◈บทที่ 364. [ด่านที่ 15] ฐานปฏิบัติการแนวหน้า (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 364. [ด่านที่ 15] ฐานปฏิบัติการแนวหน้า (2)

ทีมของจูเนียร์มีนักเวทห้าคน

จูเนียร์ นักเวทระดับ SSR และนักเวทระดับ R อีกสองคน รวมถึงนักเวทระดับ N อีกสองคน

ความแตกต่างระหว่างจูเนียร์ที่เตรียมพร้อมและตื่นตัว กับสมาชิกคนอื่น ๆ ที่เพิ่งเรียนรู้ทักษะพื้นฐานนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ทว่าไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็คือนักเวท

และเมื่อนักเวทห้าคนมารวมพลังกัน พวกเขาก็สามารถสร้างพลังที่น่าทึ่งได้อย่างแท้จริง

ก่อนอื่น นักเวทสี่คน ยกเว้นจูเนียร์ ได้ปลดปล่อยเวทมนตร์ธาตุของตนเองออกมา

“อุ๊-”

“ว๊า-”

“อ้าาาาาา!”

พร้อมกับเสียงตะโกนแผ่วเบาของเหล่านักเวทหนุ่มสาว เวทมนตร์ที่พวกเขากระหน่ำปล่อยออกมา พุ่งทะยานไปยังทุ่งทางตอนใต้แบบไร้ทิศทาง

เปลวเพลิงและลมพายุ กระแสน้ำเชี่ยวกรากและก้อนหิน ถาโถมลงมาอย่างรวดเร็ว

ปัง! ปู้ม!

ต่อหน้าพลังเวทมนตร์ โล่ของก็อบลินทหารไร้ประโยชน์ ก็อบลินล้มตายเป็นสิบ ๆ ตัว ทุกที่ที่เวทมนตร์ตกกระทบ

แต่เพียงชั่วครู่ เหล่านักเวทน้อยก็ต้องถอยหลังไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นขีดจำกัดของพวกเขาเนื่องจากเลเวลที่ต่ำ

แล้วจูเนียร์ก็ก้าวออกมา

“ฮือ……”

หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ จูเนียร์ก็ชูไม้เท้าของตัวเองขึ้น

จูเนียร์คือผู้บัญชาธาตุ

เธอเป็นนักเวทผู้ควบคุมธาตุเวทมนตร์ได้ทุกธาตุ

โดยเฉพาะธาตุน้ำ ลม และไฟ เธอเชี่ยวชาญเป็นพิเศษ แต่ก็ใช่ว่าจะใช้ธาตุอื่นไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อนักเวทผู้อื่นเตรียมพื้นที่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว!

“ฮึบ-!”

ดวงตาของจูเนียร์เบิกกว้าง พร้อมกับเจตจำนงอันแรงกล้า อนุภาคเวทมนตร์ที่กระจายอยู่ทั่วทุ่งนาจึงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างน่าประหลาด

จากไฟ ลม น้ำ ดิน และแล้ว-

ครืน… ครืนนนนน……

ฉ่าาาา-!

เปรี้ยง!

นั่นคือสายฟ้า พลังธาตุที่จูเนียร์ได้รับสืบทอดมาจากจูปิเตอร์!

ธาตุเวทมนตร์ทั้งห้า ผสานและเสริมพลังกันอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะ…

ปังงงงง-!

เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงสะเทือนไปทั่ว

ทุ่งนาเบื้องหน้าฐานปฏิบัติการแนวหน้ากลายเป็นซากปรักหักพัง ก็อบลินหลายร้อยตัวที่อยู่ใกล้เคียงกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

ยิ่งกว่านั้น เปลวเพลิง ความร้อน และกระแสลมร้อนจากแรงระเบิดยังคงคุกรุ่น ทำให้บริเวณนั้นเข้าถึงได้ยากยิ่ง

นี่แหละคือ นักเวท

เครื่องบินทิ้งระเบิดที่สามารถเดินได้ ขีปนาวุธยุทธวิธีที่มีชีวิต!

