◈บทที่ 412. [เนื้อเรื่องเสริม] กลับไป (2)
◈บทที่ 412. [เนื้อเรื่องเสริม] กลับไป (2)
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 412. [เนื้อเรื่องเสริม] กลับไป (2)
โชคดีเหลือเกินที่ช่วงที่ฉันไม่อยู่ แม้จะมีผู้บาดเจ็บเล็กน้อยอยู่บ้าง แต่ก็แทบไม่มีใครเสียชีวิตเลย ทหารในกองกำลังของฉันก็ไม่มีใครหนีไปไหนสักคน
ฉะนั้น ฉันจึงปรากฏตัวให้ลูกน้องที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มหลักได้เห็นหน้ากันบ้าง หายหน้าไปครึ่งปีแล้วนี่นา ต้องรายงานตัวให้ทั่วถึงเสียหน่อย
ทุกคนกำลังเตรียมการป้องกันในเขตที่ได้รับมอบหมาย ขณะที่ฉันปรากฏตัวอย่างไม่สะทกสะท้าน ทุกคนต่างทำหน้าราวกับเห็นผี
“แอช……?!”
ทางเหนือของเมือง
ดัสก์ บริงเกอร์ กำลังตรวจทัพอัศวินของเธอและทหารราชรัฐหลายร้อยนายที่เรียงแถวอยู่ ถึงกับอ้าปากค้าง ฉันโบกมือให้เธอพลางเดินเข้าไปหา
“ท่านดยุค! สบายดีนะ?”
“เฮ้ย ๆ ๆ ๆ ไอ้เด็กนี่! หายไปครึ่งปีแล้ว มาเจอกันทีคำพูดแรกก็แค่นี้เหรอ……?!”
“ฮ่า ๆ เดี๋ยวค่อยเล่ารายละเอียดให้ฟังทีเดียว ตอนที่รวมตัวกันหมดแล้ว”
ก็ไม่ใช่ว่าจะมาอธิบายให้ฟังทุกครั้งที่เจอคนหรอก ว่าฉันไปไหนมาทำอะไรบ้าง
ฉันคิดว่าเดี๋ยวค่ำ ๆ ค่อยรวมตัวกัน กินข้าวไปด้วย คุยกันไปด้วยเลย จะได้ประชุมเรื่องแผนในอนาคตไปพร้อม ๆ กันด้วย
“แอชจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย……?”
ดัสก์ บริงเกอร์เดินเข้ามาหาฉันราวกับถูกสะกดจิต เอื้อมมือมาบีบแก้มฉันเบา ๆ แล้วก็เขี่ยไปทั่วตัวฉัน “โอ๊ย! เจ็บนะ!”
“ไม่ใช่คนอื่นปลอมตัวมา หรือแปลงร่างมาหรอกนะ เป็นนายตัวจริงด้วย……”
“แน่นอนสิ ว่าแต่เธอสบายดีนะ?”
“ทำไมถึงได้หน้าด้านอย่างนี้เนี่ย? รู้บ้างไหมว่าทุกคนเป็นห่วงแค่ไหน?!”
ดัสก์ บริงเกอร์ยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาบีบฉันไปทั่วตัวอีกแล้ว “ไม่เอา! เจ็บจริง ๆ แล้วนะ! หยุดได้แล้ว!”
พอการลงโทษ(?) ด้วยการบีบแก้มจบลง ฉันยิ้มแห้ง ๆ แล้วกระซิบกระซาบกับเธอ
“ฉันก็กังวลว่าระหว่างที่ฉันไม่อยู่ เธอจะแอบยึดครอสโรดไปซะแล้ว”
“ถ้าตั้งใจจะทำก็ทำได้อยู่หรอกนะ แต่……”
ท่านหญิงมังกรผู้มีเลือดมังกรร้ายกาจไหลเวียนอยู่ในตัวหัวเราะเยาะอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่การแย่งชิงมันจะสนุกกว่าถ้ามีเจ้าของอยู่นี่นา?”
