◈บทที่ 268. [เนื้อเรื่องเสริม] พิธีศพ (4)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 268. [เนื้อเรื่องเสริม] พิธีศพ (4)

วันรุ่งขึ้น

การเตรียมงานศพครั้งนี้รวดเร็วกว่าการเตรียมการป้องกันครั้งไหน ๆ

เพราะมีพลเรือนเสียชีวิต

ทหารและเหล่าผู้กล้าสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องอย่างสุดกำลัง ทว่ายังมีผู้เสียหาย

‘พลเรือนสามสิบเจ็ดคน’

ฉันยืนอยู่หน้าโลงศพของพลเรือนที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า กัดริมฝีปากแน่นพลางก้มศีรษะลง ญาติ ๆ ของผู้เสียชีวิตมองฉันอยู่ห่าง ๆ ด้วยสีหน้าแปลก ๆ

ฉันคิดว่าพวกเขาจะเข้ามาคว้าคอฉัน ตะโกนด่า หรือสบถด่าทอฉันจากระยะไกล

ฉันคิดว่าพวกเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาว่าทำไมฉันถึงทำได้ไม่ดีกว่านี้ เพราะฉันคนเดียวที่ทำให้ครอบครัวของพวกเขาต้องตาย

แต่ไม่มีใครทำแบบนั้นเลย

เพราะที่นี่ เมืองป้อมปราการ การที่พลเรือนเสียชีวิตเพราะการโจมตีของปีศาจไม่ใช่เรื่องแปลกใช่ไหม?

เพราะฉันเป็นเชื้อพระวงศ์และเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์ใช่หรือไม่?

หรือเพราะโลกนี้ชีวิตคนมันถูกมองว่าไร้ค่า?

ก่อนพิธีศพ ฉันได้พบกับญาติ ๆ ของพลเรือนที่เสียชีวิตทีละคน เพื่อขอโทษและมอบเงินช่วยเหลือ พวกเขารู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณ

ขอบคุณ...

ครอบครัวพวกเขาตายเพราะฉันทำไม่ดี แต่กลับขอบคุณฉัน

“…….”

ฉันอยากจะเปลี่ยนแปลง

อยากจะพลิกโฉมโลกนี้เสียใหม่

“ไม่… ฉันจะทำให้ได้”

ฉันกัดฟันแน่นจนกรามแทบจะแตก

ฉันจะเปลี่ยนโลกใบนี้ให้ได้ ให้เป็นโลกที่การตายไม่ใช่เรื่องธรรมดา ให้เป็นโลกที่ไม่มีใครต้องขอบคุณต่อความตาย

ฉันจะทำด้วยวิธีของฉันเอง

หลังจากวางพวงหรีดเสร็จ ฉันก็เดินไปยังกลุ่มโลงศพอีกฝั่งหนึ่ง

“ทหารหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าคน”

ยกเว้นด่านฝึกฝน นี่คือจำนวนผู้เสียชีวิตมากที่สุดในการป้องกันครั้งนี้

ส่วนใหญ่พวกเขาตายเพื่อปกป้องพลเรือนจากฝูงมนุษย์หมาป่าที่หน้าประตูเหนือและทั่วเมือง…

เมื่อเห็นขบวนโลงศพที่ปกคลุมด้วยธงชาติจักรวรรดิ ฉันค่อย ๆ ก้มศีรษะลง

เจ็บปวด…

ยิ่งความตายของพวกเขายิ่งยิ่งใหญ่ ฉันก็ยิ่งเจ็บปวด ฉันกัดริมฝีปากจนได้รสเลือดคาว

“ทหารที่ตายในครั้งนี้ล้วนเป็นทหารฝีมือดี”

พวกเขาไม่หวั่นไหวเมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจ แต่กลับยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเหลือพลเรือน ทหารผู้กล้าหาญทั้งกายและใจ

เราสูญเสียพวกเขาไปเกือบสองร้อยคน เป็นความสูญเสียที่เจ็บปวดอย่างเหลือคณานับ

ฉันหลับตาแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังคลออยู่

ห้ามร้องไห้…

ห้ามปลอบโยนความตายของพวกเขาด้วยน้ำตา ฉันต้องรับผิดชอบแทน

นักบุญโรยน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงบนโลงศพและอวยพรผู้ล่วงลับ ฉันเฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ ขณะที่โลงศพหลายร้อยใบถูกฝังลงดิน

