◈บทที่ 236. [การสำรวจอิสระ] บ่อน้ำร้อน (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 236. [การสำรวจอิสระ] บ่อน้ำร้อน (3)

สรุปแล้วก็คือ

ไม่ใช่ผี

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ฉันไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่ผี! ฉันเป็นนักผจญภัย! ช่วยด้วย!”

ห้องพักตกแต่งเรียบง่ายแต่สะอาดตา

หญิงสาวผมสีเขียวอมเหลืองยาวชุ่มไปด้วยน้ำ คุกเข่าลงก้มกราบขอร้องอย่างทุรนทุราย

ใต้ตาซ้ายของเธอมีกระจุดสีน้ำตาลเรียงกันสามจุด เป็นเอกลักษณ์ที่สะดุดตา แม้จะพยายามทำหน้านิ่ง ๆ แต่ก็ดูเหมือนจะกำลังกลั้นน้ำตาอยู่ตลอดเวลา

ผมสีเขียวอมเหลืองเปียกปอน ปิดบังใบหูยาวที่โผล่พ้นออกมา ฉันครางเบา ๆ ในลำคอ

“เอลฟ์นี่นา……?”

ถ้าลิลลี่ที่ไม่ชอบเอลฟ์อยู่ตรงนี้ เธอคงตกใจมากกว่าเจอผีเสียอีก แต่ยังไงเสีย ก็ไม่ใช่พวกสัตว์ประหลาด

‘แต่ก็อาจจะแย่กว่าสัตว์ประหลาดก็ได้…….’

บางครั้ง NPC ก็อันตรายกว่าสัตว์ประหลาดเสียอีก

ฉันส่งสัญญาณให้ลูคัส ลูคัสก็ชักดาบออกมาทันที ใบหน้าคมเข้มดุดันขึ้นมาในทันที

“เธอทำอะไรอยู่ในนี้? ตอบมา!”

ลูคัสถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หญิงสาวเอลฟ์ก็ร้องเสียง ‘ฮิอิ๊ก’ แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวต่าง ๆ อย่างตื่นตระหนก

“อย่างที่บอก ฉันเป็นนักผจญภัย! ฉันกำลังสำรวจดันเจี้ยนแห่งนี้อยู่……!”

ฉันหรี่ตาลง ‘ปาร์ตี้ NPC’ งั้นเหรอ

ปาร์ตี้ NPC

มักเรียกกันว่า ‘กลุ่มบุกเบิก’

ไม่ใช่กลุ่มนักผจญภัยมือใหม่หัดเล่นอย่างพวกฉันที่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงปีหรอกนะ แต่เป็นกลุ่ม NPC นักผจญภัยระดับเซียน พวกเขาฝ่าฟันดันเจี้ยนนี้มาหลายปี หลายสิบปีเลยทีเดียว มีหลายกลุ่มด้วยกัน

พวกเขาอาจเป็นมิตรหรือศัตรูก็ได้ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ถ้าโชคดี อาจจะได้พวกเขามาเป็นพวกเดียวกันก็ได้

“ก่อนหน้านี้ยังไม่เคยเจอเลยนะ มาเจอกันที่นี่นี่เอง”

ฉันรู้จักสมาชิกทุกกลุ่มของปาร์ตี้ NPC ในดันเจี้ยนนี้ดี เพราะในเกม พวกเราผูกพันกันมาอย่างเหนียวแน่น

แต่มีเพียงกลุ่มเดียวที่ประกอบด้วยเอลฟ์เท่านั้น

“คณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์โดยตรงจากราชินีเอลฟ์”

เมื่อร้อยปีก่อน ในช่วงที่อาณาจักรต่าง ๆ พังทลายลงเพราะสงครามกับมนุษย์

ราชินีเอลฟ์ได้มอบภารกิจลับให้กับองครักษ์ของพระองค์

นั่นคือ การตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์ แหล่งพลังเวทย์มนตร์ของอาณาจักรภูติที่ถูกขโมยไปในอดีต

มีคำกล่าวว่า หากได้จอกศักดิ์สิทธิ์คืนมา อาณาจักรภูติจะสามารถใช้เวทย์มนตร์โบราณที่สูญหายไปกลับมาได้อีกครั้ง

