บทที่ 8: [ด่าน 0] ศึกชี้ชะตา (3)

บทที่ 8: [ด่าน 0] ศึกชี้ชะตา (3)

ก๊าซซ-!

สัตว์ประหลาดหลั่งไหลมาอย่างไม่สิ้นสุด ปืนใหญ่มานายามนี้ได้ถูกบรรจุกระสุนนัดที่สามเรียบร้อยแล้ว

แนวป้องกันที่ลูคัสดูแลอยู่ยังคงยึดมั่นอยู่ แต่มันคงอยู่ได้อีกไม่นาน

"เตรียมพร้อมยิงเรียบร้อยขอรับ!”

"เดเมียน!”

พลปืนใหญ่ตะโกนออกมาเมื่อการเตรียมพร้อมเสร็จสิ้น ข้าจึงตะโกนใส่เดเมียนทันที

"ยิงได้!”

ดวงตาของเดเมียนทั้งสองข้างได้ถูกย้อมด้วยสีแดงโลหิต เส้นเลือดได้ผุดออกมา

มันอาจจะเป็นผลข้างเคียงของดวงตาพันลี้ ทว่านี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องนั้น

กึก!

เดเมียน เล็งเสร็จแล้วก็เหนี่ยวไกโดยไม่ลังเลเลย

กึก!

ฟูมมม!

นี่เป็นนัดที่สาม

กระสุนมานาเจาะท้องฟ้าพุ่งผ่านไปในระยะไกล

ตู้มม...!

ยืนยันแล้ว กระสุนตกที่ตัวของราชินีแมงมุมดำ

เป็นการยิงที่เล็งได้แม่นมาก

ไม่ว่าจะเป็นความผิดพลาดของพระเจ้าหรือเรื่องตลกที่นักพัฒนาเอามาใส่ ดวงตาของเดเมียนก็คือปาฏิหาริย์ที่มีอยู่ในตอนนี้

ทว่ายามนี้ปัญหาคือ

ก๊าซซซ-!

ตัวราชินีแมงมุมไม่ล้มลงเลย

ราชินีไม่ได้โง่ เมื่อนางถูกโจมตีเป็นครั้งที่ 2 นางก็รู้ว่านางได้กลายเป็นเป้าหมายของมือปืนและจึงได้เริ่มเปลี่ยนแผน

แผนของนางง่ายและมีประสิทธิภาพมาก นางใช้ศพของผู้ใต้บังคับบัญชาของนางเป็นโล่

กระสุนมานาที่ตกลงมาในรูปทรงโค้งมนได้ถูกพวกแมงมุมตัวเล็กตัวน้อยกันเอาไว้

มานายิงทะลุผ่านเกาะทั้งหมด แต่เมื่อถึงราชินี พลังการยิงก็ได้ลดลงแล้ว

“ราชินีแมงมุมดำถูกโจมตี แต่มันยังคงไม่ตายขอรับ…!”

ทหารที่มองผ่านกล้องส่องทางไกลรายงานด้วยเสียงสั่นเทา ข้าตะโกนออกมาขณะที่พยายามจะตั้งสติไว้

“พวกเจ้ายืนอยู่เฉยทำไมกัน?! นี่ไม่ใช่เวลามาพักผ่อน! ใส่กระสุนและยิงต่อไปเร็ว!”

ทหารปืนใหญ่ที่ทำความเย็นให้ปืนใหญ่ก็ใส่ลูกกระสุนใหญ่ต่อไป ร่างกายของพวกเขาเปียกโชกด้วยเหงื่อและหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ย๊ากกก-!”

ชั้นแรกของแนวหน้า

ลูคัสกวัดแกว่งดาบของเขาอย่างสิ้นหวัง โดยสั่งการแนวป้องกันที่ถูกผลักกลับไปตั้งหลักก่อน

"ปกป้องหน่วยปืนใหญ่เอาไว้! พวกเราจะต้องปกป้ององค์ชายเอาไว้ให้ได้!”

ลูคัสต่อสู้อย่างไม่ย่อท้อ เพราะเขาเป็นอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดากองทหารที่นี่

แม้ว่าเขาจะอยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ประหลาดแมงมุมดำ แต่เขาก็ใช้ดาบของเขาอย่างชำนาญและป้องกันกรงเล็บของพวกมัน พยายามต่อสู้อย่างหนักเท่าที่จะทำได้

ที่ที่ลูคัสอยู่ แนวป้องกันยังไม่ได้ถูกพังลงไป

แต่ในส่วนอื่นของแนวป้องกัน,

"เหวอ!”

