◈บทที่ 220. [ด่านที่ 9] การบุกรุก

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 220. [ด่านที่ 9] การบุกรุก

“ฮือ… โล่งอกไปเลย ขอบคุณนะ แอช”

ฉันใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ส่งไปให้เธอเช็ดตัว ไร้นามดื่มยาแก้ปวดหมดขวดใหญ่ไปเลย แล้วก็ขอจับมือฉันด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ ไร้นาม? ทำไมถึงไปโผล่ในท้องยอร์มุงกันเดอร์ได้ล่ะ?”

ฉันพยายามทำเป็นปกติ โดยไม่สนใจมือของไร้นามที่ยังคงเกาะมือฉันแน่น แล้วถามเธอออกไป

นี่มันต้องทำยังไงกันแน่ถึงจะได้มาเจอกันแบบฟ้าส่งมาช่วยในท้องของเจ้าสัตว์ประหลาดนี่? มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ฉับ!

แต่ถึงฉันจะพยายามดึงมือกลับแค่ไหน ไร้นามก็ดึงมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แง๊ๆ ๆๆ ๆ สบู่! เอาสบู่มาเช็ดมือที!

“ฉันแค่กำจัดพวกสัตว์ประหลาดที่พยายามจะทะลักออกมาจากอาณาจักรทะเลสาบ มันทำแบบนี้ตลอดเลย”

ไร้นามอธิบายพลางเขย่ามือฉันเบา ๆ อย่างขอบคุณ ฉันรีบคว้าผ้าขนหนูจากกระเป๋าขึ้นมาเช็ดมือ

“แน่นอน แค่พลังของฉันคนเดียวก็ไม่พอ… มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดพวกมันได้ทั้งหมด บางส่วนก็ทะลักออกมาจากอาณาจักรทะเลสาบ บุกเข้ามาในโลกมนุษย์อยู่เรื่อย ๆ ช่วงนี้ยิ่งเยอะกว่าแต่ก่อนอีก จำนวนที่ทะลักออกมาก็เพิ่มขึ้นด้วย”

อ้อ… ฉันเช็ดมืออย่างละเอียด มีเจลแอลกอฮอล์ล้างมือบ้างไหมนะ?

“เอาเป็นว่า ครั้งนี้ก็เหมือนกับที่เคยทำมา ฉันเลยพยายามจะหยุดกองทัพสัตว์ประหลาดพวกนั้น”

ไร้นามมองไปที่เกล็ดของยอร์มุงกันเดอร์ที่เขากำลังขี่อยู่

“….ครั้งนี้มันเป็นงูตัวนี้นี่เอง”

“อ่า….”

แน่สิ เพราะงั้น

“ฉันเองก็ไม่เคยลองหยุดยอร์มุงกันเดอร์โดยตรงมาก่อน…เอาเป็นว่าฉันพยายามจะหยุดมันแล้วล่ะนะ”

“แล้วก็ล้มเหลว โดนกินเข้าไปเหรอ?”

“เปล่า ตอนแรกก็หยุดได้นะ หยุดยอร์มุงกันเดอร์ได้สำเร็จ”

….จริงเหรอ? ไม่ใช่โกหกนะ?

งูตัวใหญ่ขนาดนี้ จะหยุดได้ยังไงกันวะ แค่โอ้อวดหรือเปล่าเนี่ย? ใช่มั้ย? ใช่มั้ย?

“แต่หลังจากนั้น… ราชาหมาป่าก็บุกเข้ามา”

ฉันสะดุ้งโหยงกับชื่อที่เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ราชาหมาป่า? ถ้าเป็นราชาหมาป่าก็หมายความว่า….

“ผู้บัญชาการกองทัพมนุษย์หมาป่า ราชาหมาป่า ‘ลูน่าเรด’ ใช่ไหม?”

“ใช่ รู้จักด้วยเหรอ”

รู้สิ มันเป็นบอสสัตว์ประหลาดในเกมนี่นา

กองทัพมนุษย์หมาป่า กองทัพสัตว์ประหลาดที่ประกอบไปด้วยเหล่ามนุษย์หมาป่า เป็นกลุ่มสัตว์ประหลาดระดับแถวหน้าที่ปรากฏตัวเฉพาะในด่านบอส

‘….หรือว่า บอสกองทัพที่ต้องไปจัดการในด่านที่ 10 คือ กองทัพมนุษย์หมาป่ากัน?’

