บทที่ 660 หลัวกั๋วไปหาสวี่เต๋อเซิ่ง

บทที่ 660 หลัวกั๋วไปหาสวี่เต๋อเซิ่ง

◉◉◉◉◉

สวี่เต๋อเซิ่งกำลังยุ่งอยู่ในห้องทำงาน งานมหกรรมชมสมบัติอีกไม่กี่วันก็จะเปิดฉากแล้ว เรื่องราวมีมากมาย เขาต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จะเกิดความวุ่นวายใดๆ ไม่ได้เด็ดขาด ต้องรู้ไว้นะว่าตอนนี้ชื่อเสียงของงานมหกรรมชมสมบัติได้แพร่ออกไปแล้ว คนที่รู้เรื่องมีมากมาย ถึงตอนนั้นคนที่มาเข้าร่วมก็จะมากมายเช่นกัน หากเกิดเรื่องอื้อฉาวอะไรขึ้นมา จะต้องเป็นที่รู้กันไปทั่วหล้าแน่นอน

หลังจากสวี่เต๋อเซิ่งยุ่งอยู่พักใหญ่ก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย อายุมากแล้วเรี่ยวแรงก็ไม่เหมือนเดิมจริงๆ

สวี่เต๋อเซิ่งหยุดมือจากงาน ชงชาหนึ่งถ้วย ดื่มไปหนึ่งอึก พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับมาพอสมควรแล้ว กำลังจะเตรียมตัวทำงานต่อ ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะเบาๆ สองครั้ง

“เชิญเข้ามา!”

สวี่เต๋อเซิ่งพูดพลางเดินไปยังประตู

ประตูถูกผลักเปิดออกจากข้างนอก ชายสองคนเดินเข้ามา คนที่อยู่ข้างหน้าคือหม่าจงหนานที่คุ้นเคย คนที่อยู่ข้างหลังก็คุ้นเคยอย่างยิ่งเช่นกัน

ในใจของสวี่เต๋อเซิ่งกระตุกวูบ การที่หม่าจงหนานมาหาเขาเป็นเรื่องปกติ เขาเป็นหัวหน้าในนามของงานมหกรรมชมสมบัติครั้งนี้ แต่ชายที่อยู่ข้างหลังที่ชื่อหลัวกั๋ว การที่เขาปรากฏตัวในห้องทำงานของเขาในเวลานี้ ต้องไม่หวังดีแน่ๆ หรือจะพูดให้ถูกก็คือต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง ตัวเขาเองกับหลัวกั๋วรู้จักกันอยู่แล้ว เคยติดต่อกันมาบ้าง หากเป็นเรื่องธรรมดาก็สามารถมาหาที่บ้านได้เลย ไม่จำเป็นต้องลากหม่าจงหนานเข้ามาเกี่ยวข้อง

“คุณหม่า”

“ท่านมาแล้ว ทำไมไม่โทรหาผมก่อนล่ะครับ ผมจะได้ไปต้อนรับท่านสักหน่อย”

“แล้วก็คุณหลัว พวกเราไม่ได้เจอกันพักหนึ่งแล้วนะครับ ท่านมาเยือนถึงที่ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะชี้แนะเหรอครับ?!”

สวี่เต๋อเซิ่งทักทายไปพลางครุ่นคิดไปพลาง การที่หลัวกั๋วและหม่าจงหนานปรากฏตัวในห้องทำงานของเขาพร้อมกัน ตกลงแล้วเพื่อเรื่องอะไรกันแน่

“ฮะๆๆ!”

“ท่านผู้เฒ่าสวี่ ท่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ”

“ผมกับคุณหลัวก็แค่คิดจะแวะมาดูเฉยๆ ก็เลยไม่ได้โทรหาท่าน”

หม่าจงหนานให้ความเคารพสวี่เต๋อเซิ่งอย่างยิ่ง หนึ่งคือฐานะตำแหน่งของอีกฝ่าย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย แค่อายุก็มากกว่าเขาแล้ว อีกอย่างที่สำคัญกว่านั้นคือ สวี่เต๋อเซิ่งกับเขาไม่ได้อยู่ในวงการเดียวกัน พูดให้ถูกก็คือไม่ใช่ลูกน้องของเขา งานมหกรรมชมสมบัติครั้งนี้ต้องอาศัยเส้นสายมากมาย ขายหน้าไปเยอะ ถึงจะเชิญสวี่เต๋อเซิ่งมานั่งคุมได้ เขารู้ดีว่าถ้าไม่ใช่แบบนี้ แค่ตัวเขาเองไม่มีทางทำเรื่องนี้สำเร็จได้

“ท่านสวี่ คุณหม่าพูดไม่ผิดหรอกครับ พวกเราก็แค่แวะมาเดินเล่นเฉยๆ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นทางการ ไม่กล้าโทรหาท่านหรอกครับ”

ใบหน้าของหลัวกั๋วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในใจของสวี่เต๋อเซิ่งพลันระแวดระวังขึ้นมาทันที มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหลัวกั๋วมาที่นี่วันนี้ต้องอยากจะได้อะไรบางอย่างแน่นอน คนคนนี้ในวงการไม่ใช่คนที่รับมือง่ายๆ เลย เขาต้องตั้งสติให้ดีรับมือให้ดี

หม่าจงหนานและหลัวกั๋วดื่มชาไปสองสามถ้วย ก็เสนอว่าจะไปดูนิทรรศการที่กำลังจัดอยู่

ในตอนนี้สวี่เต๋อเซิ่งก็เข้าใจแล้วว่าหลัวกั๋วมาที่นี่ก็เพื่อหยวนชิงฮวาใบนั้นแน่นอน นอกจากนี้ก็ไม่มีความเป็นไปได้อื่นอีกแล้ว

ในใจของสวี่เต๋อเซิ่งแอบโล่งใจที่ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว และได้นำไหใหญ่ลายครามเล่าเรื่องสมัยหยวนไปแล้ว หากยังคงอยู่ที่ห้องจัดแสดงจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องรู้ไว้นะว่าไม่ว่าจะเป็นหม่าจงหนานหรือหลัวกั๋วก็มีวิธีมากมายที่จะยึดหยวนชิงฮวาใบนั้นไว้ การปล้นชิงโดยตรงคงเป็นไปได้ยาก เว้นแต่จะจนตรอกจริงๆ มิฉะนั้นคงไม่ทำเรื่องแบบนั้น แต่แค่หาข้ออ้างง่ายๆ ก็สามารถเก็บหยวนชิงฮวาไว้ในห้องจัดแสดงได้ตลอดไป ไม่มีใครสามารถแตะต้องได้ ซ่งอวิ๋นและถังเหมียวเหมี่ยวไม่สามารถนำกลับไปได้ แค่ไม้ตายนี้ก็สามารถทำให้คนขยะแขยงจนตายได้แล้ว สุดท้ายแล้วอาจจะถูกบีบให้ต้องขายไปในราคาถูก

สวี่เต๋อเซิ่งพยักหน้า หลังจากเข้าใจเจตนาของหม่าจงหนานและหลัวกั๋วแล้ว เขาก็ไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย ไม่ได้บอกว่าซ่งอวิ๋นเอาหยวนชิงฮวากลับไปนานแล้ว ออกจากห้องทำงาน พาสองคนไปยังห้องจัดแสดง

◉◉◉◉◉