◈บทที่ 592. [ด่านที่ 35] สู่ความมืด (3)
◈บทที่ 592. [ด่านที่ 35] สู่ความมืด (3)
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์หรือกดถูกใจแฟนเพจ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวนกดถูกใจและ comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 592. [ด่านที่ 35] สู่ความมืด (3)
แพกยาถูกราชาปีศาจแมลงวันจัดการเรียบร้อยแล้ว กำลังจะเริ่มลงมือสังหารเหล่ามนุษย์ แต่ทันใดนั้นเอง
《หืม?》
ตุ๊บ…… ตุ๊บ…… ตุ๊บ…….
ภายในจิตภูตของราชาปีศาจแมลงวัน
แมลงวันแก่รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ อย่างฉับพลัน มันไม่ใช่การสั่นสะเทือนในโลกแห่งความจริง แต่เป็นภายในจิตภูตของมันเอง ราวกับมีบางสิ่งกำลังสั่นไหว
《อะไรกัน แรงสั่นสะเทือนนี้มาจากไหนกัน……》
กึกกึกกึกกึก
แมลงวันแก่ค่อย ๆ หันหลังกลับ เพื่อตามหาต้นตอของเสียงสั่นไหว แล้วมันก็พบเข้า
มันกำลังพังทลายลง
ภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ภูเขาที่ก่อตัวขึ้นจากซากศพของเหล่าแมลงวันด้วยกัน ภูเขาที่เหลือไว้เพียงลำตัวไร้หัวหลังจากมันกินหัวไปแล้ว กำลังสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วก็ถล่มลงมาอย่างอลหม่าน
ครืนนนนน!
ภูเขาศพถล่มลงมาจากยอดเขา ซากศพจำนวนมหาศาลไหลทะลักลงมาเหมือนน้ำป่า แมลงวันแก่ตกใจจนแทบช็อก
《อะไรกัน ทำไมมันถึงพังลงมาอย่างกระทันหันเช่นนี้……?》
ภูเขาศพพุ่งตรงมาหาแมลงวันแก่ มันถอยกรูดไปอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบซากศพเหล่านั้นที่ถาโถมเข้ามา
และในจังหวะนั้นเอง
จากกระแสซากศพไร้หัวที่ถล่มลงมาดุจสายฝน สิ่งนั้นก็ปรากฏกายขึ้น
ปีศาจสีแดงคล้ำ ที่เปล่งประกายความมืดมิดออกมาจากเขาอันใหญ่โต
《อะไรกัน!》
แมลงวันแก่ตัวสั่นงันงก เมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่เกิดจากการถล่มทลายของภูเขาศพ นั่นคือวินาทีนั้นเอง
ครืนนนนน!
กระแสซากศพไหลหลากตามหลังมา คลื่นซากศพกลืนกินแมลงวันแก่เข้าไป มันหนีไม่รอด ติดอยู่ในสายฝนแห่งความตายที่พุ่งกระหน่ำลงมา
ทว่า สิ่งนั้นกลับเดินผ่านสายฝนแห่งซากศพอย่างเฉยเมย
《……!》
แมลงวันแก่ถึงกับตัวแข็ง
รู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านของร่างกาย
เบื้องหน้าสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในโลกที่มันครองอำนาจ สิ่งที่ทำลายภูเขา และปลดปล่อยความมืดออกมา สิ่งที่ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง แมลงวันแก่รับรู้ถึงความหวาดกลัวอย่างสัญชาตญาณ
《เจ้าคือ……เจ้าคือใครกัน?!》
แมลงวันแก่ตะโกนถามเสียงสั่น
แล้วปีศาจก็ตอบ
《เจ้าของ คทา นี้》
《……!》
《ฉันมาทวงของที่ให้ยืมไปคืน อดีตราชาปีศาจแมลงวัน》
แมลงวันแก่ตัวสั่น มองหน้าปีศาจ พลางเหลือบมอง คทา ในมือตัวเอง
ปีศาจยื่นมือออกมา แล้วพยักหน้าเบา ๆ