และสุดท้าย…

ผู้กล้าทั้งสองผู้ล่วงลับนั้น…ไม่ใช่กำลังพลของฉัน

กามูส์ นักโทษประหาร

และคุเรฮะ พี่ชายของคูอิลัน

คนหนึ่งเป็นอาชญากรที่รอรับโทษประหาร อีกคนหนึ่งเป็นพลเรือนธรรมดา ความสามารถในการต่อสู้หรือความสามารถพิเศษต่างกันราวฟ้ากับดิน

ทว่าทั้งสองต่างสิ้นชีพในการต่อสู้ครั้งนี้

กามูส์ แม้จะเป็นนักโทษประหาร แต่ด้วยการกระทำที่ช่วยเหลือพลเรือน ฉันจึงตัดสินใจให้ฝังเขาในสุสานของจักรวรรดิ

ฉันไม่รู้หรอกว่าการถูกฝังอยู่ในสุสานของจักรวรรดิที่เขารังเกียจมานานนั้นมีความหมายเช่นไร แต่ในฐานะผู้บัญชาการ ฉันตัดสินใจเช่นนั้น

เบื้องหน้าหลุมศพของกามูส์นั้นแตกต่างจากหลุมอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของเขา

มีเพียงชาวบ้านบางคนที่ผ่านมา วางช่อดอกไม้ลงไปด้วยความอาลัย เพราะเขาช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ แต่ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงคร่ำครวญ

……

จูเนียร์ยืนอยู่ห่าง ๆ มองป้ายหลุมศพด้วยสายตาสับสน

และไกลออกไปกว่านั้น เรน่าที่ค่อย ๆ แตะพื้นด้วยไม้เท้า เหม่อมองจูเนียร์อย่างเงียบงัน

ตรงกันข้ามกับหลุมศพของกามูส์ เบื้องหน้าหลุมศพของคุเรฮะกลับคึกคัก พลุกพล่าน

นอกจากกองกำลังไถ่บาปห้าคนที่สวมฮู้ดและเสื้อคลุมปิดบังใบหน้าแล้ว เหล่าโจรและผู้ลี้ภัยที่มาด้วยกันต่างก็ร่ำไห้พลางวางพวงหรีดลงเบื้องหน้า

ยิ่งกว่านั้น ชาวเมืองผู้เคยมีไมตรีจิตกับคุเรฮะก็ทยอยนำดอกไม้สีขาวมาวางไว้เช่นกัน

เขาเป็นคนดี

แต่เขาก็จากไปแล้ว

‘ถ้าฉันรู้แก่นแท้ของเกมนี้เร็วกว่านี้สักหน่อย…'

ภาพวันนี้คงแตกต่างออกไปแน่

เสียงเพลงสวดจากคณะนักร้องประสานเสียงค่อย ๆ จางหายไป พิธีศพสิ้นสุดลงเสียที

ถึงเวลาที่ฉันต้องกล่าวสุนทรพจน์

ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ ฉันก้าวขึ้นไปบนเวที สายตาของผู้คนนับพันจับจ้องมาที่ฉัน

“…….”

ฉันปรับเสียงเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

“ก่อนอื่น ฉันขอโทษด้วย”

เมื่อฉันก้มศีรษะลง เสียงโกลาหลก็กระจายไปทั่วฝูงชน ทว่าฉันก็ยังคงพูดต่อไป

“ในฐานะผู้บัญชาการ ฉันประมาท ฉันไม่สามารถคาดการณ์การเคลื่อนไหวของศัตรูได้ ปีศาจโจมตีมาจากทุกทิศทุกทาง และการตอบสนองของฉันก็ช้าเกินไป”

ตามกฎของเกม ฉันคิดว่าพวกมันจะโจมตีเพียงกำแพงด้านใต้เท่านั้น

ผลจากความประมาทเลินเล่อ กองกำลังมนุษย์หมาป่าจึงทำให้ครอสโรดเสียหายอย่างหนัก

“มีผู้เสียชีวิต นี่คือความผิดพลาดของฉันโดยสมบูรณ์”