หากเป็นกองทัพปีศาจทั่วไป การโจมตีประสานงานครั้งเดียวเช่นนี้ก็อาจจะทำให้พวกมันราบเป็นหน้ากลองได้แล้ว เพราะมีปีศาจหลายร้อยตัวถูกเผาไหม้ไปต่อหน้าต่อตา

แต่-

คิก……

คิริก! คิก!

พวกมันคือก็อบลิน

พวกมันคือปีศาจที่ใช้ชีวิตเป็นอาวุธ อาศัยจำนวนเป็นหลัก

ยิ่งกว่านั้น พวกมันยังขยายแนวรบกว้างใหญ่ เพื่อรับมือกับการโจมตีของเรา

การโจมตีครั้งนี้...ไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งพวกมันลงได้…！

กองทัพก็อบลินที่กระจายอยู่ทางซ้ายขวาของทุ่งนา ซึ่งยังคงสั่นสะท้านจากความร้อนของเวทมนตร์ ยังคงวิ่งกรูเข้ามาอย่างไม่ลดละ

จูเนียร์ที่ปล่อยเวทมนตร์หนักไปแล้ว เริ่มสะสมพลังเวทมนตร์อีกครั้ง ขณะนั้นฉันก็เรียกขีปนาวุธลำต่อไปของตัวเอง

“ดาเมียน ถึงตานายแล้ว!”

“ครับ!”

ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง ดาเมียนวางปืนใหญ่เวทมนตร์ที่ใช้ไปแล้วลง แล้วหยิบ[ราชินีทมิฬ]ขึ้นมา

ดาเมียนมีทักษะโจมตีวงกว้างอยู่สองอย่าง

ทักษะสูงสุด [การดวล] และโหมดปืนเลเซอร์ของปืนใหญ่เวทมนตร์ [ราชินีทมิฬ]

ครั้งนี้ฉันตัดสินใจที่จะไม่ใช้[การดวล] ไม่ใช่เพราะเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ แต่เพราะศัตรูมีจำนวนมากเกินไป

ทักษะสูงสุด[การดวล]ของดาเมียนจะยิงกระสุนเวทมนตร์โจมตีและกระสุนเวทมนตร์รักษาไปยังศัตรูและพวกเราทุกคนที่อยู่ในสายตา

แต่เนื่องจากพลังเวทมนตร์ของดาเมียนมีจำกัด ยิ่งจำนวนศัตรูที่ตรวจจับได้มากเท่าไหร่ กระสุนก็จะยิ่งแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พลังทำลายล้างก็จะยิ่งลดลง

จำนวนกองทัพก็อบลินนั้นมากกว่าสามหมื่นตัว… ถ้าใช้ [การดวล] พลังเวทมนตร์ของดาเมียนจะแตกออกเป็นสามหมื่นนัด…มันไร้ประโยชน์สิ้นดี

จะยิ่งทำให้พลังเวทมนตร์สูญเปล่า และทำให้เขาหมดสภาพรบไปเลย

ฉะนั้น… เลือกใช้ตัวเลือกที่สอง… [ราชินีทมิฬ]!

ดาเมียนสวมถุงมือกันความร้อนที่เตรียมไว้ แล้วหยิบปืนใหญ่เวทมนตร์สีขาวขึ้นมาถือ

“โหมดเพชฌฆาตฝันร้าย… เริ่มทำงาน”

คลิก… คลิก!

ลำกล้องปืนค่อย ๆ เปลี่ยนรูปทรงไปเอง สุดท้ายก็แผ่ขยายออกเป็นรางปืนคู่ยาวเหยียด

“พลังสูงสุด!”

ฟิ้ว… ฟิ้วววว……!

กระสุนเวทมนตร์เจ็ดนัดรวมตัวกันเป็นลูกเดียว… ใหญ่โตมโหฬาร สั่นสะเทือนไปทั้งลำกล้อง ประกายไฟวาบวับระหว่างรางปืนคู่

กระแสไฟฟ้าเวทมนตร์พุ่งพล่าน การเตรียมการยิงเสร็จสิ้น ดาเมียนเหลือบมองมาที่ฉัน ฉันพยักหน้ารับ

“ยิงเลย!”

“ครับ!”

