◈บทที่ 276. [การสำรวจอิสระ] ถ้ำหมาป่า (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 276. [การสำรวจอิสระ] ถ้ำหมาป่า (3)

มือข้างหนึ่งสวมถุงมือสีขาวรับหมัดฉันไว้ได้อย่างไม่สะทกสะท้าน

มือลอยอยู่กลางอากาศ รับแรงหมัดฉันไว้เฉย ๆ

“……?!”

ขณะที่ฉันยังคงอึ้งตาค้าง ส่วนอื่น ๆ ของร่างกายก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาบนมือข้างนั้นทีละน้อย

ซ่า~~~

แมลงวัน หนู อีกา และหมอก……

สิ่งน่าสะพรึงกลัว น่าเกลียดน่ากลัว และมืดมนมากมาย พุ่งเข้ามาจากทุกสารทิศ รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว สร้างเป็นข้อมือ แขน ลำตัว ขา แล้วก็ส่วนอื่น ๆ ของร่างกายตามมา

ไม่ถึงสิบวินาที ต่อหน้าฉันก็ปรากฏชายรูปร่างกำยำยืนสงบนิ่ง

เสื้อโค้ทสีดำสนิท หมวกทรงสูงสีดำสนิท

และหน้ากากอีกาสีขาว

ปีศาจสวมหน้ากากอีกา จะงอยยาวราวหมอโรคระบาดในยุคกลาง

ด้วยรูปลักษณ์อันโดดเด่น ฉันจำตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที

‘นี่มัน…บิ๊กบอสตัวจริงนี่นา’

จ้าวแห่งโรคระบาด

กาฬนรก

ผู้เปิดแผล ความเจ็บปวดที่มีรูปร่าง หนองที่กรีดร้อง……

‘……ฯลฯ มันคือปีศาจชื่อดังที่มีฉายาสุดแสนจะห่วยแตกมากมาย’

ผู้บัญชาการกองทัพโรคระบาด

นามนั้นคือ เรเวน……!

ฟุ่บ!

เรเวนโบกมือเบา ๆ ผลักฉันพร้อมกับแรงหมัดของฉันไปด้านหลัง

ความเงียบกดดันแผ่ปกคลุมระหว่างฉันกับจ้าวแห่งโรคระบาด สายตาของเราสบเข้าหากันอย่างเงียบเชียบ

ซาโลเมที่จ้องมองฉันกับเรเวนสลับไปมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง ร้องตะโกนลั่น

《เฮ้! อีกา! ทำไมมาช้าจัง! ฉันเกือบตายแล้วนะ!》

《อย่ามายุ่ง ยัยนางโลม》

เรเวนคำรามเสียงทุ้มแหบพร่า

《ในฐานะผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้าย กลับไปกลัวมนุษย์ธรรมดาคนเดียวแบบนี้... มันน่าอายต่อองค์ราชาเหนือราชา รู้ตัวบ้างไหม!》

《นี่ นี่! แต่ไอ้หมอนี้ การควบคุมจิตใจฉันใช้ไม่ได้เลย!》

《อะไรนะ? การควบคุมจิตใจเธอ...? 》

ใต้หน้ากากอีกา ดวงตาปีศาจเปล่งประกายวาววับ

《ดูเหมือนแกจะมีวิธีการซ่อนเร้นอยู่สินะ มนุษย์》

“เยอะแยะเลยล่ะ ไอ้ปีศาจ”

ฉันตอบพลางปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเรเวนทุ้มลงไปอีก

《……อ้า เช่นนั้นเองหรือ ฉันเพิ่งรู้ตัวตนของแกตอนนี้เอง》

“อย่างนั้นเหรอ? แกรู้เร็วจริง ๆ ด้วย”

ฉันพูดประชดประชันตามน้ำเสียงละครของมัน แต่เรเวนไม่หวั่นไหว

《แอช แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก แกคือผู้ที่ท้าทายองค์ราชาเหนือราชา》

“มีแฟนคลับเยอะขนาดนี้ ฉันรู้สึกเขิน ๆ นะ จะให้เซ็นชื่อไหมล่ะ?”

