◈บทที่ 340. [ด่านที่ 14] กษัตริย์กับอัศวิน (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 340. [ด่านที่ 14] กษัตริย์กับอัศวิน (2)

หวืออออ!

ฉันปักธงลงไปพร้อมใช้ [ประกาศอาณาเขตจักรวรรดิ] แสงสว่างเจิดจ้าแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

“อะไรกัน?!”

“นี่มันอะไรกัน……!”

ฉันยิ้มเยาะ ขณะได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษ

ที่ฉันล่อพวกมันมาคือค่ายฐานนี่เอง

เนื่องจากไม่ใช่พื้นที่ของศัตรู จึงไม่เข้าสู่สถานะ [ศึกแย่งชิงพื้นที่] แต่ฉันสามารถสร้างผลของอาณาเขตได้

และภายในอาณาเขตนี้…

ฟู่มมม!

ฉันสามารถสร้างป้อมปราการของตัวเองได้!

กำแพงป้อมปราการสีเทาอันแข็งแกร่ง เกิดจากเวทมนตร์สีเทาที่พุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมทั่วบริเวณ

เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษที่ถูกกระแสการสร้างกำแพงป้อมปราการพัดผ่าน กรีดร้องด้วยความตกใจพลางกลิ้งหลบไปอย่างทุลักทุเล

“นี่มันไม่ดีเลยแฮะ แถวนี้ก็มีไกด์ที่ดี ๆ เยอะแยะนี่นา”

ถ้าได้เจอไกด์ที่ดีเหมือนไร้นามล่ะก็ คงได้เที่ยวอย่างสนุกสนานเสียแล้ว

“ดันมาเจอพวกมิจฉาชีพอันธพาลอย่างฉันเข้า!”

ที่นี่พวกแกจะตายกันหมดแน่!

“องค์ชายแอชชชช-!”

เมสันที่รู้ตัวว่าฉันเป็นต้นเหตุ วิ่งตรงดิ่งมาหาฉันด้วยความเร็วสูง แต่…

ควาจิ๊ก!

กำแพงสีเทาสูงตระหง่าน ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันทันควัน กั้นฉันกับเมสันออกจากกันอย่างเด็ดขาด

ขอโทษนะ แต่ป้อมปราการนี้สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจฉันเลย! แถมยังเป็นแบบเรียลไทม์อีกด้วย!

นั่นหมายความว่า!

ไม่จำเป็นต้องเป็นป้อมปราการรูปทรงทั่วไป! ไม่จำเป็นต้องมีหน้าที่ของป้อมปราการด้วยซ้ำ!

ฉ่าาาาาา! ฉ่าาาาา!

ป้อมปราการเวทมนตร์รูปทรงกลมดั่งค่าเริ่มต้นแรกเริ่ม ถูกประกอบขึ้นใหม่แบบเรียลไทม์ตามใจฉันราวกับต่อบล็อก

ป้อมปราการหดตัว บีบอัด เปลี่ยนรูปทรงจากวงกลมกลายเป็นสี่เหลี่ยม…

กู๋กุง!

สุดท้ายก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นโครงสร้างทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแข็งแกร่ง

โดยปกติแล้ว มันคือป้อมปราการเพื่อป้องกันการโจมตีจากภายนอก

แต่คราวนี้… มันจะเป็น… คุก เพื่อขังพวกที่อยู่ข้างใน

“กฎหมายมีไว้เพื่อทำลาย!”

เพียงแค่พลิกแพลง ป้อมปราการก็กลายเป็นคุกได้

สรุปแล้ว มันขึ้นอยู่กับว่าฉันจะใช้มันอย่างไร…

ฉันอยากจะผลักกำแพงให้พวกมันแหลกเหลวตายคาที่ แต่ขนาดของคุกกลับไม่เล็กลง เพราะพวกมันยังคงขัดขืนอยู่ข้างใน

“ต่อให้มากันกี่คน ก็เอาฉันไม่ลงหรอกน่า~”

ฉันพึมพำเบา ๆ พลางกระทืบเท้าลงบนกำแพงเวทมนตร์สีเทาอย่างแรง แล้วหันหลังกลับ

“ฝ่าบาท!”

“ฝ่าบาททรงปลอดภัยดีหรือไม่?!”

