◈บทที่ 348. [เนื้อเรื่องเสริม] วันแรกแห่งปีใหม่ (4)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 348. [เนื้อเรื่องเสริม] วันแรกแห่งปีใหม่ (4)

“มันคือราชาผู้บัญชาการ ‘การรุกรานครั้งใหญ่ของเหล่าก็อบลิน’ ที่กลืนกินทั้งทวีปตะวันตก…ครึ่งหนึ่งของโลกใบนี้เลยทีเดียว ความเสียหายครั้งนั้นร้ายแรงเหลือเกิน จนถึงบัดนี้ ทวีปตะวันตกก็ยังฟื้นตัวไม่ขึ้นเลย”

กลางทวีปไปจนถึงตะวันตกเป็นที่ตั้งของราชรัฐบริงเกอร์ และถ้าเดินทางต่อไปทางตะวันตกจากตรงนี้ ก็จะพบกับทะเลทรายอันกว้างใหญ่และเมืองเล็ก ๆ กระจัดกระจายอีกหลายแห่ง

ที่ทวีปตะวันตกเงียบเหงาขนาดนี้ ก็เพราะฝีมือพวกก็อบลินในครั้งนั้นนั่นแหละ

‘ในเกมมันไม่ได้เก่งขนาดนี้เลยนี่นา…….’

ฉันรู้สึกงุนงงเล็กน้อย จาคัลอธิบายเรื่องก็อบลินอย่างจริงจังขนาดนี้ ทั้งที่ปกติฉันมองมันเป็นแค่ด่านโบนัสเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

“โดยทั่วไปแล้ว ก็อบลินมักจะขาดไหวพริบและไม่มีพละกำลังมากนัก เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ ต้องอาศัยการรวมกลุ่มกันเท่านั้น แต่เหล่าก็อบลินของราชาองค์นี้กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง”

“แล้วมันต่างกันยังไงล่ะ?”

“มันรวบรวมก็อบลินที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทวีปมาไว้ใต้บังคับบัญชา จัดตั้งกองทัพอย่างเป็นระบบ บัญชาการอย่างมีประสิทธิภาพ จัดหาอุปกรณ์ ฝึกฝนทหารอย่างเข้มงวด และเริ่มต้นสงครามพิชิตอย่างไม่ลังเล”

จาคัลกลืนน้ำลายลงคอพลางอธิบาย

ด้วยกลยุทธ์การรบที่เหนือชั้น ทำให้ราชวงศ์มากมายต้องล่มสลาย แม้แต่ราชอาณาจักรในทวีปตะวันตกที่เลื่องลือว่ารุ่งเรืองด้านเวทมนตร์ ก็ยังถูกกวาดล้างอย่างง่ายดาย มีคำบอกเล่าว่าราชอาณาจักรที่พินาศไปในครั้งนั้นมีมากกว่าสิบแห่ง

……

“โชคดีที่เหล่ามือสังหารจากกองกำลังพันธมิตรสามารถลอบสังหารราชาองค์นั้นได้สำเร็จ และเนื่องจากไม่มีผู้สืบทอด ราชาก็อบลินจึงแตกกระจาย สถานการณ์จึงสงบลง แต่ทวีปตะวันตกก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว”

ทว่า…ราชาองค์นั้นกลับฟื้นคืนชีพที่อาณาจักรแห่งทะเลสาบแห่งนี้

และในด่านบอสครั้งนี้ มันกำลังเตรียมตัวจะรุกรานโลกอีกครั้ง……

‘……จาคัลพูดถูก ฉันประมาทไม่ได้’

ฉันสะดุ้ง ดึงสติกลับคืนมา

ไม่ว่าศัตรูตัวจริงจะเก่งกล้าแค่ไหน ฉันก็ไม่ควรประมาท เพราะในเกมมันง่าย ได้โปรดอย่าประมาท ตัวฉัน!

เช้าวันนี้ฉันเพิ่งขอพรต่อวิหาร ให้ไม่มีใครต้องตาย

เพื่อให้ทำได้ ฉันต้องไม่ประมาท ตลอดเวลา……!