ต่อหน้าฉันที่ยังคงพูดเยาะเย้ย เรเวนโบกชายเสื้อโค้ท พลังชั่วร้ายกระจายไปทั่ว

“ที่นี่ ฉันจะเปลี่ยนแกให้กลายเป็นกองโลหิตด้วยพลังของฉันเอง!”

หมอกดำข้นคลุ้งกระจายออกมาจากร่างของเรเวน พุ่งเข้าปกคลุมร่างฉันในทันที

ผิวหนังส่วนที่ถูกหมอกดำปกคลุมไหม้เกรียม เลือดไหลทะลักออกมา ตุ่มน้ำพองและเนื้องอกผุดขึ้นราวกับเปลวเพลิงแผดเผาผิวหนัง

“ทั้งที่อีกนิดเดียวก็จัดการมันได้แล้วแท้ ๆ”

……ไม่ได้ผล

ฉันบ่นอุบอิบพลางยกมือขึ้นร่ายเวท หมอกดำที่ปกคลุมร่างกายก็สลายหายไปในพริบตา

โรคระบาดที่เพิ่งจะเกาะกินร่างกายฉันเมื่อครู่ ไม่ทิ้งแม้แต่ร่องรอยไว้ให้เห็น

“อะไรกัน……?!”

เรเวนร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึง ฉันใช้มือปัดหมอกดำที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบใบหน้า

“โอ๊ยตาย…นี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ เลยนะ น่าจะมีหน้ากาก…ไม่สิ น่าจะมีเครื่องช่วยหายใจสักหน่อย”

“แก…แกทำได้ยังไง……?! โรคระบาดของฉัน……!”

“โรคระบาดอะไรกัน”

ฉันเยาะเย้ยพลางจ้องเขม็งไปที่ปีศาจหน้ากากอีกา

“แกไม่ใช่ตัวจริงหรอก แค่ภาพลวงตาใช่ไหม?”

“……!”

“สิ่งที่ภาพลวงตาอย่างแกปล่อยออกมา ไม่ใช่โรคระบาดจริง ๆ หรอก แค่ความเจ็บปวดที่จินตนาการขึ้นมา ฉันรู้ทันแกหมดแล้ว”

ฉันคุ้นเคยกับทักษะและรูปแบบการต่อสู้ของปีศาจชื่อดังอย่างเรเวนเป็นอย่างดี

‘เรเวนสามารถสร้างภาพลวงตาที่มีรูปร่างเหมือนตัวเองได้’

ชื่อทักษะ [ความเจ็บปวดลวงตา (Phantom Pain)]

เรเวนสร้างภาพลวงตาได้ ปรากฏตัวพร้อมกันหลายสนามรบ แล้วแพร่เชื้อโรคระบาดไปทั่ว

ฟังดูเหมือนปีศาจโกง ๆ ใช่ไหมล่ะ แต่ว่า…

ปีศาจอะไรก็ต้องมีจุดอ่อน

ของจริงที่เรเวนปล่อยออกมาคือโรคระบาด แต่ของปลอมที่ภาพลวงตาปล่อยออกมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

ถ้าแยกแยะไม่ออก ก็จะโดนโรคระบาดที่ระบาดไปทั่วเล่นงาน แต่ถ้าแยกแยะได้…ก็สามารถกำจัดภาพลวงตา ระบุตำแหน่งตัวจริง แล้วกำจัดผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้ายได้

‘ความเจ็บปวดจินตนาการที่ภาพลวงตาปล่อยออกมา เป็นอาการผิดปกติทางจิตชนิดหนึ่ง’

