◈บทที่ 278. [ด้านมืด] ความรักคืออะไรกัน?
◈บทที่ 278. [ด้านมืด] ความรักคืออะไรกัน?
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 278. [ด้านมืด] ความรักคืออะไรกัน?
อาณาจักรแห่งทะเลสาบใจกลางแผ่นดิน
ใจกลางอาณาจักรนั้น บนยอดที่สูงที่สุด คือตึกระฟ้าที่สูงตระหง่านราวกับแท่งเสาค้ำฟ้า
พระราชวังแห่งหมอกดำ ที่ความมืดชื้นฉ่ำไหลลงมาคล้ายน้ำตก
ภายในพระราชวัง
กึก… กึก…
คราวน์เดินโซเซเข้ามาในพระราชวังแห่งนี้
ร่างกายที่เน่าเปื่อยเพราะโรคร้ายนั้นเหมือนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ณ ที่แห่งนี้ ใจกลางอาณาจักร
ทันทีที่ฟื้นคืนชีพ เขาก็ตรงดิ่งไปยังภายในพระราชวัง
เพื่อเข้าเฝ้าพระราชา
หลังจากผ่านเหล่าทหารรักษาการณ์ เขาก็ฝืนร่างกายที่อ่อนล้าเข้าไปในห้องโถงอันกว้างใหญ่ พระราชาปีศาจผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์ทรงเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
《คราวน์… มาช้าไปหน่อยนะ》
พระราชาปีศาจกำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือนที่มาก่อนแล้ว
เรเวนและซาโลเม
เจ้าแห่งโรคระบาดและนางโลมผู้ทรงอิทธิพล ทั้งสองกัดฟันแน่น เมื่อเห็นคราวน์ปรากฏกาย
《ไอ้บัดซบนี้! ไอ้ตัวตลกสารเลว……!》
《องค์ราชาเหนือราชา! เป็นมันนี่แหละ! มันร่วมมือกับมนุษย์แล้วโจมตีพวกเรา! ทำให้พวกเราต้องตกอยู่ในความอัปยศอดสูเช่นนี้!》
ขณะที่ผู้บัญชาการกองทัพฝันร้ายทั้งสองแสดงความเกรี้ยวกราดต่อคราวน์ พระราชาปีศาจทรงยกพระหัตถ์ขึ้น เพื่อสงบสติอารมณ์ของพวกเขา
《เอาล่ะ… ใจเย็น ๆ ข้าไม่ได้คิดจะลงโทษคราวน์หรอก》
เพราะว่า…
“คนที่สั่งให้เขาโจมตีก็คือข้านี่แหละ”
“……?!”
“……คะ?”
เรเวนและซาโลเมะอึ้งไปกับคำพูดที่คาดไม่ถึง
คราวน์เดินโซเซเข้ามา เฉียดผ่านปีศาจทั้งสองไปยืนข้างกษัตริย์
ดวงตาภายใต้หน้ากากของคราวน์ที่มองลงมายังปีศาจทั้งสองนั้น เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เย็นยะเยือก
“บอกอีกครั้ง คราวน์ทำตามคำสั่งของข้า จึงได้โจมตีพวกเจ้า คนผู้นี้เป็นตัวแทนของมนุษย์ทั้งหมดในอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้ และยังเป็นผู้ตรวจสอบที่คอยจับตาดูพวกเจ้าด้วย”
กษัตริย์ปีศาจหัวเราะร่วน เรเวนที่ไม่เข้าใจเรื่องราวจึงเดินเข้าไปถาม
“พระราชาผู้ยิ่งใหญ่…ผมไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของท่านเลย”
“หืม?”
“เหตุใดท่านจึงใช้ตัวตลกคนนั้นโจมตีพวกข้าที่เป็นไพร่พลผู้จงรักภักดีของท่าน?”
“ที่จริงแล้ว ข้าอยากจะถามเจ้ามากกว่า เรเวน มาเรียงลำดับเหตุการณ์กันดีกว่า”
กษัตริย์ปีศาจที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ค่อย ๆ ก้มตัวลง
“พวกเจ้า ทำไมถึงลักพาตัวเหล่านักผจญภัย?”
กึก
ไหล่ของซาโลเมะสั่นเล็กน้อย แต่เรเวนตอบอย่างใจเย็นโดยไม่แสดงอาการใด ๆ
“เพื่อจะตามหาและฆ่าผู้เล่นฝ่ายมนุษย์ที่ชื่อแอช”
“อ้า ลักพาตัวนักผจญภัยอย่างไม่เลือกหน้าเพื่อฆ่าแอช?”
