◈บทที่ 448. [เนื้อเรื่องเสริม] สัญลักษณ์

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 448. [เนื้อเรื่องเสริม] สัญลักษณ์

“แล้วนี่…กำลังคุยเรื่องอะไรกันแน่?”

แม้ได้ฟังบทสนทนามาหมดแล้ว ราชาปีศาจก็ยังถามอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงความทรงอำนาจ

ไนท์ บริงเกอร์ไม่ยอมถอยเช่นกัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็ง

“กำลังคุยกันเรื่องเป้าหมายของท่านอยู่”

“อืม เป้าหมายของข้าเหรอ?” ราชาปีศาจคราง เสียงหัวเราะแผ่วเบาคล้ายเยาะเย้ย

“ช่วงนี้ดูเหมือนท่านจะไม่สนใจเรื่องการทำลายล้างมนุษยชาติเลยนะ ทิ้งทุกอย่างไว้แล้วไปเอาดีแต่การค้นหาฝันร้ายอย่างเดียว”

ราชาปีศาจหัวเราะร่วน ขณะที่สังเกตท่าทีดุเดือดของไนท์ บริงเกอร์ ไนท์ บริงเกอร์จึงตะโกนเสียงดังลั่น

“ความตั้งใจที่จะทำลายล้างมนุษยชาติของท่านยังอยู่หรือเปล่า? ในฝันร้ายนั้น ท่านกำลังตามหาใครกันแน่?”

“……ก่อนอื่น ต้องทำให้แน่ใจก่อน มังกรทมิฬ”

ทันใดนั้น ความมืดมิดหนาทึบราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง พุ่งทะยานออกมาจากด้านหลังของราชาปีศาจ

“ไม่มีใครปรารถนาให้โลกนี้ล่มสลายเท่ากับข้าอีกแล้ว”

ความมืดมิดรุนแรงจนกระทั่งไนท์ บริงเกอร์ มังกรทมิฬผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับสะดุ้ง ไนท์ บริงเกอร์ค่อย ๆ รับรู้ถึงต้นตอของความมืดนั้น

ความเกลียดชัง

มันคือความเกลียดชังที่ลึกซึ้ง ล้ำลึก ไร้ขอบเขต แผ่ขยายออกไปไม่มีวันสิ้นสุด

“ข้าไม่ให้อภัยโลกนี้ โลกนี้ที่ทำเช่นนั้นกับ ‘คนผู้นั้น’ สมควรจมอยู่กับความมืดมิดของข้า”

แต่แล้วในช่วงเวลาต่อมา…

ความเกลียดชังสีดำที่ปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่งค่อย ๆ สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

สามผู้บัญชาการกองทัพที่หายใจติดขัดราวกับกำลังฝันร้าย ค่อย ๆ หายใจได้คล่องขึ้น

“แต่การแก้แค้นของข้า เพื่อช่วยคนผู้นั้น…”

ราชาปีศาจกลับมานั่งพิงบัลลังก์อย่างสบายอารมณ์ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ถ้าช่วยคนผู้นั้นไม่ได้ การทำลายล้างมนุษยชาติก็ไร้ความหมายสำหรับข้า แต่ถ้าช่วยคนผู้นั้นได้ การช่วยเหลือครั้งนี้จะสมบูรณ์ด้วยการทำลายล้างมนุษยชาติ”

……

“ไม่ช้าก็เร็ว มนุษยชาติจะต้องล่มสลาย และพวกเจ้าจะออกไปรบเมื่อถึงเวลา อย่าสงสัยอะไร รอไปก่อนเถอะ”

ไนท์ บริงเกอร์ขมวดคิ้ว จ้องมองราชาปีศาจอย่างจับตา

“แล้ว…”

“แท้จริงแล้ว ท่านราชาปีศาจกำลังตามหาใครในฝันร้ายนั้นกัน… ?”

ราชาปีศาจไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีก พลางชี้ไปยังมหาจอมเวทย์แพกยา

“แพกยา เจ้าจะออกไปรบในมหาอุทกภัยแห่งฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง จงเตรียมตัวไว้”

แพกยาโค้งคำนับรับคำสั่งอย่างเงียบเชียบ

……

ภายใต้หน้ากากที่ปิดบังใบหน้า มหาจอมเวทย์ครุ่นคิด

แม้จะรู้สึกผิดต่อมังกรทมิฬผู้ปรารถนาให้โลกนี้ล่มสลาย แต่คงไม่มีทางที่เรื่องจะมาถึงตัวเธอ

เพราะตัวเธอเองก็ปรารถนาให้โลกนี้หายไปเช่นกัน

***

รุ่งเช้าหลังการประชุมของเหล่าราชาสิ้นสุดลง

ตุ๊ม!

ฉันเรียกเหล่าผู้กล้าที่อยู่ใต้บังคับบัญชา พลางทุบโต๊ะด้วยหมัดแล้วตะโกนลั่น

"การประกวดออกแบบธง!"

……?

ทุกคนมองฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ งุนงง

ลูคัสถามกลับมาด้วยน้ำเสียงติดขัด

"ครับ?"

"การประกวดออกแบบธงนะ! การประกวดออกแบบธง!"

ฉันพูดซ้ำสามครั้งติดต่อกัน ก่อนจะอธิบายต่อ

"เนื่องจากเราเพิ่งก่อตั้งพันธมิตรใหม่ ‘แนวหน้าปกป้องโลก’ ขึ้นมา ก็ควรจะมีธงที่เป็นสัญลักษณ์ของพันธมิตรนี้ด้วยสิ!"

"ถึงแม้จะดูเป็นพิธีการไร้สาระ แต่ธงมันสำคัญนะ! มันจะถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ด้วย!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ด่านหน้าสัตว์ประหลาดของเรายังไม่มีธงเลย……!"

ฉันชี้ไปที่โรงแรมอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้กล้าหันไปมองตาม

ธงของแต่ละประเทศและกลุ่มกำลังที่มาร่วมในครั้งนี้ กำลังพลิ้วไหวอย่างสง่างาม……แต่ด่านหน้าสัตว์ประหลาดของเรากลับไม่มีธงประจำกลุ่ม

แทนที่จะเป็นธงของเรา กลับเป็นธงจักรวรรดิที่มีรูปดาบและดอกกุหลาบประดับอยู่ที่กำลังโบกสะบัดอย่างเด่นชัด

ขณะนั้น เอวานเจลีนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ก่อนที่รุ่นพี่จะมาประจำการ ด่านหน้าทางใต้ใช้ธงตระกูลของเราน่ะค่ะ งั้นเอาธงตระกูลของเรามาใช้ใหม่ดีไหมคะ?"

นั่นเป็นความจริง เดิมทีด่านหน้าทางใต้ใช้ธงตระกูลครอสเป็นสัญลักษณ์

ตระกูลครอสดำรงตำแหน่งมาร์ควิสมาช้านาน

แต่ตอนนี้ที่ดินเป็นของฉันแล้ว ไม่มีทางที่พวกเขาจะแย่งสัญลักษณ์ตระกูลครอสไปได้ และเหนือสิ่งอื่นใด…

“ไม่เอา! ฉันไม่ชอบธงตระกูลพวกเธอ!”

“มันไม่เท่! สัญลักษณ์กากบาทไร้ชีวิตชีวาในกรอบสี่เหลี่ยมว่างเปล่าของตระกูลครอส! ฉันไม่เอา!”

“ฮืออออ! ใจร้ายจัง! รุ่นพี่โง่!”

เอวานเจลีนร้องไห้ฟูมฟายพลางวิ่งหนีไป

ทุกคนเหงื่อตก แต่ฉันไม่สนใจ พูดต่อทันที

“ดังนั้น จึงมีการประกวด! ฉันขอให้ทุกคนส่งไอเดียเข้ามากันด้วยล่ะ!”

