◈บทที่ 580. [ด่านที่ 35] ศัตรูพืช (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์หรือกดถูกใจแฟนเพจ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวนกดถูกใจและ comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 580. [ด่านที่ 35] ศัตรูพืช (2)

เวลาเดียวกัน

แพกยาบินวนเวียนไปมาอย่างไม่คล่องแคล่ว ร่วมเดินทางกับหน่วยลับจากหอสังเกตการณ์ ค่อย ๆ เข้าใกล้ราชาปีศาจแมลงวัน

“แอช ไอ้เด็กเวร……”

เธอยังปรับตัวเข้ากับร่างกายแมลงวันไม่ได้อย่างสมบูรณ์ ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวแปลกประหลาดราวกับมองผ่านตาหลายคู่ แพกยากัดฟันกลั้นอาการคลื่นไส้ที่กำลังจะประทุขึ้นมาอย่างสุดชีวิต

“ฉันจะทำให้นายเสียใจที่ใส่ฉันเข้ามาในร่างแบบนี้”

แม้จะทำทีอ่อนแอต่อหน้าแอช แต่ในใจของแพกยาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาแข็งกร้าว

“แค่ความทรงจำของแมลงวันตัวขนาดนี้ ฉันจะแย่งมันมาไม่ได้เชียวรึ?”

แพกยาจ้องมองรูปร่างมหึมาของแมลงวันตรงหน้า ความคิดหนักแน่น

บูอูอูอู……!

ราชาปีศาจแมลงวันยังคงบินต่อไป แม้ผู้กล้าฝ่ายมนุษย์ที่บุกเข้าไปในร่างมันจะสร้างความโกลาหลอยู่ภายใน แต่ก็ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันยังคงมุ่งหน้าไปทางเหนืออย่างไม่สะทกสะท้าน

ขณะที่เข้าใกล้ราชาปีศาจแมลงวัน แพกยาครุ่นคิดพลางกำหมัดแน่น

“ฉันจะทำให้นายเสียใจที่ปล่อยฉันเป็นอิสระ แอช”

แพกยาไม่เคยลืมเป้าหมายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย การกลับไปยังสรวงสวรรค์

ถึงจะหลงทางไปบ้างเพราะความผิดพลาดเล็กน้อย แต่เธอยังคงมีชีวิตอยู่ และโอกาสยังคงอยู่ในกำมือของเธอ

แพกยาไม่เคยลืมความอัปยศอดสูที่แอชทำให้เธอต้องเจอ

เธอจะต้องแก้แค้นให้ได้ ไม่มีวันไหนที่ความคิดนี้จะเลือนหายไป

เพื่อการแก้แค้นครั้งยิ่งใหญ่ การแปลงร่างเป็นแมลงวันตัวเล็ก ๆ จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

รอบกายของราชาปีศาจแมลงวัน เต็มไปด้วยแมลงวันนับไม่ถ้วน คล้ายกับตาข่ายหนาแน่น แต่ไม่มีตัวไหนกล้าขวางทางแพกยาได้เลยสักตัว

แมลงวันทั้งหมดกำลังวุ่นวายอยู่กับการต่อสู้กับผู้บุกรุกในร่างของมันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“พวกโง่เขลาและสกปรก!”

พวกมันหลงกลแผนเบี่ยงเบนความสนใจง่าย ๆ แบบนี้ได้ง่ายดาย ถึงขนาดไม่ทันสังเกตเห็นระเบิดตัวจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

แพกยาหัวเราะในใจ พลางบินขึ้นไปยังส่วนหัวขนาดมโหฬารของราชาปีศาจแมลงวัน แล้วเกาะลงอย่างแนบเนียน

เธอกำลังจะเตรียมตัวเชื่อมต่อกับความทรงจำของราชาปีศาจแมลงวัน

แต่ทันทีที่แพกยาสัมผัสกับร่างกายขนาดมหึมาของมัน

“……?!”

ความทรงจำของแพกยาถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา

เธอถูกดูดเข้าไปในจิตสำนึกอันกว้างใหญ่ไพศาลของราชาปีศาจแมลงวันอย่างไม่อาจขัดขืน แม้แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็เปล่งออกมาไม่ได้

***

《เคอฮัก?!》

เมื่อแพกยาฟื้นคืนสติ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่สีขาวว่างเปล่าไร้สิ่งใด

《ฮือ ๆ ๆ อะไร… อะไรกันนี่…?》

แพกยาร่างกายสั่นเทา รีบตรวจสอบร่างกายของตนเอง

เธอมองเห็นมือขวาสีฟ้าสดใส นั่นคือร่างกายของผีดิบที่เธอเคยยึดครอง

แต่ฝ่ามือซ้ายกลับเป็นกระดูกขาวซีด ซากศพของอมตะที่เธอเคยใช้มานานแสนนาน

ส่วนล่างของร่างกายนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว ข้อมูลเวทมนตร์ล่องลอยวนเวียน ครึ่งบน ครึ่งล่าง ซ้าย ขวา ต่างกันราวฟ้ากับดิน

แพกยาจ้องมองมือทั้งสองข้างที่สั่นระริก ก่อนกำแน่นเข้าหากัน

เรื่องตัวตนของเธอเป็นอย่างไร เดี๋ยวค่อยว่ากัน

ตอนนี้สิ่งสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คือการแย่งชิงจิตสำนึกของสัตว์ประหลาดตนนี้มาครอบครอง

“ในฐานะผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ผีดิบผู้ยิ่งใหญ่… การแย่งชิงร่างกายของแมลงวันเช่นนี้ มันช่างเป็นเรื่องง่ายดายเสียจริง”

แพกยาสำรวจสิ่งรอบกาย

เอาเถอะ ที่นี่คือที่ไหนกัน? ศัตรูที่เธอต้องจัดการอยู่ที่ไหน?

อึึก… อึึก…….

แล้วก็มีเสียงดังขึ้น

เสียงเคี้ยวกลืนอะไรบางอย่างค่อย ๆ ดังชัดเจนขึ้น มาจากด้านหลัง

《…….》

ด้วยลางสังหรณ์อันเลวร้าย แพกยารีบหันหลังช้า ๆ ก่อนจะแข็งทื่อไปทั้งตัว

ที่นั่น… มีภูเขาแห่งความตาย

หมายความตามตัวอักษร… ภูเขา คือภูเขาสูงตระหง่าน สูงเสียจนมองไม่เห็นยอดจากตรงนี้

ศพส่วนใหญ่เป็นแมลงวัน แมลงวันนับล้านที่ตายแล้ว ตายแล้ว และตายอีก กองเรียงรายอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

และเบื้องหน้าภูเขาแห่งความตายนั้น

อึึก… อึึก… อึึก

แมลงวันตัวหนึ่งกำลังตะกละตะกลามกินอะไรบางอย่างอยู่

อึก อึก อึก…….

แมลงวันแก่ ๆ ตัวนั้น หลังโก่งงอ ดูแล้วน่าสลดใจยิ่งนัก

ที่น่าแปลกคือ มันกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ด้วยขาหลังทั้งสองข้าง ใช้ขาหน้าทั้งสองข้างจับอาหารกิน ส่วนขาคู่กลางนั้นกอดกันแนบแน่น

มันกินอาหารในมือไม่หยุดหย่อน

อาหารที่แมลงวันกำลังกินอยู่นั้น คือ อิมป์

มันกินแต่หัวอิมป์ แล้วก็โยนส่วนที่เหลือทิ้งไป อิมป์ตัวนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของภูเขาศพมโหฬาร

เสร็จแล้ว มันก็ใช้ขาหน้าทั้งสองข้างคีบอาหารชิ้นใหม่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วก็เริ่มกินต่อด้วยท่าทางคล้ายเครื่องจักรไร้ชีวิต

คราวนี้เป็นแพะตัวใหญ่ เช่นกัน มันกินแต่ส่วนหัว

แพกยารู้ตัวแล้วว่า ภูเขาศพนี้สร้างขึ้นจากซากศพที่ไม่มีหัวทั้งหมด

《นี่มันอะไรกันเนี่ย…….》

แม้แต่ มหาจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน

แพกยาพึมพำเสียงสั่นเครือ

《แกกำลังกินอะไรอยู่เนี่ย?》

แมลงวันแก่นั้นหยุดกินทันที

มันวางแพะในมือลงชั่วครู่ แล้วหันกลับมามอง

บนหัวของมันมีเขาประหลาด และมีแสงดำสุกสกาวอยู่ด้านบน

《ดูไม่ออกหรือไง?》

คิก คิก คิก คิก……. เสียงหัวเราะแหบพร่าของแมลงวันดังก้องขึ้น

เสียงแมลงวันพลันดังกึกก้องราวกับล้านชีวิตกระพือปีกพร้อมเพรียง เสียงนั้นแหลมคมเสียดหูจนรู้สึกเหมือนจะฉีกแก้วหูออกเป็นเสี่ยง ๆ

