◈บทที่ 216. [ด่านที่ 9] ยอร์มุงกันเดอร์

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 216. [ด่านที่ 9] ยอร์มุงกันเดอร์

ปาร์ตี้ของเราแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 15 คน

พวกเราเตรียมพร้อมตั้งแต่ก่อนรุ่งอรุณ แล้วจึงเคลื่อนทัพไปยัง [ท่าเรือริมทะเลสาบ]

พวกเรารอคอยการปรากฏตัวของยอร์มุงกันเดอร์ ณ จุดที่สามารถมองเห็นทะเลสาบแห่งความมืดได้อย่างชัดแจ้ง

“เอ๊าท์~ ชาชาชา!”

ข้าง ๆ ฉัน เคลลิเบย์กำลังวอร์มร่างกายด้วยท่าบริหารง่าย ๆ พลางเหลือบมองไปยังทะเลสาบ

อืม…จะว่ายังไงดีนะ ท่าบริหารของแกดูคล้ายคุณตาจริง ๆ เลิกเถอะครับ

“นี่ ๆ แกก็มาทำด้วยกันสิ! นั่งงอ ๆ อยู่อย่างนั้น เดี๋ยวแก่ตัวไปก็ต้องมาเสียดายนะ?”

“บ่นเหมือนพ่อเลย… ไม่เอา! อย่ามาลากผมไป!”

สุดท้ายก็ถูกเคลลิเบย์ลากมาวอร์มร่างกายด้วยกันโดยไม่เต็มใจ ซวยแล้ว…เอ๊าท์ ชาชา

“ได้ออกมานอกอาณาจักรทะเลสาบสักที นานมากแล้วนะเนี่ย!”

เคลลิเบย์พูดพลางตบมือข้างหน้าหลังตัวเบา ๆ หลังจากวอร์มร่างกายเสร็จสิ้น

“อยู่ข้างในเนี่ย เวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน”

“ต้องอยู่ข้างในด้วยเหรอครับ? ไหน ๆ ก็มีประตูมิติแล้ว ผมจะสร้างโรงตีเหล็กให้ที่ครอสโรดสักหลัง ท่านไปอยู่ข้างนอกที่แดดดี ๆ สบาย ๆ ดีกว่ามั้ยครับ”

กะจะเอามาใช้งานให้เดี้ยง เอ้ย…ไม่ใช่หรอกครับ ผมแค่เป็นห่วงสุขภาพของคุณตาเลยถึงได้เสนอแบบนั้น แต่เคลลิเบย์ก็ส่ายหัว

“ฉันมีงานที่ทำได้เฉพาะข้างใน แล้วก็ เพื่อน ๆ น่าสงสารที่อยู่ข้างล่างนั่นก็คงต้องการช่างตีเหล็กสักคนอยู่เหมือนกัน”

ถึงจะพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไร เคลลิเบย์ก็เอาสองมือปิดหูไม่ยอมฟัง

เชอะ คุณตาจอมดื้อรั้นนี่มันก็ใช่ว่าจะเหมือนคนแคระตรงไหน

“อืม…”

ข้าง ๆ พวกเรา เรน่ากับทีมสนับสนุนกำลังตรวจดูประตูมิติอยู่

“ที่นี่มีของแปลก ๆ เยอะแยะเลยนะครับ ทั้งเวทมนตร์เคลื่อนย้ายที่สูญหายไป และดันเจี้ยนใต้ทะเลสาบ…”

“ใต้ดินนั่นเป็นอาณาจักรเวทมนตร์โบราณที่เกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของพวกสัตว์ประหลาด”

ฉันยิ้มให้เรน่าเบา ๆ

“ที่ส่วนกลางรู้เรื่องนี้หมดแล้วนี่?”

“ตอนที่ได้รับมอบหมายก็ได้ยินมาบ้างแล้วค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เวทมนตร์ยุคปัจจุบันเอื้อมไม่ถึงอย่างนี้ด้วย”

เรน่าที่กำลังครุ่นคิดพลางพิงคางอยู่ ก็มองฉันตาเป็นประกาย

“คราวหน้าขอให้พาไปด้วยได้มั้ยคะ?”

