◈บทที่ 244. [สำรวจอิสระ] ด่านตรวจภายในเมือง (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 244. [สำรวจอิสระ] ด่านตรวจภายในเมือง (3)

หมาป่าขนาดมหึมา ขนสีน้ำตาลอมแดง หยุดเดินช้า ๆ ห่างจากพวกเราเพียงไม่กี่เมตร

“ถึงกับมาเองเลยสินะ ราชาหมาป่า”

ฉันเอ่ยชื่อมันอีกครั้ง

“ลูน่าเรด”

《แอช.》

ลูน่าเรดกัดฟันแน่น เปล่งชื่อฉันออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมโหด เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม

《รู้ว่าฉันจะมา ถึงกับขุดเจาะดันเจี้ยนนี้เข้ามาเลยงั้นเหรอ? 》

“บอกว่ากำลังตามหาปาร์ตี้ของฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

หมาป่าตัวนี้สูงใหญ่จนฉันต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป เพื่อให้สายตาของเราสบกัน

ฉันกับปีศาจจ้องตากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับกำลังแข่งขัน แลกเปลี่ยนบทสนทนาด้วยสายตาที่ดุเดือด

“งั้นก็ต้องเจอกันอยู่แล้วล่ะ จะมาให้กลัวแล้วเลิกสำรวจ ไปซ่อนตัวอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ?”

ฉันคิดว่าไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะต้องได้พบกับปีศาจระดับผู้บัญชาการกองพลในดันเจี้ยนนี้แน่ ๆ

จึงไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย

《ได้ยินมาว่าแกฉลาดนัก แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สินะ ถึงกับตัดสินใจลดอายุขัยตัวเองลงด้วยมือตัวเอง》

หมาป่ายกมือขนาดมหึมาขึ้น บิดข้อต่อ ดังเสียงตุ๊บ ๆ เบา ๆ แต่ก้องกังวาน

《อาณาจักรแห่งทะเลสาบแห่งนี้เป็นสนามล่าของฉัน ต่างจากโลกภายนอก ฉันสามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่ แค่ไม่กี่นาทีก็สามารถสังหารพวกแกทั้งหมดได้แล้ว》

“รู้ไหม? พวกของแก ผู้บัญชาการกองพลทั้งสองคนน่ะ ที่มั่นใจในตัวเองเหมือนแก พวกเราจัดการไปเรียบร้อยแล้ว”

พร้อมกับคำพูดนั้น ลูคัสและเอวานเจลีนก็ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า ดาบและโล่ในมือยกขึ้นสูง

แม้จะเผชิญหน้ากับพลังปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากปีศาจในตำนาน แต่สองอัศวินกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

คงผ่านประสบการณ์การต่อสู้กับผู้บัญชาการกองพลแห่งฝันร้ายมาแล้วสินะ

ดาเมียนเล็งปืนใหญ่ด้วยท่าทีสงบ เบอร์ดันดี้ก็ไม่น้อยหน้า ด้วยประสบการณ์การเผชิญหน้ากับศัตรูเช่นนี้มาก่อน เขารีบชักกริชออกมาเตรียมพร้อม

“อื้อ……ฮึก…….”

ทว่า คูอิลัน

และกองกำลังไถ่บาปกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป ขยับตัวแทบไม่ได้

ฉันจึงลองพูดแซวเบา ๆ เพื่อคลายความตึงเครียด

“อะไรกัน คูอิลัน กลัวเหรอ?”

“เปล่า…จริงอยู่ที่ว่ามันตึงเครียด แต่…มันมีสาเหตุอย่างอื่นด้วย…”

คูอิลันวางมือที่สั่นเทาลงบนหน้าอก ใบหน้าซีดเผือด

“นี่มันอะไรกัน…ความรู้สึกแบบนี้…พอเห็นปีศาจตัวนั้น ทำไมใจผมถึง…”

ขณะนั้น ดวงตาสีแดงก่ำของลูน่าเรดที่หันไปมองคูอิลันและกองกำลังไถ่บาป ก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้น

《โอ้ ที่แท้ก็กลิ่นคุ้น ๆ นี่มัน…พวกแกเป็นลูกหลานของฉันเองสินะ》

“……?”