แพกยาอุดหูโดยไม่รู้ตัว ถอยกรูดไปข้างหลังอย่างตกใจ

《ของที่ถูกถวายเป็นเครื่องบูชาแก่ข้า》

ปีศาจในรูปร่างแมลงวันยกขาหน้าขึ้นชี้ตรงมาที่แพกยา

《ของทั้งหมดในโลกนี้》

***

ฉึก! ฉัวะ-!

แมลงวันกลายพันธุ์ชูขาหน้าทรงคมดุจใบมีดของตั๊กแตนขึ้นสูง

คมมีดขนาดใหญ่ที่ปลายขาของมันไถลไปทั่ว เหล่าผู้รอดชีวิตที่ยังคงมึนงง ล้มลงไปอย่างช่วยไม่ได้ ถูกฟันจนเสียชีวิตคาที่

“ไอ้เวร!”

เคลลิซอนตาแดงก่ำ โกรธแค้นจนแทบคลั่ง เมื่อเห็นลูกน้องตายต่อหน้าต่อตา

เคลลิเบย์รีบดึงเคลลิซอนที่กำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยไว้ทันควัน

“ถ้าเข้าไปตอนนี้ก็ตายฟรี ได้โปรดเถอะ เคลลิซอน!”

“ครึก……!” เคลลิซอนกลั้นเสียงสะอื้นไว้

ขณะนั้น เบื้องหลังคนแคระทั้งสอง จูเนียร์กำลังทุ่มเทพลังทั้งหมดในการร่ายเวทมนตร์อยู่

แมลงวันกลายพันธุ์ตัวนั้นกำลังใช้เวทมนตร์สร้างเกราะป้องกันตนเอง แข็งแกร่งราวกับเรือเหาะ

มันแข็งแกร่งเหลือเกิน เวทมนตร์ทั่วไปถูกสะท้อนกลับ การโจมตีทางกายภาพก็ไร้ผล

ด้วยเหตุนี้ จูเนียร์จึงตัดสินใจใช้พลังทั้งหมดที่มีอยู่ ร่ายเวทมนตร์ขั้นสูงสุด [สลายธาตุ]

เพราะเธอเข้าใจดีว่า การทำลายเวทมนตร์ป้องกันนั้น เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ด้วยพลังเวทมนตร์ความเร็วสูงของเจ้าแห่งสีชาด เวลาในการร่ายจึงร่นลงอย่างเหลือเชื่อ ทว่าก็ยังต้องใช้เวลาในการรวมพลังเวทมนตร์อย่างน้อยสามนาที

สามนาทีอันแสนสั้น… ผู้รอดชีวิตกำลังถูกสังหาร

เหล่าผู้รอดชีวิตที่ยังไม่หมดสติพยายามต่อสู้ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่สภาพเดิมอีกแล้ว

พวกเขาถูกจับมาที่นี่หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด ใช้พลังกายและพลังจิตไปอย่างมหาศาลในการหนีเอาตัวรอด

พูดตรง ๆ ไม่มีใครอยู่ในสภาพพร้อมรบสักคน

หยดเลือดกระจายไปทั่ว คนแคระผู้หนึ่งสิ้นใจลงอย่างน่าเศร้า

สุดท้าย เคลลิซอนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“อ้ากกกกกกกก!”

“เคลลิซอน-!”

เคลลิซอนพุ่งเข้าใส่แมลงวันกลายพันธุ์ กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ

เคลลิซอนเป็นนักรบโดยกำเนิด

เขาสืบเชื้อสายมาจากเหมืองแร่ที่แข็งแกร่งที่สุด เป็นราชาแห่งคนแคระ มีพละกำลังและความอดทนเหนือกว่าใครในรุ่นเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นช่างตีเหล็กฝีมือเยี่ยม เขาสังเกตเห็นจุดอ่อนของเวทมนตร์ป้องกันของแมลงวันกลายพันธุ์ในทันที

‘เหมือนกับเรือเหาะ!’