ฉันคือนักเล่นเกมที่รู้จักต่อสู้เพียงแต่ภายในกฎของเกม และภายในกฎนั้น ฉันคือผู้บัญชาการที่ไม่มีใครเทียบได้ในโลก

การต่อสู้บนถนนนอกสังเวียน ในสนามรบที่แท้จริง

ฉันกลับเป็นคนอ่อนแอ ถูกต่อยเพียงครั้งเดียวก็ทรุดลงไปกองกับพื้น

‘ฉันไม่ได้ศึกษาเรื่องกลยุทธ์และยุทธวิธีอย่างจริงจัง และฉันก็ไม่ใช่ยอดมนุษย์ด้วย’

ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่เล่นเกมมามากหน่อยเท่านั้น

ฉันเป็นแค่เกมเมอร์หัวโบราณ ที่ยังคงใช้ความคิดแบบในเกมมาประเมินสถานการณ์ของโลกแห่งความจริง

ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

“ฉันจะไม่ประมาทอีกแล้ว”

เหนือกฎ นอกสังเวียน

ฉันจะเผชิญหน้ากับโลกนี้โดยตรง

“ฉันจะคิดอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์ศัตรูอย่างเฉียบคม และใช้ทุกวิธีการที่มีเพื่อทำลายการรุกรานของพวกมัน”

ฉันไม่สนใจสังเวียนอีกต่อไปแล้ว ฉันทะลุผ่านเชือกกั้น และก้าวลงมายืนบนพื้นแล้ว

ฉันจะเหยียบย่ำกฎ และยืนอยู่เหนือมัน

เพื่อเอาชนะปีศาจเหล่านั้น ฉันจะทำทุกอย่าง

“ฉันจะใช้ทุกวิธีการที่มี”

หลังจากที่ทวนคำพูดอีกครั้ง ฉันก็มองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ผู้คนกลืนน้ำลายลงคอพลางจ้องมองฉันที่กำลังกล่าวคำปฏิญาณอยู่

“ขอให้วันนี้เป็นวันที่พวกคุณได้ยินคำขอโทษจากฉันเป็นครั้งสุดท้าย เพราะฉันจะทำอย่างสุดความสามารถ”

เพื่อเกม เพื่อการเคลียร์เกม ฉันจะบุกเบิกเส้นทางใหม่ นอกเหนือจากกฎเกณฑ์ และนำพวกเขาไปข้างหน้า

เพื่อโลกที่ผู้คนต้องตายน้อยลง

“…….”

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง มองสำรวจรอบกาย เพราะคำพูดของฉันเองหรือเปล่า บรรยากาศในสุสานแห่งนี้หนักอึ้งราวกับจะหายใจไม่ออก

ฉันพูดถึงตัวเองมากเกินไปแล้ว เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

“การตายทั้งหมดในครั้งนี้…แม้เจ็บปวด ทว่ากลับเป็นการจากไปอันสูงส่ง”

ฉันกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แผ่วเบา ราวกับกล่อมให้ใจที่แตกสลายได้สงบลง

“เหล่าทหารกล้าที่ล้มหายไปนั้น พวกเขาทุ่มเทชีวิตเพื่อปกป้องผู้คน พวกเขาสละชีพเพื่อคุ้มครองพวกเราจากภัยอันตรายที่คืบคลานเข้ามา”

ฉันพยักหน้าช้า ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางเบา

“และพวกคุณ…พวกคุณสมควรได้รับการปกป้อง เพราะพวกคุณเองก็ลุกขึ้นปกป้องผู้อื่นเช่นกัน”

แสงคบเพลิงส่องสว่าง อาวุธถูกยกขึ้น

ชาวเมืองครอสโรด รวมตัวกันอย่างแข็งขันที่จัตุรัส

พวกเขายืนเคียงข้างกัน ร่วมกันใช้เวลาค่ำคืนอันยาวนานในการต่อต้านฝูงปีศาจ

“จงจำไว้…เราเป็นมนุษย์ เราต้องปกป้องซึ่งกันและกันจากปีศาจร้าย”

มนุษย์…หมายถึง ‘ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน’

