เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

68

68


8/10

Ep.68

วิธีการปลูก [เมล็ดพันธุ์ผลระเบิด] กับ [เมล็ดพันธุ์ต้นขนมปัง] โดยทั่วไปแล้วไม่ต่างกันเลย หลังจากปลูกแล้วจะเติบโตในระยะเวลาสั้นๆ

อย่างไรก็ตาม วงจรการออกผลของอย่างแรกยาวนานกว่ามาก ต้องใช้เวลาเป็นเดือน จำนวนผลไม้ที่ได้รับในแต่ละครั้งคือสิบ

และผลของมัน ไม่ได้มีไว้เพื่อบริโภค แต่มีไว้สำหรับสังหารศัตรู

ผลไม้ระเบิดมีอำนาจทำลายในตัวมันเอง เหมือนกับระเบิดมือในชีวิตที่แล้ว

นี่คือสิ่งที่ซูเฉินให้ความสำคัญมาก

เขาเก็บ [เมล็ดพันธุ์ผลระเบิด]ใส่ถุงเก็บของ ไล่เก็บชิ้นส่วนอื่นๆต่อ

ขณะเดียวกัน หยางหลิงเทียนกับลูกๆกำลังไล่สังหารซอมบี้อย่างเต็มกำลัง

แม้หยางเฉียนจะเป็นคนธรรมดา แต่หลังจากได้รับ [ปืนพกเพาส์] จำนวนซอมบี้ที่ฆ่าได้ มันมากยิ่งกว่าหยางหลิงเทียนซะอีก

ทุกครั้งที่เธอเหนี่ยวไก จะต้องมีซอมบี้ตายในสนามรบ โดยไม่ทันรู้ตัว เธอลั่นกระสุนไปแล้วกว่า 40-50 นัด!

หยางหลิงเทียนที่อยู่ข้างๆตกตะลึงมาก เขาไม่เคยเห็นอาวุธที่ทรงพลังเช่นนี้มาก่อนเลย

สามารถสังหารซอมบี้ธรรมดาได้ง่ายดายราวกับบี้มดให้ตาย กระทั่งซอมบี้เลเวล 1 ก็หน้าหงายในนัดเดียวไม่ต่างกัน

“เฉียนน้อย อาวุธในมือลูกไปได้มาจากที่ไหนกัน?” หยางหลิงเทียนถาม ตอนนั้นเขากำลังวุ่นเลยไม่ทันสังเกตเห็น

“ซูเฉินให้มา”

พอรู้ว่าเป็นของซูเฉิน หยางหลิงเทียนก็ทอดถอนหายใจ

ซูเฉินไม่เพียงทรงพลังชนิดหาผู้ใดเทียบ แต่ยังครอบครองสมบัติแปลกๆมากมายนับไม่ถ้วน

ไม่ว่าจะเป็นเตาย่างที่สามารถเปลี่ยนรสชาติได้ , หุ่นยนต์ , ยาแก้พิษซอมบี้ หรือรักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ  อาจกล่าวได้ว่าสมบัติแต่ละชิ้นที่ซูเฉินครอบครอง มันได้ล้มล้างความรู้ความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิง

อีกด้านหนึ่ง ซูเฉินยังคงเก็บเศษชิ้นส่วน มีหลายอย่างที่ดรอปเป็นครั้งแรก

ยกตัอย่างเช่น [พื้นที่เพาะปลูก] , [เกล็ดแขนทองคำ] , [เพลิงทะเลทราย] , [เครื่องเทเลพอร์ต] เป็นต้น

ขอเพียงเขาสามารถเก็บองค์ประกอบของชิ้นส่วนเหล่านั้นให้ครบ ก็จะสามารถปลดล็อคได้ แต่ซูเฉินยังไม่รู้ว่าพวกมันมีความสามารถอะไร

จนกระทั่งเก็บเศษชิ้นส่วนเสร็จ เขายังถือโอกาสนี้ขุดหินพลังงานเลเวล 1 และ 2 จากนั้นจึงนำหมาป่ากลายพันธุ์สามตัวและ [นักรบจักรกล] กลับเข้าไปในถ้ำ