ดาเมียนกดไกปืนลง

ตูมมมมม-!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนเวทมนตร์พุ่งทะยานออกไป

กระสุนมหึมาที่พุ่งทะลวงลำกล้องปืน [ราชินีทมิฬ] ฝ่าทะลุผ่านกองทัพก็อบลิน ฉีกเนื้อหนังก็อบลินทุกตัวที่ขวางทางเป็นชิ้น ๆ กองทัพก็อบลินถูกแบ่งออกเป็นสองซีก ตามร่องรอยของกระสุนเวทมนตร์นั่น

ไม่เพียงแต่ก็อบลินทหารแนวหน้าเท่านั้น แต่ก็อบลินฝูงหลังก็ถูกกระสุนนัดนั้นกวาดล้างไปเป็นจำนวนมาก

จำนวนก็อบลินทหารที่ถูกสังหารเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทว่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน

ฉันก็ยังพูดคำเดิมกับตอนที่จูเนียร์โจมตี

พวกมันคือก็อบลิน ปีศาจที่ใช้ชีวิตเป็นอาวุธ อาศัยจำนวนเป็นหลัก และยังจัดแถวอย่างหนาแน่นเพื่อรับมือกับการโจมตีของเรา

การโจมตีนี้ไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งพวกมัน……!

คิก! คิริริริก!

คลื่นสีเขียวไหลทะลักเข้ามาเติมเต็มช่องว่าง พลุ่งพล่านเข้ามาอีกครั้ง

ในแนวป้องกัน กำแพงหิน กับดัก ทุ่นระเบิด และทุ่งสังหารที่เราสร้างไว้—

พวกมันตาย ตาย และตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า คลานทับถมกันบนกองศพ

เมื่อยอดการสังหารทะลุพัน แนวหน้าของกองทัพก็อบลินก็มาถึงกำแพงด้านใต้แล้ว

ซูง-!

เหล่าผู้กล้าที่เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ประชิดตัว ชักอาวุธออกมา

ปาร์ตี้ของลูคัส ปาร์ตี้ของเอวานเจลีน หน่วยสังหารเรื้อนมรณะ และดัสก์บริงเกอร์พร้อมกองอัศวินมังกรโลหิต

ขณะที่พวกเขากำลังเฝ้าดูเหล่าก็อบลินที่วิ่งกรูเข้ามา และกำลังจะเข้าร่วมการต่อสู้—

“ฝ่าบาท!”

เสียงรายงานของทหารลาดตระเวนดังขึ้นอย่างเร่งด่วน

เมื่อมองไปทางนั้น ทหารลาดตระเวนที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลสอดส่องพื้นที่อยู่ตะโกนขึ้นเสียงดัง

“พวกมันกำลังอ้อมมา-!”

“……!”

ฉันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดูตามทิศทางที่ทหารลาดตระเวนชี้ไป

ดัง ดัง-!

ภาพที่เห็นคือกองทัพม้าก็อบลินจำนวนหลายพันตัว กำลังบุกตะลุยมาทางตะวันออกของฐานปฏิบัติการอย่างบ้าคลั่ง พวกมันขี่แพะภูเขาด้วยความเร็วสูงราวกับพายุ

“ฝ่าบาท! ทางตะวันตกด้วย!”

ทหารลาดตระเวนอีกคนรายงานเข้ามา ฉันจึงรีบหันกล้องส่องทางไกลไปทางนั้นทันที

ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ -!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังกึกก้อง

ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือกองทัพถังรบ ก็อบลินนั่งอยู่บนรถถังที่ถูกวัวขนาดมหึมาลากจูง จำนวนมากไม่แพ้กัน

‘ฮึ่ม!’

