◈บทที่ 372. [ด่านที่ 15] การประชุม (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 372. [ด่านที่ 15] การประชุม (2)

สามวันผ่านไป พวกเราไล่ล่าสังหารก็อบลินที่บุกโจมตีเข้ามาอย่างไม่ขาดสายจากทุกทิศทุกทาง

แม้แต่ทีมธนูที่ได้พักไปหนึ่งวัน เราก็ยังดึงมาใช้งาน ฉันโจมตีจุดอ่อนของพวกมันตามแผนที่วางไว้

ที่จริงแล้ว การโจมตีบางส่วนก็ได้ผลดีทีเดียว ตลอดเส้นทางอันยาวไกลจากทะเลสาบแห่งความตายมายังครอสโรดนั้น ศพก็อบลินนับไม่ถ้วนกองอยู่เต็มพื้นที่

แต่…นั่นไม่ใช่กำลังหลักของฝ่ายตรงข้าม

กองทัพก็อบลินราวกับรู้ว่าฉันจะโจมตีที่ไหนเสมอ พวกมันจึงวางแผนล่อเราไว้ล่วงหน้าอย่างเหนียวแน่น

กองกำลังกองโจรของเราลดจำนวนก็อบลินลงเรื่อย ๆ ทว่าไม่ใช่การโจมตีที่สร้างความเสียหายร้ายแรง

เหมือนเครื่องบินที่ปล่อยเปลวไฟออกมาขณะบินฉวัดเฉวียน

มันเปรียบเสมือนเครื่องบินลำใหญ่ที่ปล่อยขีปนาวุธลวงความร้อน เพื่อหลบเลี่ยงขีปนาวุธนำวิถีความร้อนที่ยิงมาจากพวกเรา แม้ว่าเราจะพยายามยิงให้ตกอยู่ในวงล้อมของเปลวไฟเพียงใด มันก็ยังคงทะยานบินต่อไปได้โดยได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างการต่อสู้ พวกมันยังคงทำลายประตูมิติของเราทุกครั้ง

มันตามรอยจุดที่พวกเราปรากฏตัว แล้วส่งกองทหารม้าบุกค้นหาและทำลายประตูมิติ ทำให้พวกเราต้องล่าถอยไปยังประตูมิติอื่นที่อยู่ไกลออกไปและกลับมายังครอสโรดอีกครั้ง

เท่านั้นยังไม่พอ พวกมันยังส่งกองทหารม้าตามมาไล่ล่าและทำลายประตูมิติที่เราซ่อนไว้ก่อนหน้านั้นอีกด้วย

การทำลายประตูมิติซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้การโจมตีและการถอยทัพของเราช้าลงไปอีก ขณะที่พวกมันยังคงก้าวหน้าอย่างไม่ลดละ

……

วันสุดท้ายของการรบแบบกองโจร

ฉันยืนอยู่บนกองศพก็อบลิน กองกำลังล่อของเรา และฉันต้องยอมรับ... ฉันยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ราชาก็อบลิน ศัตรูผู้เคยเผาผลาญโลกไปถึงหนึ่งในสาม มันเหนือกว่าฉันในฐานะผู้บัญชาการอย่างเทียบไม่ติด

ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่เคยเล่นเกม ต่อสู้ตามกฎที่เกมกำหนด และต้องลองเล่นหลายร้อยครั้งกว่าจะจบเกมได้... มันต่างกันราวฟ้ากับดิน

ในสนามรบจริง ๆ ผู้ที่ทำลายอาณาจักรมากมาย สร้างอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ให้กับเผ่าพันธุ์ของตน และได้รับการยกย่องเป็นเทพเจ้าแห่งราชันย์

ความสามารถทางยุทธวิธีระหว่างฉันกับคาลิ-อเล็กซานเดอร์นั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน

ราวกับมันรู้ทุกการเคลื่อนไหวของฉัน... มันหลอกฉันได้อย่างแนบเนียน และประสบความสำเร็จในการบรรลุเป้าหมายคือ ‘การบุก’

……แต่…

ฉันกัดฟันแน่น แรงบีบเค้นกัดกินริมฝีปากจนแทบเป็นแผล

แต่ยังไม่จบ

ไม่ใช่แค่ยังไม่จบ มันแทบจะยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ

สนามรบแห่งนี้ยังคงอยู่ภายใต้กฎของเกม

และในเกมนี้ ถึงแม้ศัตรูจะเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม ฉันก็ยังมีโอกาสชนะ

