◈บทที่ 416. [ด่านที่ 20] กองเรือผี

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 416. [ด่านที่ 20] กองเรือผี

โลกกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

ฉันกุมขมับแน่น ปวดหัวตุบ ๆ ขณะรับฟังข้อมูลข่าวสารหลั่งไหลมาจากทุกทิศทาง ทั้งจากเซเรเนด เจ้าหญิงยุน และดัสก์ บริงเกอร์

ลาร์คและกองทัพของเขาสิ้นชีพลงแล้ว

จักรพรรดิถูกกักขังอยู่ในนรก ไร้ซึ่งโอกาสกลับมายังโลกมนุษย์อีก

ราชธานีและจักรวรรดิ ตกอยู่ใต้อำนาจของเฟอร์นานเดซอย่างสมบูรณ์แบบ

อนาคตของโลกจะเป็นเช่นไร?

เฟอร์นานเดซจะก่อการใหญ่ต่อไปอย่างไร?

……ทว่า ณ ด่านหน้าแห่งมหาสงครามครั้งนี้ ปัญหาใหญ่กว่ากำลังคืบคลานเข้ามา

กองทัพโจรสลัดผีจะทะลักออกมาจากทะเลสาบปีศาจในวันพรุ่งนี้

และเนื่องจากฐานปฏิบัติการแนวหน้าไร้ซึ่งการเตรียมการใด ๆ พวกมันจึงจะบุกตรงเข้าสู่ครอสโรดอย่างไม่มียั้ง

ฉันเหลือเพียงความหวังที่ว่า ‘สิ่งอำนวยความสะดวก’ ที่ผู้คนในที่นี้ทุ่มเทเตรียมไว้ ณ กำแพงด้านใต้ของครอสโรดตลอดหลายวันที่ผ่านมาจะได้ผล

แม้ใจฉันจะเชื่อมั่น แต่ก็ยังรู้สึกกังวล ฉันจึงเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย

***

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไป ในคืนก่อนวันศึก

ฉันเปิดคลังเก็บของเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แล้วหยิบกล่องที่ยังไม่ได้เปิดออกมาก่อนออกมา

กล่องรางวัลระดับ SSR สีทองอร่ามหนึ่งกล่อง กล่องรางวัลระดับ SR สีม่วงประกายระยิบระยับอีกสามกล่อง

รางวัลจากการพิชิตราชาก็อบลิน ถึงเวลาเปิดเสียที

ฉันยังมีกล่องระดับต่ำกว่าที่เหล่าผู้กล้าเก็บสะสมไว้ตอนฉันไม่อยู่ แต่เอาไว้ก่อน วันนี้ขอจัดการกับกล่องระดับสูงทั้งสี่กล่องนี้ก่อนเป็นอันดับแรก

ฉันหยิบกล่องสีทองขึ้นมาถือไว้เบา ๆ

“…….”

สัมผัสบางอย่างแวบเข้ามา

เหมือนรู้ล่วงหน้าแล้วว่าข้างในมีอะไร ฉันจึงไม่ได้อธิษฐานหรือขอพรจากเทพเจ้าเหมือนเคย แต่เปิดกล่องด้วยความสงบเยือกเย็น

ฉึก-!

แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องออกมา แล้วสิ่งที่ปรากฏในกล่องก็คือ…….

“แน่ล่ะ ก็ต้องอย่างนี้สิ”

เศษชิ้นส่วนธงที่คุ้นเคยเหลือเกิน

[ชิ้นส่วนธงผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่] (4/5)

- อุปกรณ์เฉพาะของตัวละคร ‘แอช’ [ธงผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่ (EX)] หนึ่งในห้าชิ้นส่วน

- เมื่อรวบรวมครบห้าชิ้นส่วนจะรวมเป็นธงผืนเดียว

ฉันรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ฉันยกเศษธงขึ้นโบกเบา ๆ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เหลืออีกชิ้นเดียว”

ถ้าได้อย่างอื่นมา คงเสียดายแย่เลยทีเดียว

อยากได้เศษชิ้นส่วนนี้ให้ครบ แล้วสร้างธงที่สมบูรณ์เร็ว ๆ นี่สิ สงสัยเหลือเกินว่าธงที่อลังการขนาดต้องใช้กล่องทองถึงห้ากล่องนั้นจะงดงามเพียงใด

ฉันเก็บเศษธงเข้าคลังของใช้ แล้วก็เปิดกล่องระดับ SR อีกสามกล่องต่อ

แคร้ง! แคร้ง! แคร้ง!