ตอนนี้เรามีธงชั่วคราวอยู่ผืนหนึ่ง พื้นดำ เย็บขอบด้วยด้ายสีแดง ตรงกลางว่างเปล่า

ฉันตั้งใจจะรับสมัครสัญลักษณ์มาเติมเต็มตรงกลาง หรืออาจจะเปลี่ยนขอบทั้งหมดก็ได้

ด่านหน้าสัตว์ประหลาดและแนวหน้าปกป้องโลก เราไม่ได้เป็นตัวแทนของประเทศหรืออุดมการณ์ใด ๆ พวกเรารวมตัวกันเพื่อปกป้องโลกใบนี้จากหายนะอย่างบริสุทธิ์ใจ

แน่นอน หากพูดถึงความจริงใจ ราชาของแต่ละประเทศต่างก็หวังผลประโยชน์ จึงยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉัน

ทว่า เป้าหมายสูงสุดของเราคือการปกป้องโลกจากการล่มสลาย และปกป้องทุกคนด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่

นี่คือธงที่จะเป็นสัญลักษณ์ของกองทัพหน้า สัตว์ประหลาดฝ่ายเรา และเป็นด่านหน้าในการปกป้องโลก

แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครจริงจังกับธงนี้เท่ากับฉันเลย ทุกคนมีสีหน้าเรียบเฉย

“อะแฮ่ม!” ฉันกระแอมเบา ๆ แล้วพูดต่อ

"ฉันจะมอบรางวัลให้กับผู้ที่มีไอเดียที่ดีที่สุด"

"รางวัล? อะไรคะ?"

เอวานเจลีนที่วิ่งหนีไปไหนมาไม่รู้ โผล่หน้าเข้ามาถาม เด็กนี่ช่างขาดความมั่นคงเสียจริง

ฉันกอดอก พลางประกาศรางวัลด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

"แน่นอนว่า นี่คือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ ที่ได้เป็นผู้วาดธงที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์……"

บู๊ววววว!

เสียงโห่ร้องดังขึ้นทันที

ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“……และโบนัสเงินเดือนหนึ่งปี!”

ว้าาาาาา!

เสียงปรบมือดังสนั่น

เหล่าผู้กล้าทุกคนหน้าตาสดใส กระโดดโลดเต้นปรบมือกันใหญ่ พวกคนโลภ! ใส่ใจเกียรติยศบ้างเถอะ!

ขณะนั้น เอวานเจลีนที่กลับเข้ามาแล้วคว้ากระดาษวาดรูปและพู่กันมาจากไหนไม่รู้ ยกมือขึ้นถามอีกครั้ง

"ระยะเวลาในการประกวดตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงเมื่อไหร่คะ?!"

"เวลาไม่มากนักหรอก"

"เราต้องออกเดินทางไปยังเมืองหลวงในอีกไม่กี่วัน ถ้าช้ากว่านี้ เฟอร์นานเดซอาจจะลงมือทำตามแผนการที่นิวเทราได้"

"ฉะนั้น……การประกวดออกแบบธงจะปิดรับสมัครคืนนี้นะ"

แหมะ?!

"มันเร็วเกินไปนะคะ!"

ฉันหันไปพูดกับเหล่าผู้กล้าที่บ่นอุบอิบ

ไอเดียดี ๆ ต้องผุดขึ้นมาทันทีอยู่แล้ว!

“เย้! ฉันจะเริ่มวาดเลย!”

ไม่นานนัก เหล่าผู้กล้าต่างทยอยนั่งหรือนอนลงตามมุมต่าง ๆ ในคฤหาสน์ ต่างขมักเขม้นวาดแบบธงลงบนกระดาษที่ได้รับมา

……เหมือนงานประกวดวาดภาพของเด็กอนุบาลเลยนะเนี่ย

ฉันกอดอก เดินสำรวจผลงานของเหล่าผู้กล้า ลองดูซิว่าพวกเขาวาดอะไรกันบ้าง

เริ่มจากลูคัส

เขากำลังวาดโครงสร้างสามมิติลึกลับอะไรสักอย่าง บนกระดาษขนาดใหญ่ ฉันอุทาน “โอ้โห!” พลางเดินเข้าไปถาม

“ภาพวาดที่ดูมีปรัชญาจัง……นี่นายวาดอะไรอยู่เนี่ย?”

“พระพักตร์ของฝ่าบาทครับ”

……

……อ่า นี่หน้าฉันเหรอ?

ถ้าดูดี ๆ นี่มันตาใช่ไหม……นี่คือจมูก……แล้วปากนี่มันไปติดอยู่ตรงไหนเนี่ย……?