《มอบคืนมาเถอะ ทั้ง คทา นั้น และบัลลังก์นั้นด้วย》
《เจ้า มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า นี่คืออำนาจของข้า!》
《อำนาจของนาย?》
ปีศาจพึมพำเบา ๆ
《ไม่ใช่ อำนาจนั้นเป็นเพียงสิ่งที่พวกเขายืมให้นายเท่านั้น》
ด้านหลังปีศาจ พื้นดินด้านล่างยุบตัวลง แล้วรูปร่างสีดำก็พุ่งขึ้นมาเหมือนน้ำพุ
นั่นคือหัว
หัวของพวกเดียวกันที่แมลงวันแก่กัดกินไปแล้ว
หัวที่ไหลทะลักกลับขึ้นมาจากห้วงลึกแห่งจิตภูต รวมร่างเข้ากับศพไร้หัวที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กลายเป็นแมลงวันสมบูรณ์ ก่อนจะโผบินลงสู่พื้นดิน
《…….》
แมลงวันแก่จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
ศพไร้หัวที่พุ่งทะยานลงมาจากยอดเขาสูงชัน และหัวไร้กายที่ทะลักขึ้นมาจากนรกเบื้องล่าง
เหล่าแมลงวัน ที่ประกอบร่างเข้าหากันราวกับชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ เรียงแถวเป็นระเบียบอยู่เบื้องหลังปีศาจร้าย
สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน……
เบื้องหน้ากองทัพของเหล่าแมลงวัน ที่มันเคยสังหารและกลืนกินเข้าไป แมลงวันแก่แข็งทื่อราวกับถูกสาปแช่ง
《พวกมัน…กล้า…กล้าก่อกบฏโดยไม่เกรงกลัว…》
《นี่ไม่ใช่การกบฏ》
ปีศาจกระซิบเสียงแผ่วเบา พลางก้าวเข้ามาหาแมลงวันแก่ทีละก้าวอย่างไม่หยุดยั้ง
《นี่เป็นเพียงการคืนอำนาจ การกลับคืนสู่ตำแหน่งที่ควรจะเป็นเท่านั้น……》
《อึก!》
แมลงวันแก่ตวัดคทาลงพื้นอย่างรวดเร็ว
แต่……ไร้ซึ่งผลใด ๆ
และแล้วแมลงวันแก่ก็รับรู้
ว่ามันถูกปีศาจตรงหน้าแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว ภายในจิตภูตนี้
ว่าโลกที่มันเคยคิดว่าเป็นของมัน แท้จริงแล้ว……กลับเปลี่ยนมือได้ง่ายดายเพียงนี้
《ข้าจะ…ข้าจะยอมแพ้ได้อย่างไร…》
แมลงวันแก่หันหลังวิ่งหนี มันคิดจะหนีออกจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยวางแผนต่อไป แต่
พรวด
ในจังหวะที่หันหลังกลับไป เสียงเหมือนมีบางอย่างทะลุผ่านดังขึ้น
《……ห๊ะ?》
แมลงวันแก่ค่อย ๆ ก้มหน้าลง มองดูหน้าอกตัวเอง
แขนสีแดงสด
ราวกับสิ่งมีชีวิตใหม่ที่ฟักตัวออกจากดักแด้ แขนสีแดงแข็งแรงนั้น……ทะลุหน้าอกของราชาปีศาจแมลงวันแล้วโผล่ออกมาด้านหน้า
《อึก……?!》
แมลงวันแก่ที่อาเจียนเลือดออกมา ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองด้านหลังด้วยความสั่นเทา
ปีศาจตนนั้นเข้ามาเงียบเชียบ แล้วใช้มือข้างหนึ่งทะลุอกของแมลงวันแก่ไปแล้ว
《เจ้า ไม่ใช่แมลงวัน แล้วทำไมถึง……》
《ไม่ใช่ ฉันก็เป็นแมลงวัน》
ปีศาจหัวเราะเบา ๆ
《บางทีทุกสิ่งทุกอย่างในโลกอาจจะเป็นแมลงวันก็ได้ ไม่ใช่เหรอ?》
《……!》
ในจังหวะที่ได้ยินคำพูดนั้น ความเข้าใจบางอย่างแวบเข้ามาในสมองของแมลงวันแก่
แต่ปีศาจไม่รอให้มันได้คิดทบทวน
ปีศาจใช้มือที่ทะลุอกของแมลงวันแก่ คว้าคทาไป แล้วก็ดึงแขนออกอย่างรุนแรง
พรวด……!