“ท่านคิดอะไรอยู่เนี่ย……”
“ถ้าขโมยตอนที่เจ้าของไม่อยู่ก็เป็นโจรกระจอก แต่ถ้าแย่งมาด้วยการต่อสู้ก็เป็นผู้พิชิต ทีนี้นายก็กลับมาแล้ว ฉันก็ต้องคอยจ้องมองที่นี่อีกครั้งแล้วล่ะ”
แม้จะคุยกันแบบนี้ แต่จริง ๆ แล้วฉันรู้ดี
ว่าเธอกับกองทัพของเธอได้ต่อสู้เพื่อปกป้องครอสโรดอย่างหนักหน่วงในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา
“ทุกคนต่างเชื่อว่านายจะกลับมา และก็รอคอยนายอยู่”
ดัสก์ บริงเกอร์จ้องมองฉันนิ่ง ๆ แล้วก็ยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนว่านายจะแก้ปัญหาที่กังวลใจได้ระดับหนึ่งแล้วสินะ”
“…….”
“ฉันไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ…… แต่ยินดีต้อนรับกลับมา แอช”
ฉันที่จ้องมองเธอก็ยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน
“……อืม ฉันกลับมาแล้ว ท่านดยุค”
ถึงแม้จะหายไปนาน แต่ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน
***
กองกำลังไถ่บาปและกองทัพทางเหนือของอาณาจักรอาริอันกำลังเร่งสร้างสนามประลองและสิ่งกีดขวางอยู่ที่ทุ่งทางใต้ ฉันเลยแวะมาทักทายสักหน่อย
“…….”
“…….”
ที่นี่เต็มไปด้วยทหารหนุ่มรูปร่างกำยำที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น เหงื่อไหลโทรมกาย ขณะนั้นเอง คูอิลันเปลื้องเสื้อท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่งดงาม พลางสวมปลอกคอ อุ้มเจ้าหญิงยุนอยู่บนหลัง แล้วก็ยืนนิ่งอยู่ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย……
เด็กสาวผมสีงาช้างที่นั่งอยู่บนหลังมนุษย์หมาป่าขนสีแดง ภาพนั้นสวยงามดี ทว่า…นี่มันอะไรกัน?!
ฉันกับคูอิลันสบตากัน แล้วก็แข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ฉันพยายามเอ่ยปากด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา
“อะ…อะไรเนี่ย……?”
“อ้าว ฝ่าบาทแอช? กลับมาแล้วเหรอคะ!”
เจ้าหญิงยุนที่เพิ่งเห็นฉันก็โบกมือทักทายอย่างร่าเริง มือยังคงกำปลอกคอของคูอิลันไว้อยู่
“เจ้าสุดที่รัก! ผมรู้ว่าท่านมีเสน่ห์เหลือล้น แต่หายไปครึ่งปีนี่ไปไหนมาครับเนี่ย?”
“เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังตอนเย็น ๆ แล้วก็…นี่ทั้งสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่…?”
“เราตกลงกับผู้บัญชาการลูคัสแล้วค่ะว่าจะช่วยปกป้องครอสโรด แลกกับการ ‘ยืม’ ก้อนกล้ามเนื้อน่ารักนุ่มนิ่มนี่”
ลูคัส…? ถึงกองทัพจะสำคัญ แต่จะขายคูอิลันไปเลยเหรอ…?
“ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา กองกำลังทั้งสองของเราทำงานร่วมกันอย่างเหนียวแน่น และตอนนี้…เราก็มี ‘การเชื่อมโยงกล้ามเนื้อ’ ที่ยอดเยี่ยมแล้ว”
ฉันไม่รู้หรอกนะว่า ‘การเชื่อมโยงกล้ามเนื้อ’ หมายถึงอะไร แต่จริง ๆ แล้ว เหล่ามนุษย์สัตว์จากกองกำลังไถ่บาปและเหล่าทหารจากอาณาจักรอาริอันต่างก็ร่วมมือกันทำงานอย่างไม่ลังเล
ทหารทางเหนือของอาณาจักรอาริอันเป็นกำลังสำคัญที่มีพลังมหาศาล
ถ้าแลกกับคูอิลันเพียงคนเดียวได้พวกเขามา…นี่มันคุ้มค่ามาก ๆ …
ฉันลองวิเคราะห์ดู แล้วก็ได้ข้อสรุปเช่นเดียวกับลูคัส นั่นคือ
“ขอให้มีความสุขกับเวลาที่เหลือนะ คูอิลัน”
“อะไรกันฝ่าบาท?! ดูสภาพผมแล้วพูดแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย?!”
คูอิลันคำรามด้วยความเจ็บแค้น
“ช่วยด้วย! ตั้งแต่ฝ่าบาทหายไป ผมถูกเลี้ยงดูเหมือนสุนัขมาตลอด!”
