บทที่ 680 ขยิบตา
บทที่ 680 ขยิบตา
บทที่ 680 ขยิบตา
◉◉◉◉◉
“ฮะๆๆ!”
“เถ้าแก่หลิน ท่านนี่ล้อเล่นแล้ว”
“ท่านจะไม่มีเงินได้ยังไงกัน?”
“ของเก่าในร้านของท่านนี่ก็มีค่าไม่น้อยเลยนะ”
“เถ้าแก่หลิน ผมจะบอกท่านให้นะ ครั้งนี้เป็นของดีจริงๆ”
“ถ้าท่านไม่ไปดู รับรองว่าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”
“ของพวกนี้ที่มาที่ไปไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ ราคาก็เลยไม่สูง”
“ต่อให้ท่านไม่มีเงินสด ของเก่าในร้านนี้หยิบไปแลกสักสองสามชิ้นก็ได้ เรื่องแบบนี้ในวงการของเก่าเกิดขึ้นบ่อยๆ เพื่อนของผมคนนั้นต้องยอมรับวิธีนี้แน่นอน”
หม่ากั๋วเหวยพยายามโน้มน้าวและชักชวนอย่างเต็มที่
“ไม่ไปดูแล้ว!”
“ผมไม่สนใจจริงๆ!”
“เถ้าแก่หม่า ท่านไปหาคนอื่นเถอะ ดูว่ามีใครสนใจไหม วันนี้ผมต้องต้อนรับเพื่อนสองคน วันหลังค่อยเลี้ยงชาท่านนะ”
หลินหวยหมิงโบกมือ ครั้งนี้คำพูดของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น แทบจะเหมือนกับการไล่แขกทางอ้อม
“โอ้?!”
“เถ้าแก่หลิน เพื่อนสองคนที่ท่านพูดถึงใช่สองท่านนี้รึเปล่าครับ?!”
“สวัสดีครับ!”
“ผมชื่อหม่ากั๋วเหวย เป็นเพื่อนกับเถ้าแก่หลิน ปกติชอบสะสมของเก่า ไม่ทราบว่าสองท่านสนใจของพวกนี้ไหมครับ?”
“ถ้าสนใจ คืนนี้ไปดูที่บ้านเพื่อนผมหน่อยไหมครับ?”
หม่ากั๋วเหวยรู้ว่าวันนี้คงโน้มน้าวหลินหวยหมิงไม่ได้แล้ว จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวทันที คิดจะลองหว่านแหดูเผื่อจะติด
หลินหวยหมิงได้ยินหม่ากั๋วเหวยพูดเช่นนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เขาขยิบตาให้ซ่งอวิ๋นไม่หยุด
ซ่งอวิ๋นรู้ว่าหลินหวยหมิงต้องการให้เขาปฏิเสธ แต่ในตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นในใจของเขากลับถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างเต็มที่
“โอ้?!”
“คืนนี้เหรอครับ?”
“ที่ไหนครับ?!”
ซ่งอวิ๋นทำเป็นไม่เห็นสายตาของหลินหวยหมิง ทำท่าทีสนใจอย่างยิ่ง
ถังเหมียวเหมี่ยวอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าซ่งอวิ๋นมองเห็นความผิดปกติตั้งนานแล้ว แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้ถึงแสดงความสนใจออกมา ถึงแม้ในใจจะสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ในเมื่อซ่งอวิ๋นพูดและทำแบบนี้ เขาย่อมมีเหตุผลของเขา
หม่ากั๋วเหวยตื่นเต้นขึ้นมาทันที ที่เขาพูดไปเมื่อครู่ก็แค่คิดจะลองเสี่ยงโชคดู คิดว่าเพื่อนของหลินหวยหมิงน่าจะเป็นคนเล่นของเก่าเหมือนกัน และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ การถามแบบนี้แสดงว่าสนใจอย่างชัดเจน
“คืนนี้สองทุ่มครับ!”
