนใจทุบประตูสนามกีฬาอีก ทุกตนหันหัวกลับมา ปรี่เข้าหาซูเฉิน

เพื่อจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด ซูเฉินหยิบ [ดาบเสริมมนตรา] ออกมา ตวัดฟันในแนวนอน ปลดปล่อยคลื่นอัดอากาศสีเทาอันบ้าคลั่งออกไป

เพียงวินาทีเดียว หนึ่งในสามของฝูงซอมบี้ตรงหน้าก็ถูกตัดแยกเป็นสองส่วน

[นักรบจักรกล] พุ่งไปข้างหน้า กวัดแกว่งดาบในมืออย่างต่อเนื่อง สังหารซอมบี้นับสิบตัวในลมหายใจเดียว

ซูเฉินเหวี่ยงคมดาบที่สอง สังหารซอมบี้ไปอีกมากกว่าร้อยตัว จนถึงจุดนี้ ซอมบี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ รอดไม่ถึงร้อยตัวแล้ว

เมื่อเห็นว่าหากใช้พลังเวทย์ต่อไปคงได้ไม่คุ้มเสีย เขาเลยเก็บ [ดาบเสริมมนตรา] หันมาควบคุมพลังจิตเพื่อล่าซอมบี้แทน

ท่ามกลางเสียงระเบิดดังโผล๊ะ โผล๊ะ ซอมบี้ตัวใดที่เข้าใกล้ ล้วนถูกระเบิดหัว แหลกเป็นเสี่ยงๆ

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ซอมบี้ที่เหลือทั้งหมดก็ถูกกำจัด

มองไปยังลำแสงเจิดจ้ากว่าสามสิบดวงบนพื้น รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนมุมปากของซูเฉิน

เขาเริ่มเก็บชิ้นส่วน

อันแรกเป็นชิ้นส่วนสีเหลือง

“คุณได้รับ [เมล็ดพันธุ์ไม้ผลแข็ง] *1 , ชิ้นส่วนที่ต้องการ (1/1)  , จำนวนองค์ประกอบครบแล้ว คุณต้องการเลือกปลดล็อคหรือแลกเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงาน?”

“แลกแต้มพลังงาน”

“คุณได้รับ [อุกกาบาตเพลิงปฐพี] *1 , ชิ้นส่วนที่ต้องการ (2/10)  , จำนวนองค์ประกอบยังไม่ครบ ไม่สามารถปลดล็อคได้ ต้องการแลกเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงานหรือไม่?”

“ไม่แลก”