เหล่าทหารที่เฝ้ารออยู่ที่ค่ายฐานวิ่งตรงรี่เข้ามาหาฉัน

เอลิเซ่มาพร้อมกับกองกำลังสำรองที่ฉันส่งไปยังบริษัทวินเทอร์ซิลเวอร์ และมาร์เกอริต้าจากวิหารก็มาถึงด้วย

“ฝ่าบาทแอช! ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โปรดสั่งการด้วยค่ะ!”

และคณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์ของเบอร์ดันดี้ที่รออยู่ที่ค่ายฐาน…เท่านี้ก็ถือว่ารวบรวมได้มากพอสมควรแล้วล่ะค่ะ

ฉันเห็นกองพลเงาที่บาดเจ็บสาหัส แต่ยังคงวิ่งไปทั่วเมือง เพื่ออพยพประชาชนและรวบรวมกำลังทหาร

ฉันพยักหน้าให้ทั้งสามคน

“ท่านนักบุญหญิง ฉันไม่เป็นไรแล้ว รีบรักษาบาดแผลให้ลูคัสกับกองพลเงาก่อนเถอะ”

“ค่ะ เข้าใจแล้ว…!”

มาร์เกอริต้าเริ่มใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูให้ลูคัสทันที

ขณะที่ฉันกำลังสังเกตบาดแผลของลูคัสที่เปื้อนเลือดค่อย ๆ หายไป ช่างตีเหล็กคนแคระก็วิ่งมาอย่างตื่นตระหนก

“แอช!”

“ครับ เคลลิเบย์ ผมเอง”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ได้ยินคำอธิบายคร่าว ๆ จากก็อตแฮนด์แล้ว แต่…”

“เรื่องละเอียดไว้ค่อยคุยกันทีหลัง แต่ก่อนอื่น…”

ฉันยื่นมือไปหาเคลลิเบย์พลางกระดิกนิ้วเบา ๆ

“อุปกรณ์ที่สั่งทำเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?”

“กำลังปรับแต่งขั้นสุดท้ายอยู่ แต่…”

เคลลิเบย์บิดเคราหนา ๆ ของเขาพลางยิ้มบาง ๆ แล้วส่งของที่ห่อด้วยผ้ามาให้ฉัน

“เอาเถอะ อาวุธก็มักจะปรับแต่งขั้นสุดท้ายในสนามรบอยู่แล้ว ดูท่าจะรีบอยู่ รีบใช้ในสนามรบเลยก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะครับ”

หวืบ—

เมื่อเปิดผ้าออก ปรากฏว่าเป็นดาบที่อยู่ในฝัก

ด้ามจับที่ออกแบบเรียบง่ายแต่ประณีต ดูคุ้นตาดีเสียจริง

[ดาบศักดิ์สิทธิ์ประทาน]

อุปกรณ์ประจำตัวของลูคัสเสร็จสมบูรณ์แล้ว

ฉันถือมันไปหาลูคัส ลูคัสที่รักษาบาดแผลเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างเซื่องซึม

“ฝ่าบาทครับ”

“ลูคัส”

ฉันยื่น [ดาบศักดิ์สิทธิ์ประทาน] ออกไปข้างหน้า

“รับไป นี่คืออาวุธใหม่ของนาย”

“…….”

ลูคัสที่รับดาบไปก็มองด้ามจับอยู่นิ่ง ๆ สายตาจับจ้องด้ามดาบอย่างไม่ละสายตา

ครู่ใหญ่ ลูคัสจึงค่อย ๆ พูดออกมาเบา ๆ

“……ดาบเล่มนี้ เป็นดาบที่ฝ่าบาทประทานให้ผมเป็นครั้งแรกตอนเด็ก ๆ ครับ”

ฉันฟังอยู่นิ่ง ๆ ลูคัสยังคงพูดต่อ

“แล้วในคืนที่ผมทรยศฝ่าบาทคมดาบก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ไป”

“…….”

“หลังจากนั้นผมก็เก็บด้ามจับนี้ไว้กับตัวเสมอ เพื่อระลึกถึงความผิดพลาดในวันนั้น……และเป็นการเตือนใจตัวเอง”

ลูคัสกำด้ามจับแน่น ก่อนจะยื่นดาบกลับมาให้ผมอีกครั้ง มือสั่นเทาเล็กน้อย

“ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับดาบเล่มนี้แล้วครับ”

“……ลูคัส”

“ผมทรยศฝ่าบาททำให้ฝ่าบาทได้รับบาดแผลที่ไม่อาจลบเลือนได้…… แม้แต่จะเรียกตัวเองว่าผู้รับใช้ก็ยังรู้สึกอับอาย ผมเป็นเพียงคนทรยศคนหนึ่งเท่านั้น ผมพยายามหนีจากความจริงนั้น แต่ครั้งนี้ก็เพราะอดีตของผมที่ทำให้ฝ่าบาท……”

“เฮ้ย! เงียบ! เงียบไปซะ!”

