147-148

7/10

Ep.147

หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้ว ซูเฉินก็ฆ่าชายสามคนที่เหลือ หันหลังเดินกลับขึ้นไปบนรถพร้อมกับทุกคน

“เสี่ยวจือ เดินทางต่อได้” ซูเฉินสั่ง

“รับทราบ”

[รถศึกอัจฉริยะ] เร่งความเร็ว เคลื่อนไปตามเส้นทาง

ส่วนชายหน้าแดงร่างใหญ่ ซูเฉินไม่ฆ่าเขา แต่ปล่อยชีวิตสุนัขเช่นนั้นไป

มิใช่ว่าเขาใจอ่อน แต่ในวันสิ้นโลก การตาบอดนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าความตาย

นี่คือบทลงโทษที่คิดใช้ผู้หญิงมาล่อลวง และบังอาจใช้สายตาลามกมองคนของเขา

หลังจากนั้น การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ว่าจะมนุษย์หรือซอมบี้ ล้วนไม่พบเจอ

ผ่านไปอีกสองชั่วโมง [รถศึกอัจฉริยะ] ก็มาถึงตีนเขา

นี่คือเทือกเขาเฟิงหลวน เมื่อเทียบกับเทือกเขาฮวงเจ๋อแล้ว แนวทิวเขาของที่นี่ไม่สูงมากนัก แต่พวกมันเชื่อมต่อกัน และไม่มีเส้นถนนสำหรับยานพาหนะ

ซูเฉินเหลือบมองไปยังหน้าจอควบคุมส่วนกลาง และพบว่ามีจุดสีแดงจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง อย่างน้อยก็หลายร้อยตัว

เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไป ว่าเทือกเขาเฟิงหลวนคืออาณาเขตของหมูป่ากระหายเลือด จุดสีแดงไม่ต้องบอกก็รู้ ย่อมเป็นตัวแทนของหมูป่ากระหายเลือด

และที่อยู่ของหมูป่ากระหายเลือด ย่อมเป็นสถานที่ตั้งของหินต้นกำเนิดพลังงานเลเวล 3

“ลงจากรถเถอะ” ซูเฉินบอกทุกคน และเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา

[รถศึกอัจฉริยะ]  ไม่สามารถเดินทางในเทือกเขาเฟิงหลวนได้ หากต้องการไปยังรังของหมูป่ากระหายเลือด ก็ได้แต่ละทิ้งรถแล้วเดินเท้าเท่านั้น

รอจนกระทั่งทุกคนลงจากรถ ซูเฉินก็เปลี่ยน [รถศึกอัจฉริยะ] ให้อยู่ในรูปแบบเล็กที่สุด ใส่มันลงในถุงเก็บของ

เฝ้ามองมายังฉากนี้ ทุกคนต่างอ้าปากตาค้าง

[รถศึกอัจฉริยะ] ที่ตอนแรกยาวกว่า 20 เมตร ในชั่วพริบตาเดียว ขนาดของมันกลับย่อส่วนลงเท่าโมเดลรถ เป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมาก

“เสี่ยวจือสามารถเพิ่มลดขนาดได้ ทุกคนไม่ต้องตกใจขนาดนั้น” ซูเฉินหัวเราะ

หลังจากได้รับคำอธิบาย และย้อนนึกไปถึงสิ่งมหัศจรรย์อีกหลายอย่างที่ซูเฉินมีในครอบครอง ทุกคนก็คลายความสงสัยลง

“ซูเฉิน พวกเรากำลังจะไปที่รังของหมูป่ากระหายเลือดใช่ไหม” หยางหลิงเทียนทอดถอนหายใจ ระบายความอึ้งทึ่ง เอ่ยปากถาม

ซูเฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “หมูป่ากระหายเลือดอยู่ห่างออกไปจากตรงจุดนี้ราวๆ 8 ไมล์ ไปถึงเมื่อไหร่ก็ทำตามข้อตกลงเดิมของพวกเรา”

ความหมายก็คือ พวกคุณทุกคนรับหน้าที่ขุดหินพลังงาน ส่วนเรื่องล่าสังหาร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง

ทุกคนต่างพยักหน้ารับทราบ ไม่มีใครโต้แย้งอะไร

ซูเฉินเริ่มเดินไปข้างหน้า คนอื่นๆปลุกปลอมขวัญกำลังใจ ไล่ตามไปติดๆ

ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง ซูเฉินและคนอื่นๆก็มาถึงเนินเขาเล็กๆแห่งหนึ่ง

ตรงข้ามกับพวกเขา ใต้ภูเขาห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร ปรากฏฝูงสัตว์กลายพันธุ์หลายร้อยตัวที่มีรูปร่างเหมือนหมูป่ากำลังรวมตัวกันอยู่

พวกมันแต่ละตัวมีความยาวอย่างน้อยสามเมตร ยาวสุดอยู่ที่ห้าเมตร

ทุกตัวถูกปกคลุมด้วยชั้นขนสีน้ำตาล หากสังเกตดีๆจะพบว่าขนแต่ละเส้นลุกชัน และแหลมเหมือนเข็มเหล็ก