เพื่อดำรงอยู่เป็นมนุษย์ เราต้องการซึ่งกันและกัน

“มองดูใบหน้าของคนที่อยู่ข้าง ๆ คุณสิ…มองดูใบหน้าของคนที่คุณจะต้องปกป้อง และคนที่ปกป้องคุณในอนาคต”

ชาวบ้านต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอึดอัด ฉันหันไปมองสุสาน ความเงียบสงัดปกคลุม ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

“จงจดจำใบหน้าผู้ที่หลับใหลใต้ดินนี้ จงจดจำใบหน้าผู้ที่พลีชีพเพื่อปกป้องพวกคุณ”

ฉันกำหมัดแน่น พูดเสียงหนักแน่น

“จงเป็นผู้ปกป้องซึ่งกันและกัน กำแพงสูงที่สุดในการต่อกรกับปีศาจ คือพวกคุณนี่เอง”

ฉันค่อย ๆ ก้มศีรษะลงต่ำ

“เพื่อทุกคนที่เป็นรากฐานของกำแพงนี้ ขอให้เราไว้อาลัย”

ผู้คนนับพันก้มศีรษะลงพร้อมกัน ความเงียบงันปกคลุมสุสานอันกว้างใหญ่

หลังจากพิธีไว้อาลัยสั้น ๆ ฉันพยักหน้ารับ แล้วลงจากเวทีโดยไม่เอ่ยวาจาใด ๆ อีก

เนื่องจากลูคัสไม่อยู่ เอวานเจลีนจึงรับหน้าที่ดูแลงานศพทั้งหมด

เอวานเจลีนที่ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผลโบกมือเบา ๆ ทันใดนั้น เสียงปืนใหญ่ก็ดังขึ้นสนั่น

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนใหญ่คำรามก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า พิธีศพจึงสิ้นสุดลง

***

ชาวบ้านและทหารที่กระจัดกระจายกันไปทยอยกลับเข้าเมือง หรือบางส่วนยังคงอยู่ที่สุสานเพื่อไว้อาลัยให้กับเพื่อนร่วมรบของตน

ขณะที่ฉันมองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกวูบไหว มีใครบางคนเดินเข้ามาหา

“ฝ่าบาททรงกล่าวสุนทรพจน์ได้ดีมากเลยค่ะ”

เมื่อฉันหันไป ก็พบว่าเป็นเรน่า ฉันพยักหน้าให้กับผู้บัญชาการทหารสูงวัยผู้เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่าทางสง่างาม โดยมีไม้เท้าค้ำยันกาย

“ท่านหญิงเรน่า อาการเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ก็แย่อยู่ ผู้บาดเจ็บจากการต่อสู้ครั้งนี้ก็มีไม่น้อยใช่มั้ยล่ะ?”

นั่นก็จริง ทุกคนพันผ้าพันแผลหลายชั้น บาดแผลของเรน่าถือเป็นเรื่องปกติ

ฉันมองผ้าพันแผลบนท้องเรน่าพลางถามเสียงเรียบ

“ฉันได้ยินมาว่าเธอจัดการกามูส์เอง”

“ป้องกันตัวค่ะ ถึงจะไม่ใช่ แต่ฉันก็มีสิทธิ์จัดการอาชญากรที่พยายามแทงฉัน”

“…….”

“ฝ่าบาทจะลงโทษฉันเรื่องนี้หรือเปล่าคะ?”

“ไม่ แค่สอบถามข้อเท็จจริง”

กามูส์พยายามฆ่าเรน่า และเรน่าก็ตอบโต้ด้วยการฆ่ากามูส์

ไม่ว่าความแค้นก่อนหน้าจะเป็นอย่างไร สิ่งที่เกิดขึ้นที่ด่านหน้าสัตว์ประหลาดก็คือสิ่งนั้น ฉันไม่ใช่คนที่จะไปตัดสิน

“อย่างนั้น ท่านหญิงเรน่า ดูเหมือนจะมีอะไรจะพูดกับฉันสินะ”

“ค่ะ ฉันมีเรื่องจะเรียนฝ่าบาท”

ฉันพยักหน้า เพราะเดาใจออก

“ถึงเวลาจะกลับแล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ ทางราชสำนักส่งเรือเหาะมาแล้วค่ะ มีกำหนดมาถึงวันนี้ ฉันก็จะออกเดินทางทันที”