“ที่ร้านของเก่าของเพื่อนผมเลย อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณ 500 เมตร”
“ถ้าสองท่านสนใจ คืนนี้ไปดูกันได้เลย ผมรับรองว่ามีของดีแน่นอน ส่วนเรื่องราคารับประกันว่าถูกที่สุดในตลาด”
“หาไม่ยากครับ ร้าน ‘หอฉีเป่า’ ออกจากที่นี่เดินตรงไป เลี้ยวซ้ายแล้วเลี้ยวซ้ายอีกทีก็จะเห็น พวกท่านจะไปกันเองเลยก็ได้ หรือจะให้ผมไปรับก็ได้ครับ”
หม่ากั๋วเหวยเบิกตากว้าง ในสายตาของเขา ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวคือปลาตัวใหญ่อ้วนพีสองตัวที่ปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“ฮ่าๆๆ!”
“ฮ่าๆๆ!”
“คืนนี้เรานัดกันไปกินหม้อไฟไม่ใช่เหรอ?!”
“เรื่องของเก่าไว้วันหลังค่อยไปดูก็ยังไม่สาย ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้จะดูของเก่าได้ชัดได้ยังไง ต่อให้จะดูจริงๆ ก็ต้องรอพรุ่งนี้เช้า!”
หลินหวยหมิงโบกมือขวางหม่ากั๋วเหวยไว้
“จะรอพรุ่งนี้เช้าได้ยังไงกัน?!”
“นี่มันเรื่องทำเงินนะ พลาดโอกาสนี้ไปแล้วจะไม่มีอีกแล้ว ต้องรีบคว้าไว้”
“ตอนกลางคืนไม่มีปัญหาอะไรหรอก แค่พกไฟฉายแรงสูงไปเอง ในร้านของเก่าก็มีไฟ ไม่ส่งผลกระทบอะไรหรอก”
หม่ากั๋วเหวยถลึงตาใส่หลินหวยหมิง นี่มันคิดจะขัดขวางธุรกิจของเขาชัดๆ การขวางทางรวยของคนอื่นก็เหมือนกับการฆ่าพ่อฆ่าแม่ เขาจึงไม่เกรงใจเลยสักนิด
“หึ!” (เสียงขึ้นจมูก)
“พลาดโอกาสนี้ไปแล้วจะไม่มีอีก?!”
“หม่ากั๋วเหวย หมู่บ้านกับร้านของเพื่อนแกมันเป็นของแบบไหนกัน คิดว่าฉันไม่รู้รึไง?!”
สีหน้าของหลินหวยหมิงดูไม่ดีอย่างยิ่ง เมื่อกี้เขาพูดชัดเจนแล้วว่าซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวเป็นเพื่อนของเขา แต่หม่ากั๋วเหวยยังจะดึงดันลากซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวไปดูของเก่าให้ได้ นี่มันไม่ไว้หน้ากันชัดๆ
“ฮะๆๆ!”
“ฮะๆๆ!”
“เถ้าแก่หลิน ถึงสองท่านนี้จะเป็นเพื่อนของท่าน แต่จะไปดูหรือไม่ไปก็เป็นเรื่องของพวกเขา พวกเขาเท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ท่านว่าจริงไหมล่ะครับ?!”
หม่ากั๋วเหวยรู้สึกผิดอยู่บ้าง เรื่องที่เขาทำนั้นหลินหวยหมิงรู้ดี ที่ปฏิเสธไปเมื่อครู่ก็เพราะเหตุนี้ ตอนนี้จึงไม่กล้าแข็งกร้าวมากนัก ทำได้เพียงโยนลูกไปให้ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยว
“คืนนี้เราไปหาอะไรกินกัน ภรรยาผมเพิ่งสั่งมาเมื่อกี้ ผมไม่กล้าขัดคำสั่งเธอหรอก”
หลินหวยหมิงขยิบตาให้ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวอีกชุดใหญ่
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]