อย่างไรก็ตาม ถ้าจะวิจารณ์ล่ะก็……

……มันปฏิวัติวงการมาก

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมต้องปฏิวัติใบหน้าฉันด้วย แต่ก็ช่างเถอะ

ฉันลูบหน้าตัวเอง โชคดีที่ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน

“สัญลักษณ์ของแนวรบแห่งนี้ก็คือฝ่าบาทนั่นเอง! นอกจากฝ่าบาทแล้ว ใครหรืออะไรจะมาเป็นตัวแทนแนวรบแห่งนี้ได้เล่าครับ?”

คำพูดดี เจตนาดี ถ้าภาพวาดที่วาดอย่างตั้งใจนี้ไม่เหมือนกับภาพ <หญิงร้องไห้> ของปีกัสโซล่ะก็ คงจะดี

“นี่คือการแสดงออกถึงความจงรักภักดีของผมครับ ฝ่าบาท! โปรดใช้ภาพนี้เป็นสัญลักษณ์ของแนวรบของเราด้วยครับ!”

“อืม ได้สิ……ฉันจะพิจารณา……”

ความจงรักภักดีของนายนี่สุดยอดเลย แต่ภาพวาดของนายดูแย่ที่สุด แต่ก็เถอะ…….

ถ้าเต็มไปด้วยความจงรักภักดีก็โอเค

ฉันตบไหล่ลูคัสพลางบอกว่า “ทำให้เสร็จนะ!” แล้วลูคัสก็วาดภาพอย่างกระตือรือร้น

ต่อไป ลองดูซิ

เอวานเจลีนกำลังนั่งยอง ๆ ฉันง ๆ แล้ววาดอะไรสักอย่างอย่างขมักเขม้น ฉันเข้าไปดูใกล้ ๆ

“โอ้ อะไรเนี่ย ดูดีนะ?”

เธอวาดรูปเก่งกว่าที่คิด

พอฉันชม เอวานเจลีนก็ยกคิ้วขึ้นพร้อมกับเสียง “เฮะ ๆ”

“ฉันวาดรูปเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ! ถ้าไม่ได้เป็นอัศวิน คงเป็นจิตรกรแล้วล่ะค่ะ?”

“โอ้……”

……ปัญหาคือ ความชอบที่คงเส้นคงวาของเอวานเจลีนต่างหาก

ธงสีชมพูสดใส มีการตกแต่งด้วยดอกไม้และริ้วลายมากมาย…… เธอก็มีรสนิยมที่ชัดเจนจริง ๆ

ตรงกลางธงมีรูปชายหนุ่มที่ดูเหมือนตัวเอกในหนังสือการ์ตูนรักโรแมนติกยุค 70-80 วาดอยู่

ฉันรู้สึกถึงลางไม่ดีเล็กน้อยแล้วถาม

“……ฉันถามเผื่อนะ นี่ใคร?”

“รุ่นพี่สิคะ! สัญลักษณ์ของแนวรบแห่งนี้ก็คือรุ่นพี่นี่คะ! เหมือนกันเป๊ะเลยใช่ไหมคะ?”

……

ฉันดูภาพวาดของลูคัสและเอวานเจลีนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน

เป็นภาพเดียวกัน แต่ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้……?

“บอกตามตรงว่าธงของฉันสวยที่สุด! รางวัลคงเป็นของฉันแล้วล่ะ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ !”

“……ดะ ได้สิ ทำให้เสร็จนะ”

ฉันตบไหล่เอวานเจลีนเบา ๆ แล้วรีบวิ่งหนีไป คู่หูอัศวินคนนี้บ้าไปแล้ว! ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย!

ฉันเห็นจูเนียร์อยู่ไม่ไกลนัก

จูเนียร์กำลังนอนคว่ำอยู่กับเหล่าพ่อมดแม่มดน้อยที่อยู่ใต้บัญชา พลางวาดอะไรสักอย่างอย่างตั้งใจ

“หืม……?”

ฉันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พวกเขากำลังสลักลวดลายเวทย์มนตร์ที่ซับซ้อนลงบนธงอย่างพิถีพิถัน

“จูเนียร์ นี่ลวดลายอะไร?”

“อ่า ฝ่าบาท”

จูเนียร์ยิ้มแล้วอธิบายอย่างกระตือรือร้น

“ฉันกำลังลองใส่คาถาเวทย์มนตร์ที่ใช้โจมตีได้จริงลงไปในธงดูค่ะ”

……เวทย์มนตร์โจมตีเหรอ?