กล่องแรกให้แกนพลังระดับ SR ทั่วไปมา ถึงจะไม่ใช่ของสำเร็จรูป แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ช่วงนี้ใช้แกนพลังเวทย์หนักหน่วง ได้มาตอนนี้ก็ถือว่าโชคดี

แล้วสิ่งที่ได้จากกล่องที่สองและสามก็คือ…….

“……!”

คทาขนาดใหญ่เปล่งแสงสีเงินระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า

และโล่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หนาและใหญ่ ดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม

ฉันมองดูอุปกรณ์หนักอึ้งสองชิ้นนี้ แล้วกลืนน้ำลายลงคอ ใจเต้นตึกตัก

“นี่มัน……!”

[คทาที่ได้รับพรจากเทพธิดา (SR)]

[โล่ยักษ์ที่ได้รับพรจากเทพธิดา (SR)]

เซ็ตของเทพธิดา! ไม่น่าเชื่อ!

“เซ็ตพรจากเทพธิดานี่เอง!”

อุปกรณ์ที่มีคำนำหน้าว่า ‘ได้รับพรจากเทพธิดา’ จะมีเพียงชิ้นเดียวในแต่ละชุดอุปกรณ์เท่านั้น

เช่น ดาบที่ได้รับพรจากเทพธิดา ธนูที่ได้รับพรจากเทพธิดา เป็นต้น

“อื้อหือ……! ได้มาตอนนี้จังหวะเป๊ะจริง ๆ !”

สมกับเป็นอุปกรณ์ที่ได้รับพรจากเทพธิดา มันคืออุปกรณ์ระดับเทพ ใช้ได้ดีเยี่ยมในการต่อสู้กับผีหรือพวกปีศาจ

เป็นไอเทมสุดยอดที่เหมาะกับเราเป็นที่สุด เพราะไม่ช้าเราต้องเผชิญหน้ากับกองทัพโจรสลัดผี

คงเพราะนาน ๆ ทีถึงจะได้เปิดกล่อง เลยได้ของดี ๆ แบบนี้มา โชคเข้าข้างจริง ๆ

‘……ได้ของดีแบบนี้ก็ดีนะ’

ฉันเท้าคาง พลางครุ่นคิด

ควรให้ใครดีนะ? ให้ใครแล้วจะมีประสิทธิภาพมากสุก……

“……อืม”

ฉันหลับตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

คนที่ควรได้รับของเหล่านี้ก็คือ……

วันรุ่งขึ้น

ทะเลสาบปีศาจ ทางใต้

พลุบพลุ่บ…….

ผิวน้ำสีดำสนิทเดือดพล่าน ก่อนจะ…

ครืนน!

ฉับพลันนั้น เรือรบขนาดมหึมาทะลวงผิวน้ำที่แตกกระจายโผล่ขึ้นมา

เรือลำนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน

ลำเรือผุพังเน่าเปื่อย เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดทะเลน่าขยะแขยง บนดาดฟ้าสีดำขาดวิ่นประดับลวดลายกะโหลกศีรษะน่าสยดสยอง

โครงกระดูกถูกโซ่ล่ามไว้ ห้อยระย้าอยู่รอบเรือถึงแปดทิศทาง เปลวไฟสีฟ้าอมเขียวลุกโชติช่วงในเบ้าตาของกะโหลกศีรษะว่างเปล่า

ปืนใหญ่เรียงรายอยู่ข้างเรือ พร้อมตะขอเหล็กคมกริบไว้สำหรับจับเรือศัตรู

กี๊ยยยยยยยยย……!

กรรร……!

ผีร้ายสีดำที่ล้อมรอบเรือร้องครวญครางน่าหวั่นเกรง ก่อนจะรวมกลุ่มกันแล้วกระจัดกระจาย

ซ่าาาาาา……!

เรือรบลอยลำพ่นละอองน้ำสีดำกระจายไปทั่วทุกทิศทาง แล้วตั้งตรงสง่า

《อืม~!》

ตุบ ตุบ

ผีร่างสูงใหญ่แต่งกายราวกับกัปตันก้าวออกมาจากหัวเรือ ตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำทะเล

ทุกย่างก้าว น้ำทะเลกระเด็นจากรองเท้าบูทที่จมดิ่งอยู่ในน้ำ ชายกระโปรงโค้ทเหม็นคาวลากไปกับพื้น และกัปตันผีโจรสลัดยังคาบขวดเหล้าไว้ในปาก

ดาบใหญ่และปืนใหญ่ไขว้กันเป็นรูปตัว X อยู่บนหลัง

《ฮือ!》

ผีร่างยักษ์กางแขนออกกว้าง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะยกขวดเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง

《กลิ่นของแผ่นดิน…ไม่ว่าจะได้กลิ่นเมื่อไหร่ก็เหม็นฉุนน่าขยะแขยง》

ผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้าย อันดับ 8

ผู้บัญชาการกองทัพโจรสลัดผี

ผู้บัญชาการกองเรือผี – เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์

ซ่าาา! ซ่าาาา!