กษัตริย์ปีศาจหัวเราะคิกคักพลางเขย่ามือไปมา
“ไม่ใช่ ไม่ใช่……นั่นไม่ใช่เป้าหมายเดียวของพวกเจ้าหรอก”
“……”
“พวกเจ้าทดลองใช่มั้ย? การกลั่นกรองความฝันของมนุษย์”
ไหล่ของซาโลเมสั่นเทาคล้ายใบไม้ร่วงในฤดูหนาว
เรเวนร่างกายไม่สามารถเหงื่อออกได้ แต่เขารู้สึกราวกับฝ่ามือเปียกชื้น
“พวกเจ้าลักพาตัวนักผจญภัย ใช้พลังของซาโลเมทำให้พวกเขหลับไหลในห้วงฝัน แล้วเลือกเอาสิ่งที่ ‘เลวร้ายที่สุด’ จากฝันของพวกเขาออกมาสร้างขึ้นในโลกแห่งความจริงใช่มั้ย?”
แผนการลับที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอด ถูกเปิดโปงแล้ว
แกร๊ก!
พระราชาปีศาจดีดนิ้ว กำแพงด้านหลังบัลลังก์แยกออกเป็นซีกซ้ายและขวา เปิดเผยพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหลัง
“การกลั่นกรองฝันร้ายเพื่อสร้างสัตว์ประหลาด เป็นสิทธิ์เฉพาะของข้าเท่านั้น”
ฟู่มมม-!
เมื่อกำแพงเปิดออกจนสุด
ภายในนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีรูปร่างคล้ายมนุษย์มากมายนับไม่ถ้วน
ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยเงาคล้ายดักแด้ในรังไหม พวกเขานิ่งสนิท……มนุษย์มากมายเหลือคณานับ
จากศีรษะของพวกเขานั้น หยดน้ำสีดำคล้ายหยดน้ำค่อย ๆ ถูกดูดออกมาลอยขึ้นสู่เบื้องบน แล้วหยดน้ำที่ลอยขึ้นมารวมตัวกันอยู่ในลูกแก้วขนาดใหญ่บนเพดาน
หยดน้ำสีดำที่รวมตัวกันในลูกแก้วค่อย ๆ ไหลลงสู่เครื่องจักรเวทมนตร์เบื้องล่าง
เครื่องจักรเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตนั้นเปล่งแสงสีฟ้าระยิบระยับ กลั่นกรองหยดน้ำสีดำอย่างช้า ๆ
ราวกับการสกัดเมล็ดกาแฟชั้นเยี่ยมทีละเม็ดทีละเม็ด
เมื่อหยดน้ำสีดำผ่านกระบวนการกลั่นกรองสุดท้าย มันกลิ้งออกมาจากเครื่องจักร
แต่สิ่งที่ปรากฏนั้นไม่ใช่หยดน้ำสีดำอีกต่อไป หากแต่เป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าสะพรึงกลัวน่าขยะแขยง
ครืดครืน……!
พระราชาปีศาจทรงดื่มด่ำกับเสียงร้องอันน่าสยดสยองของสัตว์ประหลาดตนใหม่ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟชั้นเลิศ พระองค์ทรงดีดนิ้วอีกครั้ง แกร๊ก!
ฟู่มมม……
กำแพงด้านหลังบัลลังก์ปิดสนิทลง
“…….”