เหมือนกับการหลอกลวงของปีศาจแห่งฝันร้ายนั่นแหละ

ฉันใช้ทักษะติดตัว [ผู้บัญชาการที่ไม่ย่อท้อ] ชดเชยได้อย่างสมบูรณ์

นี่มันการต่อสู้ที่ทำให้ฉันชนะทางสุด ๆ ไปเลยนะ คู่นี้? เลือกตัวละครให้ดีสำคัญมากเลย

《……ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแกทำลายภาพลวงตาและความเจ็บปวดจินตนาการของฉันได้อย่างไร》

เรเวนคำราม พลังงานสีดำพวยพุ่งออกมาจากทั่วร่างกาย

《แกมองฉันมอะไรไปอย่างหนึ่ง ผู้ท้าชิงราชาเหนือราชา》

“อะไร?”

《แม้แต่พลังกายภาพของภาพลวงตานี้ ก็เพียงพอที่จะฉีกแกให้ตายได้……!》

เงาเรเวนขนาดมหึมาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

อืม…นั่นอาจเป็นความจริง…ในเกม ภาพลวงตานั่นแต่ละตัวมีพลังชีวิตและพลังโจมตีสูงเอาการ ตอนนี้มันดูแข็งแกร่งกว่าฉันเสียอีก

‘แต่ว่านั่นเป็นกรณีของผู้บัญชาการระดับ EX ที่อ่อนแอ’

แล้วถ้าเป็นตัวละครนักฆ่าระดับ SSR ล่ะ?

วาบ-!

พร้อมกับความคิดนั้น เบอร์ดันดี้ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างฉันราวกับแสงวาบ

ซาโลเมที่แอบซุ่มตัวอยู่มุมห้องตาเบิกโพลง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเบอร์ดันดี้

《อะ อะไรกันเนี่ย?! ฉันปิดทางเดินแล้วนะ ทำยังไงถึงกลับมาได้…?!》

“ตั้งแต่เมื่อกี้ เอาแต่พูดแค่เรื่องนี้เนี่ยนะ พวกแกน่ะ”

ฉันพูดเยาะเย้ยพลางเหลือบมองกริชที่เสียบอยู่ที่เอว ซึ่งตอนนี้เบอร์ดันดี้ถืออยู่

มันคือ [กริชก้าวพริบตา]

ตอนนี้เจ้าของคือเบอร์ดันดี้ แต่ฉันเป็นคนนำมันเข้ามาในห้องนี้

เบอร์ดันดี้ใช้พลังพิเศษของกริชเล่มนี้ จึงสามารถเคลื่อนย้ายมาข้างฉันได้ทันควัน กริชเล่มนี้มีวิธีใช้มากมายจริง ๆ

“เบอร์ดันดี้ เพื่อน ๆ ของเธอล่ะ?”

“ฉันช่วยเหลือทุกคนเรียบร้อยแล้วค่ะ”

เบอร์ดันดี้ยืนอยู่เบื้องหน้าฉัน ชี้กริชไปยังปีศาจ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“……ขอบคุณมากนะ แอช”

น้ำตาคลอเบา ๆ ในดวงตาที่พยายามกลั้นอารมณ์ ฉันได้แต่หัวเราะเบา ๆ ดีแล้ว ช่วยเหลือทุกคนได้แล้ว

ซาโลเมชี้ไปที่เบอร์ดันดี้

《ยัยเอล์ฟ……! เธอจะยกเลิกพันธมิตรกับฉันงั้นเหรอ?!》

“อย่าพูดเรื่องพันธมิตรเลย ปีศาจแห่งฝัน ฉันไม่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับแกตั้งแต่แรก”

《อะ อะไรกัน……?!》

เบอร์ดันดี้ท้วงอย่างดุเดือด

“ถ้าจะว่าไปตามที่แกพูด บนโลกนี้ มนุษย์กับเอล์ฟอาจจะเป็นศัตรูกันก็ได้ แต่ว่า……ถ้ามีศัตรูร่วมอย่างปีศาจ”

เบอร์ดันดี้เหลือบมองฉัน รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

“ศัตรูของศัตรู ก็อาจจะเป็นมิตรกันได้”