“กลับกันเถอะ”

ฉันหันไปบอกเหล่าผู้กล้าที่ยืนอยู่รายล้อม

พวกเขาดูอ่อนล้าจากการเดินทางหลายวันที่ผ่านมา ทว่าแววตาของทุกคนยังคงแข็งกร้าวดุดัน

ฉันกัดฟันแน่นก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตูเมือง

“เรายังมีวิธีจัดการมันได้”

***

วันรุ่งขึ้น

บนกำแพงเมืองครอสโรด

เหล่าผู้กล้าและทหารทุกนายในแนวหน้าพร้อมรับมือกับศึกครั้งนี้ พวกเขายืนเรียงแถวเป็นระเบียบอยู่ปลายกำแพง

ตรงหน้าเรา กองทัพปีศาจสีเขียวที่เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ก็เรียงแถวอยู่เช่นกัน

ตุ้บ- ตุ้บ- ตุ้บ-

ก็อบลินสองหมื่นห้าพันตัว

ถึงแม้เราจะลดจำนวนก็อบลินลงได้หลายพันตัวด้วยการโจมตีแบบกองโจรมาสามวันแล้วก็ตาม แต่กระนั้น คลื่นมหาศาลของปีศาจสีเขียวก็ยังคงถาโถมเข้ามาไม่หยุด

“…….”

ฉันมองกองทัพปีศาจมหาศาลที่ปกคลุมขอบฟ้า สายตาค่อย ๆ เคลื่อนไปยังด้านข้าง

บนกำแพงเมืองที่ได้รับการเสริมกำลังอย่างแข็งแรง มีปืนใหญ่ บัลลิสตา เครื่องจักรโบราณ และเหล่าทหารกล้าที่ไม่ยอมแพ้ต่อเหล่าสัตว์ประหลาด

สองพันห้าร้อยคน

ความแตกต่างของกำลังทหารนั้นมากถึงสิบเท่า

สุดท้ายแล้ว จนถึงวันที่ศึกเริ่มต้นขึ้น ก็ไม่มีกองทัพสนับสนุนจากเมืองหรือประเทศอื่นใดมาช่วยเหลือเลย

“ใจร้ายเหลือเกิน……”

แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ

ตั้งแต่แรกฉันก็ไม่ได้หวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือ ไม่ได้คิดว่าจำเป็นต้องมีใครมาช่วยเหลือฉันด้วยซ้ำ

ถ้าคิดถึงเรื่องกองทัพสนับสนุน ฉันคงไม่เลือกเส้นทางนี้ตั้งแต่แรก ฉันคงไปขอความช่วยเหลือจากราชวงศ์แล้ว

ตั้งแต่ฉันเลือกเดินบนเส้นทางนี้ สงครามนี้จึงเป็นของครอสโรดเพียงฝ่ายเดียว

เพราะมันคือเส้นทางที่ฉันเลือกเอง เส้นทางที่ยอมรับความเสียเปรียบทุกอย่าง

‘เพื่อช่วยชีวิตผู้คน เพื่อไม่ให้ตกเป็นเครื่องมือของประเทศใดประเทศหนึ่ง เพื่อช่วยชีวิตผู้คนจริง ๆ ….’

แต่…อย่างไรก็ตาม

ถ้าเส้นทางที่ฉันเลือกเองเพื่อช่วยชีวิตผู้คน กลับทำให้ขาดกองทัพสนับสนุน แนวรบพังทลาย จนช่วยชีวิตใครไม่ได้…

แล้วทั้งหมดนี้จะมีความหมายอะไรอีก?

ถ้าล้มเหลวเพราะหลงใหลในอุดมการณ์ที่สวยหรู…ไม่ว่าจะพูดจาดีงามแค่ไหน มันก็คือความล้มเหลวอยู่ดี

“ฝ่าบาท”

“อืม ขอบคุณ”

จูเนียร์เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำที่เธอยื่นให้ฉัน

มันคือเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพที่เธอทำเอง ฉันรับแก้วน้ำมาด้วยความขอบคุณ

“จูจูจูส ที่จูเนียร์ทำ…ฉันจะดื่มให้หมดเลยนะ”

“ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะยังคงอารมณ์ดีอยู่นะคะ…?”