นอกจากนี้ในปากของพวกมันยังมีเขี้ยวใหญ่สองข้าง ยกสูงชี้ฟ้า ยาวกว่าครึ่งเมตร ดูไปไม่ต่างจากงาช้าง

คุณลองจินตนาการเอาเถอะ ว่าถ้าถูกเชี้ยวนั่นแทงเข้า จุดจบคงน่าสังเวชอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อซูเฉินถอนสายตากลับมา เขาก็มองไปทางหยางหลิงเทียน เอ่ยถามว่า “ฝูงหมูป่ากระหายเลือดพวกนี้ไม่ออกไปล่าเหยื่อหรอครับ หรือว่าพวกมันชอบออกล่าตอนกลางคืน?”

หยางหลิงเทียนอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “พวกมันไม่ออกไปล่าเหยื่อหรอก เพราะที่นี่มีหินต้นกำเนิดพลังงานจำนวนมาก พวกมันสามารถเติมเต็มความหิวด้วยการกินหินต้นกำเนิดพลังงานได้”

“เห~ ไอ้พวกนี้มันฟุ้งเฟ้อไม่เลวเลย” ซูเฉินเดาะลิ้น

หมูป่ากระหายเลือดแต่ละตัวมีขนาดใหญ่มาก แถมในฝูงยังมีจำนวนนับร้อยๆตัว เช่นนั้นวันนึง จะมีหินต้นกำเนิดพลังงานกี่ก้อนกันที่ถูกผลาญไป?

“ทุกคนรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปฆ่ามัน” ซูเฉินกล่าว เตรียมลงมือ

“ซูเฉิน ให้ฉันไปกับคุณด้วยดีกว่าไหม” หวู่หยางเสนอขึ้นทันที

ตอนนี้เขาเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 2 แล้ว ดังนั้นไม่น่าจะถ่วงแข้งถ่วงขา สามารถร่วมกันต่อสู้กับซูเฉินได้

“เอาไว้คราวหน้านะครับ” ซูเฉินปฏิเสธ

หากสัตว์กลายพันธุ์ถูกหวู่หยางฆ่า พวกมันจะไม่ดรอปเศษชิ้นส่วน ปัจจุบันซูเฉินต้องการชิ้นส่วนอย่างเร่งด่วน ดังนั้นย่อมไม่ปล่อยให้หวู่หยางช่วยเหลือ

8/10

Ep.148

ซูเฉินกับ [นักรบจักรกล] ก้าวสู่สนามรบ มุ่งหน้าเข้าสังหารฝูงหมูป่ากระหายเลือด

เมื่อเห็นมนุษย์ตรงเข้ามา หมูป่ากระหายเลือดทุกตนดีใจจนเนื้อเต้น ส่งเสียงคำรามดังสะท้อนขึ้นไปถึงฟากฟ้า

ในสายตาของพวกมัน ซูเฉินมิใช่แค่มนุษย์ แต่ยังมีสถานะเป็นอาหารแสนอร่อยอีกด้วย

พวกมันกินหินต้นกำเนิดพลังงานจนเบื่อจะแย่อยู่แล้ว ทุกตัวต้องการรสชาติแปลกใหม่มากระแทกปาก

ทันใดนั้นเอง คู่นัยน์ตาสีแดงเลือดพลันสั่นไหวไปด้วยร่องรอยของความบ้าคลั่ง

ของอร่อยเช่นนี้ ตัวใดว่องไวกว่า ตัวนั้นได้จับจอง!

ฉุกคิดได้ถึงเรื่องนี้ หมูป่ากระหายเลือดทั้งฝูง รีบวิ่งแข่งกันเข้าหาซูเฉิน

สำหรับ [นักรบจักรกล] ที่ทั้งตัวเป็นก้อนเหล็ก กินไม่ได้ ถูกพวกมันเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง

“ดูเหมือนฉันจะเป็นที่นิยมมาก”

ซูเฉินปาดจมูก เฝ้ารอจังหวะจนกระทั่งหมูป่ากระหายเลือดอยู่ห่างจากเขาเพียงช่วงแขน ตวัดคมดาบดังชิ้ง! ตัดกวาดออกไปในคราวเดียว

เคียวสีเทาขนาดใหญ่ฉีกอากาศ พริบตานั้นหมูกระหายเลือดสิบตัวจบชีวิตลงทันที

หมูกระหายเลือดตัวอื่นๆที่ตามมาติดๆ ทั้งหมดชะงักฝีเท้า คล้ายกับว่าตกใจกลัวคมดาบของซูเฉิน สายตาในตอนนี้ไม่ได้มีแต่ความตะกละ แต่มองไปยังซูเฉินอย่างระมัดระวัง

หากเป็นซอมบี้ เมื่อเห็นสหายถูกฆ่า พวกมันจะยิ่งดาหน้าเข้ามาหาซูเฉิน คลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม พวกสัตว์กลายพันธุ์อย่างน้อยก็พอมีสติปัญญา เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่ง สัญชาตญาณของพวกมันจะร้องเตือนโดยอัตโนมัติ

แต่หมูป่ากระหายเลือดไม่โจมตีแล้วไง? ซูเฉินก็ไม่ปล่อยพวกมันไปอยู่ดี!