ฉันยิ้มตอบกลับไป

เรเวนที่เฝ้ามองสถานการณ์อยู่ตลอด ค่อย ๆ ผ่อนคลายท่าที ลดท่าทางการต่อสู้ลง ก่อนจะกล่าวขึ้น

《……ฉันจะถอนตัว》

《อะ อะ อะไรนะ?!》

《ตอนนี้พลังความเจ็บปวดจากจินตนาการถูกปิดผนึกแล้ว พลังการต่อสู้ของภาพลวงตานี้มีขีดจำกัด โอกาสชนะน้อย จึงควรจะถอยทัพ》

《นี่ นี่ นี่! เพราะงั้นเลยจะหนีไปงั้นเหรอ?! น่าอายจัง?!》

《…….》

《ในสถานการณ์แบบนี้ ตัวจริงของนายอยู่ไหน?! พวกพ้องของนายอยู่ที่ไหนเล่า?!》

เรเวนไม่สนใจคำพูดกดดันของซาโลเม จ้องมองฉันอย่างลึกซึ้ง

《เราจะได้พบกันอีก ผู้เล่น…… แอช.》

“พวกตัวประกอบเกรดบีมักจะพูดแบบนี้แล้วหนีไปนี่นา”

ฉันโบกมือ

“ฉันไม่จับหรอก รีบหนีไปให้ไกล ๆ ซะ!”

โครม!

ทันทีที่ประโยคสุดท้ายหลุดจากริมฝีปาก เรเวนก็ทุบกำแพงด้วยหมัดเดียว รูโหว่ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์

ฉึก!

ปีกอีกาสีขาวแผ่กางออกด้านหลังเรเวนอย่างรวดเร็ว

เรเวนคว้าซาโลเมไว้ที่คอ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปนอกตึกราวกับสายฟ้าแลบ

ถึงจะเสียดายที่พลาดโอกาสจัดการซาโลเมไป แต่...

ตั้งแต่ภาพลวงตาของเรเวนปรากฏตัวขึ้น ความจริงก็คือฉันไม่มีทางหยุดพวกมันได้แล้ว

ฉันทำภารกิจที่ตั้งใจไว้สำเร็จแล้ว ถึงเวลาถอยทัพ

《นี่ๆ ๆ ! รอฉันก่อนนะ แอช!》

ซาโลเมที่ห้อยอยู่ที่ปลายมือเรเวนตะโกนลั่น เสียงหวาดกลัวปนความแค้นดังก้อง

《ฉันจะขังคุณไว้ในฝันของฉันให้ได้!》

“แกนี่มันก็แค่ตัวประกอบเกรดบีอีกตัวนี่หว่า……” ฉันพึมพำเบา ๆ

รูปร่างของเรเวนและซาโลเมค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศ

ฉันเลียริมฝีปาก ลองทดสอบดู ทักษะติดตัวของฉันจะถูกปลดล็อกออกไปได้หรือไม่

……

หลังจากที่เห็นผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้ายหายไป ฉันกัดริมฝีปากแน่น

จำนวนครั้งที่พบกับผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้าย เพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ มากกว่าตอนก่อนหน้านี้หลายเท่า

ต่อไปนี้ ฉันอาจต้องต่อสู้กับพวกมันไม่ใช่แค่ในดันเจี้ยนบอสเท่านั้น แต่ทุกที่ทุกเวลา

สงครามครั้งใหญ่กับพวกมัน ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

***

เนื่องจากลิฟต์เสีย ฉันกับเบอร์ดันดี้จึงต้องปีนลงไปชั้นหนึ่งผ่านรูที่กำแพงนั้น

ตึกสามชั้นสูงตระหง่าน สูงเสียจนน่าหวั่นใจ ทว่าเบอร์ดันดี้กลับอุ้มฉันลงมาได้อย่างง่ายดายราวกับขนนก

ในโถงชั้นล่าง เชลย NPC ที่ได้รับการช่วยเหลือต่างนั่งอยู่ด้วยใบหน้างุนงง ห่มผ้าห่มและเสื้อคลุมกันหนาว

สมาชิกในปาร์ตี้ของฉันกำลังช่วยเหลือพวกเขา แจกน้ำและอาหารอย่างขะมักเขม้น

“พวกนาย!”

