Ep.16

Ep.16

ความคิดหนึ่งวาบผ่านเข้ามาในใจซูเฉิน หรือว่าชิ้นส่วนที่ว่ามาจะมีแค่เขาเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้?

“มาเถอะ”

ซูเฉินไม่มีเวลาอธิบายกับตันหลิน ตอนนี้ซอมบี้บางตัวที่เดิมก้มกัดเนื้อมนุษย์อยู่ใกล้ๆเริ่มสนใจพวกเขาแล้ว พวกมันลุกขึ้นแล้ววิ่งมาหาทั้งสอง

ซูเฉินดึงตันหลินวิ่งไปตรงประตูทางออกของสถานชุมชน

ช่วงเวลานี้มีมนุษย์หลายร้อยคนมาออกันอยู่นอกประตู เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็มีความคิดที่จะหลบหนีออกจากสถานที่นี่เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เพราะเสียงเอะอะโวยวายในชุมชน ซอมบี้จากภายนอกจึงถูกดึงดูดเข้ามาเช่นกัน ปัจจุบันต่างฝ่ายต่างอยู่ในภาวะชะงักงัน

บางครั้งมนุษย์ก็ตายลง บางครั้งก็เป็นฝ่ายซอมบี้ที่เพลี่ยงพล้ำ สถานการณ์ตึงเครียดมาก

ซูเฉินตระหนักดี ว่าหากอยากรอดชีวิตไปจากที่นี่ จะต้องฝ่าประตูทางออกไปให้ได้

เมื่อวิ่งมาถึง เขาเหยียดมือไปข้างหน้า ยิงลูกไฟออกไปทันที

เกิดเสียงดัง ‘ตูม!’ สนั่นหวั่นไหว ลูกไฟตกลงกลางดงซอมบี้ ระเบิดพวกมันแตกกระเจิงไปหลายตัว

ตอนนี้ซูเฉินเป็นปรมาจารย์มนตราเลเวล 1 อำนาจทำลายของเวทมนต์ลูกไฟยังมีจำกัด ทว่าอย่างน้อยผลลัพธ์ในการเปิดเผยพลังนี้ก็ไม่ธรรมดา

“พี่น้องทั้งหลาย! ปรมาจารย์มนตราท่านหนึ่งมาช่วยพวกเราแล้ว ทุกคนร่วมมือกันฝ่าออกไป!”

“ฆ่า!”

เมื่อฝ่ายมนุษย์เห็นว่ามีปรมาจารย์มนตราเข้าร่วมสู้ ท่าทีของทุกคนกลายเป็นฮึกเหิม กระโจนเข้าใส่ซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง

ด้วยแรงผลักดันดั่งฟางเส้นสุดท้ายนี้ แม้จะสูญเสียไปบ้าง แต่พวกเขาก็สามารถแหวกทางได้สำเร็จ

ซูเฉินพาตันหลินวิ่งตามเขา ลูกไฟหรือมีดสายลมถูกยิงออกไปเป็นครั้งคราว ฝ่ายมนุษย์เมื่อมีเวทมนต์คอยสนับสนุน ก็สามารถทะลวงออกมาได้สำเร็จ

ทว่าแม้สามารถออกมาจากสถานชุมชนได้แล้ว แต่กลุ่มของซูเฉินก็ยังไม่รอดพ้นจากอันตราย

เพราะบริเวณใกล้เคียงเองก็มีซอมบี้อยู่อีกมาก ไม่นานรอบทิศทางก็เต็มไปด้วยพวกมันอีกครั้ง

ซูเฉินบอกให้ตันหลินอยู่ใกล้เขาไว้ วิ่งไปยังแนวหน้า ฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง และทุกครั้งที่ตวัดคมมีด จะมีซอมบี้ถูกฆ่าตาย

เมื่อคนรอบข้างเห็นถึงความกล้าหาญของซูเฉิน พวกเขาก็ได้รับแรงดลใจ ทั้งหมดต่างสำแดงประสิทธิภาพการต่อสู้อันยอดเยี่ยมออกมา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน  หลังจากที่ซูเฉินสังหารซอมบี้ลงได้อีกตัวหนึ่ง เขาก็พบว่าไม่มีศพเดินได้ตนใดขวางหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว

“ในที่สุดก็หมดสักที!”

ปัจจุบันนี้ตามร่างกายของซูเฉินเต็มไปด้วยเลือด หอบด้วยความเหน็ดเหนื่อย กลุ่มเขาที่รอดมาได้มีเพียงสิบคนเท่านั้นรวมทั้งตันหลิน

“ซูเฉิน มีพวกซอมบี้ไล่ตามมาอีกแล้ว!”

ซูเฉินไม่มีเวลาพักหายใจ ตันหลินข้างหลังก็ร้องเตือนเขา

และแน่นอน เมื่อหันไปเขาก็เห็นว่ามีซอมบี้ฝูงใหญ่กำลังวิ่งเข้ามา จำนวนของพวกมัน กะด้วยสายตาคร่าวๆคาดว่าน่าจะ 100 ตัว

นี่หมายความว่าแม้พวกเขาจะสามารถสลัดวงล้อมมาได้ แต่เห็นได้ชัดว่าฝูงซอมบี้ไม่ตั้งใจจะปล่อยพวกเขาไป

“พวกซอมบี้มาอีกแล้ว พวกเราวิ่ง!”

คนในกลุ่มซูเฉินไม่กล้าอยู่ต่อ เตลิดหนีไปทุกทิศทางด้วยความหวาดกลัว

“พวกเราก็ไปเถอะ”

ซูเฉินกัดฟัน ฉุดแขนตันหลินไปข้างหน้า

“อ๊าาาา! ช่วยฉันด้วย!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนก้องกังวานในยามราตรีเป็นครั้งคราว แต่เสียงเหล่านี้ ยิ่งดังยิ่งแทรกลึกเข้าไปในหูของซูเฉิน ยิ่งได้ยินมันก็ยิ่งทำให้เขาประหม่ามากขึ้นเรื่อยๆ

ความเร็วของมนุษย์ธรรมดาน่ะไม่สามารถเทียบกับความเร็วของซอมบี้ได้ และเสียงกรีดร้องเหล่านี้ คือตัวแทนของความหมายที่ว่าผู้หลบหนีถูกซอมบี้ไล่ตามทัน

“ซูเฉิน ปล่อยฉันไว้ แล้วนายหนีไปคนเดียวเถอะ”

เมื่อเห็นซอมบี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตันหลินก็ยิ่งร้อนรน ทั้งยังกระจ่างแก่ใจว่าเธอเป็นตัวถ่วง

เนื่องจากซูเฉินเป็นผู้วิวัฒนาการ หากเขาหนีคนเดียว ซอมบี้ไม่มีทางตามทัน

ตรงกันข้าม หากเธอยังอยู่ข้างกายซูเฉิน นี่จะทำให้ความเร็วของซูเฉินลดลงอย่างมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ทั้งคู่คงไม่รอดชีวิต

“หุบปากซะ ต่อให้เธอถูกกัดหรือกลายเป็นศพ ฉันก็จะไม่มีวันทิ้งเธอไว้ข้างหลัง” ซูเฉินตั้งใจแน่วแน่ กุมมือตันหลินไว้แน่นเพราะกลัวว่าเธอจะสลัดมือจากไป

“นี่นาย …” ดวงตาของตันหลินเปียกชื้น เธอรู้สึกตื้นตันใจ แต่เอาจริงๆแล้วรู้สึกผิดมากกว่า

เพราะเห็นแก่เธอ ซูเฉินถึงขั้นยอมตายไปพร้อมกัน