คูอิลันและกองกำลังไถ่บาปแข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่อาจขยับเขยื้อนได้ เพราะคำพูดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ฉันก็เบิกตาโพลงเช่นกัน ไม่เข้าใจเลยว่าได้ยินอะไรไป

อะไรนะ?

“บ้าไปแล้ว! ปีศาจบ้าเอ๊ย!”

คูอิลันตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความโกรธแค้น ขณะเดียวกัน ลูน่าเรดก็หัวเราะชอบใจ

《ในอดีตอันไกลโพ้น ผู้ที่ได้ดื่มกินเลือดของเทพเจ้าผู้ลึกลับ ละทิ้งความเป็นมนุษย์ หลอมรวมกับสัตว์ร้าย มนุษย์สัตว์คนแรก》

มือที่มีขนสีน้ำตาลแดงดั่งขนหมาป่าชี้ไปที่ตัวเอง

《บรรพบุรุษผู้หนึ่งในเผ่ามนุษย์สัตว์ นั่นก็คือฉันเอง》

มนุษย์สัตว์คนแรก หมาป่าตนแรก

บรรพบุรุษผู้หนึ่งในเผ่ามนุษย์สัตว์…ผู้ที่แสนห่างไกล

ปีศาจตนนี้บอกว่ามันคือบรรพบุรุษเหล่านั้น

“อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ ปีศาจ!”

คูอิลันตะโกนลั่น เตรียมพร้อมสู้ ท่าทางดุร้ายราวกับจะกระโจนเข้าใส่ทันที

พลังสีแดงเปล่งประกายออกมาจากกำปั้นทั้งสองข้างของราชาโจร ดุจเปลวไฟที่ลุกโชน

พลังสีแดงที่เปล่งประกายนั้น ดูราวกับใบเมเปิลสีแดงฉานที่กำลังปลิวไสว

“ในร่างกายของฉันไม่มีทางมีเลือดของสิ่งน่ากลัวอย่างแกหรอก…!”

《ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ร่างกายแกก็สัมผัสได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? 》

ลูน่าเรดหัวเราะเยาะเย้ย ค่อย ๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า

《เราเป็นพวกเดียวกัน ฉันคือต้นกำเนิดของแก》

ฉึก!

กรงเล็บแหลมคมดุจใบมีดของหมาป่าโผล่ออกมา พลังสีแดงฉานราวเลือดทะลักกระจายไปทั่ว

《ฉันจะพิสูจน์ด้วยการพรากชีวิตพวกแกไปเอง》

ฟู่!

เปลวเพลิงสีแดงฉานของคูอิลันลุกโชน แตกต่างจากสีแดงคล้ายเลือด ทว่า…แม้ฉันที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ยังรู้สึกถึงความคล้ายคลึงแปลกประหลาด

เหนือสิ่งอื่นใดคือท่าทาง

ลูน่าเรดกำลังอยู่ในท่ารบ เหมือนกับคูอิลันเป๊ะ

“เป็นไปไม่ได้…”

ความสิ้นหวังฉายชัดบนใบหน้าของคูอิลันเพียงชั่วครู่

“วิชานี้…สืบทอดกันมาในเผ่าของเรา…”

《ฉันได้สร้างวิชาต่อสู้ กำหนดรูปแบบท่าทาง และปรับปรุงการหายใจ ฉันเป็นปรมาจารย์เพียงหนึ่งเดียวของทุกสิ่งที่แกฝึกฝนมา》

ไม่ใช่แค่สายเลือด ทุกสิ่งที่คูอิลันฝึกฝนมา

ปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม ว่าทุกอย่างล้วนมาจากมัน

ขนสีน้ำตาลอมแดงของลูน่าเรดสะท้อนแสงไฟ ประกายระยิบระยับราวเปลวเพลิง

สีคล้ายกับสีผมแดงของคูอิลันอย่างน่าตกใจ

“…….”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ พลางครุ่นคิด

ไม่รู้ว่าคำพูดของปีศาจตนนั้นเป็นความจริง หรือเป็นเพียงคำโกหกเพื่อหลอกลวงพวกเรา

ปีศาจในอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้คือสิ่งมีชีวิตที่ราชาปีศาจปลุกขึ้นมา