“นี่ นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย มันก็เป็นเรื่องในอดีตแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ผมมาจากตะวันตกครับ…… ในตะวันตก แค่เอ่ยถึงราชาก็อบลิน เด็ก ๆ ก็จะหยุดร้องไห้เลยล่ะครับ”

จาคัลทำหน้าเบื่อหน่าย ถอนหายใจยาวเหยียดพลางมองโคลอสเซียมของตัวเอง

“สรุปคือพวกก็อบลินลูกน้องผมหนีไปอยู่กับราชาองค์นั้นหมดแล้วครับ และการบูรณะที่นี่ก็ยังอีกยาวนาน… ถ้าทำคนเดียวไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่เลย”

“…”

ฉันยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ยังเหลือเวลาอีกหน่อยก่อนการป้องกันครั้งต่อไป งั้นขอช่วยงานนี้สักหน่อยแล้วกัน

“นี่ จาคัล ฉันจะช่วยซ่อมโคลอสเซียมให้ แต่แลกกับ…การช่วยเหลือฉันในการป้องกันครั้งนี้ได้ไหม?”

จาคัลทำหน้าจริงจัง คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน

“ฝ่าบาท ผมเป็นผู้รับใช้ของฝ่าบาทอยู่แล้ว หากฝ่าบาทต้องการ ผมจะทำทุกอย่าง ขอเพียงแต่รับคำสั่ง!”

“แน่นอน แต่บทบาทที่ฉันต้องการจากนายก็คือ การเป็นนายของโคลอสเซียมแห่งนี้….”

ฉันลุกขึ้นยืน มองธงที่มีรูปหน้าของจาคัลปลิวไสวอยู่กลางโคลอสเซียม

“แต่ขอเปลี่ยนธงเป็นของฉันนะ”

ดูเหมือนว่าฉันจะหาที่ใช้ ‘ประกาศอาณาเขตจักรวรรดิ’ ครั้งต่อไปเจอแล้ว

เนื่องจากมาถึงดันเจี้ยนแล้ว ฉันจึงไปที่เขตที่ 1 [ท่อระบายน้ำที่แห้งเหือด] ซึ่งยึดครองเรียบร้อยแล้ว

เพราะในดันเจี้ยนที่ยึดครองได้แล้วจะมีทรัพยากรใหม่เกิดขึ้น ทรัพยากรเหล่านี้จะเก็บเกี่ยวได้หลังจบแต่ละด่าน

รางวัลการยึดครอง เขตที่ 1 [ท่อระบายน้ำที่แห้งเหือด]

- กล่องรางวัลระดับ N: 1 ชิ้น

ใช่แล้ว...

มันคือกล่องสุ่ม...

เนื่องจากการยึดครองเสร็จสิ้นแล้ว จึงไม่สามารถทำฟาร์มได้อีกต่อไป ทางระบบจึงมอบรางวัลการสำรวจดันเจี้ยนให้ฟรีทุกด่าน

บางพื้นที่อาจมีวัตถุดิบหรือวัสดุสิ้นเปลืองพิเศษ แต่เขตที่ 1 แห่งนี้ไม่มีอะไรพิเศษ เลยได้แค่กล่องสุ่มนี่แหละ

ฉันเก็บกล่องสีเทาระดับ N ที่ปรากฏตรงกลางเขตดันเจี้ยน—เดิมทีเป็นห้องบอส—พลางเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกหงุดหงิด สมกับเป็นรางวัลของเขตที่ 1 จริง ๆ

ถึงแม้ในระยะยาว การยึดครองหลาย ๆ พื้นที่จะทำให้ได้กล่องเพิ่มขึ้นทุกด่านก็เถอะ...แต่สุดท้ายก็ต้องมาลุ้นเสี่ยงดวงกับกล่องสุ่มอยู่ดี

“แล้วนี่ฉันเก็บกล่องไว้ตั้งเยอะเลยเนี่ย”

ฉันเก็บกล่องรางวัลที่ได้มาตั้งแต่ด่านที่ 11 ไว้โดยไม่เปิด ไหน ๆ ก็ไหนแล้ว...งั้นเปิดซะเลย!

ฉันโยนกล่องไปมาในมือ ก่อนจะใช้ประตูเคลื่อนย้ายกลับไปยังคฤหาสน์ ฉันขยันทำงานวันปีใหม่เสียจริง

ครืดดด!

พอมาถึงคฤหาสน์ ฉันก็ตรงเข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วเทกล่องรางวัลที่เก็บสะสมไว้นั้นลงบนเตียง

“ระดับ N หลายชิ้น ระดับ R ประมาณยี่สิบชิ้น และระดับ SR สามชิ้น……”

ฉันอาจจะเปิดทั้งหมดก็ได้ แต่...

ฉันลองวิธีใหม่ดูแล้วล่ะ ฉันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วเลือกไปที่ร้านค้าความสำเร็จ

ไอเดอร์อัพเดทร้านค้าความสำเร็จด้วย [คำอวยพรของเทพธิดา] และฉันก็ตั้งใจจะซื้อฟังก์ชั่นหนึ่งมาใช้

ฟังก์ชั่นนั้นก็คือ…

[เครื่องสังเคราะห์กล่องรางวัล]

นี่เอง!