คราวน์จ้องมองกำแพงที่ปิดลงอย่างเงียบเชียบ
สายตาเย็นชาภายใต้หน้ากากมองไปยังเพื่อนร่วมชาติที่นอนกองอยู่เบื้องหลัง
《เราได้ยึดครองอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้เป็นอาณานิคม เก็บเกี่ยวฝันร้ายของชาวบ้าน แล้วเลือกสิ่งเลวร้ายที่สุดมารวมกัน ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตใหม่ด้วยพลังของเรา》
พระราชาปีศาจหันไปยังผู้บัญชาการกองทัพทั้งสอง
《พวกเจ้าก็ผ่านกระบวนการกลั่นกรองนี้มาแล้ว ได้ร่างกายใหม่ นับเป็นโอกาสครั้งใหม่ในชีวิตที่ล้มเหลวของพวกเจ้า》
เหล่าปีศาจผู้รุกรานเพื่อทำลายล้างมนุษยชาติได้ถูกกำจัดไปแล้ว
ทว่าความหวาดกลัวนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ ในยีน และจิตวิญญาณของชาวอาณาจักรริมทะเลสาบ
พระราชาปีศาจทรงปลุกความทรงจำอันเลวร้ายนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ซาโลเมและเรเวนก็เช่นกัน
พวกเขาเคยถูกทำลาย ถูกสังหารมาแล้ว
และนี่คือโอกาสครั้งที่สอง
《……》
《……》
ซาโลเมและเรเวนคุกเข่าก้มศีรษะลง พระราชาปีศาจทรงเลียริมฝีปากพลางตรัส
《พวกเจ้าต้องรู้ ไพร่พลผู้จงรักภักดีของเรา นี่คืองานที่เราเท่านั้นที่ทำได้》
《เจ้าค่ะ องค์ราชาเหนือราชา!》
ซาโลเมคลานเข่าเข้าไปใกล้ เสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก
《แต่ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรเลย! ไอ้หมาป่าลูน่าเรด! แล้วก็เรเวน! ไอ้อีกาตัวนั้นมันยุแหย่ฉันก่อน!》
《……》
《มันบอกว่าต้องใช้ฉัน ที่สามารถดูดกลืนความฝันได้! แล้วก็! ถ้าเราทำสำเร็จ องค์ราชาเหนือราชาจะต้องทรงพอพระทัยมาก……!》
เรเวนเงียบขรึม มองซาโลเมที่พูดจ้อไม่หยุดด้วยสายตาเรียบเฉย
ซาโลเมทำหน้าเศร้า ก้มหน้าลงกับพื้น น้ำเสียงสั่นเครือ
《จริงนะ! เชื่อฉันเถอะ! ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย ฉันเป็นแค่ซัคคิวบัสธรรมดา ๆ มีความสุขแค่ได้เศษฝันร้ายที่องค์ราชาเหนือราชาประทานให้เท่านั้น! ท่านทรงรู้ดีนี่!》
《ซาโลเม… ซาโลเม… ปีศาจแห่งความฝันตัวน้อยที่น่ารักของเรา》
พระราชาปีศาจทรงกลั้นหัวเราะไว้ พลางพยักหน้าเบา ๆ
“ก็จริงอย่างที่ว่า เจ้าไม่มีปัญญาจะวางแผนอย่างนั้นหรอก”
“แน่นอน! แน่นอน! ซาโลเมเป็นซัคคิวบัสโง่ ๆ ! ถ้าฉันทำผิดก็เพราะหูเบาเชื่อผู้อื่นเท่านั้น! พระราชาโปรดอภัยโทษ!”
พระราชาปีศาจหันไปมองเรเวน
“เรเวน มีอะไรก็พูดมา”
“……พระราชาขอรับ”
เรเวนกล่าวอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
“เป็นความจริงที่พวกเราล่วงล้ำสิทธิ์พิเศษของพระองค์อย่างผิดพลาด แต่ผมขอให้พระองค์ทรงทราบว่า ทั้งหมดนี้เกิดจากความจงรักภักดีต่อพระองค์”
“โอ้ มาอธิบายเกี่ยวกับความจงรักภักดีนั้นหน่อยสิ”
“พระองค์ทรงยึดครองอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้ และทรงกลั่นกรองสัตว์ประหลาดจากฝันร้ายมาเป็นเวลากว่าห้าร้อยปีแล้ว”
เรเวนเงยหน้าขึ้น มองพระราชาปีศาจด้วยแววตาแน่วแน่
“แต่ถึงแม้จะรวบรวมฝันร้ายมากมายเพียงใด พระองค์ก็ยังหา ‘คน ๆ นั้น’ ที่ทรงตามหาไม่เจอ ใช่หรือไม่?”
“…….”
อำนาจของพระราชาปีศาจเปลี่ยนแปลงไปในทันที
จากอำนาจที่อ่อนโยน ผสมผสานกับความสนุกสนาน กลายเป็นอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับแสงไฟคมกริบที่ส่องประกายบนปลายดาบ……
ซาโลเมที่ตกใจจนตัวแข็ง กระซิบกับเรเวนเสียงแผ่วเบา
“เฮ้! แกทำอะไรเนี่ย! บ้าไปแล้ว! ทำไมถึงไปยั่วโมโหเขาอีก!”