จูเนียร์ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉัน ดื่มเครื่องดื่มชนิดเดียวกันไปด้วย

วันนี้เป็นแก้วที่สามแล้ว มันผสมน้ำยาเวทมนตร์กับสมุนไพรอีกสารพัด ช่วยฟื้นฟูพลังเวทย์ได้อย่างเหลือเชื่อ

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกถึงพลังเวทย์ที่กลับคืนมาอย่างช้า ๆ

“ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ดูเหมือนจะเหนื่อยนะคะ”

“ยังไหวอยู่……”

ฉันส่งแก้วคืนให้ แล้วใช้มือทั้งสองข้างประคบเบา ๆ บนใบหน้าที่ยังคงอ่อนล้า

ขณะนั้นเอง สายตาฉันเหลือบไปเห็นก็อบลินตัวหนึ่ง สวมหมวกเหล็กและเกราะคุ้นตา กำลังขี่แพะภูเขาโผล่พรวดออกมาจากกองทัพก็อบลิน

นั่นคือ คาลิ-อเล็กซานเดอร์ ราชาก็อบลิน

“รออยู่แล้ว……”

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ส่งสัญญาณให้จูเนียร์ จูเนียร์ใช้เวทย์ลมช่วยขยายเสียงของฉันให้ไปได้ไกล

ฉันตะโกนเสียงดังลั่น

“คาลิ-อเล็กซานเดอร์!”

ดูเหมือนราชาก็อบลินจะได้ยินเสียง มันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองมาที่ฉัน ฉันตะโกนเสียงเข้มใส่หน้ามัน

“ฉันขอประชุมผู้บัญชาการ!”

《…….》

[การประชุมผู้บัญชาการ]

ก่อนหน้านี้ฉันเคยพูดคุยกับมันในดันเจี้ยน

เป็นกลไกพิเศษเฉพาะด่านบอส ผู้บัญชาการทั้งสองจะไม่สามารถใช้ตัวละครได้เป็นเวลา 10 เทิร์น อัตราความสำเร็จ 100%

เมื่อกลไกนี้ทำงาน ฉันกับมันจะต้องพูดคุยกันเป็นเวลา 30 นาที

พับ!

ฉันดึงชายโค้ทแล้วก้าวลงจากกำแพง สายตาของฉันปะทะกับเหล่าผู้กล้าและทหารที่เฝ้ารออยู่

“ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ให้ทุกคนปฏิบัติตามแผนที่ได้สั่งการไว้”

ฉันได้อธิบายแผนการอย่างละเอียดให้ทุกคนฟังมาแล้วในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ควบคุมเอง แต่ฉันเชื่อมั่นว่าพวกเขาจะสามารถต่อสู้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี

“ขอให้โชคดีทุกคน”

ฉันพูดสั้น ๆ ด้วยความมั่นใจ แล้วเดินไปยืนรออยู่หน้าประตู

กึกกึง—

ฉันกระโดดขึ้นหลังม้า แล่นฝ่าประตูที่เปิดออกเล็กน้อย ขณะเดียวกัน คาลิ-อเล็กซานเดอร์ก็ควบแพะภูเขาของมันเข้ามาหาฉัน

สถานที่ประชุมตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างค่ายก็อบลินกับทางแยก โต๊ะสีเทา เก้าอี้สีเทา และธงสีขาวที่โบกสะบัดอยู่เบื้องหลัง

เราลงจากพาหนะ โค้งคำนับกันอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้

《ขอบคุณที่เรียกประชุมนะ แอช》

คาลิ-อเล็กซานเดอร์เอ่ยขึ้นก่อน ฉันเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ขอบคุณ?”

