◈บทที่ 400. [ เนื้อเรื่องเสริม] ความปรารถนา

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 400. [ เนื้อเรื่องเสริม] ความปรารถนา

ห้าเดือนแล้ว นับจากวันที่ฉันเริ่มเล่นเกม ‘ปกป้องจักรวรรดิ ความยากระดับไอรอนนรกแตก’

เกมที่ 741 ล้มเหลว ฉันสบถคำหยาบระบายความโมโห ก่อนปิดการถ่ายทอดสดแล้วนอนหลับไปอย่างหมดแรง เช้าวันรุ่งขึ้น…

……

ฉันลืมตาขึ้นตอนบ่ายแก่ ๆ ความเหนื่อยล้าหนักอึ้งทับถมร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันกัดฟันลุกขึ้นนั่ง

“เหนื่อยจัง…”

ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา ฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับเกมนี้ แต่ดูเหมือนเกมจะยังไม่จบสิ้น

เกมโอเวอร์ 741 ครั้ง

แม้จะเล่นเกมอย่างต่อเนื่องด้วยความมุ่งมั่น แต่มาถึงจุดนี้ ฉันก็เริ่มท้อแท้

“ถ้างั้นก็เลิกเล่นซะดีไหม?”

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว

พูดตามตรง ฉันก็ทำเต็มที่แล้วนี่นา

คนดูก็บอกให้ฉันพักบ้าง ถ้าเหนื่อยเกินไป

ฉันก็แค่บริจาคเงินจากการโดเนทให้กับมูลนิธิโรคมะเร็งในเด็ก เท่านี้ก็ถือว่าบรรลุจุดประสงค์หลักแล้ว

ที่สำคัญคือความตั้งใจ ใครจะมาว่าอะไรฉันได้

ตั้งแต่แรกก็ไม่มีใครเล่นจบได้เลยนี่นา

หาทางประนีประนอมกันเถอะ

ใช่ ฉันควรจะเลิกเล่นเกมนี้ แล้วไปเล่นเกมอื่น…

อืดดดดดด… อืดดดดดด…

ทันใดนั้น เสียงสั่นสะเทือนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากข้างหัวเตียง

ฉันสะดุ้งเฮือก ลุกนั่งคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ชื่อผู้โทรปรากฏบนหน้าจอ

“……!”

ความรู้สึกแปลก ๆ คล้ายลางร้ายไต่ขึ้นมาตามหลัง ฉันรีบรับสาย

“ฮัลโหล?”

***

“ขอบคุณมากนะคะที่แวะมาเยี่ยมและให้กำลังใจลูกของดิฉันตลอดมา”

ชั้นหนึ่งของโรงพยาบาล ณ คาเฟ่เล็ก ๆ

ฉันวิ่งมาถึงที่นี่ด้วยความร้อนรนหลังจากรับสาย คุณแม่ของเด็กก้มหัวคำนับฉันอย่างนอบน้อม

หลังจากคำทักทาย ความเงียบก็ปกคลุมบรรยากาศเอาไว้

เธอรออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เดือนหน้า…ฉันจะต้องปล่อยมือจากลูกแล้วค่ะ”

“…….”

“ร่างกายของลูกอ่อนแอลงมาก…ความจริงแล้ว โอกาสที่ลูกจะฟื้นจากโคม่าแทบไม่มีเลยค่ะ”

หมอบอกอย่างนั้น

กิจกรรมต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันของเด็กน้อยนั้นอ่อนแอลงจนแทบจะไม่เหลือแล้ว การรอคอยอันแสนทรมานนี้ดูเหมือนจะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจ

“ฉันกับสามีเองก็เหนื่อยมากแล้ว แต่เหนื่อยที่สุด…ก็คงเป็นลูกของฉันนี่ล่ะค่ะ”

เธอยิ้มอย่างฝืน ๆ รอบดวงตาบวมแดงช้ำจากการร้องไห้

“ฉันอยากจะปล่อยให้ลูกหลับไปอย่างสงบค่ะ”

“…….”

“ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ คุณโกด็อก…คุณให้กำลังใจลูกสาวฉันมากขนาดนั้น…แต่…”

ฉันกัดริมฝีปากแน่น กำมือแน่นไว้บนตัก

“……คุณบอกว่าเหลืออีกหนึ่งเดือนใช่ไหมครับ?”

“ค่ะ”

“เดือนสุดท้ายนี้…ผมจะไม่ยอมแพ้ครับ”

“คะ…?”