นั่นหมายความว่า…สิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วเมื่อหลายร้อยหลายพันปีก่อน…กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมา

คูอิลันกัดฟันแน่นจนตัวสั่น กระแทกพื้นแรง ๆ ก่อนพุ่งตัวไปข้างหน้า

“อย่ามาพูดมาก ปีศาจบ้า! ฉัน…”

“คูอิลัน! อย่า!”

ฉันตะโกนห้าม แต่สายไปเสียแล้ว คูอิลันวิ่งด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

กำปั้นและเท้าที่เปล่งประกายด้วยพลังสีแดงดุจไฟ พุ่งเข้าใส่ปีศาจอย่างรวดเร็ว

ท่วงท่าการต่อสู้ของเขาเร็วราวสายฟ้าแลบ ปล่อยหมัดต่อเนื่องหลายสิบครั้งในพริบตาเดียว

ทว่า…

《ท่าทางยังอ่อนด้อยอยู่มาก เจ้าลูกหลานเอ๊ย!》

ลูน่าเรดแค่ชกเพียงครั้งเดียว

ปัง-!

หมัดทรงพลังตรงเข้าใส่กลางท้องคูอิลันเต็ม ๆ

คูอิลันอ้วกเป็นเลือด ล้มลงไปทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ยังไม่มี

《อ่อนด้อย อ่อนด้อย! อ่อนด้อยเหลือเกิน! ทั้งหมัด และความแค้น! ไม่มีอะไรที่จริงจังเลยสักอย่าง!》

หมาป่าคำราม เสียงทุ้มต่ำทรงพลัง กล้ามเนื้อที่เส้นเอ็นโป่งพอง ชักแขนขึ้นสูง

《วิชาต่อสู้ของเผ่าเรา มีไว้เพื่อการต่อสู้เท่านั้น! ไม่เลือกวิธีการ ทิ้งความเป็นมนุษย์ ฆ่าศัตรูเหมือนสัตว์ร้าย!》

ฉันรีบวิ่งไปหาคูอิลันที่นอนจมกองเลือด ค่อย ๆ พยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้น

ลูน่าเรด ยังคงพูดต่อ เสียงเยาะเย้ยดังก้อง

“ฉันละทิ้งความเป็นมนุษย์ กลายเป็นสัตว์ร้าย เพื่อความสมบูรณ์แบบของวิชาต่อสู้ แต่แกล่ะ ลูกหลานเอ๊ย! แกยังคงติดอยู่ในกรอบความเป็นมนุษย์อยู่หรือไง! มรดกของฉันแทบจะสูญเปล่า!”

“เออ ก็เลิกตีลูกหลานที่พยายามใช้ชีวิตกันซะทีสิ คุณหมาป่าผู้เชี่ยวชาญวิชาการต่อสู้”

ฉันพูดเยาะเย้ย ลูน่าเรดหันสายตาจากคูอิลันมาหาฉัน ฉันพูดต่อพลางเบ้ปากเล็กน้อย

“แล้วทำไมถึงได้พยายามสร้างวิชาต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมนัก พอใจแล้วก็ไปตายอย่างสงบเถอะ ทำไมถึงได้กลับมาเกิดใหม่แล้วมาทำแบบนี้อีกล่ะ?”

“สมบูรณ์แบบ? พอใจ? แกพูดบ้าอะไรอยู่น่ะ มนุษย์!”

ลูน่าเรดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ

“การต่อสู้นั้นไม่มีจุดจบ วิชานั้นไม่มีวันหยุดนิ่ง แม้แต่ในช่วงเวลาที่ฉันตาย ฉันก็ยังเสียใจที่ต่อสู้ได้ไม่พอ แล้วจะมีโอกาสแบบนี้มาให้อีก ฉันก็ต้องคว้ามันไว้สิ!”