เลือดพุ่งออกมาจากหน้าอกของแมลงวันแก่ ที่ถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
《อึก…….》
ภาพความทรงจำต่าง ๆ แวบเข้ามาในสายตาของแมลงวันแก่ที่กำลังจะตาย หลังจากถูกแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว
ภาพของนักบวชชรา ผอมแห้งและเน่าเปื่อย ที่ให้มันกินอาหารและลูบหัวมันพลางสวดมนต์ให้มันฟัง……
บางทีทุกสิ่งทุกอย่างในโลก……อาจจะเป็นนักบวชชราคนนั้นก็ได้…….’
มันคิดวนเวียนอยู่ในใจ ว่าความรู้แจ้งที่มันเข้าใจอยู่นั้น อาจเป็นเพียงแค่ความหลงผิดของแมลงวันบ้า ๆ ตัวหนึ่งก็ได้
ความจริงแท้จริง อาจซ่อนอยู่ที่อื่นก็เป็นได้
แมลงวันแก่ล้มลงสิ้นลมหายใจ หลังจากคิดได้เช่นนั้น
และเบื้องหลังซากศพนั้น……ปีศาจกำคทาที่ได้คืนมาไว้แน่น
《……ฉันได้เกิดใหม่แล้ว》
ปีศาจค่อย ๆ มองทะลุผ่านจิตภูตของตนเองออกไป
ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น ราวกับได้พบกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน
《เพื่อมอบความตายให้นาย》
ปีศาจค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิด
แล้วก็-
***
“……อะไรกัน ทำไมถึงหยุดนิ่งอยู่ได้”
เหงื่อไหลท่วมใบหน้า ฉันเบิกตาโพลง เมื่อเห็นราชาปีศาจแมลงวันหยุดนิ่งอยู่กับที่
หลังจากที่ปล่อยให้แพกยาพุ่งเข้าโจมตี ราชาปีศาจแมลงวันกลับหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ฉันรีบกลั้นใจ ปลอบประโลมเหล่าทหารที่กำลังตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว
‘ไม่ว่ายังไง นี่ก็เป็นโอกาสทอง!’
สุดท้ายแล้ว แพกยาก็สามารถลอกเปลือกนอกของราชาปีศาจแมลงวันออกได้สำเร็จ
เพียงแค่เหลือบมองก็เห็นได้ชัดเจนว่า แมลงวันนับไม่ถ้วนราวหนึ่งในสามที่เป็นส่วนประกอบร่างกายของราชาปีศาจแมลงวัน ได้หลุดลุ่ยและหายไปกับแพกยา
ขณะนี้ ราชาปีศาจแมลงวันไร้เปลือกนอก เหลือเพียงรูปร่างคล้ายดักแด้
ตอนนี้แหละ……!
“ฝ่าบาท!”
เสียงเรียกแผ่วเบา ลอยมาจากซากกำแพงที่พังทลาย
ฉันหันไปมอง ก็เห็นลิลลี่ หัวหน้ากองทัพนักเล่นแร่แปรธาตุ และฮันนิบาล ผู้นำกองทัพผู้ควบคุมภูต ยืนรออยู่ ฉันพยักหน้ารับรู้
“ลิลลี่ ฮันนิบาล เตรียมการรบใหม่เสร็จหรือยัง”
“พวกเราซ่อมแซมสิ่งประดิษฐ์โบราณได้แล้ว……!”