“ผมจะให้กำลังใจเขาในแบบของผมเองครับ ดังนั้น…”

ฉันกลั้นใจเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ดังนั้น…คุณแม่ก็อย่าเพิ่งยอมแพ้เลยนะครับ”

“…”

“ผมยังเชื่อว่าเขายังคงสู้ต่อไปอยู่…ดังนั้น…”

ถึงรู้ว่าคำพูดของตัวเองฟังดูไร้ความรับผิดชอบแค่ไหน

“อย่ายอมแพ้เลยนะครับ…พวกเราทั้งคู่น่ะ”

ฉันพูดจบ ประโยคนั้นเหมือนเป็นกำลังใจให้ตัวเองมากกว่าเธอเสียอีก

แล้วฉันก็วิ่งออกจากคาเฟ่ราวกับหนีตาย

ทันทีที่กลับถึงบ้าน ฉันเปิดการถ่ายทอดสดทันที ผู้ชมที่รอคอยอยู่แห่กันเข้ามาอย่างคึกคัก

- โกฮา~

- โกด็อกที่หนีไปเมื่อวานมาแล้วเหรอ 555

- ปิดการถ่ายทอดสดแล้ววันนี้มาเร็วจัง

- ขอร้องล่ะไปเล่นเกมอื่นเถอะ ถ้าจะเล่นแบบนี้ ไปเป็นสตรีมเมอร์ผู้ชายเปลือยดีกว่า

- ยอมแพ้เถอะ…ที่นี่ไม่มีเกมอื่นแล้ว…

- จะเล่นปกป้องจักรวรรดิอีกเหรอ?

- บ้าไปแล้ว!!! ปกป้องจักรวรรดิเลิกเถอะ!!!

บรรยากาศในไลฟ์เริ่มซบเซา ผู้ชมหลายคนเริ่มหมดหวังไปด้วย

มีหลายคนที่แนะนำให้ฉันเลิกเล่นเกมนี้แล้วหันไปเล่นเกมอื่น

เพราะความยากและความยาวนานของเกมนี้ ผู้ชมของฉันลดลงเหลือเพียงครึ่งเดียว

แต่ฉันไม่สนใจ

“แค่ครั้งสุดท้าย”

ฉันเปิดเกม ‘ปกป้องจักรวรรดิ’ ขึ้นมา

“นี่คือเกมสุดท้ายจริง ๆ”

- จริง ๆ นะ? จริง ๆ นะ? จริง ๆ นะ? จริง ๆ นะ?

ฉันเลื่อนหน้าต่างแชทไปไว้ด้านข้าง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วจ้องมองเมาส์อย่างเข้มข้น

เกมนี้โหดร้ายเหลือเกิน ความยากไอรอนนี่ช่างเป็นนรกที่ทารุณกว่าที่คิด

แต่ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้…มันเบาบางเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานที่เด็กน้อยคนนั้นต้องเผชิญ ตลอดชีวิตที่ต้องนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล

ฉันรู้ดีว่าการเล่นเกมนี้ของฉัน มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการที่เขาจะลุกขึ้นเดินได้

ทว่า…

ฉันเป็นสตรีมเมอร์ และเขาก็คือผู้ชม นี่คือวิธีที่เราสื่อสารกันมาโดยตลอด

‘ขอให้กำลังใจของฉันไปถึงนายด้วยนะ’

ฉันจ้องมองไปที่ด่านฝึก พลางท่องคำพูดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันไม่ได้อธิษฐานขอปาฏิหาริย์ ขอให้ร่างกายเขาแข็งแรง หายจากโรคภัยไข้เจ็บทั้งหมด

ฉันเพียงหวังว่าเขาจะเอาชนะการต่อสู้ที่ยากลำบาก ซึ่งเขาสู้มาตลอดชีวิตด้วยพลังของตัวเอง ไม่ใช่พลังจากใครอื่น

เพียงแต่…

‘ขอให้เขารู้ว่ามีคนหนึ่งที่ส่งกำลังใจให้เขาอยู่’

เช่นเดียวกับที่กำลังใจของเขา ได้ให้กำลังใจฉันเสมอมา

ซาโลเมลืมตาขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง

เหมือนเธอยังคงฝันถึงบางส่วนของความทรงจำแอช ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

《……ฮา.》

รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนริมฝีปาก ซาโลเมใช้มือทั้งสองข้างกดลงบนดวงตาของตัวเอง

นี่มัน…คำอธิษฐานที่โง่เขลาแค่ไหนกัน

มันเล็กน้อย ไร้ค่า และยังไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน

‘แค่ได้ยินคำให้กำลังใจสักคำ ถึงขนาดอธิษฐานขอเพื่อเด็กน้อยที่ไม่รู้จักกันสักคน…’

เจตนาไร้เหตุผล และเนื้อหาก็แปลกประหลาดเหลือเกิน

‘อะไรนะ? ฝั่งนี้ก็อยากจะให้กำลังใจเหรอ? นี่คือคำอธิษฐานจริง ๆ เหรอ? นี่คือทั้งหมดจริง ๆ เหรอ?’