ดังนั้น องครักษ์ทั้งห้าจึงออกเดินทางค้นหาจอกศักดิ์สิทธิ์ และพวกเขาได้ระบุว่าดันเจี้ยนใต้ดินของอาณาจักรทะเลสาบแห่งนี้ เป็นสถานที่สำคัญที่อาจจะพบจอกศักดิ์สิทธิ์

พวกเขาเข้ามาในดันเจี้ยนนี้ตั้งแต่ร้อยปีก่อน

อาณาจักรเอลฟ์ล่มสลายไปแล้ว แม้แต่ราชินีผู้ทรงอำนาจก็สิ้นพระชนม์ไป

ทว่า พวกเขายังคงยึดมั่นในภารกิจ ไม่ยอมแพ้ต่อการค้นหาจอกศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาบุกเบิกดันเจี้ยนอย่างไม่ลดละ ปาร์ตี้เอลฟ์ทั้งห้าคน...ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

พวกเขาคือคณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์

“แต่ทำไมถึงเหลือแค่คนเดียว? แล้วทำไมถึงมาอยู่ในบ่ออาบน้ำร้อนเนี่ย?”

ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย หญิงสาวเอลฟ์ที่ตกใจตัวสั่น เริ่มอธิบายอย่างเร่งรีบ

“ฉันกับพวกพ้องกำลังบุกเบิกดันเจี้ยนเขตที่ 6 อยู่ค่ะ เพราะได้ยินมาว่าของที่เรากำลังตามหาอยู่ที่นั่นค่ะ”

“แล้วไง?”

“แล้วก็...จู่ ๆ ผู้บัญชาการกองกำลังแห่งฝันร้ายกับลูกน้องก็ปรากฏตัวขึ้นมา……”

หญิงสาวเอลฟ์ตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงสั่นเครือ

“ผู้บัญชาการกองกำลังมนุษย์หมาป่าลำดับที่ 9 ‘ราชาหมาป่า’ กับลูกน้องของเขา บุกโจมตีปาร์ตี้นักผจญภัยโดยตรงเลยค่ะ”

“……!”

“ถึงเราจะเป็นปาร์ตี้ที่เก่ง แต่เราไม่คิดเลยว่าผู้บัญชาการกองกำลังจะออกมาเอง เลยโดนพวกเขาทำลายยับเยินไปเลยค่ะ”

หญิงสาวเอลฟ์ดึงผมตัวเองแรง ๆ น้ำตาไหลพรากพร้อมกับเสียงคร่ำครวญ

“แต่หลังจากที่พวกเขาทำลายเราแล้ว พวกเขาก็บอกว่า ‘ไม่ใช่คนที่พวกเรากำลังตามหา’ นี่มันอะไรกันเนี่ย! ทำไมต้องโจมตีเราด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันก็ได้แต่นึกถึงคำเตือนลางเลือนของใครบางคนไม่ได้

- มีส่วนหนึ่งของกองกำลังฝันร้ายที่ตามล่าคุณอยู่

- ยิ่งคุณเข้าไปลึกในอาณาจักรทะเลสาบ พวกเขาก็ยิ่งตามหาคุณได้ง่ายขึ้น และพวกมันจะส่งผู้ติดตามมา กรณีเลวร้ายที่สุด ผู้บัญชาการกองกำลังจะลงมือสังหารคุณเอง

พวกผู้บัญชาการกองกำลังฝันร้ายบอกว่าพวกมันกำลังตามล่าฉันมาเพื่อฆ่า

‘พวกมันจะตามหาปาร์ตี้ของฉันในดันเจี้ยนนี้เหรอ?’

พวกมันเลยโจมตีปาร์ตี้ของนักผจญภัยทุกกลุ่มที่พบเจอ? แล้วคณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนี้ก็เลยมาเกี่ยวข้องด้วย?

“หลังจากนั้น พวกมันก็จับตัวเราไปที่ไหนสักแห่ง ระหว่างทาง โชคดีที่เชือกที่มัดฉันมันหลวม เลยหนีออกมาได้เพียงลำพัง…….”