“ถะ…ถ้ามีความสุขก็โอเคแล้วละนะ……”
“ผมไม่สุข! ผมไม่สุขเลย!”
ยุนดึงปลอกคอของคูอิลันเบา ๆ
“อืม ไอ้หมาของเรา อยู่กับฉันแล้วไม่สุขเหรอ?”
“อึก อึก ไม่…ไม่ใช่นะครับ องค์หญิง…!”
“หึ ช่างเถอะ วันนี้ปล่อยไปก็แล้วกัน”
องค์หญิงยุนปลดปลอกคอออกจากคอคูอิลัน แล้วเดินลงไปอย่างแผ่วเบา
คูอิลันมองฉันกับยุน ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ยุนเลียริมฝีปากด้วยท่าทีเสียดาย เมื่อเห็นคูอิลันวิ่งหนีไป
“ฮือ แข็งแกร่งกว่าที่คิดนะ ผู้ชายคนนี้ ฉันเอาใจใส่ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมเลย……”
“……นั่นเรียกว่าเอาใจใส่เหรอ?”
“แน่นอนสิ ผู้หญิงเอาปลอกคอใส่คอผู้ชายแล้วเกาะติดแบบนี้ มันก็แปลว่า ‘มาอยู่กับฉันเถอะ’ ไม่ใช่เหรอ?”
ฉันไม่เข้าใจวัฒนธรรมทางเหนือจริง ๆ
ฉันได้แต่เงียบ ๆ เตือนยุนที่ลืมตาโพลง ด้วยดวงตาสีเหลืองสดใส
“คูอิลันเป็นเผ่ามนุษย์สัตว์ หรือเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ถูกมองว่าเป็นทาสของมนุษย์มานานแล้ว…… เขาอาจจะไม่ชอบที่ถูกมองว่าเป็นของก็ได้”
“อ้อ”
ยุนมองปลอกคอในมือพลางเลียริมฝีปากเบา ๆ
“อุ๊ยตาย! มนุษย์สัตว์เผ่าหมีบ้านเราไม่ได้เป็นทาสหรอกค่ะ แต่เป็นพลเมืองที่เท่าเทียมกัน เลยไม่ค่อยละเอียดอ่อนเรื่องพวกนี้เท่าไหร่…… แล้วก็อันนี้มันสไตล์ของฉันเอง”
นี่มันสไตล์อะไรกันเนี่ย……
ฉันไอแห้ง ๆ “อะแฮ่ม”
“ถ้าระวังเรื่องนี้ด้วย ก็คงจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคูอิลันได้มากขึ้นนะครับ”
ฉันไม่รู้หรอกว่าเจ้าหญิงดื้อรั้นคนนี้จริงจังกับคูอิลันมากแค่ไหน
“……ฉันทำตัวตามใจตัวเองไปหน่อยสินะ ฮือ ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ เพราะใช้ชีวิตเป็นราชวงศ์มาตลอด เลยมีมุมมองที่แคบไปบ้าง”
ยุนพึมพำเบา ๆ ก่อนจะโยนปลอกคอลงพื้น แล้วหันมามองฉัน
“เอาล่ะ ถึงการหาคู่ครองจะสำคัญ แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น ฝ่าบาทแอช”
“เรื่องสำคัญกว่าน่ะเหรอ?”
“ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาที่นายหายไป สถานการณ์โลกก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก”
ฉันขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”
“นี่นายไปอยู่โลกอื่นมาครึ่งปีจริง ๆ เหรอคะ? ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้ได้”
ยุนชี้ไปทางทิศเหนือ
“สงครามกลางเมืองระหว่างเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง ลาร์ค และเจ้าชายลำดับที่สอง เฟอร์นานเดซ ที่ปะทุขึ้นรอบเมืองหลวงนิวเทรา...หรือก็คือศึกชิงบัลลังก์นั่นเอง”
“……!”
“การต่อสู้ครั้งนั้นสิ้นสุดลงแล้ว”
ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ขณะที่ฉันหลงทางอยู่ในดันเจี้ยนใต้ทะเลสาบและโลกเบื้องหลัง เวลาครึ่งปีได้ล่วงเลยผ่านไปแล้ว และครึ่งปีนั้นก็ยาวนานพอที่จะยุติสงครามระหว่างสองเจ้าชายได้
ฉันถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ
“ผู้ชนะคือ……?”