《จริง ๆ แล้ว นายเป็นผู้บัญชาการคนแรกเลยนะ ที่ยอมนั่งคุยกับฉัน》

คาลิ-อเล็กซานเดอร์ตอบพลางหน้าแดงระเรื่อ

《ตอนสู้กับออร์ค ไม่มีโอกาสได้คุยกันหรอก ส่วนตอนทำสงครามกับมนุษย์…พวกเขาไม่ยอมคุยกับก็อบลินอย่างพวกเราอยู่แล้ว》

……

“ในบรรดาพวกศัตรูของฉัน นายเป็นคนแรกที่ยอมรับฉันเป็นปัจเจกบุคคล เป็นคนที่คุยด้วยได้ ฉันจะไม่ขอบคุณได้ยังไงล่ะ”

ราชาก็อบลินวางมือขวาลงบนโต๊ะ

“แล้วเหตุผลที่ขอประชุมคืออะไร? หรือว่าแค่ซื้อเวลา?”

“ซื้อเวลา...ก็ไม่ผิดหรอก”

10 เทิร์น

30 นาที

หลังจากนี้สงครามก็จะเริ่มต้น นี่คือช่วงเวลาสงบสุขสุดท้ายของครอสโรด

ฉะนั้น ลองคุยกันให้เต็มที่ 30 นาทีดูสิ

“ก่อนอื่น ฉันขอสารภาพ”

《อะไร?》

“ในฐานะผู้บัญชาการ คาลิ-อเล็กซานเดอร์ แกเก่งกว่าฉัน”

ฉันพูดออกไปตรง ๆ

“ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันได้โจมตีทัพของแก และฉันรู้สึกว่าแกรู้ว่าฉันจะเคลื่อนไหวได้”

《ถึงอย่างนั้น ทัพของเราก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของนายเหมือนกันนะ》

“ก็แค่ความเสียหายที่รับได้ สุดท้ายแล้ว กองกำลังที่ใช้ในการบุกเมืองก็ยังอยู่ครบถ้วน และยังมาถึงที่นี่ได้”

คาลิ-อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น

“ในสงครามครั้งนี้ แกคงคิดแผนการทำลายกำแพงเมืองของฉันไว้หมดแล้วสินะ……”

《ฮ่า ๆ ไม่น่าจะมาขอให้ฉันบอกแผนการหรอกนะ แอช?》

“ถ้าฉันขอ แกจะบอกไหม?”

《เรื่องรายละเอียดแผนการ ฉันก็คงบอกไม่ได้หรอก แต่ว่า……》

คาลิ-อเล็กซานเดอร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองฉัน

“ฉันว่าฉันคงเล่าเรื่องแนวคิดพื้นฐานของฉันในฐานะผู้บัญชาการให้นายฟังได้นะ ถึงจะพูดเองก็ยังรู้สึกเขิน ๆ อยู่บ้าง แต่ในฐานะผู้บัญชาการรุ่นพี่ที่ผ่านสงครามมาหลายร้อยปีกว่านาย”

“ฉันฟังอยู่”

ฉันพยักหน้า คาลิ-อเล็กซานเดอร์ก็พยักหน้ารับ

“ก่อนอื่น ฉันอยากจะชี้แจงให้เข้าใจก่อนว่า ยุทธวิธีของฉันใช้ได้ผลเฉพาะกับก็อบลินเท่านั้น คือพวกเขาไม่ลังเลที่จะสละชีวิตทหาร แม้ว่าอัตราการแลกเปลี่ยนจะแย่แค่ไหน ฉันก็จะบรรลุเป้าหมายให้ได้”

“นั่นเป็นวิธีคิดของก็อบลินจริง ๆ ด้วย”

“ส่วนนาย แอช นายกลับตรงข้ามกับฉันเลยนะ”

ดวงตาของราชาก็อบลินภายใต้หน้ากากเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด

“นายหวงแหนชีวิตของทหารทุกคน ยกเว้นการเสียสละที่จำเป็นจริง ๆ นายจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังแม้แต่คนเดียว”

“…….”

“แม้แต่ในแนวหน้า นายก็พยายามอย่างมากที่จะลดความสูญเสีย ถอยทัพก่อนเวลา และยังส่งกองกำลังกู้ภัยไปช่วยเหลือทหารที่พลัดหลงอีกด้วย”

“นั่นมันผิดตรงไหนเหรอ?”

“ฉันไม่ได้กำลังตัดสิน นาย ฉันกำลังพูดถึงประสิทธิภาพ”

“คุณค่าหรือประสิทธิภาพ”

“ผู้คนหรือการโจมตี……”

“แน่นอนว่า ทรัพยากรและเวลาที่ใช้ในการสร้างทหารมนุษย์คนหนึ่งนั้น แตกต่างจากก็อบลินอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้จะพูดเองก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่ชีวิตของมนุษย์นั้น ‘มีค่า’ กว่าก็อบลินนัก”

“…….”