แต่เรเวนไม่สนใจ เขายังคงจ้องมองพระราชาปีศาจอย่างไม่ละสายตา
ดวงตาสีขาวฉายแวววาวบนใบหน้าของพระราชาปีศาจที่ถูกเงาหม่นคลุม หรี่ลงเล็กน้อย
《เรเวน เจ้าสังเกตเก่งเสียจริง ๆ 》
《ผมไม่เข้าใจว่าพระองค์หมายถึงอะไร อย่างไรก็ตาม ผมเพียงแค่พยายามหาวิธีอื่นเพื่อพระองค์เท่านั้น》
《วิธีอื่นที่ว่า...ก็คือการสืบหาในฝันของเหล่านักผจญภัยนั่นสินะ? 》
《ใช่ครับ ถ้าในฝันร้ายของชาวอาณาจักรแห่งทะเลสาบไม่มีคนที่พระองค์ตามหา...อาจจะมีอยู่ในฝันของคนอื่นก็ได้》
《ฮ่าฮ่า!》
พระราชาปีศาจหัวเราะเบา ๆ แล้วพิงหลังลงบนบัลลังก์
《……เจ้าขุดหลุมหนีได้เนียนเสียจริง เรเวน เป็นข้ออ้างที่ดีทีเดียว》
《นั่นเป็นความจงรักภักดีที่ผมมีต่อพระองค์เท่านั้นครับ》
《แต่ไม่ว่าข้ออ้างจะดีแค่ไหน อย่าล่วงล้ำอำนาจของข้าอีก ข้าไม่อยากฆ่าผู้บัญชาการกองทัพคนโปรดของข้าด้วยมือของตัวเองหรอก》
พระราชาปีศาจค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเพดานอย่างเหม่อลอย
《……และ คนคนนั้น อยู่ที่นี่ ในฝันร้ายของที่นี่แน่ ข้ารู้》
น้ำเสียงของพระราชาปีศาจอ่อนโยนลงเล็กน้อย ราวกับมีเมฆหมอกบางเบาปกคลุม
《ถ้าไม่ใช่แบบนั้น แล้วข้าจะทำซ้ำ ๆ มาหลายร้อยหลายพันครั้งเพื่ออะไรกัน……》
《……》
《……》
ซาโลเมและเรเวนที่เฝ้ามองอาการของพระราชาปีศาจสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
จบแล้วเหรอ? พระองค์จะให้อภัยแล้วจริง ๆ เหรอ?
《ข้าจะไม่ถือโทษเอาความ》
พระราชาปีศาจโบกมือไปมาอย่างเบื่อหน่าย
“ข้าแค่ปล่อยผ่านไปแค่นั้น อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
“เย้! สมแล้วที่เป็นองค์ราชาเหนือราชา~!”
“กระผมผมขอขอบคุณพระมหากรุณาธิคุณของท่านขอรับ”
ซาโลเมและเรเวนก้มศีรษะด้วยความดีใจ
คราวน์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ถอนหายใจในใจ น่าเสียดายจริง ๆ ……
“แล้ว ผู้เล่นที่เป็นคู่ต่อสู้ของฉันครั้งนี้……แอช เจอมันหรือยัง?”
พระราชาปีศาจถามอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม ซาโลเมกัดฟันกรอดด้วยสีหน้าโกรธจัด
“ค่ะ! เจอแล้ว แต่……พระเจ้าเถอะ ไม่เคยเห็นไอ้สารเลวแบบนั้นมาก่อนเลย!”
“สารเลว? สารเลวยังไง?”
“แค่การควบคุมจิตใจฉันไม่สำเร็จก็โมโหแล้ว! แต่ว่า……อ้อ ไอ้นี่มันแน่จริงนี่นะ ทั้งที่ฉันยอมไปแล้ว……แต่!”
ซาโลเมชูหน้าที่ถูกตบให้พระราชาปีศาจดู
“มันชกหน้าฉัน! ดูสิ เห็นมั้ย? มันชกแก้มที่น่ารักของซาโลเมอย่างไม่ปรานี!”
“เจ้าบอกว่ามันชกหน้าเจ้า? พุฮ่าฮ่าฮ่า! นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยากจริง ๆ !”
“ไม่ใช่เรื่องตลกนะคะ องค์ราชาเหนือราชา! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันโดนตบเลยนะ!”
ซาโลเมดึงแก้มตัวเอง ที่ถูกตบไปยังร้อนอยู่
“ทั้งพ่อและชาติปางก่อนที่ถูกกำจัด……ไม่เคยมีใครตบฉันเลย! ผู้ชายทุกคนเห็นฉันก็ตาเป็นประกาย! ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าด่าฉันอย่างนี้มาก่อน”
ซาโลเมประกบมือไว้ที่หน้าอก
“แค่คิดถึงแอชก็รู้สึกใจสั่น…ทนไม่ไหวแล้ว…สั่นไปทั้งตัว…เหมือนจะร้องไห้ออกมา…”
เธองเงยหน้าขึ้น มองพระราชาปีศาจ
“นี่มันอารมณ์อะไรกันเนี่ย องค์ราชาเหนือราชา! บอกฉันทีค่ะ!”