ตอนส่งฉันกลับใช้ทางบก แต่กองกำลังเวทมนตร์เป็นกำลังคนระดับสูง จึงได้เดินทางโดยเรือเหาะ

“กลับไปที่ราชธานี แล้วอย่าลืมบอกข่าวท่านพี่เฟอร์นานเดซด้วยนะ”

ฉันบอกเรน่า พร้อมกับเอ่ยถึงพี่ชายคนที่สอง ผู้เอาจริงเอาจังกับการดูแลคนของตน เรน่าจึงยิ้มบาง ๆ

“ฉันจะรายงานและแจ้งข่าวให้ท่านเฟอร์นานเดซทราบค่ะ”

“...?”

“ถึงเรื่องที่ฝ่าบาททรงห่วงใยในการปกป้องแนวรบที่นี่อย่างแท้จริงนั่นแหละค่ะ”

เรน่าเงยหน้าขึ้น มองทิวทัศน์แห้งแล้งโดยรอบของครอสโรด

“ที่นี่เป็นดินแดนแห้งแล้ง ฝ่าบาทไม่คิดถึงชีวิตหรูหราในราชธานีเลยสักนิด แต่กลับทุ่มเททุกอย่างเพื่อกำจัดปีศาจ”

“…….”

“ฉันจะบอกเรื่องที่ฝ่าบาทไม่สนใจเรื่องอำนาจ ความมั่งคั่ง หรือการสืบราชสมบัติเลยแม้แต่น้อย ฉันจะรายงานเรื่องนี้ค่ะ”

ฉันไม่แน่ใจว่านั่นคือคำชมหรือการประชด ไม่รู้เจตนาจริง ๆ

ฉันขมวดคิ้ว เรน่าจึงพูดเบาลง

“ฝ่าบาททรงประกาศในราชธานีใช่ไหมคะ? ว่าแนวรบทางใต้ จะเดินหน้าต่อไปตามแผนของตนเองอย่างสมบูรณ์”

“ใช่”

ดูเหมือนเขาจะได้รับข่าวมาจากสายลับแล้วสินะ

“ฉันขอภาวนาให้ถ้อยคำนั้นเป็นความจริงค่ะ ฝ่าบาท”

“……?”

“ขอให้แนวรบที่นี่ดำเนินไปโดยไม่เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจ และขอให้มีแต่ความรุ่งโรจน์ในอนาคต ฉันจะคอยให้กำลังใจอยู่ห่าง ๆ ค่ะ”

ไม่รู้ว่าเธอวางแผนอะไรอยู่ แต่ก็พูดได้ดี งั้นก็ช่างเถอะ

“เหนื่อยมากแล้ว ไปดี ๆ นะ ท่านหญิงเรน่า ครั้งหน้า ขอให้เราได้พบกันที่ไหนสักแห่งที่สงบสุข ไม่ใช่แนวรบแบบนี้ แล้วค่อยมาคุยกันเปิดอกเปิดใจ”

“ฮ่า ๆ ฟังแล้วก็ชื่นใจนะคะ ที่ไหนสักแห่งที่สงบสุข ไม่ใช่แนวรบ…...”

เรน่ามองสุสานที่มีหลุมฝังศพมากมายเบื้องหน้า แล้วปล่อยให้ประโยคค้างเติ่งไว้กลางอากาศ

“ฉันก็อยากจะเกษียณแล้ว ไปใช้ชีวิตสงบสุขที่ไหนสักแห่งเหมือนกัน”

ทหารผู้ผ่านสงครามมาทั้งชีวิตกล่าวพลางทำความเคารพอย่างเป็นทางการ

“รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานด้วยค่ะ ฝ่าบาท ไว้พบกันใหม่นะคะ”

เรน่าหันหลังกลับไปทางครอสโรด เตรียมตัวเดินทางกลับราชธานีอย่างไม่รีรอ

ฉันมองดูชุดทหารสีดำเก่า ๆ ของทหารสูงวัย และผ้าคลุมสีขาวของกองกำลังเวทมนตร์ที่พลิ้วไหวอยู่เบื้องบน

……

ฉันหวังว่าชีวิตหลังเกษียณของเรน่าจะเป็นไปอย่างสงบสุข ทว่า…

ฉันก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_