เกมห่วย ๆ นี้ไม่มีอะไรปรากฏตัวขึ้นมาลอย ๆ ทุกอย่างล้วนเป็นเบาะแสที่เชื่อมโยงไปสู่การดำเนินเรื่องต่อไป

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า หลังจากแวมไพร์ ก็ตามด้วยมนุษย์หมาป่า ลำดับคลาสสิกจริง ๆ ด้วย

“ฉันบอกคุณไปแล้วนี่ แอช พวกผู้บัญชาการกองทัพแห่งฝันร้ายบางส่วนกำลังหมายหัวคุณอยู่”

“อืม จำได้”

หลังจากจัดการออลลอปและเซเลนดิออนไป ทุกคนก็บอกว่าพวกเขากำลังหมายหัวฉัน และรอคอยโอกาสที่จะกำจัดฉันอยู่

ไร้นามอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ราชาหมาป่าเป็นหนึ่งในคนที่หมายหัวชีวิตคุณอย่างเอาจริงเอาจังที่สุด มันตามหาคุณในดันเจี้ยนอยู่ตลอด….”

ฉันเลียริมฝีปาก นี่มันแฟนคลับโรคจิตระดับตื๊อสุด ๆ เลยนี่นา

“….เมื่อมันไม่เจอคุณในดันเจี้ยน มันก็เลยวางแผนครั้งนี้ขึ้นมา มันซ่อนกองกำลังองครักษ์ของมันไว้ในร่างยอร์มุงกันเดอร์ แล้วส่งพวกมันออกมา”

ฉันเบิกตากว้าง อ้า…

เดี๋ยวนะ ถ้าอย่างนั้น หมายความว่า….

“ราชาหมาป่าโจมตีฉันขณะที่ฉันกำลังต่อสู้กับยอร์มุงกันเดอร์อยู่ และในจังหวะนั้น องครักษ์ของมันก็กระโดดลงไปในปากยอร์มุงกันเดอร์”

….

“ฉันไม่ยอมให้มันวางแผนสำเร็จหรอก เลยกระโดดลงไปในปากยอร์มุงกันเดอร์ตอนที่มันกำลังจะปิดลง แล้วก็ต่อสู้กับพวกหมาป่าอยู่หลายวันในท้องมันนั่นแหละ”

ฉันถอนหายใจโล่งอก

“ถ้าอย่างนั้น คุณก็กำจัดพวกหมาป่าพวกนั้นหมดแล้วสินะ?”

……

ไร้นามที่เงียบอยู่นาน พลางชักดาบเก่า ๆ ที่พกติดหลังออกมาถือไว้ข้างหน้า

“แอช ถึงฉันจะพูดเองมันอาจจะดูอายหน่อยนะ แต่ฉันถือว่าตัวเองแข็งคุณร่งที่สุดในอาณาจักรทะเลสาบ”

ไม่รู้ว่าแข็งแกร่งที่สุดจริงเหรอเปล่า แต่ไร้นามก็แข็งแกร่งมากจริง ๆ นั่นแหละ

“แต่ออกไปนอกอาณาจักรทะเลสาบ ฉันก็มีข้อจำกัดหลายอย่าง ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา ใช้เวทย์มนต์อะไรไม่ได้เลย”

“….เธออธิบายยาวขนาดนี้เพื่ออะไรเหรอ…?”

“องครักษ์ของราชาหมาป่าที่กระโดดลงไปในท้องยอร์มุงกันเดอร์…”

ไร้นามพึมพำเบา ๆ ด้วยสีหน้าเขินอาย

“ฉันกำจัดพวกมันไม่หมด”

“ห๊ะ?”

“เพราะฉันอ่อนแอลงมากหลังจากออกมาจากโลกด้านบน… เลยไม่สามารถฆ่าพวกมันให้ตายทั้งหมดได้ แล้วพวกมันก็หนีออกมาจากท้องยอร์มุงกันเดอร์ก่อนฉัน”

ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

ไม่… เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ หมายความว่า…

“ถ้าเธอยังกำจัดพวกมันไม่หมด…”

ไร้นามเงยหน้าขึ้น มองไปรอบ ๆ

“พวกหมาป่านั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในตัวงูตัวนี้ และกำลังรอโอกาส”

“…!”

ฉันกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงสีทองอ่อนเริ่มจางลง ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าแล้ว

หากยามราตรีมาเยือน

ก็ถึงเวลาที่หมาป่าจะออกล่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย! กองทัพสัตว์ประหลาดประเภทอื่นดันบุกเข้ามาด้วยซะงั้น!”

ฉันตะโกนด้วยความโมโห นี่มันบอกว่าไม่มีเหตุการณ์มืดนี่นา? มันต่างจากเหตุการณ์มืดตรงไหนกัน?!

‘ไม่ มันต่างกันลิบลับเลย’

อย่างน้อยเหตุการณ์มืดก็แค่ทำให้กองทัพสัตว์ประหลาดในด่านนั้นแข็งแกร่งขึ้น ไม่ได้ทำให้กองทัพอื่น ๆ บุกเข้ามา

นั่นหมายความว่า นี่มันการเพิ่มระดับความยากที่น่าหงุดหงิดกว่าเดิมเสียอีก!

ฉันรีบคว้าอุปกรณ์ที่ดูคล้ายปืนพกขนาดเล็กจากอกเสื้อออกมา

นี่คือเครื่องยิงแสงสว่างที่สั่งทำพิเศษจากโรงตีเหล็ก เตรียมไว้สำหรับภารกิจนี้โดยเฉพาะ

หลังจากบรรจุแสงสว่างสีส้มเข้าไปแล้ว ฉันก็ไม่รอช้า เหนี่ยวไกทันที

ฟิ้ววว—ปัง!

แสงสว่างสีส้มพุ่งทะยานขึ้นไป ระเบิดสาดส่องบนท้องฟ้าที่เริ่มคลุมเครือด้วยความมืด

***

“หืม?”

เอวานเจลีนที่กำลังใช้เครื่องยิงตะขอเกี่ยว ปีนป่ายจากกลางลำตัวของยอร์มุงกันเดอร์ไปยังส่วนหาง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ปัง!

แสงสว่างสีส้มระเบิดขึ้นบริเวณส่วนหาง

แอชได้กำหนดความหมายที่แตกต่างกันไปตามสีของแสงสว่างเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

‘เตือนภัย? ทำไมต้องเตือนภัยด้วยล่ะ?’

เพราะเข้ามาในป่าหรือเปล่า? หรือว่าเพราะเริ่มมืดแล้ว? ทำไมต้องใช้แสงสว่างสีส้มเตือนภัยด้วยนะ?

ถึงจะงงอยู่ แต่เอวานเจลีนก็รวบรวมสติ ยิงธนูและดึงตะขออย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันต้องรีบไปข้าง ๆ แอช เพื่อปกป้องเขาไว้

ฉึกๆ ๆ – ปั้ง!

คิดเช่นนั้น เธอก็เคลื่อนไหวไปบนหลังยอร์มุงกันเดอร์อย่างว่องไว แล้วก็

“….?”

เห็นอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดเข้า

เงาใต้ลำตัวงูยักษ์

มีสัตว์ร้ายตาแดงราวสิบกว่าตัว… กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น

เอวานเจลีนเบิกตาสีเขียวกว้างด้วยความประหลาดใจ

“….หมาป่า?”

พร้อมกับเสียงพึมพำด้วยความตกใจของเอวานเจลีน

ตุ๊บ!

สัตว์ร้ายพุ่งกระโจนออกมาจากเงามืด

มันคือสัตว์ประหลาดรูปร่างครึ่งคนครึ่งหมาป่า

เดินด้วยสองขาเหมือนมนุษย์ แต่ขนหมาป่ารกครึ้มปกคลุมทั่วทั้งตัว มีหางยาวทอดยาว

หัวหมาป่าที่มีเขี้ยวแหลมคม และดวงตาสีแดงก่ำเลือด

สัตว์ประหลาดตัวนั้น…

แกร๊ก!

กรงเล็บของสัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ฟาดหวือไปกลางอากาศ เอวานเจลีนตกใจจนตัวเกร็ง บิดตัวหลบ แล้วก็

“โอ๊ย?!”

ฉึก!

