64

4/10

Ep.64

ซูเฉินปรี่ไปข้างหน้า สะบั้นหัวซอมบี้เลเวล 2 ในดาบเดียว

ขณะเดียวกัน ลำแสงสีดำทอประกายออกมาจากศพซอมบี้เลเวล 2

แต่เขาไม่สนใจจะหยิบมัน พุ่งไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของหยางหลิงเทียนก่อนเป็นอันดับแรก

หากให้สรุปสั้นๆ อาการบาดเจ็บของหยางหลิงเทียนไม่ร้ายแรงนัก มีแค่เนื้อชิ้นหนึ่งหายไปจากไหล่เขา

อย่างไรก็ตาม เชื้อของซอมบี้เลเวล 2 นั้นรุนแรงมาก

นับแต่หยางหลิงเทียนถูกกัดจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ แต่ใบหน้าของเขาเริ่มคล้ำ และผุดไปด้วยเส้นเลือดสีดำแล้ว

นี่คือสัญญาณของการกลายเป็นซอมบี้!

“ซูเฉิน รีบฆ่าฉันเดี๋ยวนี้!” หยางหลิงเทียนกัดฟันแน่น วิงวอนต่อซูเฉิน

เขาติดเชื้อจากซอมบี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเชื้อจากซอมบี้เลเวล 2 จะยังไงก็กลายเป็นซอมบี้อย่างแน่นอน

ดังนั้น ต่อให้เขาต้องตาย ก็ขอตายในสภาพที่ยังไม่กลายเป็นศพเดินได้

“คุณพ่อ พ่อจะตายไม่ได้นะ!”

หยางฮ่าวกับหยางเฉียนวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นสีหน้าน่าสังเวชของหยางหลิงเทียนก็เริ่มร่ำไห้

“อย่าเพิ่งด่วนสรุปไป คุณไม่ตายหรอก แล้วก็จะไม่กลายเป็นซอมบี้ด้วย” ซูเฉินยิ้มปลอบประโลม จากนั้นหยิบ [โพชั่นต้านไวรัส] และ [โพชั่นรักษา] ออกมา

“ซูเฉิน นายมีวิธีช่วยพ่อฉันอย่างงั้นหรอ?”

หยางเฉียนหยุดสะอื้น สีหน้าที่จับจ้องซูเฉินยังคงเหม่อลอย ทว่าดวงตาคู่งามเวลานี้เปล่งประกายคมชัด

เธอรู้จักซูเฉินดี ตราบใดที่ซูเฉินกล่าวว่าทำได้ ก็แทบไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

ในเวลานี้หัวใจของหยางเฉียนเต็มไปด้วยความหวัง

ซูเฉินพยักหน้า วางขวดยาทั้งสองในมือหยางเฉียน และกล่าว “ป้อนเขาให้หมด”

สิ้นเสียง เขาก็หันหลังกลับ กระโจนเข้าสังหารฝูงซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ที่พุ่งเข้ามา

หยางเฉียนไม่ลังเล รีบเทน้ำยาทั้งสองขวดลงในปากของหยางหลิงเทียนอย่างรวดเร็ว

…

เนื่องจากซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์มีจำนวนมากเกินไป ซูเฉินจึงไม่มีทางเลือก ถูกบังคับให้ใช้กระบวนท่าสังหาร

พลังเวทย์ลมถูกอัดฉีดเข้าไปใน [ดาบเสริมมนตรา] คมดาบสายลมตวัดออกไป กวาดเป็นพื้นที่ใหญ่ในคราเดียว

เพียงไม่กี่คมดาบ ซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์เกือบร้อยตัว จบชีวิตลงในสนามรบ

ความเร็วในการสังหารนี้ สามารถอธิบายได้แค่คำสั้นๆว่า ‘น่าหวาดกลัว’ เท่านั้น

เพราะต่อให้เป็นผู้วิวัฒนาการหรือผู้ศึกษาพลังเลเวล 3 ออกหน้าโจมตี พวกเขาก็ยังไม่สามารถบรรลุผลลัพธ์ดังกล่าวได้

อย่างไรก็ตาม ซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์กลับไม่หวาดกลัวเลย ต่อให้ต้องตายมากกว่านี้ พวกมันก็ยังยกโขยงกันมาข้างหน้า

สถานการณ์ยังคงไม่เอื้ออำนวยต่อซูเฉินนัก

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหยางหลิงเทียนดื่มน้ำยาสองขวด เส้นเลือดสีดำบนใบหน้าเขาก็ค่อยๆลดลง แผลบนไหล่ค่อยๆสมานด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ หยางหลิงเทียนก็กลับมาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง มีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“ฉันไม่ได้กลายเป็นซอมบี้จริงๆ!” หยางหลิงเทียนผุดลุกขึ้น เปล่งเสียงหัวเราะด้วยความดีใจแทบคลุ้มคลั่ง

“สุดยอดไปเลย! ขอบคุณพี่เฉิน!” หยางฮ่าวมีความสุขมาก เขารู้สึกสำนึกบุญคุณซูเฉินมากยิ่งขึ้น

หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากซูเฉิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหยางหลิงเทียนคงกลายเป็นซอมบี้อย่างแน่นอน

หยางเฉียนพอเห็นว่าหยางหลิงเทียนกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้ว สภาพจิตใจก็ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นหันไปมองซูเฉิน

ในดวงตาคู่งามของเธอ สะท้อนภาพของวีรบุรุษผู้กล้าหาญ ที่กำลังเข่นฆ่าซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ไปทั่วทั้งบริเวณ

แต่แล้วภาพรอบๆค่อยๆพร่ามัว จนสุดท้ายในสายตาเธอเหลือเพียงซูเฉินคนเดียวเท่านั้น

ทุกการเคลื่อนไหวของซูเฉิน ล้วนส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอ

“พี่สาว รีบไปกันเถอะ” หยางฮ่าวเห็นหยางเฉียนตะลึงลานอยู่กับที่ ก็พูดอย่างร้อนใจ

หยางเฉียนได้สติกลับมา รู้สึกได้ว่าใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย ถอนสายตากลับ เดินตามหลังหยางหลิงเทียนไป

[นักรบจักรกล] ปฏิบัติตามคำสั่งของซูเฉินอย่างเคร่งครัด ปกป้องหยางเฉียนและหยางฮ่าวราวบอดี้การ์ดส่วนตัว จะซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์ ศัตรูหน้าไหนที่พุ่งเข้า ล้วนตกตายภายใต้ดาบโค้งทั้งสิ้น

ด้วยเหตุนี้เอง หยางเฉียนและหยางฮ่าวที่เป็นเพียงคนธรรมดา จึงปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้