ฟังก์ชั่นนี้จะนำกล่องรางวัลระดับต่ำมาผสมกันเพื่ออัปเกรดเป็นกล่องรางวัลระดับสูงขึ้น

สูตรมีดังนี้:

> กล่องระดับ N 10 ชิ้น ผสม → กล่องระดับ R 1 ชิ้น

> กล่องระดับ R 10 ชิ้น ผสม → กล่องระดับ SR 1 ชิ้น

> กล่องระดับ SR 5 ชิ้น ผสม → กล่องระดับ SSR 1 ชิ้น

ถ้ามองแค่ประสิทธิภาพ มันสิ้นเปลืองอย่างบ้าคลั่ง… แต่ตอนนี้เกมเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว การเปิดกล่องระดับ N และ R เพื่อหวังได้วัสดุสิ้นเปลืองหรืออุปกรณ์ไร้ประโยชน์ ก็คงสู้การนำไปผสมเพื่อลุ้นอุปกรณ์ระดับสูงไม่ได้

‘ในเกมก็มีฟังก์ชั่นนี้เหมือนกันนี่นา’

ถึงจะขาดกล่องบ้าง แต่ก็เติมแต้มด้วยวัตถุดิบเวทมนตร์เพื่อให้ผสมได้อยู่

เกมสุ่มซ้อนเกมสุ่ม ฉันเคยทรมานกับมันมาก แต่คนดูกลับชอบ… แปลกดีเนอะ

ติ๊ง!

หลังจากซื้อฟังก์ชั่นด้วยคะแนนความสำเร็จ ฉันก็เริ่มผสมกล่องอย่างจริงจัง

ฉันนำกล่องระดับ N และ R มาผสม เติมวัตถุดิบเวทมนตร์จนครบจำนวน… สุดท้ายได้กล่องระดับ SR มาสองใบ

แคร๊ง!

แสงสีม่วงวาบขึ้น กล่องสีเทาและสีน้ำเงินหายไป เหลือเพียงกล่องสีม่วงสองใบกลิ้งออกมา เยี่ยมไปเลย!

‘รวมกับที่มีอยู่แล้วสามใบ ก็จะได้กล่องระดับ SR ห้าใบ… ขนาดนี้ก็ลุ้นของดีได้แล้ว’

กล่องสีม่วงห้าใบ! ฉันน่าจะได้ไอเท็มเจ๋ง ๆ ฉันยื่นมือออกไปจะเปิดกล่อง…

“…….”

แต่แล้วก็ชะงัก หันไปมองสูตรการผสมของ [เครื่องสังเคราะห์กล่องรางวัล] อีกครั้ง

> กล่องระดับ SR 5 ชิ้น ผสม → กล่องระดับ SSR 1 ชิ้น

“…….”

ไม่นะ!

ไม่ใช่… ไม่ใช่แบบนี้…

มันไม่มีประสิทธิภาพเลย ใครจะไปหลงกลเนี่ย บ้าเอ๊ย!

สติสิ เนิร์ดคลาสสิค! ฉันเคยทำการแปลงแบบนี้มาหลายครั้งในเกม แล้วก็ได้แต่ของแย่ ๆ ถึงกับตั้งฉายาให้ว่า ‘ไอ้ตัวระเบิดของรางวัล’ เพราะรางวัลที่ฉันได้มามันตู้มต้ามหมดเลย!

‘อย่าหลงกล! อย่าหลงกล! อย่าหลงกล-’

ติ๊ง!

“ว้าย?!”

แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมมือฉันถึงขยับเอง พลางใส่กล่องสีม่วงห้าใบลงไปในเครื่องผสม อ๊าก! หยุดนะ-!

ตุ้งตุ้ง

“……อ้าว”

ฉันทำซะแล้ว

ฉันมองกล่องสีทองอร่ามในมือ แล้วอ้าปากเล็กน้อย

“ช่างมันเถอะ! ต้องได้ของดีแน่ ๆ โอกาสได้ของแย่จาก SSR น้อยมากนี่นา!”

ฉันกระชับมือแน่น พร้อมลุ้นของดีสุด ๆ ไม่ใช่ว่าฉันติดการเสี่ยงดวงหรอกนะ!

หลังจากกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฉันก็เปิดกล่องออกแรง ๆ

“ได้ไอเท็มเทพไหมเนี่ย?!”