“ถ้าสถานการณ์เหมาะสมนะครับ”

เอาเถอะ บรรดานักเวทนี่มันก็สนใจแต่เวทมนตร์โบราณเสียหมด

ฉันตั้งใจผลักปาร์ตี้ของเรน่าให้ออกจากดันเจี้ยนไป นั่นแหละคือเหตุผล

‘แต่ถ้าด่านต่อไปเป็นด่านบอส ด่านที่ 10 เพื่อรวมพลังของเหล่ายอดผู้กล้า การไปสำรวจด้วยกันเพื่อฝึกฝนร่วมกันอาจจะดีก็ได้…’

พวกเราคุยกันเบา ๆ เพื่อคลายความตึงเครียดลงบ้าง

ครืนนน…

พื้นดินเริ่มสั่นไหว แรงสั่นสะเทือนแผ่ซ่านไปทั่ว

ทุกคนรับรู้ได้ทันทีว่าศัตรูมาถึงแล้ว ฉันตะโกนออกไป

“ทุกคน เตรียมตัว!”

บุ๋งงๆ ๆ …

ผิวน้ำทะเลสาบสีดำสนิทสั่นไหวคล้ายถูกพายุซัดกระแทก แล้วก็…

ซ่าาาาา……!

น้ำพุขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

จากน้ำพุนั้น หัวงูขนาดมหึมาสีเงินอมเทาแวววับปรากฏขึ้น ฉันกัดฟันเปล่งชื่อมันออกมา

“ยอร์มุงกันเดอร์……!”

ก๊าซซซ-!

ดวงตาสีเหลืองซีดของสัตว์ประหลาดปรากฏขึ้นเหนือผิวน้ำ เสียงราวกับอากาศกำลังเดือดพล่านดังก้องกังวาน

…ใหญ่มาก

ถึงจะใช้คำนี้อยู่หลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังต้องใช้มันอีก เพราะไม่มีคำไหนบรรยายมันได้ดีไปกว่านี้แล้ว

เพียงแค่ส่วนหัวที่โผล่พ้นน้ำก็ใหญ่ราวกับบ้านหลังหนึ่ง

ขนาดมหึมานี้มันอะไรกัน!

‘นี่คือสัตว์ประหลาด ‘ขนาดยักษ์’ ……!’

พอได้เห็นกับตาตัวเอง มันยิ่งใหญ่กว่าที่เคยรู้สึกตอนเล่นเกมอย่างเหลือเชื่อจริง ๆ

มันเป็นไปได้ยังไง? โลกนี้จะมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ฟู่ววววว~

ยอร์มุงกันเดอร์พ่นลมหายใจเย็นยะเยือกออกมาพลางค่อย ๆ โผล่ตัวขึ้นมาจากทะเลสาบ

ลำตัวมหึมาสีเงินอมเทา ปกคลุมด้วยเกล็ดขนาดเท่าโล่เล็ก ๆ ค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาบนบก

ฟู่ม!

น้ำจากทะเลสาบแห่งความมืดกระจายตัวออกไป

หยดน้ำตกลงมาเหมือนฝนตกหนักเหนือหัวพวกเราที่ยืนอยู่ริมท่าเรือ

“……เห็นกับตาแล้ว มันใหญ่มากกว่าที่คิดไว้นะคะ”

เอวานเจลีนแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางสายฝน

“พวกเรา…จะเอาชนะสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้เหรอคะ?”

“ต้องเอาชนะสิ”

ฉันพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงหนักแน่น

“ถ้าเอาชนะไม่ได้ ด่านหน้าพัง โลกก็จะล่มสลาย”

นึกย้อนกลับไป การป้องกันทุกครั้งก็เป็นแบบนี้เสมอ

ถ้าป้องกันไม่ได้ ทุกคนก็จะตาย พวกเราคือแนวป้องกันสุดท้ายของโลกนี้ เสมอมา

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ฆ่าสัตว์ประหลาด

ช่วยคน

มันคืองานที่พวกเราทำมาตลอด

เมื่อฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไหล่ของสมาชิกปาร์ตี้ที่แข็งทื่ออยู่ก็เริ่มคลายลง

“ตั้งสติไว้หน่อย พวกโจรเละเทะ”

ลูคัสตบไหล่ กองกำลังไถ่บาป ที่แข็งทื่อที่สุด

“กลัวกันตั้งแต่เนิ่น ๆ เนี่ยนะ? ถ้าเป็นแบบนี้เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก! อย่ามัวแต่อยากจะมาเก็บศพกันเลย! ตั้งสติไว้ซะ!”