"อ๊ากก"

"ช่วยด้วย! ส่งข้ากลับบ้านที..."

จำนวนคนตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ในหน้าต่างข้อมูล จำนวนทหารของข้าตายจำนวนมาก ข้าไม่สามารถทนมองมันได้อีกต่อไปจึงปิดมันลง

ข้าไม่รู้เลย

ข้าไม่รู้มาก่อนเลยตอนข้าเล่นเกมส์

ว่าที่แห่งนี้เป็นที่ที่ผู้คนอาศัยอยู่กัน

คนที่ตายลงไปไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลข พวกเขาจากโลกนี้ไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวและกลิ่นคาวเลือด

แนวหน้าของเราถูกผลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระสุนห้านัดเหรอ? แบบนี้แค่ยิงนัดที่สี่ก็มีหวังไม่ทันไปก่อนแน่

"เฮ้ยไอ้สัตว์ประหลาด เฮงซวยเอ้ย!"

ในช่วงเวลานั้นเอง…

จากนอกแนวป้องกัน มีคนส่งเสียงคำรามแหบแห้งออกมา ข้าก้มลงไปมองที่นั่น

คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสัตว์ประหลาดและร้องตะโกนออกมาคือเคน

"ข้าอยู่นี่แล้ว! มองมาสิสิ! มองมาทางนี้สิไอ้พวกบัดซบ!”

ก่อนหน้านี้ เคนสามารถดึงดูดแมงมุมส่วนหนึ่งโดยการล่องหนซ้ำแล้วซ้ำเล่าและดึงดูดความสนใจของศัตรูที่อยู่นอกกำแพงปราสาทได้

แต่เมื่อราชินีแมงมุมเปลี่ยนคำสั่งของนาง แมงมุมทั้งหมดก็รีบไปที่ป้อมปืน เขาจึงถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังข้างนอก

ที่จริงเขาควรจะหนีไป เพราะเขายังมีคนในครอบครัวให้ต้องดูแล

“ให้ตายเถอะเจ้าแมงมุมบัดซบ! ข้าคือเคน อัศวินแห่งจักรวรรดินี้!”

แต่เคนก็ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ของเขาจนถึงที่สุด

แม้ว่าเขาจะตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่เขาก็ยังคงดึงความสนใจของศัตรูด้วยเสียงตะโกนต่อไป

มันอาจเป็นเพราะคำขู่ของข้า? หรือว่า…

ก๊าซซ-!

เมื่อแมงมุมหลายสิบตัวที่ทำลายแนวป้องกันหันมามองที่เคน ข้าก็รู้สึกได้ถึงความกล้าของเขา

มันเป็นความรู้สึกที่ข้าไม่อาจถามหาเหตุผลได้จากเขาอีกต่อไป

แมงมุมดำหลายสิบตัวหยุดการโจมตี หันกลับไปหาเคนและเริ่มพุ่งเข้าหาเขา

เคนพาพวกมันออกไป ใช้ความสามารถการล่องหนของเขาด้านหลังกำแพงหินที่พังทลาย แต่-

"อ๊าก”

เขาไม่สามารถที่จะเปิดใช้งาน [วิถึการเอาตัวรอดของโจร] ได้เพราะเลือดของเขาไม่เพียงพอ

แมงมุมดำหลายสิบตัววิ่งไปที่เขา เคนมองมาที่ข้าที่ยืนอยู่ด้านบนของกำแพงและยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ด้วยใบหน้าที่ราวกับกำลังร้องไห้

“ให้ตายเถอะ ข้าไม่น่าไปหลงเชื่อ—”

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ทั้งที่อยู่ไกลออกไป ข้าก็ยังสามารถได้ยินเสียงขาแมงมุมฉีกเฉือนเนื้อได้อย่างชัดเจน

ข้าไม่ได้หันหนีจากเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพการตายของเขาอยู่ในสายตาของข้า