ฉันตะโกนเสียงดัง “ลูคัส!”

ฉันตะโกนอีกครั้ง “ลูคัส!”

“ไม่สนใจ!”

“ครับ?”

“ฉันไม่สนใจเรื่องอดีตของนายหรอก!”

ลูคัสอ้าปากเล็กน้อย ฉันชี้มือไปข้างหน้าพลางพูดต่อ “ไม่ว่านายจะทำผิดอะไรกับฉัน! ฉันลืมไปแล้ว!”

จริงด้วย เพราะฉันไม่รู้เรื่องนี่นา

“แล้วไม่ว่าต่อไปนายจะทำผิดอะไรกับฉันอีก! ฉันก็จะลืมอีก!”

ฉันผลักดาบเข้าไปในอ้อมแขนของลูคัสอีกครั้งพลางพูดต่อ “ทรยศ?! ทรยศอีกสิ! สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง ทำเท่าไหร่ก็ได้! ไม่เกี่ยว!”

“ครับ?! ไม่ใช่สิ…ครับ?!”

“ถ้านายกลับมาอยู่ฉันง ๆ ฉัน เป็นอัศวินของฉัน!”

ฉันค่อย ๆ เอาคืนดาบออก

“เป็นสหายของฉันอีกครั้ง แค่นั้นก็พอแล้ว”

ร่วมเดินทางกับฉันมา 741 ครั้งแล้ว

และในที่สุดก็ถึงฉากจบ ฉันอยากพูดกับตัวเอกคนนั้น

อาจจะเป็นเรื่องตลกเล็กน้อย……ฉันแค่เฝ้าดูผ่านจอคอมพิวเตอร์เท่านั้น แต่ฉันถือว่านายที่ร่วมเดินทางมา 742 ครั้งนั้นเป็นเพื่อนมาตั้งนานแล้ว

ลูคัสที่กอดดาบอยู่ก็พูดพึมพำ “สหาย……เหรอครับ?”

“ใช่ ลูคัส”

ฉันยกไหล่ขึ้น “นายกับฉันไม่ใช่เจ้านายกับสัตว์เลี้ยง แต่เป็นสหาย เป็นเพื่อนกันต่างหาก!”

……

“แต่เรื่องส่วนตัวน่ะอีกเรื่องนะ ส่วนเรื่องงาน เราก็เป็นผู้บัญชาการกับอัศวิน มีลำดับชั้นทางทหารอยู่ แต่……”

ฉันพูดพร่ำไปเรื่อย ก่อนจะสรุปสั้น ๆ ลง

“เราเป็นเพื่อนกัน ลูคัส ความจริงข้อนี้ไม่ว่าจะเคยเกิดอะไรขึ้น หรือจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตก็ไม่เปลี่ยนแปลง”

“…….”

“หรือว่า…ฉันคิดไปเองคนเดียว?”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่……”

ลูคัสที่ปิดปากแน่น ก้มหน้าลง ผมสีทองยุ่งเหยิงเปื้อนเลือดบดบังดวงตาของเขาไว้

“……ไม่ใช่ครับ ฝ่าบาท ไม่ใช่แน่นอน”

ฉันลูบไหล่ลูคัสเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ป้อมปราการเวทมนตร์

“กำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว พวกที่ขังไว้ข้างในกำลังจะออกมาแล้ว”

ฉันดื่มยาเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ในคลังจนหมด แล้วก็เรียกใช้ป้อมปราการอย่างฝืน ๆ จึงถึงขีดจำกัดอย่างรวดเร็ว ฉันเห็นป้อมปราการเวทมนตร์เริ่มแตกร้าว อีกไม่นานก็จะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์

“พวกมันเป็นพวกคนชั่วที่พยายามจะทำลายแนวหน้าของเรา”

ฉันมองไปที่เหล่าทหารรอบ ๆ แล้วพยักหน้า

“เราจะตัดสิน พวกมันคือ ‘ปีศาจ’ ที่กองหน้าสัตว์ประหลาดของเราต้องกำจัด……กำจัดพวกมันให้หมด!”