แล้วสิ่งที่ปรากฏพร้อมกับเอฟเฟกต์สีทองระยิบระยับส่องประกายเจิดจ้าก็คือ…

[ชิ้นส่วนธงผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่] (3/5)

- อุปกรณ์เฉพาะของตัวละคร ‘แอช’ [ธงผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่ (EX)] หนึ่งในห้าชิ้นส่วน

- เมื่อสะสมครบห้าชิ้นส่วน จะประกอบเป็นธงได้หนึ่งผืน

มันเป็นชิ้นส่วนธง…

“……”

ฟิ้วว…

เศษธงที่แตกหักพลิ้วไหวอยู่ในกล่อง ถึงจะเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่ฉันอยากจะฆ่ามันจริง ๆ

“แต่ว่า…อย่างน้อย…ก็ได้มาเรื่อย ๆ …”

ฉันกัดฟัน พึมพำเบา ๆ

ผลแห่งความพยายาม เหงื่อ และน้ำตาของฉันตั้งแต่ด่านที่ 11 ถึง 14… ผลแห่งมิตรภาพ ความพยายาม และแรงงานหนักของฉัน… กลับกลายเป็นชิ้นส่วนธงที่ใช้ไม่ได้ในตอนนี้…!!

‘ของที่ประกอบเสร็จแล้วต้องเทพมากแน่ ๆ ถ้าไม่ใช่แบบนั้น…ฉันจะฆ่า ไอเดอร์!’

ฉันส่งคำขู่ฆ่าผู้กำกับเกม ไอ้คนใจร้ายนั่น ไปในใจ แล้วเก็บชิ้นส่วนธงเข้าไปในช่องเก็บของ

อย่างน้อยก็ได้มาสามชิ้นแล้ว ถ้าได้อีกสองชิ้น ฉันก็จะมีอุปกรณ์เฉพาะแล้วล่ะ

คิดในแง่ดี ๆ คิดในแง่ดี ๆ …

พรุ่งนี้ฉันจะไปโรงตีเหล็กกวาดซื้อของแบบไม่ยั้งแน่! ต้องซื้ออุปกรณ์มาชดเชยความเสียใจวันนี้ให้หมด…

เพราะสตูว์ปีใหม่ที่อุ่น ๆ หรือเปล่า? หรือเพราะได้รับพรจากเทพธิดาในวิหาร? หรือเพราะได้นอนหลับพักผ่อนเต็มอิ่มและสูดอากาศบริสุทธิ์?

รุ่งเช้า ฉันรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์

‘ฉันพร้อมรับมือกับการป้องกันครั้งต่อไปได้อย่างเต็มที่แล้ว’

ฉันรีบลงมือทำงานทันที

จุดหมายแรกคือโรงเล่นแร่แปรธาตุ เพื่อเร่งการสร้างป้อมปราการป้องกัน – [ป้อมปืนเวทมนตร์] ที่ฉันสั่งวิจัยไว้ มันใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

“คาดว่าจะวิจัยเสร็จในวันนี้ครับ”

“ดีมาก ฉันว่าจะทดสอบจริงช่วงบ่าย ช่วยเร่งมือหน่อยนะ”

“ครับ ฝ่าบาท”

หลังจากผู้นำสมาคมเวทมนตร์ส่งฉันออกมาจากห้องทดลอง

ฉันก็มุ่งหน้าไปยังสมาคมทหารรับจ้าง

ฉันเพิ่มขั้นตอนการตรวจสอบตัวตนอย่างเข้มงวดหลังจากเหตุการณ์สายลับครั้งก่อน และตอนนี้ก็มีทหารรับจ้างมากมายที่ผ่านการคัดเลือกแล้ว รออยู่ที่สมาคม

ถึงจะไม่มีทีมไหนโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่โดยรวมแล้ว พวกเขามีระดับสูงขึ้น ฉันเริ่มเห็นเหล่าผู้กล้าระดับ R มากกว่าระดับ N แล้ว

ฉันพลิกดูรายชื่ออย่างรวดเร็ว แล้วปิดแฟ้มเอกสารลง ก่อนจะสั่งการเสียงเข้ม

“รับพวกเขาทั้งหมดเข้าทำงาน”

“ครับ ฝ่าบาท แต่ว่า……”

ลูคัสที่ตามมาพูดเสียงติด ๆ ขัด ๆ ฉันจึงมองเขาอย่างงุนงง

“แต่ว่า?”