“แต่ถึงอย่างนั้น นายก็ยังลังเลที่จะเสียสละชีวิตทหารมากเกินไป…นายใจดีเกินไปสำหรับผู้บัญชาการนะ แอช”

“การมองชีวิตของเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นเพียงกระสุนปืนนัดเดียว นั่นคือวิธีคิดของก็อบลิน”

“จักรพรรดิที่แท้จริงนั้น สามารถนั่งอย่างสงบเยือกเย็นอยู่บนกองโลหิต น้ำตา และศพของผู้ใต้บังคับบัญชาได้”

“นั่นยังเป็นทัศนคติของผู้ปกครองด้วย”

“นายเล่นหมากรุก โดยไม่ยอมเสียชิ้นหมากซักตัว แล้วหวังจะชนะอย่างนั้นเหรอ?”

“ถ้าไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยน ก็ไม่จำเป็นต้องทิ้งไปใช่ไหม?”

“ใช่ แต่บางครั้งก็ต้องกล้าที่จะทิ้งกระดานหมากรุกทั้งกระดานลงไปในปากของศัตรู และจากที่ฉันเห็น ดูเหมือนว่านายจะไม่มีความกล้าที่จะทำแบบนั้น”

“…….”

“ผู้บัญชาการควรจะร้องไห้ต่อหน้าสุสาน แต่ต้องสามารถประเมินการสูญเสียและความเสียหายของกองทัพได้อย่างเย็นชาเมื่อพิจารณาสถานการณ์ แต่นายดูเหมือนจะเสียใจอยู่กลางสนามรบ”

คาลิ-อเล็กซานเดอร์ส่ายหัว

“แบบนั้นต่อสู้ไปนาน ๆ ไม่ได้หรอก แอช”

“…….”

“ต้องกลายเป็นคนเหล็กไปถึงแก่นในจิตใจ ถ้าอยากชนะจริง ๆ นายต้องทำสงครามจริง ๆ”

“สงครามจริง ๆ ? ทำยังไงล่ะ?”

“ก้าวข้ามเส้นนั้นไป”

ราชาก็อบลินเอนกายพิงโต๊ะ กระซิบเสียงเบาแผ่ว

“กล้าที่จะทิ้งชีวิตของผู้ใต้บังคับบัญชา นั่งบนบัลลังก์ที่สร้างจากซากศพโดยไม่รู้สึกผิด…กลายเป็นปีศาจซะ”

“…”

“สงครามที่แท้จริงจะเริ่มต้นจากตรงนั้น เส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดิที่แท้จริง จะเริ่มต้นจากตรงนั้น”

ผู้บัญชาการรุ่นพี่และราชาปีศาจที่ถือกำเนิดจากตำนานโบราณกล่าวเช่นนั้น

ถ้าอยากเป็นราชา ต้องเป็นปีศาจเสียก่อน

ต้องเป็นคนที่สามารถทิ้งชีวิตของผู้คนได้โดยไม่ลังเล

“ถ้านายยังคงเป็นมนุษย์อยู่…นายจะไม่ชนะอย่างแน่นอน”

“…”

“นายอยากปกป้องผู้คนมากขึ้นใช่ไหม? อยากปกป้องชีวิตของผู้คนทั่วโลก บนแนวหน้าที่นี่ใช่ไหม?”

นี่คือความจริงเหรอเปล่านะ?

“เพื่อเป้าหมายอันสูงส่งนั้น บางคนก็ต้องตาย แล้วใครจะเป็นคนเลือกที่จะตาย? ใครจะเป็นคนสั่งให้ตาย? ใครจะเป็นคนแบกรับความรับผิดชอบนั้น?”

นี่คือคำตอบสุดท้ายที่ฉันจะพบ เมื่อก้าวไปถึงจุดหมายปลายทางที่ฉันชูธงขึ้นสูง

“เพื่อปกป้องโลก”

ราชาก็อบลินค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้มาที่ฉัน

“บางคนก็ย่อมต้องสวมหน้ากากปีศาจไม่ใช่เหรอ?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_