หลังจากเผชิญกับความโหดร้ายของมนุษย์หมาป่าในด่านที่ 10 มาแล้ว ฉันรู้ว่าพวกมันคงไม่โจมตีทางทิศใต้เพียงทางเดียวแน่ ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ศัตรูของเราคราวนี้คือปีศาจที่ฉลาดแกมโกงอย่างงูเห่าก็อบลิน

ฉันคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบุกโจมตีทางด้านหลังแบบนี้……

‘กำแพงของฐานปฏิบัติการแนวหน้าไม่สูงมากนัก’

แม้ฉันจะเสริมสร้างอย่างแข็งแรงแล้ว แต่สุดท้ายแล้วที่นี่ก็เป็นเพียงฐานทัพ ไม่ใช่ป้อมปราการที่แข็งแกร่ง และเราก็มีกำลังพลไม่มากพอ

ทั้งทหารม้าและรถถังของพวกมัน สามารถพังกำแพงได้อย่างง่ายดาย

การใช้ทหารราบถือโล่ล่อศัตรู แล้วส่งกองทหารม้าและกองรถถังเข้าโจมตีด้านหลัง เป็นยุทธวิธีตรงไปตรงมาแต่ได้ผลดีเยี่ยม

‘ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน หลักการของยุทธวิธีนั้นอธิบายได้ง่าย ๆ’

นั่นคือ ค้อนและทั่ง

กองทัพฝ่ายรับจะรับมือกับการโจมตีของศัตรู ส่วนกองทัพฝ่ายรุกที่เคลื่อนที่ได้รวดเร็วจะอ้อมไปโจมตีด้านหลัง

โล่และหอก ทหารราบและทหารม้า รถถังและหน่วยโจมตีระยะไกล……

แม้แต่ฉัน คนที่รู้เรื่องการทหารเท่ากับศูนย์ เล่นแต่เกม ก็ยังใช้กำลังพลได้อย่างมีประสิทธิภาพในเกมต่าง ๆ ด้วยยุทธวิธีพื้นฐานนี้

และ… ทั่งของกองทัพก็อบลินนั้นแน่นหนาและแข็งแกร่งเหลือเกิน

กองทหารราบของพวกมันถูกกระหน่ำยิงจากทุกทิศทางจนแหลกเหลว แต่พวกมันก็ยังคงยืนหยัด

ไม่ใช่แค่ยืนหยัด แต่พวกมันยังคงบีบเข้ามาใกล้เราอย่างไม่ลดละ

และตอนนี้ ค้อนของกองทัพก็อบลินกำลังเคลื่อนเข้ามาจากด้านหลังเราแล้ว

เพื่อจะตรึงเราไว้บนทั่ง แล้วทุบหัวเราด้วยค้อน

“ทุกคน!”

ฉันจะทำอย่างไรดี

“ถอย!”

เราต้องหนีให้เร็วที่สุดก่อนที่จะโดนทุบ

“ถอยไปทางครอสโรด ผ่านประตูมิติ!”

“……!”

“ทหารราบถอยก่อน! ทันที! ทำเลย!”

เหล่าผู้กล้าและทหารบางส่วนมองฉันด้วยสายตาตกตะลึง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่างน่าตกใจเสียจริง เพราะการถอยทัพครั้งนี้เร็วกว่าแผนการที่วางไว้มากนัก

แต่การเคลื่อนไหวและความเร็วของพวกมันนั้นรวดเร็วเหลือเกิน

เพื่อรักษาความปลอดภัยและไม่ให้เสียกำลังพล เราจึงต้องเริ่มถอยทัพทันที

ปัง! ปู้ม!

ตุ๊บ ๆ ๆ ……!

เสียงปืนใหญ่ บัลลิสตา และเครื่องมือโบราณดังกึกก้องไปทั่ว

ฉึก!

วูบ!

หลังจากเผาทำลายเครื่องมือเหล่านั้นเพื่อมิให้ตกไปอยู่ในมือศัตรูแล้ว ทหารทุกนายต่างพากันวิ่งเข้าสู่ฐานปฏิบัติการแนวหน้าอย่างเร่งรีบ

ขณะที่ฉันกำลังสังเกตการณ์อยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นดัสก์บริงเกอร์ยิ้มพร้อมเผยเขี้ยวออกมาทางด้านข้าง

“เพิ่งจะหันมาสนใจทางนี้หรือไง?”

“ครับ ท่านดยุก ฝากด้วยนะ”

“ฮ่า ๆ ไว้ใจฉันได้เลย!”

ดัสก์บริงเกอร์ยืนอยู่บนกำแพง ใบหน้ายังคงยิ้มเยาะเย้ย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะ

“หมอบลงไปซะ พวกแมลง!”

เสียงคำรามทรงพลังดังก้องไปทั่ว

เสียงคำรามของมังกร!