เรือลำใหม่ ๆ โผล่พรวดขึ้นมาเรื่อย ๆ ทางซ้ายและขวาของเรือรบของเขา

ล้วนแต่เป็นเรือผีที่ถูกทำลายเสียหายยับเยิน เหลือแต่ซาก

เรือสีเขียวอมฟ้าที่เปล่งพลังงานน่าสะพรึงกลัว ล้อมรอบด้วยผีและสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าขยะแขยง ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เปลือกแข็งขนาดมหึมาหรือปลาหมึกยักษ์ ดวงตาของพวกมันกลอกไปมาด้วยความอาฆาตแค้น

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

ฉับพลันนั้น ดาดฟ้าที่ว่างเปล่าเมื่อครู่พลันเต็มไปด้วยผี

เหล่าคนตายถือมีดสนิม ปืนพก ตะขอและเชือก

ดูท่าพวกมันจะพุ่งชนเรือศัตรู แล้วปีนป่ายขึ้นไปต่อสู้ด้วยมือเปล่า

《…….》

เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์มองดูลูกเรือของตน พลางยกขวดเหล้าขึ้นดื่มต่อ

ตามปกติแล้ว เวลานี้ควรเป็นช่วงเวลาที่น้ำท่วม และถึงเวลาที่เขาจะบุกเข้ามายังโลกมนุษย์แล้ว

ทว่าก่อนหน้านั้น กลับเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายในอาณาจักรใต้น้ำของทะเลสาบ

เรเวนและซาโลเม ผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้ายทั้งสอง ตะลุมบอนกันจนสิ้นลมหายใจ เรเวนปล่อยโรคร้ายระบาดก่อนตาย กองทัพปีศาจนับสิบกลุ่มพินาศย่อยยับ

สถานการณ์อันโกลาหลสงบลงได้ไม่นาน เมื่อสายน้ำเริ่มท่วมท้น ราชาเหนือราชาจึงมีรับสั่งให้เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์ออกเดินทาง

- ข้าจะทำให้ลมพัด จงบุกเข้าไปสังหารมนุษย์ให้สิ้นซาก

《ลมพัดอะไรกัน บ้าไปแล้วหรือไง? จากพวกที่เหลืออยู่ ฉันเป็นเป้าหมายที่พวกมันกำจัดง่ายที่สุดแน่ ๆ 》

เหล้าแดงไหลรินลงคอของกัปตันผี เห็นได้ชัดเจน

ถึงแม้จะเป็นร่างผีที่กินหรือดื่มอะไรไม่ได้ แต่ความปรารถนาในรสสุรา เป็นสิ่งที่แม้แต่ร่างกายที่ดับสูญแล้วก็ยังกำจัดไม่ออก

เขาใช้เวทมนตร์ย่อยสลายเหล้า แล้วบังคับให้มันเข้าสู่ร่างกาย ร่างกายของผีที่สร้างจากพลาสมาล่องหนจึงเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย

เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์ขว้างขวดเหล้าที่ดื่มหมดแล้วไปทางข้าง ๆ เสียงแก้วแตกดังขึ้น ตามด้วยเสียงเรอของฟอกเกอร์

《การกำจัดของเสีย เป็นหน้าที่ของคนเรือเสมอสินะ ไอ้พวกหัวหน้าชั่วช้า…》

ฉับพลันนั้น ลูกเรือผีที่รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ฟอกเกอร์ต่างหัวเราะคิกคัก

《ได้เวลาออกปล้นแล้วไม่ใช่เหรอครับ ท่านกัปตัน?!》

《ถึงเวลาฆ่าพวกที่ยังมีชีวิตอยู่แล้ว! ได้โอกาสปล้นทุกอย่างของพวกมันแล้วว่ะ?!》

“ผู้ชาย! ผู้หญิง! คนแก่! เด็ก! ใครก็ได้! ฆ่าให้หมด!”

“เหรียญทอง! อัญมณี! ผ้าไหม! ยาสูบ! พริกไทย! กาแฟ! ปล้นมาให้หมด!”