คำอธิษฐานที่ดีควรจะเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ กว้างขวาง และโลภมาก…ไม่ใช่เหรอ?

อย่างน้อยก็ควรจะขอร่างกายที่แข็งแกร่ง หรือพรที่ป้องกันโรคภัยไข้เจ็บ ขนาดนั้นยังน้อยไปเลย

แค่ให้กำลังใจอย่างเดียว?

อธิษฐานขอเพียงให้เด็กน้อยลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง? แค่ให้กำลังใจแล้วจบ?

‘เพราะคำอธิษฐานที่ไร้ค่าแบบนั้น ถึงกับเอาชีวิตไปเสี่ยงในโลกอื่น…เหรอ?’

ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ

ความเสี่ยงที่เขารับไว้สูงเกินไปเมื่อเทียบกับคำอธิษฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้น ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่คุ้มค่า

“มันโง่เขลาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ฉันคิดว่าฉันควรจะห้ามเขา เพราะมันไม่คุ้มค่ากับแอชอย่างแน่นอน

ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองผ่าน ‘ความลับ’ ที่ฉันรู้ได้จากการตรวจสอบจิตวิญญาณของแอช มันยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคำอธิษฐานนั้น

- คำอธิษฐานของนายน่ะ มันใช่ ‘คำอธิษฐาน’ ของนายจริง ๆ เหรอ?

ฉันจึงพยายามกระตุ้นแอช

เพื่อให้เขาถามตัวเองว่าเขาเป็นใคร และสิ่งที่เขาปรารถนาจริง ๆ คืออะไร

เพื่อให้เขาละทิ้งคำอธิษฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้น และค้นหาสิ่งอื่น

เพื่อให้เขาสามารถแสวงหาเป้าหมายเพื่อตัวเองได้มากขึ้น

《……》

แต่ทำไมกันนะ

ขณะที่ฉันดื่มด่ำกับความทรงจำของเขา และสัมผัสถึงความรู้สึกของเขา ฉันรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมา

ความจริงใจที่เรียบง่ายนั้น

ความรู้สึกที่หาคำอธิบายไม่ได้ด้วยเหตุผล การคำนวณ และตรรกะใด ๆ

รสชาติของหัวใจที่ฉันไม่เคยมีมาก่อน มันทำให้ฉันเจ็บปวด

《ทำไม……》

ปีศาจแห่งความฝันมีอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงง่าย พวกเขาจึงไม่เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์

พวกเขาสัมผัสอารมณ์มนุษย์ผ่านความฝันของผู้อื่น เดาได้เพียงรูปลักษณ์ภายนอกของความสุข ความเศร้า ความโกรธ และความหวาดกลัว

ความกระหายอารมณ์นั้นรุนแรงเหลือเกิน พวกเขาดูดซับความฝันและพลังชีวิตของผู้คนเพื่อแสวงหาอารมณ์นั้น ทว่า พวกเขารู้เพียงเปลือกนอกเท่านั้น ไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้ได้ นั่นคือปีศาจแห่งความฝัน

《ทำไมถึงเจ็บปวดนัก》

ซาโลเมกำหน้าอกแน่น

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกเจ็บปวดถึงภายใน

ถึงแม้ใช้ชีวิตมาหลายร้อยปี แสร้งทำเป็นเข้าใจและเลียนแบบอารมณ์มนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ภายในของราชินีซัคคิวบัสกลับว่างเปล่า

ความว่างเปล่านั้นราวกับถูกแทงทะลุ

ทำไม?

《……》

ซาโลเมกัดริมฝีปากแน่น ยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองแรง ๆ

แปะ! แปะ!

เสียงฝนกระหน่ำพื้นดังสนั่น ซาโลเมเงยหน้ามองออกไปนอกซากปรักหักพัง

ฝนสีดำถาโถมลงมาอย่างหนักหน่วง

ถึงเวลาที่อุทกภัยจะมาเยือนแล้วสินะ

***

“อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง เราก็ออกเดินทางได้แล้ว!”

ปีศาจดาบและปีศาจหอกลากเรือเล็ก ๆ มาวางไว้หน้าท่อระบายน้ำ แล้วพยักหน้าให้กัน

ขณะนี้ น้ำฝนสีดำไหลรวมกันเป็นลำคลองอยู่หน้าท่อระบายน้ำ หากฝนยังคงตกหนักอย่างนี้ อีกไม่นานน้ำก็จะท่วมท้น เพียงพอที่จะทำให้เรือลอยได้

“ทางนี้ไม่ง่ายหรอกนะ เตรียมตัวให้พร้อม! มีทั้งสัตว์ประหลาด กลิ่นเหม็นอับ และที่สำคัญที่สุดคือ การต่อสู้กับความมืดมิด!”