มันไม่ใช่แค่เคน ทุกคนที่อยู่ข้างนอกนั่นต่างก็ถูกสัตว์ประหลาดฆ่า

เลือดได้ไหลออกมาขณะที่ข้ากัดริมฝีปาก

ก่อนที่ข้าจะมายังโลกนี้ ข้าเสียยอมเสียกำลังของข้าหากจำเป็น

เพราะเกมเวรตะไลนี้มันออกแบบมาเพื่อการนั้น เพื่อที่จะก้าวต่อไปก็ต้องมีใครสักคนตาย

เพื่อช่วยใครสักคนเอาไว้ เพื่อที่จะได้ไอเท็ม เพื่อทำภารกิจย่อยให้สำเร็จ เพื่อปลดล็อคความสำเร็จบางอย่าง…

ก็ต้องมีใครสักคนมาตายไป ข้าเองก็ฆ่าพวกเขาทิ้งไปด้วยความเต็มใจ

เพื่อที่จะเคลียร์เกมทั้งหมดให้ได้ ข้าจึงมักเอาผู้ใต้บังคับบัญชานับไม่ถ้วนไปตายโดยไม่รู้สึกผิด ข้าไม่เคยนึกย้อนกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว

"หยุด”

แต่ทว่าตอนนี้ข้าก็ได้เข้าใจมันแล้ว

"หยุดซะ"

ผลที่ตามมาจากสิ่งที่ข้าทำลงไป

"ข้าบอกว่าให้หยุดไงเล่าไอ้พวกสัตว์ประหลาดบัดซบ!”

ความจริงที่ว่าความตายทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะคำสั่งของข้า

เมื่อเห็นผู้คนล้มลงไปด้วยเลือดที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าข้า ข้าก็ได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง

"หยุด-!”

ทว่าพวกมันก็ไม่ยอมหยุดกันเลย

สัตว์ประหลาดอย่างพวกมันไม่มาหยุดเพราะเสียงโห่ร้องบ้าๆ นี้หรอก มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะหยุดสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้

เราต้องฆ่าพวกมัน

ก่อนที่เราจะถูกพวกมันฆ่า

"องค์ชาย!”

ข้ามองไปตามเสียงของพลปืนใหญ่

"กระสุนนัดที่สี่พร้อมยิงแล้วขอรับ ทว่าการใช้ซ้ำและการลดความร้อนของปืนใหญ่ทำให้ลำกล้องอ่อนลงมาก ดังนั้น…”

"เดเมียน!”

ข้าตัดบทที่พลปืนใหญ่กำลังจะพูดและตะโกนใส่เดเมียน

"ยิงได้-!”

เลือดได้ไหลออกมาอาบดวงตากลมโตของเดเมียน

ใบหน้าของเขาซีดจาง ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาไม่สามารถทนต่อการใช้งานได้ [ตาพันลี้] ได้อีกต่อไป

แต่เดเมียนยังคงกัดฟันและเหนี่ยวไกปืน

กึก!

กึก…!

ฟูมมมม!

กระสุนนัดที่สี่ถูกยิง

มานาสีน้ำเงินเข้มได้ยิงตัดผ่านท้องฟ้าเป็นเกลียวและบินไปยังฝูงฝั่งราชินีอีกครั้ง

คราวนี้แมงมุมคุ้มกันหลายสิบตัวได้เข้ามารวมตัวเพื่อป้องกันกระสุนมานา

แต่การยิงมานาคราวนี้ทำให้เกิดวงก้นหอยประหลาดขึ้นในอากาศ มันหลบพวกแมงมุมส่วนใหญ่ได้และ-

ตู้ม!

โดนแล้ว

แล้วยังโดนเข้าหัวราชินีของมันจังๆ ด้วย

นี่คือประสิทธิภาพของดวงตาพันลี้

ค่าความแม่นยำที่ล้นหลามจากคุณลักษณะพิเศษตัวละครนี้ได้มองข้ามกฎแห่งฟิสิกส์และสามารถยิงใส่ราชินีได้สำเร็จ

เคี๊ยกก…

แต่ทว่า—

เคี๊ยกก!

ในควันจากการระเบิดและเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมา ราชินีแมงมุมตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่

หลังจากได้ยินเสียงร้องอันน่าสยดสยองของราชินี พวกทหารปืนใหญ่ทรุดตัวลงบนพื้น  เดเมียนที่กำลังยืนและถือปืนก็ไม่สามารถยืนได้อีกต่อไปและล้มลงด้วย

ความสิ้นหวังปรากฏชัดบนใบหน้าของเราทุกคน

"การโจมตีของพวกเรามันไม่ได้ผล"

ทหารปืนใหญ่กล่าวด้วยเสียงกระซิบอันเหนื่อยล้า มือของเขาที่ถูกไฟไหม้จากการทำความเย็นเต็มไปด้วยแผลพุพอง

"ตัวปืนเองก็ถึงขีดจำกัดแล้ว หากพวกเรายิงมันออกไปอีกนัดล่ะก็ กระบอกปืนได้ระเบิดออกมาแน่”

“......”

"มันจบแล้ว เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว"

ทหารคนอื่นๆ ทั้งหมดมองมาที่ข้าราวกับว่าพวกเขาเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วมองไปรอบๆ

แนวป้องกันกำลังถูกทำลายอย่างสมบูรณ์

แมงมุมล้อมรอบกองปืนใหญ่

ตอนนี้ลูคัสกำลังปกป้องแนวป้องกันสุดท้าย โดยให้กำลังใจทหารที่เหลืออยู่จำนวนหนึ่ง

ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเลือดของเขาเองมากกว่าเลือดของแมงมุม

ข้าหันไปหาเดเมียน เดเมียนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเพราะมีเลือดไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทของเขา

ตัวปืนเองก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แบบสุดๆ แถมแนวป้องกันก็มาล่มไปแล้วอีก พลยิงของเราก็เเทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้วด้วย

ข้ารวบรวมความเสียสละของทุกคนเพื่อถล่มราชินีสัตว์ประหลาดนั่น แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะเอาชนะราชินีได้

นี่มันจบแล้วเหรอ?

นี่มันหมดหวังแล้วจริงๆ ใช่ไหม?

"ไม่ขอรับ!”

ในช่วงเวลานั้นเอง…

"พวกเราสามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้จริงด้วยขอรับ! ผิวหนังของราชินีของพวกมันกำลังหลุดออกแล้วขอรับ!’

มีคนตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ ทุกคนต่างหันไปมองทางนั้น

แม้ท่ามกลางสถานการณ์ที่สิ้นหวังนี้ ก็ยังมีทหารที่ทำหน้าที่ของตัวเองจนถึงที่สุดอยู่ดี เขาเป็นเพียงทหารผู้หนึ่งที่กำลังหยิบกล้องส่องทางไกลที่ทำหน้าที่รายงาน

"หากเรายิงอัดเข้าไปอีกหนึ่งนัด พวกเราก็สามารถฆ่ามันได้-"

ขณะที่เขากำลังกล่าวออกมา

กึกกัก…

ปืนใหญ่เริ่มสั่น

ตู้ม!

พื้นพังทลาย

แมงมุมหน่วยบุกทะลวงได้พุ่งเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ กระแทกร่างกายที่หุ้มเกราะหนักของพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียวและทุบแกนพลังงาน

กองปืนใหญ่ทั้งหมดถูกทำลายด้วยการโจมตีของมันเพียงครั้งเดียว ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านบนกำแพงได้ร่วงลงมา

ท่ามกลางผู้คนที่กำลังไหลลงมา ยามนี้ก็เหลือแต่เพียงซากปืนใหญ่

ข้าหลับตาขณะที่ล้มลงกับพื้น

มันจบลงแล้ว

โลกทั้งใบนี้และความหวังที่จะเคลียร์มัน

ทั้งหมดเลย

* * *

"องค์ชาย”

ข้าได้ยินเสียงที่แจ่มชัดเสียงหนึ่ง

ข้าแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ด้วยความเจ็บปวดที่รู้สึกเหมือนร่างกายของข้ากำลังฉีกขาดออกจากกัน

ต่อหน้าข้า…ก็คือลูคัส

ลูคัสหมอบอยู่บนตัวข้าราวกับพยายามป้องกันร่างกายของข้าไว้

และบนหลังของเขามีเศษซากของอาคารที่ถล่มลงมา

“ลูคัส!”