“ใจสั่น…สั่นไปทั้งตัว…เหมือนจะร้องไห้ออกมา…”
พระราชาปีศาจครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบสั้น ๆ
“ความรักไง”
……อะไรนะ?
อะไรนะ?
เรเวนและคราวน์เบิกตากว้าง มองพระราชาปีศาจด้วยความตกใจ แต่พระราชาปีศาจก็พูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“นั่นแหละคือความรัก ซาโลเม ปีศาจแห่งความฝันของข้า”
“…ความรัก?”
ซาโลเมตาเบิกโพลงด้วยความงุนงง ค่อย ๆ ก้มหน้าลง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างไหลเข้ามาในมือทั้งสองข้างที่ประกบกันอยู่หน้าอก
“นี่มัน…ความรักเหรอ?”
เรเวนกำลังจะเอ่ยเสียงดังว่า “อย่าพูดบ้า ๆ นะ!” แต่พระราชาปีศาจก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองก่อน พร้อมกับเสียง “ชู่” เบา ๆ
เรเวนได้แต่ครั่นคร้ามอยู่ในใจ
ไอ้เจ้าพระราชาปีศาจจอมโรคจิตนี่! มันเอาอีกแล้ว!
“งั้นเหรอ…”
ซาโลเมพึมพำด้วยสีหน้าสดใส
“นี่สินะคะคือความรัก…!”
ไม่ใช่…
ไม่น่าใช่…หรือเปล่า? ไม่…ไม่ใช่แน่ ๆ
เรเวนและคราวน์คิดเช่นนั้น แต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา
เพราะพระราชาปีศาจกำลังหัวเราะคิกคัก มองซาโลเมที่กำลังดีใจ ใบหน้าแดงก่ำอยู่
ปีศาจแห่งความฝันนั้นมีประสาทสัมผัสที่แปรปรวน พวกมันจึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกอันซับซ้อนของมนุษย์ได้อย่างแท้จริง
ดังนั้น พวกมันจึงสัมผัสความรู้สึกต่าง ๆ ของมนุษย์ผ่านความฝันของผู้อื่น คาดเดาความสุข ความเศร้า โกรธ และรัก เพียงผ่านเงาสะท้อนเบาบาง
พวกมันทุกข์ทรมานกับความรู้สึกเหล่านั้น ดูดกลืนความฝันและพลังชีวิตของผู้คนเพื่อบรรเทาความกระหาย ทว่ากลับได้เพียงเลียเศษเสี้ยว แตะต้องเพียงเปลือกนอก ไม่อาจเข้าถึงแก่นแท้ได้สักครั้ง
นั่นคือปีศาจแห่งความฝัน
ซาโลเม ซัคคิวบัสผู้มีชีวิตยืนยาวหลายร้อยปีก็เช่นกัน
เธอยังคงมีชีวิตอยู่ แสร้งทำเป็นเข้าใจความรู้สึก เลียนแบบพฤติกรรมของมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ภายในใจกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
เพราะฉะนั้น
คำพูดเพียงเล็กน้อยของพระราชาปีศาจจึงกลายเป็นคลื่นใต้น้ำมหาศาลสำหรับเธอ
《แอช…….》
ซาโลเมกระซิบเบา ๆ ใบหน้าแดงก่ำราวกับทับทิมสุก
《รอเถอะ……ฉันจะทำให้คุณเป็นของฉันให้ได้……!》
《……》
“…….”
เรเวนและคราวน์สบตากัน พยักหน้ารับรู้โดยไม่ต้องเอ่ยวาจา
พวกเขาคิดว่าจะไม่มีวันเข้าใจกันได้ แต่ครั้งนี้ ความเข้าใจอันลึกซึ้งได้สัมผัสหัวใจของพวกเขาทั้งสอง
ความจริงที่ว่า อนาคตอันน่าหวั่นไหว กำลังรอคอยซาโลเมอยู่
‘อนาคตอันน่าสะพรึงกำลังจะมาถึง’
คราวน์พึมพำเบา ๆ ในใจ แล้วก็ยิ้มบาง ๆ พลางคิดถึงอนาคตอันไม่แน่นอนของซาโลเม
ไม่ว่าซาโลเมจะทำอะไรต่อไป
แค่คิดถึงแอชที่ต้องลำบากเพราะเรื่องนี้ เขาก็ได้แต่รู้สึกสนุกแล้วสิ
“จะทำยังไงได้ล่ะ แอช นี่แหละคือกรรมของนาย”
คนชั่วก็ต้องได้รับผลกรรมตามที่ก่อ
นี่แหละคือกฎที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_