เวทมนตร์ป้องกันจะทำงานก็ต่อเมื่อมันอยู่ในท่าตั้งรับ

นั่นหมายความว่า เมื่อแมลงวันโจมตี เวทมนตร์ป้องกันจะไม่ทำงาน!

เคลลิซอนกระโจนเข้าใส่แมลงวันกลายพันธุ์ขณะที่มันกำลังจู่โจมผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ

ทันทีที่เวทมนตร์ป้องกันสลายไป เคลลิซอนกระโดดขึ้นหลังมัน แล้วฟาดหัวด้วยค้อนในมือ

เปาะ!

จังหวะโจมตีที่แม่นยำเหลือเชื่อ!

หัวแมลงวันกลายพันธุ์โน้มลง แต่เคลลิซอนกลับขมวดคิ้วแน่น

“ยังไม่พอ!”

จังหวะและจุดที่โจมตีสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่อาวุธนี่สิ

ตอนนี้เคลลิซอนไม่ได้ถือค้อนขนาดใหญ่ อาวุธหลักประจำกาย เขาใช้เพียงค้อนเล็ก ๆ อาวุธสำรองที่เอาไว้ใช้เป็นเครื่องมือ

มันไม่มีพลังพอจะฆ่าสัตว์ประหลาด ไม่ผิดคาด หัวของแมลงวันกลายพันธุ์ที่โน้มลงไปก็ค่อย ๆ เงยขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว

เคลลิซอนหัวเราะแห้ง ๆ ขณะมองดวงตาสีแดงก่ำที่จ้องเขามาอย่างไม่ลดละ

“ซวยแล้ว คงต้องระงับอารมณ์ร้อน ๆ ไว้ก่อนสินะ……”

ฉึก!

ขาหน้าขนาดมหึมาของแมลงวันกลายพันธุ์พุ่งเข้าหาเคลลิซอนอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเอง มือที่แข็งแกร่งคว้าตัวเคลลิซอนเอาไว้ แล้วดึงร่างเขาลงไป

คมมีดเฉียดเส้นผมสีทองของเคลลิซอนไปอย่างหวุดหวิด ก่อนที่เขาจะกลิ้งตกไปอยู่ข้างล่าง

คนที่ดึงเคลลิซอนลงมาคือเคลลิเบย์ เขาโยนเคลลิซอนไปหาจูเนียร์

“ไอ้เด็กโง่! ไม่เคยเชื่อฟังพ่อเลยสักครั้ง!”

การโจมตีครั้งต่อไปของแมลงวันกลายพันธุ์พุ่งเข้าใส่หลังของเคลลิเบย์ที่กำลังหายใจหอบ

เคลลิซอนร้องตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด แต่เคลลิเบย์รู้ว่าตนเองหลบไม่ทัน

“ก็ไม่เลวร้ายขนาดนั้นนี่นา”

หากเขาหนีไป ลูกชายที่ต้องขึ้นครองบัลลังก์ตั้งแต่ยังเด็กก็จะต้องมาตายแทน มันก็…

เคลลิเบย์หลับตาแน่น เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาเยือน

ตุ๊ม! กว้าง!

ฉับพลันนั้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

…แต่กลับไม่เจ็บปวด

“หือ?”

เคลลิเบย์รู้สึกถึงความผิดปกติ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปด้านหลัง แล้วเขาก็เห็นหนวดขนาดมหึมาโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา

หนวดเหล่านั้นกำลังรัดขาของแมลงวันกลายพันธุ์ไว้ ไม่อนุญาตให้มันขยับเขยื้อน

ตุ๊ม! กว้าง!

ในที่สุด หนวดก็ขยายตัวออก แล้วค่อย ๆ ยกตัวขึ้นสู่เบื้องบน

นั่นคือหนวดของคราเคน แอชยืนอยู่บนหนวดนั้น จ้องมองแมลงวันกลายพันธุ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

“ขอโทษที”

แอชกัดฟันพูดพลางตรวจสอบศพลูกเรือที่ล้มตายกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ

“ช้มาาไปหน่อย”

“แอช……!”