กรงเล็บคมกริบของสัตว์ประหลาดตัดเชือกเงินที่เชื่อมต่อระหว่างเอวานเจลีนกับยอร์มุงกันเดอร์ขาดสะบั้น

“….อ้าว?”

พร้อมกับเสียงพึมพำของเอวานเจลีนที่เต็มไปด้วยความงุนงง

ฟิ้วววว—

ร่างของเอวานเจลีนปลิวออกจากยอร์มุงกันเดอร์ราวกับเชือกขาดสะบั้น

***

กลางลำตัวของยอร์มุงกันเดอร์

ฟิ้ววว—ปัง!

แสงวาบสว่างจ้าสาดส่อง ลูคัสและคูอิลันที่หมดสติไปก่อนหน้านั้นก็ลืมตาขึ้น

ผึง!

อัศวินและราชาโจรลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน สายตาของทั้งคู่ปะทะกัน ทันทีที่เห็นแสงสว่างที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

“โอ้! ท่านอัศวิน! ท่านหัวหน้า! หลับสบายเลยนะครับ?”

สมาชิกกองกำลังไถ่บาปคนหนึ่งพูดขึ้นพลางชูสว่านที่อยู่ในมือขึ้นสูง ท่าทางดูเพลิดเพลินกับการเจาะระบบประสาทเหลือเกิน

“ดูนี่สิครับ นี่คือสว่าน ยอดเยี่ยมจริง ๆ แค่ใช้เครื่องมือชิ้นนี้ เราก็ทำงานได้เร็วกว่าที่สองท่านขุดมาทั้งคืนเสียอีก…”

“เอาอันนั้นเก็บไป แล้วเอาอาวุธออกมา!”

“ห๊ะ?”

“เอาอาวุธออกมา! รีบ! ถ้าไม่อยากตาย!”

น้ำเสียงดุดันของคูอิลันทำเอาเหล่าสมาชิกกองกำลังไถ่บาปตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

ซึง!

ลูคัสไม่พูดอะไร มือไวคว้าดาบประจำกาย ดวงตาสีฟ้าสดใสของอัศวินกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างดุร้าย ราวกับเหยี่ยวร้ายที่กำลังเตรียมล่าเหยื่อ

คูอิลันสวมถุงมืออย่างรวดเร็ว แล้วก็ยิ้มออกมา

“ท่านอัศวินก็รู้สึกเหมือนกันสินะ”

“…ก็ต้องรู้สึกอยู่แล้ว”

แม้จะเป็นคืนวันฤดูร้อน แต่ลมหายใจสีขาวก็ลอยออกมาจากริมฝีปากของลูคัส

“กลิ่นพวกเดียวกันมันแรงชะมัด!”

ทันทีที่กองกำลังไถ่บาปเตรียมอาวุธพร้อมรบ

วืบ! วืบ ๆ !

มนุษย์หมาป่าที่เกาะติดอยู่ข้างลำตัวงูเริ่มไต่ขึ้นมาทีละตัว

มนุษย์หมาป่าขนสีเทาและมนุษย์หมาป่าขนสีน้ำตาล สองสายพันธุ์

สีขนอาจต่างกัน แต่ดวงตาสีแดงก่ำที่เปล่งประกายนั้นเหมือนกันราวกับแกะ

สัตว์ประหลาดที่ยืนสองขาเหมือนมนุษย์กำลังลับคมเล็บ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

สิบกว่าตัว

“ผมร้องเพลงอยากเป็นคนครึ่งสัตว์มาตลอดนะ แต่พอมาเจอของจริง…มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย”

คูอิลันพูดติดตลกพลางชูมือขึ้น

“น่าจะโกนขนซะหน่อยนะ รุ่นพี่!”

แล้วก็…

อาว์—

มนุษย์หมาป่าตัวนำเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงออกมา

อาว์อาว์—

อาว์อาว์อาว์—

ต่อจากนั้น เสียงเดียวกันดังก้องออกมาจากปากมนุษย์หมาป่าที่ล้อมกองกำลังไถ่บาป

การหอน (Howling)

เสียงคำรามกึกก้อง มนุษย์หมาป่าทั้งหมดบนหลังยอร์มุงกันเดอร์ส่งเสียงที่น่าหวั่นเกรงออกมา

ถ้าเป็นหมาป่าธรรมดา มันก็แค่เสียงเรียกเพื่อน แต่การหอนของมนุษย์หมาป่านั้นแตกต่างออกไป

มันคือการเสริมพลังการต่อสู้ผ่านการสั่นพ้องของฝูง

เป็นทักษะการรบที่ช่วยสร้างเอกลักษณ์ของ ‘ฝูง’ หมาป่า และทำให้การต่อสู้เป็นกลุ่มง่ายดายขึ้น

ตุ๊บ!