“ซูเฉิน พวกเราผลัดกันป้องกันปากทางเข้าถ้ำดีไหม?” หยางหลิงเทียนเสนอ

ข้างนอกคราคร่ำไปด้วยซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ราวกับไร้ที่สิ้นสุด ดังนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องฆ่าไปอีกนานแค่ไหน

ฉะนั้น หากพวกเขาไม่ผัดเปลี่ยนกันพักผ่อน ต่อให้ไม่ถูกศัตรูฆ่าตาย ก็คงต้องตายเพราะความเหนื่อยล้า

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ” ซูเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าพวกซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์บุกเข้ามา ผมจะเป็นคนฆ่าพวกมันทั้งหมดเอง ระหว่างนั้นก็ขอให้พวกคุณถือโอกาสขุดหินพลังงาน”

จากการเผชิญหน้าเมื่อครู่ ซูเฉินพบว่าจำนวนซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์มีมากกว่าหมื่นตัว แต่เลเวลไม่สูงมากนัก มากสุดไม่เกินเลเวล 2 แถมอย่างหลังก็มีจำนวนน้อยมาก

หากไม่มีซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์เลเวลสูงกว่า 3 ขึ้นไป ไม่นับเป็นภัยคุกคามใดๆต่อเขา

ซูเฉินสามารถออกล่า และฆ่าซอมบี้ได้อย่างไม่ต้องหวั่นเกรง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ยิ่งฆ่าก็ยิ่งได้รับเศษชิ้นส่วน

ทว่าหากผลัดเปลี่ยนกันฆ่า ซอมบี้ที่หยางหลิงเทียนและคนอื่นๆสังหารจะไม่ดรอปชิ้นส่วน ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลย ว่านั่นเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับเขา

ณ จุดนี้ ซูเฉินตัดสินใจแล้ว ว่าซอมบี้ที่เหลือ เขาจะเป็นคนเหมาทั้งหมดเอง! คนอื่นๆก็รับผิดชอบป้องกันตัวเองและขุดหินพลังงานไป

“เธอคนเดียวจะไหวหรอ?” หยางหลิงเทียนถามอย่างไม่มั่นใจ

แม้เขาจะประจักษ์แล้วถึงความแข็งแกร่งของซูเฉิน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์นับหมื่นตัว คนๆเดียวจะสังหารพวกมันทั้งหมดได้หรือ?

“คุณพ่อ ถ้าพี่เฉินเอ่ยปากว่าทำได้ เขาจะต้องทำได้อย่างแน่นอน!” หยางฮ่าวช่วยยืนยัน

ตั้งแต่ได้รู้จักกับซูเฉิน เขาไม่เคยเห็นว่ามีสิ่งไหนที่ซูเฉินทำไม่ได้เลย ดังนั้นซูเฉินเอ่ยสิ่งใด หยางฮ่าวเชื่อมั่นหมดทั้งใจ

“ไว้ใจฉันได้เลย” ซูเฉินยิ้ม จากนั้นสั่งให้หมาป่ากลายพันธุ์ทั้งสามและ [หุ่นรบจักรกล] กลับไปที่ทางเข้าถ้ำ ส่วนตัวเขาเดินตามไปพร้อม [ดาบเสริมมนตรา] ในมือ

เฝ้ามองไปยังคลื่นซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ที่ดาหน้าเข้ามา มองไปคล้ายกระแสคลื่นกระเพื่อมขึ้นๆลงๆ ซูเฉินไม่เพียงไม่หวาดกลัว แต่ยังเริ่มรู้สึกตื่นเต้น

ซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ซึ่งเป็นที่รังเกียจในสายตาของผู้อื่น มันคือหินพลังงานและเศษชิ้นส่วนในสายตาเขา!

จบบทที่ 68

คัดลอกลิงก์แล้ว