“ครับ!”

เหล่าทหารตอบรับพร้อมกัน เสียงดังกึกก้อง

เอลิเซ่เตรียมโลงดาบ เบอร์ดันดี้และคณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์ก็หยิบอุปกรณ์ของตนออกมา

กองพลเงาและกองกำลังสำรองพร้อมรบแล้ว มาร์เกอริต้าใช้เวทมนตร์สร้างโล่คุ้มกันพวกเขาไว้

เกราะของลูคัสที่ส่งไปซ่อมแซมที่ฝั่งเคลลิเบย์ทางด้านกอตแฮนด์เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่ลูคัสสวมเกราะด้วยความช่วยเหลือของเคลลิเบย์ ฉันเอ่ยขึ้น

“ลูคัส”

“ครับ”

“ใช้ดาบเล่มนั้นตัดมันทิ้งซะ ตัดอดีตของนายทิ้งซะ”

ฉันส่งยิ้มให้ชายผู้เป็นผู้กล้าของโลกใบนี้

ฉัน... ผู้เล่นที่สิงสถิตอยู่ในร่างนี้ ยิ้มเยาะเย้ยเบา ๆ

“ไปกันเถอะ”

ลูคัสวางหมวกเหล็กที่ถือไว้ลงข้างกาย แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

“……ครับ ไปกันเถอะครับ ฝ่าบาท”

กำแพงเวทมนตร์ค่อย ๆ สลายหายไป

ทันใดนั้น พลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ในตัวฉันก็ค่อย ๆ เลือนหายไป และแล้ว...

ฉันก็หมดสติไป

***

หน่วยปฏิบัติการพิเศษไอกิส ทีมที่ 1 คือหน่วยรบพิเศษคัดสรรเฉพาะผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้แม้ในเงามืด

ความจริง พลังการต่อสู้ของพวกเขานั้นสูงมาก ถึงแม้จะฝึกซ้อมร่วมกับอัศวินแห่งกองพลจักรวรรดิ พวกเขาก็ทำคะแนนได้สูสี

ถ้าอนุญาตให้ใช้กลยุทธ์การลอบโจมตี และใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ พวกเขาก็สามารถเอาชนะอัศวินเหล่านั้นได้

พลังการต่อสู้ของแต่ละคนไม่น้อยหน้าเหล่าผู้กล้าชั้นยอดแห่งครอสโรดเลยทีเดียว

ทว่า...

สถานการณ์ครั้งนี้เลวร้ายยิ่งนัก

ฝุบ ๆ - กวาากวาากวาง!

พวกเขาถูกกักขังอยู่ภายในกำแพงสีเทาตั้งแต่เคลื่อนย้ายมาถึง ทันทีที่ออกมา ก็ต้องเผชิญกับการโจมตีจากทุกทิศทุกทาง

เบิร์นเอาท์ที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วรัวลูกธนูระเบิดออกมาเป็นชุด ๆ ก็อตแฮนด์สร้างกำแพงเหล็กป้องกัน ขณะที่บอดี้แบ็กขว้างปาอาวุธอย่างไม่ยั้ง

คณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์ นำโดยเบอร์ดันดี้ ยิงธนูและขว้างกริชใส่ศัตรูอย่างต่อเนื่อง

เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษที่ไม่มีที่กำบัง ถูกโจมตีด้วยอาวุธระยะไกลอย่างรวดเร็ว ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายราย

“บัดซบ! บุกทะลวงทางนี้!”

เมสันที่ใช้ดาบใหญ่ฟันสกัดลูกธนู ตะโกนด้วยน้ำเสียงดุเดือดพลางหันไปมองเหล่าทหารของตน

ขณะนั้นเอง ปรากฏร่างหญิงสาวแต่งกายเป็นสาวใช้ แบกโลงศพขนาดใหญ่ ผมสีน้ำเงินเข้มสั้น วิ่งฝ่าดงศัตรูเข้ามา

เจ้าหน้าที่บางคนที่จำเธอได้ถึงกับผงะ

“เธอคือ……?!”

