บทที่ 990 สุดยอดนักเกี่ยวสมบัติในปฐพี

บทที่ 990 สุดยอดนักเกี่ยวสมบัติในปฐพี

◉◉◉◉◉

ซ่งอวิ๋นเกี่ยวสมบัติมาได้สามชิ้น ของเก่าสองชิ้นแรกล้วนมีค่าเกินสิบล้าน ของเก่าชิ้นสุดท้ายนี่แหละคือของเด็ด

"ซ่งอวิ๋น ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ว่าในสถานที่อย่างตลาดผีจะยังหาของดีๆ แบบนี้เจอได้ ดูเหมือนว่าสายตาจะสำคัญที่สุด ขอแค่มีสายตาที่ดีพอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถหาของดีเจอได้"

สือเถี่ยจู้มองแจกันลายมังกรเมฆาเคลือบเขียวบนพื้นเหลืองทรงหูหิ้ว สมัยเฉียนหลงที่อยู่ตรงหน้า อดทึ่งไม่ได้ ของเก่าแบบนี้ดูสีสันฉูดฉาด โอ่อ่าหรูหราอย่างยิ่ง มีความลวงตาอย่างมาก นักเล่นของเก่าจำนวนมากมักจะรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าของเก่าแบบนี้เป็นของปลอม พอเห็นของเก่าแบบนี้บนแผงขายของเก่า ความประทับใจแรกก็คือต้องระวังตัวไว้ก่อน ไม่น่าจะเป็นของจริง เพราะของเก่าแบบนี้จริงๆ แล้วไม่ค่อยจะเข้ากับสุนทรียศาสตร์แบบดั้งเดิมของฮวาเซี่ยเท่าไหร่

สือเถี่ยจู้เคยเห็นของเก่าแบบนี้มากมายบนแผงขายของเก่า แต่ไม่เคยคิดเลยว่าในนั้นจะมีของจริงอยู่ด้วย ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะไปประเมินอย่างละเอียด โดยพื้นฐานแล้วเห็นแล้วก็หันหลังเดินจากไปเลย

สือเถี่ยจู้ลองนึกย้อนกลับไปถึงสถานการณ์ในตอนนั้น ซ่งอวิ๋นแค่เดินผ่านแผงขายของเก้านั้น หันกลับมาก็ให้ถังเหมี่ยวเหมี่ยวกับเซินเสวี่ยไปซื้อแจกันที่อยู่ตรงหน้านี้มา เหตุผลที่ถังเหมี่ยวเหมี่ยวกับเซินเสวี่ยใช้นั้นง่ายมาก นั่นก็คือที่บ้านต้องการแจกันมาใส่ดอกไม้ เห็นว่าใบนี้ดูดี สีสันก็สดใสดี เจ้าของแผงไม่รู้เลยว่าแจกันที่ตัวเองวางอยู่นั้นเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก ขายไปในราคาแค่สามร้อยหยวน

สามร้อยหยวน?!

ตอนนี้เงินสามร้อยหยวนจะซื้ออะไรได้บ้าง?

สือเถี่ยจู้คิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าตอนนี้เงินสามร้อยหยวนจะซื้อของที่มีประโยชน์อะไรได้บ้าง

ซ่งอวิ๋น ถังเหมี่ยวเหมี่ยว และซุนเสวี่ยใช้เงินไปแค่สามร้อยหยวน ก็ซื้อของเก่าที่มีค่าเกือบห้าสิบล้านมาได้ นี่ไม่สามารถใช้คำว่าทำกำไรมาบรรยายได้แล้ว นี่มันคือการปล้นเงินชัดๆ แล้วก็เป็นการปล้นที่ดุเดือดมากด้วย

"เฒ่าสารเลว ตอนนี้เจ้าก็ได้เห็นฝีมือของซ่งอวิ๋นแล้วสินะ เจ้าหนูนี่เวลาเกี่ยวสมบัตินี่มันดุเดือดเกินไปแล้ว ข้าว่าขอแค่ที่ที่เขาเดินผ่าน ของเก่าทุกชิ้นก็จะไม่มีที่ซ่อน พวกเรานี่ถ้ามาเดินตลาดผีล่ะก็ ห้ามเดินตามหลังเขาเด็ดขาด หรือจะพูดว่าขอแค่ที่ที่เขาเดินผ่าน พวกเราหันหลังเดินจากไปเลย ไม่ต้องหยุดดูเลย เพราะเขาไม่มีทางจะเหลือของเก่าอะไรไว้ให้พวกเราเลย"

"ในเรื่องการเกี่ยวสมบัตินี้ เขากินเนื้อ พวกเราแม้แต่น้ำแกงก็ยังไม่ได้ซด"

จริงๆ แล้วในใจของสวี่เต๋อเซิ่งก็อดทึ่งไม่ได้เช่นกัน แจกันที่อยู่ตรงหน้านี้ ถ้าเป็นเขาเอง ต่อให้เห็นบนแผงขายของเก่าจริงๆ ก็จะไม่ซื้อมันดูเหมือนของปลอมเกินไป ไม่มีความมั่นใจเลย ของเก่าแบบนี้ นอกจากว่าเขาจะมาดูสักเจ็ดแปดครั้ง หรือแม้กระทั่งสิบกว่าครั้ง ศึกษาประเมินอย่างละเอียดถึงจะกล้าซื้อ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเหมือนซ่งอวิ๋น มองแวบเดียวก็ตัดสินได้ว่าจริงหรือปลอม ประเด็นสำคัญคือในสถานที่อย่างตลาดผี เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เวลาเจ้ามานั่งประเมินดีๆ นานขนาดนั้น ก็เลยพลาดของดีไปเลย

"หอรัตนชาติของเรา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ"

"ถ้าพูดถึงการเกี่ยวสมบัติล่ะก็ ที่หนึ่งในปฐพีเลย!"

คำพูดของเซินเสวี่ยนี้ดูอวดดีอย่างยิ่ง แต่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ อย่างน้อยผลงานในตลาดผีวันนี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าซ่งอวิ๋นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเกี่ยวสมบัติจริงๆ

จงหมิงอี้มองแจกันลายมังกรเมฆาเคลือบเขียวบนพื้นเหลืองที่วางอยู่บนโต๊ะ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเขาก็ตกตะลึงอย่างยิ่งเช่นกัน เขาเป็นคนรวย แล้วก็เป็นคนรวยมากด้วย ไม่ว่าจะเป็นสิบล้าน หรือแม้กระทั่งหลายร้อยล้าน สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายนัก เป็นแค่ตัวเลข แต่เขารู้ดีว่าตัวเลขเหล่านี้อยากจะได้มานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ซ่งอวิ๋นแค่มาเดินตลาดผีไม่กี่รอบ ก็ได้ของมามากมายขนาดนี้แล้ว ความเร็วในการทำเงินช่างน่าทึ่งเกินไป

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]