“หือ…”

“ถ้าฉันสามารถต่อสู้กับคนที่เก่งกว่าฉันได้ แล้วยังสามารถกัดคอมัน ลิ้มรสเลือดของมันได้! ถ้าฉันสามารถพิสูจน์ได้ว่าฉันเก่งกว่า! ถึงแม้จะต้องขายวิญญาณให้กับปีศาจ ฉันก็ยินดี!”

“ดูเหมือนว่าแกขายไปหมดแล้วนะ”

ฉันคิดว่าคอนเซ็ปต์มันจะแนวศิลปะการต่อสู้ แต่หมาป่าตัวนี้จริงจังซะจริง

ลูน่าเรดเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังบ่นพึมพำอยู่

《งั้นก็มาถึงบทสนทนาของเราต่อกันเถอะ หลังจากที่ได้เล่นกับลูกหลานของฉันเสร็จแล้ว》

“ไม่ ไม่ต้องก็ได้…”

《ผู้พิทักษ์มนุษยชาติ แกจะทำให้ฉันสนุกได้ใช่ไหม? แกที่ฆ่าออลลอปและเซเลนดิออนได้ ก็คงจะสามารถต่อสู้กับฉันได้อย่างแท้จริงใช่ไหม? 》

ฉันตอบหมาป่าที่มองด้วยแววตาคาดหวังอย่างชัดเจน

“ไม่”

《หือ?》

“ฉันไม่สู้หรอก”

ฉันหยิบม้วนเวทมนตร์ออกมาจากอก

คือ [ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยน]

หลังจากที่จ้าวแวมไพร์เซเลนดิออนโจมตีฉัน ไอเดอร์ก็เปิดฟังก์ชันระบบสองอย่างให้ฉัน

อย่างแรกคือเรดาร์ที่สามารถตรวจจับบอสปีศาจได้ และอีกอย่างคือ…

[ระเบิดหนีฉุกเฉิน!] <เฉพาะสำรวจอิสระ>

- ทำให้สัตว์ประหลาดรอบ ๆ นั้นช็อค และความเร็วในการเคลื่อนที่ของปาร์ตี้ผู้เล่นจะเพิ่มขึ้น 100 %

- เมื่อใช้ฟังก์ชันนี้ จะต้องใช้ ‘ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยน’ 1 ชิ้น

นี่แหละ

เป็นฟังก์ชันที่สร้างมาให้ใช้เมื่อเจอศัตรูที่รับมือไม่ได้ในดันเจี้ยน เป็นฟังก์ชันที่แลกกับคะแนนความสำเร็จสูงถึง 45,000 คะแนน

‘ในที่สุดก็ได้ใช้สักที!’

ฉันไม่ได้คิดจะต่อสู้กับผู้บัญชาการกองพลแห่งฝันร้ายในดันเจี้ยนนี้ตั้งแต่แรก

แน่นอน ทำไมต้องไปสู้ในสงครามที่เสียเปรียบล่ะ? ไปสู้ในรังของพวกมัน ก็เท่ากับฆ่าตัวตาย!

เหตุผลที่ฉันมาสำรวจเขตที่ 6 ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้… ที่ผู้บัญชาการกองพลตามล่าฉันอยู่ในดันเจี้ยน?

“ก็เพราะมีทางหนีไง!”

ฉันฉีกม้วนคัมภีร์ออกโดยไม่ลังเล แล้วใช้ฟังก์ชัน [ระเบิดหนีฉุกเฉิน!]

ปัง—!

《ฮึก?! อะไรกันเนี่ย!》

ลูน่าเรดเซถลาถอยหลังไปพร้อมกับแสงวาบ ฉันพยุงคูอิลันที่เซล้มไว้ พลางตะโกนบอกสมาชิกปาร์ตี้

“วิ่งไปที่ประตูมิติ! ถอยทัพ!”

“ครับ!”

สมาชิกปาร์ตี้ต่างวิ่งไปยังพื้นที่ปลอดภัยภายในด่านตรวจเมืองอย่างรวดเร็ว

ฉันลากคูอิลันที่ยังเซไปตามหลัง ลูคัสและเอวานเจลีนก็เข้ามาช่วย

ลูน่า เรดที่พ้นจากอาการตกตะลึง คำรามออกมา

《แอช! แกหนีไปเหรอ?! ทิ้งศัตรูแล้วหนีไป! แกไม่มีศักดิ์ศรีของนักรบเลยหรือไง?!》

ฉันพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

“ก็ไม่มีสิ!”