“แล้วอย่างนี้ ถ้าเราวางธงทั้งห้าใบเรียงกัน พลังเวทย์มนตร์จะเพิ่มขึ้นแล้ว……ปัง!”

จูเนียร์นำธงห้าผืนมาต่อกัน ปรากฏว่า……

คิอิอิอิง!

อ้าว?

ลวดลายเวทย์มนตร์ที่แม่มดน้อยวาด กลายเป็นคาถาเวทย์มนตร์จริง ๆ และเริ่มเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า……

“ว้าาาาา เวทย์มนตร์กำลังทำงาน!”

“ช่วยกัน! รีบช่วยกัน!”

“แต่ว่าจะช่วยกันยังไงล่ะคะ?!”

“ใช้ยางลบออก!”

“แต่ฉันวาดอย่างตั้งใจนะ!”

ฉันรีบวิ่งหนีจากเหล่าพ่อมดแม่มดที่กำลังแตกตื่นอลหม่านไป

เอาธงมาใช้เป็นคาถาเวทย์มนตร์เหรอ?

มันใช้การได้ดีนะ……แต่ธงมันไม่ใช่ของใช้แบบนั้น สำคัญกว่านั้น ถ้าต้องลำบากขนาดนั้น ก็วาดบนกระดาษธรรมดาก็ได้

ฉันดีใจที่ไม่ต้องหาข้อแก้ตัวอะไรมากมาย

ฉันได้ยินเสียงระเบิดตูม! ตามด้วยเสียงแม่มดน้อยร้องกรีดกรายวิ่งหนีไป แต่ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจ เวทย์มนตร์น่ะ อันตรายจริง ๆ

“อืม……”

ดาเมียนกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ที่ทางเข้าคฤหาสน์ พลางวาดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษของเขา

“ดาเมียน นายวาดอะไรอยู่?”

ถ้าเป็นดาเมียน จิตใจที่ยังคงมีชีวิตชีวาของด่านหน้าสัตว์ประหลาด คงไม่เหมือนพวกบ้า ๆ ข้างหน้าแน่ ๆ ฉันคิดอย่างนั้นแล้วเดินเข้าไป ปรากฏว่า…

ในกระดาษมีภาพแฮมสเตอร์ตัวอ้วนกลมป๊อกป๋องตัวหนึ่ง…….

……

“……หือ? นี่สัญลักษณ์ของแนวรบเราเหรอเนี่ย?”

ดาเมียนเหงื่อตกพราก เมื่อเห็นฉันที่อึ้งไป เขาอธิบายอย่างเขินอาย

“ผม… ผมวาดแฮมสเตอร์โปดองกิที่เลี้ยงอยู่ครับ……”

……

“อ่า แฮมสเตอร์ที่เลี้ยงมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ยังอยู่ดีใช่มั้ย”

“แล้วทำไมถึงวาดเจ้าตัวนี้……?”

“คือ… ว่า……”

ดาเมียนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นภาพวาดพร้อมกับแสดงความคิดเห็นอย่างหนักแน่น

“มัน… น่ารักนี่ครับ!”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแนวรบของเรา!”

ฉันต้องการสัญลักษณ์ที่จะเป็นตัวแทนของแนวรบเรา! สัญลักษณ์! ตอนนี้แม้แต่แฮมสเตอร์กลม ๆ ก็ยังออกมาได้!

“ฉันได้ยินมาว่ากรรมการประกวดจะแทบคลั่งทุกครั้งที่ทำการตัดสิน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”

“แต่โปดองกิ...น่ารักจริง ๆ ด้วย...”

ฉันทิ้งดาเมียนที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเพลินกับการวาดแฮมสเตอร์ไว้ แล้วออกไปหาเหล่าผู้กล้าคนอื่น ๆ

ฉันพบว่าผู้กล้าหลายคนกำลังทุ่มเทอย่างเต็มที่กับผลงานของตนเอง ในทุก ๆ ห้องของคฤหาสน์หลังนี้

ปาร์ตี้หลักพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่ยังมีกลุ่มอื่น ๆ เหลืออยู่!

“พวกนั้นคงวาดอะไรที่ใช้ได้บ้างแหละนะ?!”

ฉันเชื่อในพวกนาย! ขอแค่หาอะไรที่ใช้ได้สักอย่าง สักอย่างเดียวก็พอ!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_