พลังอำนาจของราชันย์ผู้ล่าสูงสุด เพียงแค่เสียงคำรามก็ทำให้เหล่าศัตรูหวาดผวา ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

คิก?!

คิริก!

ตุ๊บ ๆ ๆ !

เหล่าก็อบลินที่อยู่ในระยะได้ยินเสียงคำรามของมังกรต่างทิ้งอาวุธลง หมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย มันได้ผลดีจริง ๆ

‘ดี อย่างนี้ก็มีเวลาเพิ่มขึ้นอีกหน่อยแล้ว’

ฉันหันไปมองเหล่าผู้กล้าและพยักหน้า

“ถอยกันเถอะ!”

เหล่าผู้กล้าต่างพากันวิ่งเข้าหาประตูมิติ แสงสว่างวาบวามพวยพุ่งออกมาจากประตูมิติกลางลานกว้างของฐานปฏิบัติการแนวหน้า ทหารส่วนใหญ่ต่างทยอยถอนตัวไปแล้ว

ลูคัสชี้เข้าไปในประตู “ฝ่าบาท ทรงไปก่อนเถอะครับ”

“ไม่ ฉันจะไปทีหลัง……”

“ฝ่าบาท” ลูคัสทูลอย่างเคร่งขรึม “ทรงไปก่อนเถอะครับ”

“…….” นี่ไม่ใช่เวลาที่จะดื้อดึง ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะกระโดดเข้าไปในประตูมิติ

แคร้ง!

เมื่อการเคลื่อนย้ายสิ้นสุดลง ฉันก็ปรากฏตัวอยู่ที่ค่ายทหารครอสโรด ทหารที่มาก่อนหน้าต่างยืนเรียงแถว ตรวจสอบจำนวนทหารตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา

แคร้ง! แคร้ง!

หลังจากฉันผ่านไป เหล่าทหารที่เหลือก็ทยอยกลับมาด้วยการเคลื่อนย้ายเช่นกัน ปาร์ตี้มือปืนของดาเมียน และปาร์ตี้เวทมนตร์ของจูเนียร์กลับมาถึงก่อนใคร

ต่อมา ดัสก์บริงเกอร์พร้อมกองอัศวินมังกรโลหิต ปาร์ตี้ของเอวานเจลีน และปาร์ตี้ของลูคัสก็กลับมาถึงครบถ้วน

และแล้วความเงียบก็แผ่ปกคลุมไปทั่ว

ฉันขมวดคิ้ว มองไปยังประตูมิติด้วยความสงสัย เกิดอะไรขึ้น?

“ทำไมทหารที่เหลือยังไม่กลับมา……”

ตุ้บ!

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นพร้อมกับเหล่ายามรับจ้างร่างกำยำ ตัวใหญ่ บาดเจ็บสาหัส พันแผลเต็มตัว กลิ้งตกลงมาจากนอกประตู พวกเขาคือหน่วยสังหารเรื้อนมรณะ ปาร์ตี้แทงค์ผู้คอยคุ้มกันด้านหลังสุดของกองทัพผู้กล้า

ทอร์เคิล หัวหน้าทีมเช็ดเลือดสีเขียวข้นและเขม่าควันที่เกาะติดร่างกายออกอย่างเชื่องช้า

“……หวุดหวิดจริง ๆ ครับ พวกเราเกือบจะเข้าประตูมิติได้แล้ว แต่กองทัพก็อบลินบุกป้อมปราการซะก่อน……พวกเราหนีออกมาได้ก่อนที่พวกมันจะจับตัวไปได้”

“เหนื่อยกันน่าดูเลยนะ ทอร์เคิล ดีมาก งั้นก็กลับมาครบทุกคนแล้วสินะ?”

ขณะที่ฉันกำลังตรวจสอบเหล่าผู้กล้าที่กลับมาถึง ดวงตาพลันหยุดนิ่งลงทันที

“……เดี๋ยวนะ”

เหล่าผู้กล้าคนอื่น ๆ ที่เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที

หลังจากตรวจสอบจำนวนผู้กล้าและทหารอีกครั้ง ฉันก็พึมพำด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“กองกำลังเงาหายไปไหน?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_