เขากระชับ [ดาบเสริมมนตรา] ในมือ ผันตัวเป็นฝ่ายบุก ก้าวสังหารไปเบื้องหน้า

ใบมีดสายลมขนาดใหญ่พุ่งออกจากใบดาบ แห่งหนใดที่มันกวาดผ่าน หมูป่ากระหายเลือดราวกับแผ่นกระดาษบาง ถูกผ่าครึ่งทันที

ซูเฉินไล่ฟันไล่สับอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หมูป่ากระหายเลือดนับร้อยตัวจบชีวิตลงภายใต้คมดาบเขา

บรรยากาศโดยรอบ ไม่นานก็เริ่มโชยไปด้วยกลิ่นฉุนของเลือด

ในเวลานี้ ฝูงหมูป่ากระหายเลือดถูกซูเฉินข่มจนขวัญกระเจิดกระเจิง

นี่มันอาหารบ้าอะไรกัน?

จากการกระทำ มองยังไงก็เป็นเทพสังหารชัดๆ!

โฮฮฮฮ!

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามสนั่นดังสะท้อนเข้ามาจากเบื้องหลังฝูงหมูป่ากระหายเลือด เมื่อเสียงคำรามหยุดลง หมูป่ากระหายเลือดทุกตัวคล้ายได้รับคำสั่ง หันหลังและล่าถอยทันที

“บัดซบ!” ซูเฉินอดไม่ได้ต้องสบถออกมา

ถ้าหมูป่ากระหายเลือดหนีไป แล้วเขาจะดรอปชิ้นส่วนจากที่ไหน?

“เสี่ยวตี๋ ไปฆ่าพวกมันให้ฉัน อย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว!” ซูเฉินตะโกน เปิดใช้งาน [รองเท้าเพิ่มความเร็ว]  กุม [ดาบเสริมมนตรา] ในมือ ไล่ตามไปเช่นกัน

เมื่อเห็นซูเฉินที่เปรียบดั่งเทพล่าสังหารไล่ตามมา หมูป่ากระหายเลือดก็ตื่นตระหนก พวกมันวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย กระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

“จะหนีไปไหน!”

เพื่อที่จะสังหารหมูป่ากระหายเลือดให้เร็วที่สุด ซูเฉินร่ายเวทย์สายฟ้า อัดฉีดเข้าไปใน [ดาบเสริมมนตรา]

จังหวะที่ฟาดฟันในแนวนอน สวรรค์และปฐพีแปรเปลี่ยนสีไป

บังเกิดเสียงเปรี้ยง! ของฟ้าผ่า จุดสายฟ้านับพันนับหมื่นเชื่อมต่อกันและกัน

ภายใต้อำนาจทำลายล้างของตาข่ายสายฟ้า หมูป่ากระหายเลือดนับร้อยตัวถูกย่างจนไหม้เกรียม

ส่วนหมูป่ากระหายเลือดที่ยังโชคดีรอดไปได้ พวกมันกรีดร้องโอดโอยด้วยความตกใจ

ช่วงเวลานี้ ไม่สนแล้วว่าจะเป็นพวกเดียวกันหรือไม่ ผู้ใดขวางทางข้า มันผู้นั้นคือศัตร!

เมื่อในสมองมีแต่ความคิดนี้ หมูป่ากระหายเลือดก็วิ่งชนกันเอง ตัวไหนวิ่งช้าถูกชนล้ม โดนย่ำตายคาที่ กลายเป็นหินรองเท้าให้ตัวอื่นเหยียบย่างสู่หนทางรอด

มองไปยังหมูป่ากระหายเลือดที่ตายไปหลายสิบตัว ทั้งยังตายด้วยน้ำมือของพวกเดียวกัน ซูเฉินก็ตะลึงงัน บังเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยตรงหน้าอกเขา

หากฉันฆ่าอย่างน้อยยังมีโอกาสดรอปชิ้นส่วน แต่นี่พวกแกฆ่ากันเอง แล้วบิดาจะได้อะไร?

ซูเฉินโกรธมาก ปรับฟังก์ชั่นของ [รองเท้าเพิ่มความเร็ว] รีดเร้นความว่องไวจนถึงขุดสุด เปลี่ยนตนเองเป็นสายลมวูบหนึ่ง

“ตายซะ!”

คมดาบฟาดฟัน บังเกิดเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่า หมูป่ากระหายเลือด 70-80 ตัวตายลงทันที

จวบจนปัจจุบัน มีหมูกระหายเลือดรอดชีวิตอยู่ไม่ถึง 20 ตัวเท่านั้น แต่ถึงจะน้อย ซูเฉินก็ไม่คิดที่จะปล่ยพวกมันไป