เบอร์ดันดี้ตะโกนเสียงดัง แล้ววิ่งปรี่เข้าไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่าเป็นกลุ่มเอล์ฟผมสีเขียวอ่อน นั่งอยู่ด้วยสีหน้าที่ดูทรุดโทรม

ปาร์ตี้ NPC  คณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์

“พวกนายเป็นอะไรไหม? สติกลับมาแล้วเหรอ?”

“…….”

“ฉัน เบอร์ดันดี้! จำฉันได้ไหม? อะ?”

แต่เหล่าเอล์ฟกลับไม่ตอบสนองต่อคำพูดของเบอร์ดันดี้แม้แต่น้อย พวกเขายังคงก้มหน้าเงียบอยู่

เบอร์ดันดี้ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก ฉันยืนอยู่ข้างหลังเธอพลางใช้เสียงที่อ่อนโยนปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรหรอก”

“เหรอคะ?”

“พวกเขาแค่ถูกขังอยู่ในฝันของปีศาจแห่งฝันมานาน ถ้ามีเวลามากพอ ทุกคนก็จะค่อย ๆ ฟื้นตัวเอง”

ในเกม เหล่าผู้กล้าที่ถูกปีศาจแห่งฝันควบคุมจิตใจมักมีอาการเหล่านี้หลังจากได้รับการช่วยเหลือ แต่ถ้าเวลาผ่านไป ทุกคนก็จะกลับมาเป็นปกติ

พวกเขาก็คงต้องใช้เวลาเช่นกัน เวลาในการปรับตัวกับความตกใจ เวลาในการยอมรับความจริงอันแสนเย็นชาที่ห้วงฝันอันแสนหวานได้สิ้นสุดลงแล้ว……

“…….”

ฉันยื่นกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมมาไว้ให้เบอร์ดันดี้ที่ยังคงปิดปากเงียบอยู่

“รับไป เบอร์ดันดี้”

“เหรอคะ?”

“เมล็ดทานตะวัน ฉันขอไว้ เลยมีของส่งมาเรื่อย ๆ”

เบอร์ดันดี้รับถุงนั้นด้วยมือทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวล ฉันยิ้มให้เธออ่อนโยน

“แบ่งกับเพื่อน ๆ ของเธอด้วยนะ”

“…….”

“อย่าเสียดาย กินให้หมดเลย”

เบอร์ดันดี้ค่อย ๆ หยิบเมล็ดทานตะวันออกมาจากกระเป๋า แล้วป้อนให้เพื่อน ๆ ทีละคน

เหล่าเอล์ฟที่ดูงุนงง เคี้ยวเมล็ดทานตะวันอย่างช้า ๆ

เมล็ดทานตะวันเหล่านี้…จะมีความทรงจำอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่านะ

เพราะจู่ ๆ กลับมีน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาแห้งกรังของพวกเขา

แสงสว่างค่อย ๆ กลับคืนสู่ดวงตาที่เคยเศร้าหมองของเหล่าเอล์ฟ

“ห๊ะ อะไรกันเนี่ย”

เบอร์ดันดี้ที่มองเห็นภาพนั้น เช็ดน้ำตาที่มุมตาเบา ๆ แล้วหยิบเมล็ดทานตะวันใส่ปากตัวเอง

“ทุกคน ดูเหมือนคนโง่จังเลย……”

แล้วเธอก็ค่อย ๆ กินเมล็ดทานตะวัน เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย หรือเด็ก ๆ ที่กำลังลิ้มลองขนมหวานแสนอร่อยอย่างทะนุถนอม

ขณะที่ฉันเฝ้ามองอยู่นั้น

“ที่บ้านเกิดของพวกเขา……ที่เมืองหลวงของอาณาจักรเอล์ฟ ยูกรัสซิล เคยมีดอกทานตะวันบานสะพรั่งเต็มไปหมด”

ก็อตแฮนด์ที่เดินเข้ามาด้านหลังฉัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เป็นแหล่งปลูกทานตะวันมากที่สุดในทวีป ถึงตอนนี้มันจะถูกไฟไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้วก็เถอะครับ”

“…….”