มนุษย์หมาป่าทั้งหลายยืนอยู่บนขาคู่หลัง ลดตัวลงสี่ขา

ดวงตาสีเพลิงของสัตว์ร้ายที่ปลุกป่าเถื่อนด้วยเสียงคำรามนั้นเปล่งประกายด้วยความแค้นเคือง

น้ำลายเหนียวข้นไหลย้อยออกมาจากซอกเขี้ยวที่งับกระตุก พร้อมที่จะขย้ำเหยื่อและลิ้มลองรสเลือดเนื้อ

“หลบไป! ไอ้สุนัข!”

ลูคัสที่กำลังรวบรวมพลังเวทย์ไว้ที่ปลายดาบ พึมพำคำขู่เสียงต่ำ

“ต้องไปตรวจสอบว่าฝ่าบาทปลอดภัยดีหรือไม่?”

แววตาอันดุร้ายที่ยากจะแยกแยะว่าใครกันแน่คือสัตว์ป่าปรากฏขึ้นในดวงตาของอัศวิน

***

ยอร์มุงกันเดอร์ บริเวณหัว

“แฮ่ก…แฮ่ก…”

จูเนียร์ที่เลือดไหลอาบร่าง หอบหายใจแรง ก่อนทรุดตัวลงนั่ง

ไหล่และข้างลำตัวถูกกรงเล็บของมนุษย์หมาป่ากรีดเป็นแผลฉกรรจ์

จูเนียร์ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ตกตะลึงกับการโจมตีที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เรน่าที่ยืนขวางทางไว้ยิ้มอย่างขมขื่น

“…ไม่ดีเลย”

มนุษย์หมาป่ากว่ายี่สิบตัวล้อมแม่มดทั้งสองไว้แน่นหนา

ทหารจำนวนมากเกือบสองเท่าของฝ่ายอื่น ๆ ดูเหมือนพวกมันจะรู้ว่าแม่มดเป็นกำลังหลักจึงโจมตีอย่างหนักหน่วง

แต่ที่นี่มีแม่มดเพียงสองคน

เป็นไปได้หรือไม่ที่แม่มดเพียงสองคนจะต่อสู้ได้โดยไม่มีกองหน้าคอยสนับสนุน?

‘แน่นอนว่าเป็นไปได้’

เรน่าหัวเราะเบา ๆ เสียงแผ่วเบาแฝงไปด้วยความมั่นใจ

เธอยอมอุทิศชีวิตให้กับกองทัพ ไม่ว่าการต่อสู้รูปแบบไหน เธอก็ผ่านพ้นมาหมดแล้ว บนบก บนทะเล หรือแม้กระทั่งบนท้องฟ้า… พูดไปก็เสียเวลา

เรน่ามั่นใจว่าตัวเองสามารถจัดการกับพวกมนุษย์หมาป่าไร้ประโยชน์พวกนี้ แล้วรอดชีวิตกลับไปได้

แต่…

“…”

เธอกลับไม่แน่ใจว่าจะสามารถปกป้องแม่มดน้อยที่อยู่ด้านหลังได้หรือไม่

ไม่มีการต่อสู้ครั้งไหนที่ทำให้เรน่ารู้สึกไม่คุ้นเคยเท่ากับการต่อสู้เพื่อปกป้องใครสักคน

‘ถ้าไม่สนใจเด็กที่อยู่ข้างหลัง โอกาสชนะก็ 100% แต่ถ้าต้องปกป้องเด็กคนนี้…’

ดวงตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาของเรน่าเริ่มพร่ามัวลง

‘…ฉันจะรอดไหมเนี่ย?’

ตุ๊บ!

ยามนั้นเอง มนุษย์หมาป่ากว่ายี่สิบตัวก็กระโจนเข้าใส่แม่มดหญิงชราที่กำลังครุ่นคิดอยู่พร้อมกัน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_