“แล้วก็เหล้าด้วย!”

“เบียร์! ไวน์! บรั่นดี! เหล้ารัม! วิสกี้! ท่านกัปตันของพวกเราไม่เลือกหรอกนะ!”

ฟอกเกอร์มองเหล่าลูกเรือที่ร้องเพลงด้วยรอยยิ้มขบขัน

ไม่ว่าก่อนตายหรือหลังตาย พวกนี้ก็ยังคงโง่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เขามองไปยังลูกเรือคนอื่น ๆ บ้างหัวติดดาวทะเล บ้างถูกธนูปัก บ้างตาบอด บ้างไม่มีคาง บ้างไม่มีหัวเสียแล้ว

“……แต่ว่า”

ฟอกเกอร์ร้องเพลงเบา ๆ ขณะเปิดขวดเหล้าใหม่ขึ้นมา

“สิ่งที่ดีที่สุด คือเหล้าข้าวโพดราคาถูกที่ภรรยาผู้ล่วงลับทำไว้ให้~”

“เย้!”

“เสียงของท่านกัปตันไพเราะจริง ๆ ครับ!”

“ผมหลงรักท่านกัปตันแล้วครับ!”

ฟอกเกอร์ตะโกนสั่งลูกเรือที่กำลังเฮโลด้วยความดีใจ

“ออกเรือ! พวกโง่! ยกสมอ! กางใบเรือ! รับลม!”

เมื่อเขายื่นมือออกไปข้างหน้า

“ถึงเวลาพายุแล้ว!”

ครืน… ครืนนนนน……!

เมฆดำทะมึนบดบังท้องฟ้ามืดมิด

ซ่าาาาาาาาาา!

ฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างหนักหน่วง

ทะเลเปิดกว้างราวกับว่าท้องฟ้าและผืนน้ำกว้างใหญ่ทางใต้เชื่อมต่อกันด้วยเวทมนตร์

น้ำทะเลไหลหลั่งลงมาดุจน้ำตก ปลาทะเลตัวเล็กตัวน้อยกระเด็นกระดอน เกล็ดปลาปลิวว่อนไปทั่ว

โจรสลัดผีร่ายรำท่ามกลางสายฝน ฟอกเกอร์ยื่นมือออกไปข้างหน้าอีกครั้ง

“ไปกันเถอะ! ไปปล้นมนุษย์ให้สิ้นซาก!”

เรือผีขนาดมหึมาแล่นฝ่าคลื่นทะเลปั่นป่วนไปข้างหน้า สิบสองลำ...

สิบสองลำเรือผีแล่นฝ่าพายุไปทางเหนือ เสียงเพลงโจรสลัดผีดังก้องกังวานปะปนกับเสียงครางครวญน่าสยดสยองของภูตผีปีศาจและสัตว์ประหลาดใต้ทะเลลึก

***

คำพูดของราชาเหนือราชาที่รับรองว่าจะทำให้ลมพัดมาแรงนั้น ไม่ใช่คำโกหก

กองเรือผีแล่นเร็วกว่าที่เคย สิบสองลำเรือผีใช้เวลาเพียงวันครึ่ง ทะยานฝ่าเส้นทางที่ปกติต้องใช้เวลาถึงสามวัน

「ท่านกัปตัน! ผมเห็นแล้วครับ!」

โจรสลัดผู้ถือกล้องโทรทรรศน์บนดาดฟ้าตะโกนด้วยความตื่นเต้น

「กำแพงของมนุษย์ครับ!」

「……!」

เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์ลืมตาขึ้น มองไปข้างหน้า

และแล้วเขาก็เห็น กำแพงที่สร้างจากเหล็กและอิฐ ดูไม่แข็งแกร่งนัก

「แค่กำแพงที่อ่อนแอเช่นนี้ ผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้ายถึงสี่คนต้องมาจบชีวิตลงที่นี่งั้นเหรอ? 」

ฟอกเกอร์หัวเราะเยาะเย้ย

เขาเยาะเย้ยผู้บัญชาการกองทัพทั้งสี่ที่พ่ายแพ้ต่อกำแพงกั้นนี้ สิ้นชีพโดยไม่สามารถฝ่าฟันมันไปได้

แมงมุม แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า ก็อบลิน

พวกมันเคยโอ้อวดว่าเกือบจะทำลายโลกได้ แต่กลับมาจบชีวิตลงที่นี่ ทำลายกำแพงแค่นี้ไม่ได้งั้นเหรอ?