หญิงสาวเผ่าเอลฟ์มองดูข้อมือของตน รอยถลอกจากเชือกยังแดงก่ำอยู่

ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายที่หนีทิ้งเพื่อนร่วมทีมมาเพียงคนเดียว

ฉันได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ

เคลลิเบย์เคยพูดทำนองนี้มาก่อน

- ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในดันเจี้ยนชั้นลึกนะ

- พวกวิญญาณเร่ร่อน พวกนักผจญภัยที่ขอให้ออกแบบอุปกรณ์ให้ พวกเขาทั้งหมดหายไปนานมากแล้ว ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริง ๆ

มีปาร์ตี้ NPC หายตัวไป

“ทั้งหมดนี้…เป็นฝีมือของพวกผู้บัญชาการกองกำลังแห่งฝันร้ายงั้นเหรอ? พวกมันโจมตีแล้วจับตัวปาร์ตี้ NPC ไปเพื่อตามหาฉัน?”

ถ้าไม่ใช่แค่คณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนี้ แต่ปาร์ตี้ NPC กลุ่มอื่น ๆ ก็ถูกจับตัวไปด้วยล่ะ?

“……ฉันก็มีความรับผิดชอบในเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ก็เอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจเบา ๆ

“ถึงจะหนีออกมาได้ แต่ฉันก็เหนื่อยและบาดเจ็บมากค่ะ”

“เลยหนีมาที่บ่ออาบน้ำร้อนนี่สินะ”

“ใช่ค่ะ ที่นี่ฉันสามารถพักฟื้นได้ แล้วฉันก็เป็นมือสังหารด้วย การพรางตัวเป็นความสามารถพิเศษของฉันค่ะ ฉันเลยหลบพวกสัตว์ประหลาดที่ทางเข้าแล้วพักฟื้นที่ห้องอาบน้ำหญิงมาหลายวันแล้วค่ะ”

หญิงสาวเอลฟ์เหลือบมองเอวานเจลีนอย่างระมัดระวัง

“แล้วก็มีคนเข้ามา เลยคิดว่าเป็นศัตรู ฉันเลยมุดลงไปในน้ำร้อนเพื่อหลบ…แต่ฉันหายใจไม่ออก พอโผล่ขึ้นมา ก็เลยตกใจมาก…….”

“ถ้ามีคนโผล่ขึ้นมาจากน้ำร้อนแบบนั้น ก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา…….”

เอวานเจลีนยังคงยืนอยู่ห่าง ๆ มือประสานกันแนบอก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

“เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

ฉันส่งสัญญาณให้ลูคัสเก็บดาบ เมื่อดาบถูกเก็บเข้าฝัก หญิงสาวเอลฟ์ก็ผ่อนคลายหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“มีอะไรที่เราช่วยได้ไหม?”

เนื่องจากพวกเธอถูกรุมโจมตี น่าจะเป็นเพราะพวกเรา ฉันจึงรู้สึกว่าควรช่วยเหลือ

เมื่อฉันถาม ใบหน้าของหญิงสาวเผ่าเอลฟ์ก็เบิกบานขึ้นมาทันที

“ช่วยพวกเราด้วยนะคะ!”

อย่างที่คิด ฉันลูบคางพลางครุ่นคิด

คณะสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์นี้ เป็นกลุ่ม NPC ที่อ่อนแอที่สุดในดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่ก็เป็นกลุ่มที่เข้ากับเราได้ดีที่สุดกลุ่มหนึ่งด้วย

ถ้าช่วยพวกเธอไว้ ภารกิจต่อไปก็จะง่ายขึ้น

“เธอรู้ไหมว่าพวกเขาถูกพาตัวไปที่ไหน?”

“ฉันว่าพวกเขาน่าจะพาไปที่ฐานทัพในเขต 7 ‘ถ้ำหมาป่า’ ค่ะ”

เขตที่ 7 งั้นเหรอ……

ฉันยังเคลียร์ดันเจี้ยนเขตที่ 5 ไม่เสร็จเลย ไกลมากจริง ๆ

ยิ่งกว่านั้น ถ้ำหมาป่าเป็นฐานทัพของกองกำลังมนุษย์หมาป่า ถ้าบุกเข้าไปก็อันตรายมาก

‘แต่ก็มีทางอยู่’

เมื่อเสร็จสิ้นการปราบปรามกองกำลังมนุษย์หมาป่าที่บุกเข้ามาในครอสโรดครั้งนี้

ฐานทัพของพวกมันก็จะอ่อนแอลง ตอนนั้นค่อยไปช่วยก็ได้

‘แต่ปัญหาคือ พวกเชลยจะรอดถึงตอนนั้นหรือเปล่า……’

ติ้ง!