ขณะที่เคลลิเบย์กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง

ฉึก! ฉึก!

แมลงวันกลายพันธุ์โบกมืออย่างรุนแรง ขาหนวดที่แข็งแกร่งของคราเคนหักลง ปล่อยให้แมลงวันกลายพันธุ์เป็นอิสระ

โกววววววว!

คราเคนคำรามด้วยความเดือดดาล หนวดนับสิบเส้นพุ่งทะยานไปหาแมลงวันกลายพันธุ์ที่กำลังพยายามบินหนี

แมลงวันกลายพันธุ์รีบร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัว แต่…

เปรี้ยง-!

ทันใดนั้นเอง [สลายธาตุ] คาถาที่จูเนียร์ร่ายเสร็จสิ้นลง ทำลายเวทมนตร์ป้องกันจนสิ้นซาก

หนวดของคราเคนจึงจับแมลงวันกลายพันธุ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน

บรรดาผู้กล้าฝีมือเยี่ยมไม่รอช้า พวกเขาไม่ปล่อยโอกาสทองนี้หลุดมือไป

ฟู่ฟู่ฟุบ!

เบอร์ดันดี้ขว้างกริชพริบตา แทงเข้าใส่ร่างของแมลงวันกลายพันธุ์นับสิบครั้งอย่างรวดเร็ว

เปาะ-!

คูอิลันต่อด้วยการใช้หมัดหนักหน่วง ทุบลงไปยังบาดแผลที่เพิ่งเปิดออก

เกราะป้องกันแตกสลาย ช่องโหว่ปรากฏขึ้น เบิร์นเอาท์เล็งเป้าหมายเอาไว้แล้ว

ฟิ้ววว-

เปรี้ยง!

ลูกธนูพุ่งทะยานไปโดนเป้าหมาย ระเบิดตูมสนั่น แมลงวันกลายพันธุ์สลายเป็นจุลไปในทันที

กองกำลังจัดการสัตว์ประหลาด พร้อมด้วยสมาชิกอีก 15 คนที่แอชนำมาด้วย ต่างวิ่งขึ้นไปยังชั้นบนอย่างรวดเร็ว ระมัดระวังตัวและเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น

“…….”

แอชกัดริมฝีปากแน่น มองศพที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ตนเองมาช้าไป แล้วหันไปทางด้านข้าง

เคลลิเบย์ เคลลิซอน และจูเนียร์เดินโซเซเข้ามาหาแอชอย่างอ่อนล้า

“ทั้งสาม… ดีใจที่ทุกคนยังปลอดภัย”

ทุกคนต่างมีเรื่องมากมายอยากจะพูด แต่กลับพูดไม่ออก

ความเงียบปกคลุมห้องราวกับผ้าห่มหนา ทุกคนยืนนิ่ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจาใด ๆ ต่อหน้าร่างไร้ลมหายใจของลูกเรือที่ทรุดลง เลือดแดงฉานแผ่ขยายไปทั่วพื้นราวกับลานเลือด

“……จัดการศพพวกเขา แล้วถอยกลับไปเดี๋ยวนี้ เรามีม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย เราจะกลับไปที่ครอสโรดได้”

แอชชี้ไปทางนักรบคนแคระสองคนที่เขาพามาด้วย พวกเขาพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วเริ่มจัดการศพอย่างเงียบ ๆ

เคลลิเบย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล

“แอช แล้วนายล่ะ?”

“นอกจากช่วยเหลือผู้รอดชีวิต การเบี่ยงเบนความสนใจและทำลายฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เป็นเป้าหมายสำคัญเช่นกัน ถ้าปล่อยให้เวลานานกว่านี้…”

ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากชั้นบน แอชชะงัก เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนอย่างตกตะลึง

พับพับพับ…….

แล้วจากรูโหว่บนเพดาน

แมลงวันกลายพันธุ์นับสิบตัว ที่พวกเขาเพิ่งต่อสู้เอาชนะมาได้ด้วยความยากลำบาก กำลังไต่ลงมาทีละตัว ๆ

ติดตามผู้แปลเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ขอร้องล่ะนะ plsss