“พวกเราเรียกภูตมาใหม่แล้ว! พร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ ฝ่าบาท!”
ลิลลี่และฮันนิบาลรายงาน ฉันพยักหน้ารับคำ
เดิมที ทีมทั้งสองเตรียมแผนการโจมตีราชาปีศาจแมลงวันอยู่บนกำแพง แต่เมื่อกำแพงถล่มลงมา พวกเขาต้องหนีตายอย่างกระทันหัน สิ่งประดิษฐ์โบราณที่เตรียมไว้มลายหายไปพร้อมกับภูตที่เรียกมา
โชคยังดีที่ไม่มีใครได้รับอันตราย และพวกเขาก็จัดการเตรียมการรบใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันสบตาพวกเขา ก่อนตะโกนคำสั่ง
“ดีมาก! ปฏิบัติการ ‘เสียงเพรียกหายามเหมันต์ฤดู’ เริ่มใหม่…….”
จังหวะนั้นเอง…
ซ่าาาาา…….
ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
พลังชั่วร้ายมหาศาล แผ่ขยายคล้ายละอองหมอกในยามเช้า ทุกคนหันไปมองต้นตอของพลังอำมหิตนั้น
ราชาปีศาจแมลงวัน
พลังอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายดักแด้ มันนิ่งสงบราวกับรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“เตรียมรับมือ! ตั้งรับให้พร้อม! ศัตรูมันกำลังวางแผนบางอย่างแน่!”
เอวานเจลีนตะโกนเสียงดัง พร้อมกับชูโล่ขึ้นเหนือศีรษะ เหล่าทหารทุกนายจ้องมองราชาปีศาจแมลงวันด้วยความตึงเครียด ขณะเดียวกันนั้น
แกร่ก! กรอบแกรบ!
เสียงแตกหักดังขึ้น
เสียงของร่างกายราชาปีศาจแมลงวัน ที่ตอนนี้กลายเป็นดักแด้ไปแล้ว กำลังแตกสลาย
“……อะไรกันเนี่ย”
ส่วนกลางของดักแด้แยกออก พร้อมกับเสียงแตกดังสนั่น ฉันกัดฟันแน่น พลางครางเบา ๆ ในลำคอ
“นี่มันอะไรกัน……?!”
แคว่กก!
มือสีแดงสองข้างโผล่ออกมาจากอกดักแด้
มือที่มีนิ้วห้าเช่นเดียวกับมนุษย์ค่อย ๆ กำเปลือกดักแด้ไว้ ก่อนจะดึงมันออกอย่างแรง
แกร่ก!
เปลือกดักแด้แตกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างใหม่ที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ค่อย ๆ ก้าวออกมา
ตุ้บ…ตุ้บ…ตุ้บ…
“…….”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้อง ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว
มันคือแมลงวัน แต่กลับดูราวกับสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์
มันยืนด้วยสองขา แขนทั้งสี่แข็งแรง เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มือขวาข้างหนึ่งถือไม้เท้า คทาประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ปีกทั้งสองข้างพับอยู่ด้านหลัง มีเยื่อบาง ๆ คลุมยาวลงมาคล้ายเสื้อคลุม
ทั้งตัวเป็นสีแดงฉาน มีเขาขนาดมหึมาอยู่บนหัว และปล่อยความมืดมิดออกมาจากเขา
ดูเหมือนจะมีผมยาวสีดำขลับพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ
เมื่อเทียบกับราชาปีศาจแมลงวันตนแรก มันตัวเล็กกว่ามาก แต่ก็ยังใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่า ขนาดตัวใหญ่กว่าเรือเหาะเพียงเล็กน้อย
《อยากพบเจอนายมานานแล้วนะ ผู้เล่น》
มันมองมาที่ฉันด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ทว่า เหตุใดดวงตานั้นจึงดูอ่อนโยนเช่นนี้
ฉันจ้องมองมัน ก่อนจะเยาะเย้ย
“แกเป็นใคร”
《……ฉันลืมชื่อไปแล้ว》
ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดก็เปลี่ยนน้ำเสียง
《ไม่สิ ฉันต้องลืม》
“อะไรนะ”
《เพราะนายคือ ผู้เล่น ที่หาทางเอาชนะได้เสมอ ถ้าฉันมีชื่อ ถ้าฉันถูกกำหนด นายก็จะหาทางเอาชนะฉันได้อีก》
สัตว์ประหลาดมองดูตัวเอง พลางย่นจมูกเล็กน้อย
《ฉะนั้น เพื่อเอาชนะนาย ฉันต้องลืมชื่อของฉันเสียก่อน》
“…….”
《ฉันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ แล้วก็ประกอบขึ้นมาใหม่ในร่างของแมลงวันตัวนี้ ตอนนี้ฉันไม่จำชื่อ คำพูด นิสัย อะไรเลย》
แล้วสัตว์ประหลาดก็มองมาที่ฉันอีกครั้งด้วยแววตาอ่อนโยนเปี่ยมล้น
《แต่……ใช่ นี่คือความจริง ฉันเกิดมาเพื่อพบเจอนาย เพื่อต่อสู้กับนาย ฉันใช้ชีวิตเพื่อสิ่งนี้เพียงอย่างเดียว》
“…….”
《และในที่สุด ก็ถึงเวลาแล้ว》
ปีกขนาดมหึมาของสัตว์ประหลาดแผ่กางออกกว้างใหญ่ ก่อนจะลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า
《ทั้งชีวิตของฉัน เพื่อเพียงแค่ตอนนี้……!》
ฉันหันไปตะโกนสั่งการเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่กำลังเตรียมอาวุธ พร้อมรับมือกับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น
“อย่าคิดมาก นี่คือด่านสุดท้ายของราชาปีศาจแมลงวัน!”
พลังของมันกำลังอ่อนลงเรื่อย ๆ
ราชาปีศาจแมลงวันนั้นเป็นเพียงกลุ่มรวมของแมลงวัน จำนวนแมลงวันในร่างกายของมันลดลงเท่าไร พลังของมันก็ลดลงตามไปเท่านั้น
มันใช้แมลงวันอย่างไม่ยั้งคิด ฟาร์มเพาะเลี้ยงแมลงวันถูกทำลาย ทำให้พลังของมันลดลงอย่างมหาศาล
ยิ่งกว่านั้น แมลงวันจากโลกมนุษย์ที่มันดูดกลืนเข้าไป ถูกแพกยาแย่งชิงไป และตกลงสู่นรกไปแล้ว
ตอนนี้พลังของมันเหลือเพียงน้อยนิด
แม้รูปร่างจะเปลี่ยนไป แต่แก่นแท้ก็ยังคงเดิม
‘เราสามารถต่อสู้ได้อย่างเต็มที่!’
ไม่ แม้แต่นั้นก็ยังไม่เพียงพอ……!
ฉันกัดฟันแน่น
“เพื่อปกป้องโลก เราต้องกำจัดมันให้สิ้นซากที่นี่……!”
เราต้องชนะ!
ฉันชูธงขึ้นสูง แล้วตะโกนคำสั่งด้วยเสียงอันทรงพลัง
“ทหารทุกนาย เริ่มปฏิบัติการ-!”
เสียงตะโกนของฉัน เหล่าผู้กล้าและทหารที่เหลือรอดของฉัน
และเหล่าแมลงวัน ต่างพุ่งเข้าใส่กัน เป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดครั้งสุดท้าย
ติดตามผู้แปลเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ขอร้องล่ะนะ plsss