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นมา

[ภารกิจฉุกเฉิน - ช่วยเหลือ NPC]

- ช่วยเหลือ NPC ที่ถูกกองกำลังแห่งฝันร้ายจับตัวไป

- สถานที่ : เขตที่ 7 ‘ถ้ำหมาป่า’

- รางวัล : ???

- เวลาที่เหลือ : 30 วัน

ไอเดอร์ใจดีจริง ๆ นะเนี่ย ที่แสดงหน้าต่างภารกิจให้ดูแบบนี้

ถึงจะรู้ว่ามันเป็นแค่การแสดง แต่ข้อมูลสำคัญในหน้าต่างระบบนี่ช่างน่าสนใจเสียจริง

‘ภารกิจหมดอายุภายใน 30 วัน หมายความว่าพวกเชลยจะอยู่รอดอย่างน้อย 30 วัน’

พวกมันคงมีเหตุผลที่ไม่ฆ่าเสียตั้งแต่แรก อาจจะต้องสอบสวนอะไรสักอย่างจากพวกเชลยเหล่านั้นก็ได้มั้ง

พวกเขาจะทนได้อีก 30 วัน

‘การป้องกันครั้งต่อไปจะเริ่มอีก 27 วัน…….’

เยี่ยมเลย! ทันเวลาพอดี

ฉันอธิบายสถานการณ์ให้หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ฟัง

ว่าฉันคือผู้บัญชาการฝ่ายป้องกันภาคใต้ และฝูงมนุษย์หมาป่าจะบุกโจมตีเมืองอีก 4 สัปดาห์ข้างหน้า ฉันจะช่วยพวกเธอไปช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมหลังจากจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้ว

ใบหน้าของหญิงสาวเผ่าเอลฟ์หม่นลง เมื่อได้ยินว่าต้องรอถึงหนึ่งเดือนเต็ม แต่ฉันจะทำอย่างไรได้ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้แล้ว

“ค่ะ พวกเราต้องภาวนาให้พวกเขาอยู่รอดจนถึงเวลานั้น……”

ฉันพยักหน้ารับ

“ถึงจะพูดว่าไม่ได้ช่วยอะไรมากนักก็เถอะ แต่เราจะพยายามสำรวจ ‘ถ้ำหมาป่า’ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“ฉันจะช่วยในการสำรวจค่ะ!”

หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ลุกขึ้นยืน

“ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้วค่ะ เลยรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมาย! โดยเฉพาะเรื่องการนำทางและการลาดตระเวน ฉันมั่นใจในตัวเองค่ะ!”

โชคดีจัง! แม้จะเป็นงานระยะสั้นแค่ 30 วัน แต่ฉันก็ได้ NPC มาช่วยงานโดยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสักแดงเดียว!

“ดีเลย ช่วยกันทำงานอย่างเต็มที่จนกว่าจะครบกำหนดนะ”

เย้! ได้ตัวละครฟรี! ฉันจะใช้งานเธอให้คุ้มค่าที่สุดภายในหนึ่งเดือนนี้!

ฉันยื่นมือออกไป หญิงสาวเผ่าเอลฟ์เบิกตากว้างมองมือฉัน ฉันจึงขยับมืออีกครั้ง

“เราจับมือกันนะ ถือเป็นการตกลงเป็นพันธมิตรกัน”

“อ่า…อ้า! จับมือ!”

หญิงสาวเอลฟ์เช็ดมือที่ชายเสื้อพลางหัวเราะอย่างเขินอาย ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างมาจับมือฉัน

“ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่คุ้นเคยกับการทักทายแบบมนุษย์ค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เอาเป็นว่าเราช่วยเหลือกันและกันก็แล้วกัน”

หลังจากจับมือกันเรียบร้อย ฉันชี้ไปที่ตัวเอง

“ฉันชื่อแอช เธอชื่ออะไร?”

“ดิฉันชื่อเบอร์ดันดี้ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ คุณแอช”

หญิงสาวเอลฟ์ เบอร์ดันดี้ ยิ้มอย่างซื่อ ๆ

แต่…เพราะรอยกระจุดใต้ตาหรือเปล่า? ถึงจะยิ้มอยู่แต่เธอดูเหมือนกำลังกลั้นน้ำตาอยู่

‘เบอร์ดันดี้เหรอ?’

ฉันถึงกับตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเธอ

เบอร์ดันดี้ มือสังหารระดับ SSR หัวหน้าหน่วยสำรวจจอกศักดิ์สิทธิ์

‘ดูท่าทางเธอจะดูโง่ ๆ เลยทำให้ฉันคิดว่าเป็นตัวละครระดับต่ำกว่า แต่เธอก็คือ NPC ระดับตำนานนี่นา!’

ทันใดนั้นเอง

จ๊อกกก ๆ

“แง้……!”

เบอร์ดันดี้ส่งเสียงครางออกมาจากท้อง แล้วเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“ขอโทษนะคะ มีอะไรให้กินบ้างไหมคะ……? ฉันหิวมานานแล้ว…….”

“…….”

ฉันหยิบไข่ต้มและน้ำผึ้งจากกระเป๋าออกมา เก็บไว้ตั้งใจจะกินเอง แต่ตอนนี้คงมีประโยชน์กว่าถ้าให้คนหิวโซอย่างเธอกินเสียก่อน

“อร่อย! อร่อยมากเลยค่ะ! นี่เป็นไข่ต้มที่ฉันไม่ได้กินมานานเท่าไหร่แล้ว!”

เบอร์ดันดี้กินไข่ต้มจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

“วัตถุดิบจากโลกภายนอกหายากมากที่นี่ค่ะ! ปกติฉันก็กินแต่ของสำเร็จรูปที่ชาวอาณาจักรทะเลสาบทิ้งไว้… ฮือ ๆ วันนี้อร่อยจังเลย…”

“……ครั้งหน้าฉันจะเอาวัตถุดิบมาให้เพิ่มนะ บอกฉันได้เลย”

ฉันตั้งใจจะให้เธอเข้าร่วมทีมโดยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง เลยถือโอกาสให้ข้าวให้ปลากินบ้าง

“พระเจ้าช่วย! ท่านใจดีจริง ๆ ! ครั้งหน้าที่ท่านมา!”

เบอร์ดันดี้ร้องขอด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ

“เอาเมล็ดทานตะวันมาให้ฉันด้วยนะคะ!”

“…….”

ฉันคิดว่าเป็นคำขอแปลก ๆ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเรื่องปกติของเอลฟ์ เลยพยักหน้ารับคำขอของเธอไป

ฉันจะเอาไปให้ ถ้าเธอยังอยากกิน

ขณะที่มองเบอร์ดันดี้ดื่มน้ำผึ้งอย่างมีความสุข ฉันก็ได้แต่คิดถึงเหล่าทหารเงาเอลฟ์ไม่ได้

สามคนที่ได้รับคำสั่งแต่ยังไม่กลับมา และอีกสองคนที่ต้องไปในเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ

ตอนแรกพวกเขากินข้าวที่ฉันให้ไปอย่างมีความสุข

“…….”

ขณะที่กำลังนึกอยู่ คูอิลันมองกล่องไข่ว่างเปล่าพลางพึมพำเสียงเบาด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“ผมก็อยากกินไข่ต้ม…….”

“……ฉันจะทำใหม่ให้ตอนกลับนะ”

“เยี่ยมมาก ฝ่าบาท! ท่านดูแลลูกน้องดีจริง ๆ !”

แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกเขาอดอยากหรอก ถ้าได้กินอิ่ม ๆ ความอยากลาออกก็คงลดลงบ้าง

ดาเมียนและลูคัสจ้องฉันนิ่ง ฉันถอนหายใจเบา ๆ

“พวกนายก็อยากกินเหมือนกันเหรอ?”

“ครับ…….”

“ครับ!”

ดาเมียนดูเขินอายเล็กน้อย แต่ลูคัสกลับดูมั่นใจเกินไปเสียหน่อย

“เอาล่ะ ฉันจะทำใหม่ให้พวกนายตอนกลับ…….”

ทันใดนั้นเอง มีมือมาดึงชายเสื้อฉัน พอหันไปมองก็พบว่าเป็นเอวานเจลีน ทำไมกันนะ?

เอวานเจลีนยิ้มบาง ๆ แล้วถาม

“ฉันก็ได้กินด้วยใช่ไหมคะ?”

ฉันไม่ได้ทำมาให้เธอสักหน่อย! ไหนว่าไม่อยากให้ท้องมันกลม ๆ ไงเล่า!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_