ฉันพอจะคาดเดาผลลัพธ์ได้อยู่บ้าง
แล้วผลลัพธ์ก็เป็นดั่งที่เจ้าหญิงยุนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เจ้าชายลำดับที่สอง เฟอร์นานเดซ”
“…….”
“ข่าวการชัยชนะอย่างเด็ดขาดของเฟอร์นานเดซและกองทัพเขาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา กำลังแพร่กระจายไปทั่วทุกทวีปอย่างรวดเร็ว”
ฉันกัดฟันแน่น ยุนพูดต่อพลางยกไหล่ขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าชายลำดับที่หนึ่ง ลาร์ค และกองพลทหารราบจักรวรรดิที่หนึ่งที่เขาบัญชาการ พ่ายแพ้ราบคาบ ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ มีเพียงข่าวลือกระจัดกระจาย ว่าอาจถูกตัดแขนตัดขา หรือถูกประหารชีวิต……”
“…….”
ฉันนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของพี่ชายคนโต เขาตายไปจริง ๆ แล้วหรือ
ยุนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เอาเป็นว่าเจ้าของจักรวรรดิ...หรือเจ้าของโลก ก็ได้ถูกกำหนดแล้ว”
“งั้นเจ้าหญิงยุน ก็ต้องไปเข้าข้างท่านพี่เฟอร์นานเดซแล้วสิครับ?”
ฉันถามจบ ยุนก็หัวเราะอย่างขมขื่น
“คนโง่ ๆ ที่เคยลังเลอยู่ ตอนนี้ต่างก็รีบไปสาบานตนถวายความจงรักภักดีต่อเฟอร์นานเดซ แต่พวกฉันกับคนในราชอาณาจักรจะ…รอสักหน่อย”
“ทำไมเหรอครับ?”
“คนทางเหนือไวต่อสิ่งต่าง ๆ น่ะสิ”
ยุนทำหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย
“……มีข่าวลือที่น่ากลัวแพร่กระจายมาจากเมืองหลวง”
“ข่าวลือที่น่ากลัวน่ะเหรอครับ?”
“เมืองหลวงนิวเทราถูกปิดล้อมมานานแล้ว ไม่มีแม้แต่แมลงมดตัวเดียวที่สามารถเข้าไปได้ทางบก แต่เรื่องราวก็ยังแพร่กระจายออกมานั่นแหละ”
อาณาจักรอาริอันคงจะมีเครือข่ายสายลับอยู่ในนิวเทราด้วยสินะ
ยุนเหล่ซ้ายแลขวา พลางตรวจสอบว่าไม่มีใครได้ยิน ก่อนจะกระซิบกับฉันเบา ๆ
“มีข่าวว่ามีวงเวทขนาดใหญ่ และสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร กำลังถูกสร้างขึ้นในเมืองหลวง”
“……วงเวทเหรอครับ?”
“และถึงแม้จะชนะสงคราม เฟอร์นานเดซก็ยังคงควบคุมพลเมืองในเมืองหลวงอย่างเข้มงวด มีข่าวว่าตอนนี้ห้ามไม่ให้คนออกไปนอกบ้านเลยด้วยซ้ำ”
……
“มีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นแน่… เจ้าชายแอช คนทางเหนือไวต่อเรื่องพวกนี้มาก ฉันรู้สึกได้ถึงลางร้ายร้ายกาจ… มหาศาล…”
ฉันนึกถึงแผนการของเฟอร์นานเดซที่ได้รู้มาจากใต้ดินลึกสุดของดันเจี้ยน
และใบหน้าของจักรพรรดิที่ฉันได้พบเจอในนรกนั้นด้วย
“แม้แต่การต่อสู้กับปีศาจที่แนวรบทางใต้ก็ยังยากลำบากเหลือเกิน…”
ยุนมองฉันอย่างรวดเร็ว
“แต่ฝ่าบาทแอช หากนายเป็นหนึ่งในจักรพรรดิของโลกนี้… ก็ต้องเริ่มเตรียมตัวเสียเถอะ เพราะการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ใจกลางโลกนี้”
ฉันที่ฟังอย่างเงียบ ๆ พยักหน้าช้า ๆ
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ขอบคุณที่ช่วยปกป้องครอสโรดด้วย”
“ถึงวิกฤติโลกจะเกิดขึ้นทางใต้ แต่คนทางเหนือก็ไม่ได้นั่งมองเฉย ๆ หรอกนะ เดี๋ยวจะเสียหน้า ที่มาช่วยก็เพราะเป็นเพียงผลประโยชน์ที่ตรงกันเท่านั้นเอง”
ยุนปัดมือเบา ๆ พลางเลียริมฝีปาก มองไปยังทิศทางที่คูอิลันวิ่งหนีไป
“แล้วก็… ฉันควรเปลี่ยนวิธีการจีบเขาดีไหมเนี่ย… ช่างมันเถอะ ความรักนี่มันยากจริง ๆ ด้วย……”
“…”
“ช่วยแนะนำอะไรหน่อยสิ นายเป็นเจ้าชายแสนเสเพลไม่ใช่เหรอ?”