《อะไร…?!》

ศักดิ์ศรีน่ะเหรอ? ศักดิ์ศรีมันให้อาหารฉันได้หรือไง?

ชีวิตของลูกทีมฉันสำคัญกว่า ฉันไม่จำเป็นต้องไปรับการต่อสู้ที่เสียเปรียบอยู่แล้ว

“คอยดู! ตอนนี้ฉันถอยทัพเพราะกลยุทธ์ แต่ฉันจะแก้แค้นให้ได้!”

ฉันพูดประโยคคล้ายตัวร้ายชั้นต่ำ ก่อนจะไปถึงประตูมิติ แล้วพาสมาชิกปาร์ตี้เข้าไปทีละคน

ลูน่าเรดวิ่งทะยานออกจากเขตปลอดภัยทันที ฟันกรอดกรามแน่น

ฉันอมยิ้ม พลางจ้องมองหมาป่าตนนั้นอย่างไม่ละสายตา

“อย่ามาใช้เล่ห์เหลี่ยมส่งลูกน้องมาลอบโจมตีในบ้านฉันแบบนี้อีก! ถ้าอยากต่อสู้จริง ๆ ก็มาสู้กันอย่างตรงไปตรงมาเถอะ!”

《…….》

“มาที่กำแพงของฉันสิ มาพิสูจน์ฝีมือการต่อสู้โบราณของแกด้วยกระสุนปืนของฉันเลย”

ลูน่าเรดหัวเราะเยาะเย้ย

《การต่อสู้ไม่มีอะไรที่เรียกว่าเล่ห์เหลี่ยม ในโลกนี้มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ผู้ที่รอดมาได้คือผู้แข็งแกร่ง》

ฉันเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

ดังนั้น ฉันจะใช้กลยุทธ์ทุกอย่างเพื่อเอาชนะมัน

ในสนามรบที่ฉันได้เปรียบ ด้วยวิธีการที่ฉันได้เปรียบ

เพื่อความอยู่รอดในนรกนี้

“มาฆ่ากันให้สาสมเถอะ หมาป่า”

ฉันชูมือขึ้น แล้วกระโดดเข้าไปในประตูมิติ

คูอิลันที่ยังคงจ้องมองลูน่าเรด และลูคัสที่คอยประคองคูอิลันอยู่ ต่างก็ตามฉันเข้าไปในประตูเช่นกัน

ดวงตาสีแดงฉานของหมาป่ายังคงจับจ้องพวกเราอยู่

เป็นสายตาที่กระหายเลือด ดุดันราวกับกำลังทำเครื่องหมายบนเหยื่อ

แคร๊ง!

***

[สำรวจอิสระสิ้นสุด!]

[ตัวละครเลเวลอัป]

> ปาร์ตี้หลัก

- แอช(EX) Lv.47 (↑1)

> ปาร์ตี้รอง1

- คูอิลัน(SR) Lv.47 (↑1)

- ทิวส์เดย์(R) Lv.41 (↑1)

- เวนส์เดย์(R) Lv.40 (↑1)

แบคกี้ (R) Lv.39 (↑2)

ออนเดอร์ล็อก (R) Lv.37 (↑2)

[ผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิต]

คูอิลัน (ระดับ SR) : บาดเจ็บเล็กน้อย

[ไอเทมที่ได้รับ]

ชิ้นส่วนธงผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่ : 1 ชิ้น

ผลึกแห่งความมืดมิด : 3 ชิ้น

อัญมณีเวทมนตร์กองพลปีศาจ : 63 ชิ้น

แกนพลังเวทย์ผู้พิทักษ์ประตูนรก (ระดับ R) : 1 ชิ้น

ยาเพิ่มพลังระดับสูง : 1 ขวด

น้ำยาเวทมนตร์ระดับสูง : 1 ขวด

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_