「พวกโง่」

ฉันจะให้พวกมันรู้ว่าการปล้นของจริงมันเป็นยังไง

ฟอกเกอร์ตัดสินใจ แล้วก็เป่าลมหายใจออกจากจมูกแรง ๆ

「เหมือนเดิม! 」

ฟอกเกอร์ตะโกนใส่ลูกเรือด้วยน้ำเสียงดุ เสียงดังกึกก้อง

「พุ่งชน! 」

ว้าาาาาาา!

โจรสลัดผีต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องเชียร์ ตามคำสั่งง่าย ๆ ตรงไปตรงมาของเขา

《ไม่มีใครต้านทานกลยุทธ์การพุ่งชนของกองเรือเราได้! ครั้งนี้ก็เช่นกัน!》

พวกมันจะใช้คลื่นทะเลเข้าประชิดป้อมปราการของศัตรู แล้วพุ่งชนด้วยเรือผีโดยไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย

หลังจากนั้นจะเข้าสู่การต่อสู้ประชิดตัว ปล่อยโจรสลัดผีและสัตว์ประหลาดทะเลเข้าโจมตีศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

มนุษย์ที่หยิ่งทะนงตนเพราะความเชื่อมั่นในกำแพงปราการจะต้องตะลึงงัน เมื่อได้เห็นกับตาว่าเรือสามารถวิ่งบนบกได้

และความจริงที่ว่ากำแพงที่พวกเขาภาคภูมิใจนั้น สามารถพังทลายลงได้ด้วยแรงกระแทกของเรือเพียงลำเดียว

《ไปกันเถอะ! ฆ่าทุกคน! ปล้นทุกอย่าง!》

《เย้~!》

《ร้องเพลงฉลองกันเถอะ!》

《ปล้นสมบัติกันให้เต็มที่!》

เรือผีสิบสองลำกระจายออกไปอย่างกว้างขวาง ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า

กำแพงปราการอยู่ใกล้เข้ามาทุกที ฟอกเกอร์ดึงปืนใหญ่และดาบใหญ่จากหลังออกมา ถือไว้ในมือข้างละชิ้น

แล้วตะโกนออกไป

《ทุกคน! เตรียมต่อสู้ด้วย……》

กำลังจะสั่งให้เตรียมการ แต่

โครม!

ครืนนนนน!

ปั๊ก! ครืนนนนน!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนไปทั่ว เรือสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เรือผีที่เบรกกะทันหันหยุดนิ่งสนิท โจรสลัดผีต่างร้องโหยหวนล้มระเนระนาดไปทั่วดาดฟ้า

ฟอกเกอร์ที่ตกใจสุดขีดพยายามตั้งสติ แล้วตะโกนถาม

《เกิดอะไรขึ้น?!》

《เรือ… เรือ…》

โจรสลัดคนหนึ่งที่ถูกคลื่นซัดกระเด็นออกจากเรือ ก่อนจะปีนกลับขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด ตะโกนลั่น

《เรือหยุดแล้วครับท่านกัปตัน!》

《อะไร……?》

《ไม่รู้ครับ! ไปต่อไม่ได้แล้วครับ! เรือ… เจ๊งแล้วครับ!》

《พูดบ้าอะไรเนี่ย! นี่มัน……》

ก่อนที่ฟอกเกอร์จะได้สบถคำด่า

“-จบการแสดงโชว์แล้วเหรอ พวกโง่?”

แอช ผู้บัญชาการฝ่ายมนุษย์ ตะโกนคำด่าแทน พลางโบกมือจากบนกำแพงเมือง

พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

“ถึงตาเราแล้ว”

แอชยื่นมือออกไปข้างหน้า

“ทุกกองกำลัง! ยิง!”

ปืนใหญ่บนกำแพงเมืองคำรามพร้อมกัน ตามคำสั่งนั้น

ปัง! ปังปังปัง-!

เบอร์นาร์ด ฟอกเกอร์เห็นลูกกระสุนปืนใหญ่หลายสิบ หลายร้อยลูก กระหน่ำพุ่งลงมาดุจสายฝน

กัปตันโจรสลัดค่อย ๆ ยกขวดเหล้าขึ้นจิบ แล้วพึมพำอย่างสิ้นหวัง

《……ตายแหง 》

ตู้ม ๆ ๆ ๆ ๆ !

ทันใดนั้น ลูกกระสุนปืนใหญ่สีแดงเพลิง ก็ถล่มลงใส่เรือผีที่นิ่งสงบ ราวกับภูเขาไฟระเบิด

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_