ฉันพยักหน้ารับคำ

ฉันเตรียมตัวมาแล้ว แม้จะต้องไปทางบกก็ตาม มีทั้งสัตว์ประหลาด กลิ่นเหม็น และการต่อสู้กับความมืดมิดอยู่แล้ว แต่ถ้าเหนื่อยเหมือนกัน ทางนี้จะเร็วกว่า

ฉันมองไปรอบ ๆ สมาชิกปาร์ตี้ชั่วคราวคนอื่น ๆ ค่อย ๆ ปรากฏตัวออกมาทีละคน

เมสันดูท่าทางไม่ค่อยสบายใจ จึงเซไปนั่งลงที่ซากปรักหักพังด้านล่าง ซาโลเมก็ปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ข้าง ๆ เขาเช่นกัน

《……》

ซาโลเมจ้องมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหันหน้าหนีไป

ตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ อะไรกัน? เมื่อครู่ยังจะมาเกาะฉันอยู่เลย ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?

“จะไปกันแล้วเหรอ?”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ฉันหันกลับไป เป็นเด็กน้อย…พี่ชายคนนั้น คนที่ฉันแบ่งผลไม้กินด้วยแล้วคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้

ดวงตาที่พร่ามัวมองฉันอยู่ใต้ผมยุ่งเหยิง ฉันยิ้มให้เขา

“อื้อ ฉันจะกลับมาอีกนะ เอาผลไม้มาเยอะ ๆ ด้วยล่ะ”

แล้วพี่ชายคนนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ย

“แขกที่ตกลงมาที่หมู่บ้านนี้ ต่างก็พูดแบบนั้นทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีใครกลับมาอีกเลย”

“…….”

“จะกลับมาทำไม ในหมู่บ้านที่น่าเกลียดชังแบบนี้ จะมีความทรงจำดี ๆ อะไรกัน อย่าทำเลย”

พี่ชายโบกมือลาพลางหันหลังกลับไปยังหมู่บ้าน

“ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ ในโลกที่แดดส่อง”

“…….”

“ผลไม้หวานอร่อยมากเลย ลาก่อนนะ”

ร่างของพี่ชายค่อย ๆ หายไปในสายฝนที่โปรยปรายลงมา

ใจฉันรู้สึกว้าวุ่น ฉันถอนหายใจยาวเหยียด เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยสายฝน

ถ้าฝนตกหนักกว่านี้อีกหน่อย เราคงออกเดินทางได้แล้ว

ในไม่ช้า ฉันก็จะได้กลับไปที่ครอสโรดสักที……

“……?”

และแล้ว…

สิ่งมีรูปร่างประหลาดก็ไหลลงมาตามหน้าผา ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

เหมือนหมอกเคลื่อนตัว หรือฝูงแมลงขนาดใหญ่

“นั่นอะไรกันน่ะ”

เกือบจะพร้อมกับที่ฉันพึมพำออกมา

ตุบ! ตุบ ๆ ๆ ๆ ๆ !

ทันใดนั้น ‘มัน’ ก็ตกลงมาเหมือนฝนที่เทลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง และความชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว ฉันรู้สึกคลื่นไส้ จึงถอยหลังหนีอย่างช้า ๆ

นี่มัน…อย่าบอกนะว่า…?!

《แอ…ช…》

เสียงหนึ่งดังก้องกังวาล

เหมือนเสียงนกกาหลายพันตัวกระพือปีก หรือเสียงแมลงนับหมื่นตัวกัดกินสิ่งต่าง ๆ

《ฉันจะ…ทำให้แกเน่าเปื่อย…》

จากรูปร่างที่ไม่ชัดเจน มันเปล่งความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน

《ทั้งหมดเลย…!! โลกนี้…พร้อมกับแก!!》

จ้าวแห่งโรคระบาด

มหันตภัยเดียวดาย (Black Plague One)

ผู้สร้างบาดแผล ความเจ็บปวดที่มีรูปร่าง น้ำหนองที่ร่ำไห้

ผู้บัญชาการกองพลแห่งฝันร้ายลำดับที่ 4 เรเวน คำรามเสียงแหลมปนเจ็บปวดราวกับวิญญาณกำลังแตกสลาย

《ฉันจะเผาและละลายแกให้สิ้นซาก!!》

ปฐพีสั่นสะเทือน ทันใดนั้นเอง พายุโรคระบาดก็ถาโถมลงมาเหนือหัวฉัน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_