“ไม่ใช่… นักฆ่าศพเอลิซาเบธ-”

เอลิเซ่เงียบขรึม ดึงดาบจากโลงศพออกมาอย่างสงบ ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษที่พยายามฟันเธออย่างกระชั้นชิด

ฉวาก! ซึงคัง! กาากาากัก!

เธอหมุนตัวคล้ายลูกข่าง สังหารเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษไปทีละคนอย่างรวดเร็ว แม่นยำและเฉียบขาด

เมสันกัดฟันแน่น ขณะเห็นลูกน้องของตนล้มลงทีละคน ความสิ้นหวังคืบคลานเข้ามา

‘แบบนี้ไม่ได้แล้ว……!’

ตุ้บ ตุ้บ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น เมสันรีบหันไปมองตามเสียงนั้นทันที

“เมสัน เงามืดไม่เหมาะกับแก ภารกิจลับแบบนี้ก็ไม่เหมาะหรอก”

ลูคัสพูดเสียงเรียบ ดูเหมือนยังไม่ฟื้นตัวดีนัก เดินเซไปเซมา แต่ดวงตาสีฟ้าสดใสกลับดูมั่นคงหนักแน่น

“เข้าร่วมกองทัพอัศวินดีกว่าไหมล่ะ? อย่างนั้นแกจะได้ใช้ฝีมือดาบงี่เง่า ๆ นั่นบ้าง”

เมสันหัวเราะเบา ๆ ก่อนกำดาบใหญ่ในมือแน่นขึ้น

“ท่านเฟอร์นานเดซทรงให้คะแนนฉันสูงมากในบางด้าน เลยให้ภารกิจนี้มา”

“คะแนนสูง? อะไรกัน?”

“ความสามารถในการเอาตัวรอด”

เมสันหัวเราะอย่างเยาะเย้ย เสียงหัวเราะดังก้องกังวาน

“ไม่ว่าจะเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งแค่ไหน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายขนาดไหน ฉันก็ยังสามารถเอาตัวรอดได้อย่างปาฏิหาริย์จนภารกิจสำเร็จเสมอ……! เรื่องนี้ฉันรับประกัน!”

“ไม่หรอก เพราะชีวิตที่น่าสมเพชนั้นจะจบลงที่นี่”

ลูคัสค่อย ๆ วางมือลงบนด้ามดาบ ท่าทางสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น

“มาจบเรื่องบาดหมางของเรากันเถอะ เมสัน”

“บาดหมางเหรอ? น่าเสียดายนะ คุณชายลูคัส”

ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน เมสันกระโดดเข้าใส่ลูคัสอย่างรวดเร็ว ฟันดาบลงมาอย่างแรงกล้า

“เพราะเราก็เคยมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกันนะ-!” เสียงของเมสันดังขึ้นท่ามกลางจังหวะดาบที่ปะทะกัน

ลูคัสชักดาบของตัวเองออกมาตอบโต้ ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว

ฉ่าาาาา……!

เมื่อด้ามดาบเรียบง่ายถูกดึงออกมาจากฝัก แสงสว่างเจิดจ้าก็เปล่งประกายออกมาจากใบดาบ ส่องสว่างราวกับดวงอาทิตย์

เมสันขมวดคิ้ว ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้า

‘อะไรกัน? ดาบอะไรเนี่ย?’

ดูเหมือนว่า…… ใบดาบนั้นทำมาจากแสงสว่างจริง ๆ

ชิ้ง!

ดาบใหญ่ของลูคัสที่เปล่งประกายราวกับแสงอาทิตย์ชนเข้ากับดาบใหญ่ของเมสันอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะท้านไปทั่ว

เมสันที่กำลังต่อสู้ด้วยพลังอันเหลือล้นกับลูคัส ยิ้มกว้างพลางหัวเราะลั่น ฮึ ๆ ๆ

“สวยดีนี่ ไปสั่งทำมาใหม่เหรอ? วาววับสะดุดตาจริง ๆ นี่ดาบอะไรกัน?”

ลูคัสตอบเสียงเรียบ กระชับ

“มันคือความเสียใจของฉัน...และ...”

เขาเกร็งมือทั้งสองข้าง กำดาบแน่น

ลูคัสเปล่งเสียงด้วยพลังที่แผ่กระจายไปทั่ว

“...การให้อภัยแก่ฉัน”

ฉัวะ—!

ดาบของลูคัสส่องแสงเจิดจ้า แสงวาบกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_