ยุนถามฉัน ฉันถึงกับเหงื่อตก
ไม่ใช่สักหน่อย คนเจ้าชู้น่ะมันแอชต่างหาก ฉันน่ะเป็นคนขี้อาย เลยให้คำแนะนำดี ๆ ไม่ได้…
‘อ๊ะ’
ฉันคิดอยู่นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยคำแนะนำที่คิดว่าถูกต้องที่สุดออกไป
“ลองแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาดูสิครับ บอกเขาไปตรง ๆ ว่าเธอชอบเขา ไม่ว่าจะด้วยคำพูด การกระทำ หรือแม้แต่ท่าทาง ก็ให้ชัดเจนไปเลย”
“ชัดเจนเหรอคะ?”
“บางครั้งการบอกความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจน ก็ได้ผลดีกว่าที่คิดนะ ฉันว่าอย่างนั้น”
“อืม……”
ยุนที่เฝ้ามองฉันอยู่พลางหัวเราะเบา ๆ
“พอคิดดูแล้ว คำแนะนำเรื่องความรักของฝ่าบาทแอช มันก็ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่เลยนะคะ”
“อ้าว? ทำไมเหรอครับ?”
นี่ฉันตั้งใจพูดไปอย่างจริงจังนะ! มันดูไม่ฉลาดเลยเหรอ?!
“เพราะว่าหน้าตานายมันดีเกินไปน่ะสิคะ ถ้านายกระซิบคำรักด้วยหน้าตาแบบนี้ สิบคนอาจจะยอมแพ้ไปเก้าคนแล้วก็ได้”
“…….”
ฉันลูบหน้าตัวเองเบา ๆ ด้วยความเขินอาย ฉันเองก็ไม่ได้ใช้ใบหน้าหล่อเหลาใบนี้ไปทำอะไรที่เป็นประโยชน์เลยนี่นา
ยุนโบกมือเบา ๆ
“เอาล่ะค่ะ เรื่องปรึกษาหารือเรื่องความรักขอจบแค่นี้ ไปดูแลคนรักของนายเถอะค่ะ”
“หะ คนรัก?”
“นี่นายยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกเหรอคะ นายมี ‘อดีตคู่หมั้น’ ที่ร้องไห้ทุกคืนมานานครึ่งปี รอนายอยู่รู้ไหมคะ?”
“……!”
ฉันถึงบางอ้อ
ฉันเพิ่งรู้ว่ามีที่ ๆ ฉันควรไปก่อนใครอื่น
สำคัญกว่าการไปทักทายเพื่อนร่วมงานเสียอีก
ฉันอ้าปากค้าง พึมพำเบา ๆ
“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”
เวรเอ้ย… เพราะงี้ไงเลยกลายเป็นคนบื้อขนาดนี้ โอ๊ย!
ฉันรีบวิ่งเข้าไปในเมือง พลันได้ยินเสียงหัวเราะลั่นของยุนดังมาจากด้านหลัง
“เขาว่ากันว่าคนที่นายชู้ที่สุด คือคนที่ไม่รู้ตัว นายนั่นแหละ!”
ไม่ใช่! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นสักหน่อย…！
“ขอให้แสดงออกอย่างชัดเจนกับคุณหนูคนนั้นด้วยนะคะ ฝ่าบาท!”
ฉันกัดฟันแน่น วิ่งหนีเสียงเยาะเย้ยของยุนที่เอาคำแนะนำของฉันไปใช้ แล้ววิ่งไป…
ตรงเข้าสู่ใจกลางเมืองครอสโรด
ไปยังสาขาห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์
ไปยังที่ที่เซเรเนดอยู่
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_