“คะ…ใครกลัว…ท่านอัศวิน!”

คูอิลัน ยักษ์ใหญ่สูงกว่าสองเมตร ตัวสั่นเทา ตะโกนเสียงหลงใส่ลูคัส

“แค่คิดถึงการออกล่า งู ก็ตื่นเต้นแล้วต่างหาก!”

“ดูท่าทางแล้ว ไม่น่าจะใช่เลย พวกอ่อนแอ!”

“จริงนะ! ชิ! เดี๋ยวพอจบแล้ว มาเปรียบเทียบความดีความชอบกันเถอะ!”

“ดีเลย! นั่นเป็นเงื่อนไขที่ดีมาก ที่จะทำให้พวกเราเห็นความแตกต่างระหว่างพวกแกที่ไร้ประโยชน์ กับฉันได้อย่างชัดเจน!”

ลูคัสเยาะเย้ยอย่างเย็นชา คูอิลันกัดฟันกรอดกร้าด

ฉันยิ้มให้พวกเขา ไม่ว่าจะอวดดีแค่ไหน ตอนนี้ก็แค่ต้องสู้สุดใจก็พอ

‘แล้วก็…มันก็ไม่ยากอย่างที่คิดหรอก’

ถึงมันจะเป็นสัตว์ประหลาดขนาดมหึมา ที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เพียงแค่เลื้อยไปมา แต่…

ที่จริงแล้ว ในเกม ยอร์มุงกันเดอร์ เป็นบอสสัตว์ประหลาดที่ฉันชอบที่สุด

เพราะวิธีจัดการมันชัดเจนเสียเหลือเกิน

มันไม่ค่อยดุ แค่เลื้อยไปทางเหนือ แค่ทำลายจุดอ่อนตามกลไกให้เรียบร้อย ก็สามารถเอาชนะมันได้ก่อนถึงทางแยก

ยิ่งไปกว่านั้น ในด่านนี้

[ในด่านนี้ เหตุการณ์มืด จะไม่เกิดขึ้น]

ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง! เหตุการณ์มืดอะไรนั่นไม่มีซะงั้น!

ก็มันไม่มีนี่สิ เพราะนี่คือระดับความยากสูงสุด เหมือนตอนสู้กับแวมไพร์นั่นแหละ

ความยากสูงสุดนี่มันก็หงุดหงิดอยู่หรอกนะ แต่ช่างเถอะ ไหน ๆ เหตุการณ์มืดไม่มีแล้ว นั่นก็หมายความว่าไม่มีตัวแปรเพิ่มเข้ามา

‘สามารถโจมตีได้อย่างปลอดภัย’

ฉันขยับเครื่องยิงตะขอเกี่ยวที่สวมอยู่ที่แขน แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ

ถึงคู่ต่อสู้จะเป็นสัตว์ประหลาดดุจภัยพิบัติจากธรรมชาติ

แต่ฉันก็จัดการมันได้อยู่แล้ว

“เอาล่ะ ถึงเวลาขึ้นไปแล้ว!”

ร่างกายมหึมาของยอร์มุงกันเดอร์โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเกือบครึ่งตัว

ฉันวัดจังหวะอย่างแม่นยำ แล้วก็ยิงตะขอเกี่ยวออกไป

“ไปกัน!”

ฉึ่บ! ฉึ่บๆ ๆ !

ตะขอเกี่ยวสีเงินสิบห้าอันพุ่งออกไปพร้อมกัน แล้วก็เกี่ยวติดแน่นกับเกล็ดของงูยักษ์

ปิ๊ง! ฟิ้ว ๆ !

กลไกของเครื่องทำงาน เชือกดึงร่างพวกเรา ผู้กล้าสิบห้าคน ให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ

ตุ๊บ! ตุ๊บ ๆ !