ข้ารีบลุกขึ้นหลังจากได้สติกลับมา

เมื่อข้าพยายามลุกขึ้นจากพื้น ลูคัสก็ขยับก้อนหินบนหลังของเขาออกมาพร้อมกับเสียงร้องครวญคราง

"องค์ชาย ท่านบาดเจ็บหรือเปล่าขอรับ?”

"มันควรเป็นทางนี้ต่างหากที่ต้องถาม! เจ้าเป็นอะไรไหม..."

ข้าหยุดสิ่งที่กำลังจะพูด

หลังของลูคัสปกคลุมไปด้วยเลือด บาดแผลที่เขาได้รับจากการปกป้องข้าจากตึกถล่มนั้นใหญ่กว่าบาดแผลที่เขาได้รับจากแมงมุมเสียอีก

"แค่ก!”

ลูคัสพึมพำด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่เขาอาเจียนออกมาเป็นเลือด

"องค์ชาย ท่านยังจำได้ไหมขอรับ? เรื่องในอดีตเกือบ 20 ปีที่แล้ว”

“......”

ข้าจำไม่ได้หรอก

สำหรับผู้เล่นในเกมนี้ที่พึ่งได้ร่างกายนี้มาครอง ข้าไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับตัวของร่างกายนี้อยู่เลย

"ยามแรกที่ฝ่าบบาทได้รับมอบหน้าที่องค์รักษ์ของท่านให้กับข้า องค์ชายก็ได้บอกกับข้าในตอนนั้นเอาไว้ว่า..."

“...ข้าบอกว่าอะไรไปหรือ?”

"'แม้ว่าตัวข้าจะขึ้นไปเป็นจักรพรรดิไม่ได้ ข้าก็จะเป็นชายที่เจ๋งที่สุดในโลกให้ได้’”

รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าของลูคัส เมื่อเขานึกถึงวัยเด็กของเขา

"ฉะนั้นแล้วสำหรับคนที่จะมาเป็นอัศวินของข้าผู้นี้ ก็จงมีมุ่งหมายเป็นอัศวินที่เจ๋งที่สุดในโลกใบนี้ซะ”

“......”

"แม้ว่าวันนั้นข้าจะยังเป็นเพียงแค่เด็ก แต่คำพูดขององค์ชายนั้นซึ้งกินใจข้าสุดๆ ไปเลย กระทั่งวันนี้ข้าก็ยังยึดถือคติของท่านมาโดยตลอด”

ลูคัสมองมาที่ข้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดมากมาย

"องค์ชาย ข้าเองก็เชื่อในตัวท่านนะขอรับ”

"แม้จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้น่ะเหรอ?”

"ไม่ว่าอย่างไงข้าก็เชื่อท่าน”

แล้วลูคัสก็ได้ล้มลง

ข้าอุ้มลูคัสที่ล้มลงด้านข้างแล้ววางเขาลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง บาดแผลดูเหมือนสาหัส แต่โชคดีที่เขายังไม่ตาย

'อดทนไว้ก่อนนะลูคัส’

เจ้าเป็นตัวละครหลักเลยนะ เป็นผู้กอบกู้ของโลกใบนี้

เจ้าจะมาตายไปในที่แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนี้ข้าก็ต้องทำความเข้าใจในสถานการณ์ปัจจุบันก่อน จุดที่ข้าอยู่นี้คือที่ๆ อยู่ใต้ของหน่วยปืนใหญ่เหรอ? นั่นเหล่าทหารในหน่วยปืนใหญ่ใช่ไหม?

ทำไมพวกแมงมุมยังไม่ฆ่าเราล่ะ?

"องค์ชาย”

คำถามที่ข้าได้คิดในใจก็ได้รับการตอบอย่างรวดเร็ว

บนชั้นแรกของกองปืนใหญ่ที่ทรุดตัวลงที่ ทางเข้าของทางเดินแคบๆ

"เรายังไม่แพ้กันนะคะ”

ลิลลี่ยืนอยู่ตรงนั้น

ความสามารถ [กายาเพลิง] ของนางถูกเปิดใช้งาน นางรับการโจมตีของแมงมุมด้วยร่างกายของนาง นางป้องกันไม่ให้แมงมุมเข้ามาได้

ลิลลี่ที่ดื่มยามานาขวดสุดท้ายไปก็กล่าวถามด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา และใบหน้าที่ซีดเผือด

"ใช่ไหมคะ?”