“เด็ก ๆ จะกินเมล็ดทานตะวัน ผู้ใหญ่จะเอาไปทำเหล้าจากน้ำผึ้งทานตะวัน ในภาพของบ้านเกิดที่สงบสุข จะมีดอกทานตะวันอยู่เสมอ”

นั่นคือ รสชาติแห่งความทรงจำของเหล่าเอล์ฟ… หรือบางที อาจเป็นอาหารเยียวยาจิตใจก็เป็นได้

ฉันเองก็เริ่มนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กของตัวเองขึ้นมา

ยามที่ฉันไปบ้านนอกกับพ่อแม่ในช่วงเทศกาล ทุ่งทานตะวันจะเบ่งบานตระการตาสองข้างทาง

ในรถคันเก่าที่แล่นกลับบ้านหลังจากทริปวันพักผ่อน ครอบครัวของเรามักจะกินเมล็ดทานตะวันกันอย่างสนุกสนาน

เปิดเพลงป๊อปเก่าทางวิทยุ แล้วก็ร้องตามกันเสียงดังครื้นเครง

“…….”

นั่นคือภาพความทรงจำอันแสนหอมหวานที่ไม่อาจหวนคืนมาได้อีกแล้ว

เหล่าเอล์ฟ… พวกเขากำลังนึกถึงภาพแบบนั้นอยู่หรือเปล่า

ฉันหันหลังกลับไป หลังจากได้เห็นเหล่าคณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์รับประทานเมล็ดทานตะวันไปพร้อมกับเสียงสะอื้นและเสียงหัวเราะปนกัน

สายตาฉันเหลือบไปเห็นกลุ่มเงาสามคน พวกเขาดูลังเลใจ เฝ้ามองเหล่าเอล์ฟรุ่นพี่อยู่เงียบ ๆ

“งั้น…พวกนายก็ด้วย”

ฉันหยิบถุงเมล็ดทานตะวันอีกถุงออกมาจากกระเป๋า

“เหนื่อยกันมากแล้วใช่ไหม กินขนมกันเถอะ”

บอดี้แบ็ก เบิร์นเอาท์ และก็อตแฮนด์ที่ลังเลอยู่ชั่วขณะ

กองกำลังเงาหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่เป็นธรรมชาติ ก่อนจะเริ่มทยอยหยิบเมล็ดทานตะวันเข้าปาก

ฉันเคยได้ยินจากก็อตแฮนด์มาว่า บอดี้แบ็กกับเบิร์นเอาท์ถือกำเนิดขึ้นหลังจากอาณาจักรเอล์ฟล่มสลาย แต่ว่า…

“อร่อยจัง! คิดถึงตอนเด็ก ๆ เลย!”

บอดี้แบ็กยิ้มแก้มป่องพลางเอ่ย

พยักหน้ารับเบา ๆ สองสามที

เบิร์นเอาท์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างชัดเจน

ถึงรูปร่างภายนอกจะแตกต่างกันลิบลับ แต่พวกเขาก็คงมีเรื่องราวและความทรงจำเกี่ยวกับดอกทานตะวันเหมือน ๆ กัน

เหมือนกับผู้คนทั่วโลก แม้เชื้อชาติและสภาพแวดล้อมจะหลากหลายเพียงใด แต่ก็ล้วนมีเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารที่เยียวยาจิตใจของตนเองทั้งนั้น

ฉันยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบเมล็ดทานตะวันใส่ปากชิม

รสชาติอาจแตกต่างจากโลกเดิม แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_