คล้ายกับตอนที่มันขึ้นมาบนบก

พวกเราก็ขึ้นไปอยู่บนหลังมันได้สำเร็จ

“กว้างจัง…”

เอวานเจลีนที่เพิ่งปีนขึ้นมาบนหลังยอร์มุงกันเดอร์ อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“คงรู้สึกเหมือนมดที่ปีนขึ้นมาบนตัวฉันล่ะมั้ง…”

ด้วยมวลสารมหาศาล ลำตัวของยอร์มุงกันเดอร์แผ่กว้างราวทรงกระบอกยักษ์ วางนอนตะแคง แล้วทอดยาวขึ้นลง

กล่าวคือ ส่วนบนค่อนข้างเรียบ พวกเราจึงเคลื่อนไหวได้คล่องตัว

เอวานเจลินกระโดดโลดเต้นเบา ๆ บนหลังมันพลางเอียงคอเล็กน้อย

“นี่มันไม่ใช่แค่เพียงงูธรรมดานะ นี่มันมังกรหรือเปล่าเนี่ย? ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ไม่ว่าจะเป็นงู มังกร พญานาค หรือแม้แต่ไส้เดือนยักษ์ ก็ช่างมันเถอะ มันคือศัตรูของเราแค่นั้น”

ฉันพยักหน้ารับ หลังจากตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคนขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครตกหล่น

“ตามแผนที่วางไว้ ที่นี่ 3 ปาร์ตี้จะแยกย้ายกันไปยังพื้นที่ปฏิบัติการของตัวเอง”

จุดประสาทที่ต้องทำลายมี 3 จุด และปาร์ตี้ที่เข้าร่วมก็มี 3 ปาร์ตี้เช่นกัน

แต่ละปาร์ตี้รับผิดชอบทำลายจุดประสาทเพียงจุดเดียว

ปาร์ตี้หลักของเราจะไปที่หัว เรน่าและปาร์ตี้สนับสนุนไปที่กลางลำตัว และสุดท้าย กองกำลังไถ่บาปไปที่หาง

ถ้าไปลงที่หัว อาจไปรบกวนระบบประสาทของมัน ส่วนหางนั้น การเคลื่อนไหววุ่นวายทำให้การลงจอดลำบาก

จึงตกลงกันว่าจะลงจอดที่กลางลำตัวก่อน แล้วค่อยแยกย้ายกันไปตามแผน

“จุดประสาทที่พวกเราต้องทำลาย มันอยู่ตรงนี้”

ฉันชี้ไปที่กลางลำตัวของยอร์มุงกันเดอร์ ตรงส่วนที่ยื่นออกมาเหมือนเขาขนาดใหญ่ กลางหลังมัน

หนึ่งในสามของจุดประสาทสำคัญของยอร์มุงกันเดอร์

เป้าหมายการทำลายจุดอ่อนปรากฏชัดเจนราวกับเชิญชวน ฉันชี้ไปยังจุดนั้นพลางพยักหน้าเบา ๆ

“ถ้าทำลายอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ละทีมก็จะใช้เวลาประมาณสองถึงสองวันครึ่ง”

ถึงลำตัวงูยักษ์จะยาวเหยียด การติดต่อสื่อสารระหว่างทีมคงยุ่งยากอยู่บ้าง

ทว่าฉันมีหน้าต่างระบบประจำตัวเสมือนเป็นไพ่ตายลับ

[ยอร์มุงกันเดอร์ - ความคืบหน้าการทำลายจุดอ่อน]

-จุดประสาทแรก : 0%

-จุดประสาทที่สอง : 0%

-จุดประสาทที่สาม : 0%

ฉันจะใช้มันตรวจสอบสถานการณ์ปัจจุบัน หากทีมไหนคืบหน้าช้าหรือหยุดชะงัก ฉันก็จะรีบไปตรวจสอบดูสถานการณ์เอง

‘ไหน ๆ ก็บุกมาถึงโลกมนุษย์แล้ว งั้นพวกเราก็จะบุกหลังของแกซะ!’

ฉันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วส่งสัญญาณให้สมาชิกในทีม

“เอาล่ะ งั้นก็แยกย้ายกันไปยังพื้นที่ปฏิบัติการ…”

กำลังจะสั่งให้เคลื่อนที่

กูวากวาก!

ทันใดนั้นเอง! แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ตัวงูยักษ์ยอร์มุงกันเดอร์ที่เรากำลังขี่อยู่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เหมือนกับชนเข้ากับกำแพงที่หนาแน่นยิ่ง

“อะไรกัน?!”

“เกาะให้แน่น!”

เหล่าผู้กล้าต่างตกตะลึง พากันก้มตัวเกาะแน่นกับหลังของยอร์มุงกันเดอร์

ฉันเซล้มลงไป ลูคัสกับเอวานเจลีนรีบคว้าตัวฉันไว้

ควาง! กูวากวาก!

ดินถล่มลงมาจากทุกทิศทุกทาง พื้นดินสั่นสะเทือนและแตกออกเป็นรอยแยก

‘เกิดอะไรขึ้น?’

ฉันเงยหน้ามองไปรอบ ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์ แล้วก็เห็นยอร์มุงกันเดอร์กำลังมุดตัวเข้าไปในหุบเขาที่ขรุขระ

“อะไรกัน? ทำไมไม่ใช้ถนนที่เตรียมไว้แถวครอสโรด ดันไปมุดเขาแบบนั้น?”

ฉันหรี่ตาลงด้วยความงุนงง แล้วก็ถึงบางอ้อ

“แย่แล้ว…!”

งูยักษ์ตัวนี้มันเลื้อยไปทางเหนืออย่างตรงเป้าหมาย

นั่นหมายความว่า มันไม่ใช้ถนนที่มนุษย์สร้างขึ้น

มันใช้ลำตัวขนาดมหึมาของมันสร้างทางขึ้นเอง แล้วก็เคลื่อนที่ไปทางเหนืออย่างเดียว……!

“บ้าไปแล้วนี่-?!”

ควาง! กูวากวากวาก!

ภูเขาที่ขวางทางยอร์มุงกันเดอร์ถล่มลงมาเป็นแนวยาว เหมือนโดมิโนล้ม

ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาอย่างสง่างามมาหลายร้อยปี โดยที่ไม่เคยถูกมนุษย์แตะต้อง ล้มลงเป็นทิวแถว

พวกเราถูกดินและเศษไม้ที่ถล่มลงมาทับ ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด แต่เสียงเล็ก ๆ ของเราดังไม่ถึงใคร

เสียงภูเขาถล่มดังกึกก้อง กลบเสียงครวญครางของมนุษย์ตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราหายไปหมดสิ้น

ภัยธรรมชาติที่แท้ทรู

งูขนาดนี้ แค่ขยับตัวก็ทำให้เกิดแผ่นดินไหวได้แล้ว

“อดทนไว้! เดี๋ยวพอพ้นเขตภูเขาแล้ว ก็สามารถดำเนินการต่อได้…”

ฉันตะโกนบอกพลางมองแผนที่ในใจ แล้วก็เห็นหัวงูมุดลงไปใต้ภูเขาขนาดมหึมา

ครืนนน!

แล้วก็… ภูเขาที่พังทลายลงมาอีกครั้ง

“……ไม่นะ ซวยแล้ว”

ฉันสบถออกมาเบา ๆ

ฉันคิดไปเองว่า ถ้าไม่มีเหตุการณ์มืด ๆ นั่น ทุกอย่างก็คงจบง่าย ๆ เหมือนเล่นเกม โง่จริง ๆ ฉันนี่

ที่นี่ไม่ใช่ฐานที่มั่นของพวกเราอีกแล้ว

ตั้งแต่สมรภูมิเปลี่ยนไป ทุกอย่างล้วนไม่แน่นอน

“นี่มันเกินไปแล้วนะ! ไอ้งูเวร!”

ตุ้บตุ้บตุ้บ… กูวากวาก!

หินถล่มลงมาทับงูยักษ์

พายุหินและดิน พัดพาพวกเราที่เกาะอยู่บนหลังมันกระเด็นกระดอนไปทั่ว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_