“ค่ายทหารกำลังจะเต็มแล้วครับ ตอนนี้ยังพอไหว แต่ถ้ารับเพิ่มอีก ก็คงไม่มีที่พักให้พวกทหารรับจ้างแล้วครับ”

สถานที่แห่งนี้ ครอสโรด รองรับทหารได้มากกว่าสามพันคน และตอนนี้ก็มีทหารมากกว่าสองพันคนแล้ว

ถึงแม้จะยังรับเพิ่มได้อีกพัน แต่ในด่านที่ 10 มีทหารเพียงพันกว่าคนเท่านั้น

ทว่า ในตอนนี้ ก่อนถึงด่านที่ 15 กลับมีทหารอยู่ถึงสองพันคน จำนวนทหารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าภายในเวลาไม่กี่เดือน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่นานก็จะถึงขีดจำกัดสามพันคน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ลูคัสรายงาน

“ติดต่อสมาคมช่างไม้และสมาคมช่างหิน ฉันจะขอให้พวกเขาสร้างค่ายทหารเพิ่ม พรุ่งนี้เรามาประชุมกันใหม่นะ”

“ท่านจะเพิ่มกำลังทหารอีกเหรอครับ?”

“พวกปีศาจก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน ยิ่งมีจำนวนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น”

เงินไม่ใช่ปัญหา เพราะยิ่งมีปีศาจมากเท่าไหร่ รายได้จากอัญมณีเวทมนตร์ก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ก็ช่วยจัดจำหน่ายอัญมณีเวทมนตร์ไปทั่วทวีป ทำให้เรามีเงินเหลือเฟือ

ชีวิตที่สูญเสียไป ย่อมไม่อาจเรียกคืนได้อีก

เพื่อลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด กำลังพลที่เหนือกว่าศัตรูจึงเป็นปัจจัยสำคัญในการวางแผนปราบปราม

“เหนือสิ่งอื่นใด ฉันต้องการผู้กล้าเพิ่มเติม ผู้กล้าระดับสูง……”

ถึงแม้จำนวนทหารราบจะเพียงพอ แต่ผู้กล้ายังขาดแคลน โดยเฉพาะผู้กล้าระดับ SR ขึ้นไป แทบจะไม่มีเลย

“โรงแรม! โรงแรม! ฉันต้องสร้างโรงแรมพร้อมคาสิโนโดยเร็ว!”

ขณะนี้กำลังเตรียมพื้นที่ เมื่ออากาศอบอุ่นขึ้น ก็จะเริ่มก่อสร้างอย่างจริงจัง

เมื่อนั้น ผู้กล้าระดับสูงที่หลงใหลในคาสิโนก็จะค่อย ๆ เดินทางมา แผนการสร้างเมืองท่องเที่ยวของฉัน จงประสบความสำเร็จเถอะ……!

แต่ตอนนี้ก็พอใจเท่านี้ก่อน ฉันลุกขึ้นยืน “งั้นฉันไปโรงตีเหล็กซื้ออุปกรณ์กันเถอะ”

ฉันกำลังจะออกจากสมาคมทหารรับจ้างพร้อมกับลูคัส

ครืด!

ประตูสมาคมทหารรับจ้างเปิดออก ชายร่างใหญ่ห้าคนเดินเข้ามาอย่างทุลักทุเล

พวกเขาร่างกายกำยำ สวมเกราะหนา แต่ใต้เกราะนั้นกลับพันด้วยผ้าพันแผลจนดูคล้ายมัมมี่

ใบหน้าก็ถูกปิดบังด้วยผ้าพันแผล ผ้าคลุม หรือหมวก

กลิ่นยาและโรคร้ายโชยมาจากตัวพวกเขา ทหารรับจ้างในสมาคมต่างตกตะลึงและรีบถอยหนี

“ฮือ?!”

“พวกมันคือ ‘หน่วยสังหารเรื้อนมรณะ’ ……!”

“พวกปีศาจพวกนี้อยู่ที่นี่ได้ยังไง?!”

ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ต่างผงะ รีบหลบสายตา ลูคัสเองก็หน้าเครียดขึง

แต่ฉัน...กลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง

ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านจนขนลุกซู่

‘โอ้โห ปีใหม่นี้ดีจัง!’

ดูท่าปีนี้จะเป็นปีที่ดีตั้งแต่เริ่มต้นเสียแล้ว

เพราะว่า...

แวบหนึ่ง!

แสงสีม่วงงดงามราวกับอัญมณีส่องประกายอยู่เบื้องหลังชายร่างกำยำทั้งห้า

นี่มันทหารรับจ้างระดับ SR ทั้งหมดเลยนี่นา!

ฉันหัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น พลางกางแขนออกกว้าง

“ยินดีต้อนรับสู่ครอสโรด!”

“……?”

ชายทั้งห้าถึงกับงุนงงกับปฏิกิริยาของฉัน พวกเขายืนนิ่งแข็งเป็นหินอยู่หน้าประตู

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_