บทที่ 1: เคลียร์เกม

บทที่ 1: เคลียร์เกม

"ฉันเคลียร์เกมได้แล้ว"

ฉันร้องเสียงดังออกมาพร้อมกับยกมือชูขึ้นสูง

คำว่า 'เคลียร์' ได้ปรากฏขึ้นบนจอคอมพิวเตอร์ข้างหน้าของฉัน เป็นการบอกว่าเกมที่ฉันเล่นได้ถูกเคลียร์แล้ว

ในที่สุดฉันก็ทำมันได้แล้ว ในที่สุดฉันก็เอาชนะไอ้เกมบ้าๆ นี้ได้แล้ว!

ฮึกก

ฉันถึงกับน้ำตาซึมเล็กน้อยด้วยความดีใจ การที่ใช้เวลากว่าครึ่งปีในการจบเกมนี้ยิ่งทำให้ฉันถึงกับน้ำตาซึมออกมา

เกมนี้คือเกม RPG ป้องกันเมืองและลงดันเจี้ยน

เกมนี้ได้ถูกเปิดมาเมื่อ 10 ปีที่แล้ว  ซึ่งพอผ่านมานานขนาดนี้ มันก็จึงกลายเป็นเหมือนเกมดาษดื่นทั่วไป

มันเป็นเกมเล่นตามบทบาทแบบเทิร์นเบสที่ผู้เล่นจะต้องเลือกและฝึกฝนฮีโร่เพื่อปกป้องเมือง ภารกิจของผู้เล่นคือการเคลียร์ดันเจี้ยนที่อยู่นอกเมือง โดยการวางตัวละครลงบนแผนที่และเคลียร์ดันเจี้ยนแต่ละดันเจี้ยน

ทว่าเกมนี้มีชื่อเสียงในด้านความยากที่ยากมาก เพราะไม่มีการฟื้นคืนชีพของตัวละครที่ตายแล้ว

เกมนี้ได้รับความนิยมไปทั่วโลกในช่วงเปิดตัววางจำหน่าย แต่ตอนนี้มันเป็นแค่เกมธรรมดาเก่าๆ อีกเกมหนึ่งเท่านั้น

บางคนอาจสงสัยว่าทำไมฉันถึงตัดสินใจเล่นเกมนี้

ก่อนอื่น ต้องบอกก่อนว่าไม่มีใครในโลกที่สามารถเคลียร์ความยากสูงสุดของเกมนี้ได้เลย

ความยากระดับสูงสุดมีชื่อเรียกว่า 'นรก' ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีโหมดเกมที่มีชื่อว่า "ไอรอนแมน" ที่จะทำให้เซฟเกมไม่ได้ พอรวมทั้งสองอย่างนี้เข้าด้วยกัน มันจะทำให้ได้รับความยากระดับ "ไอรอนแมนนรกแตก"

เกมนี้บันทึกข้อมูลของผู้ใช้ทุกคนบนเซิร์ฟเวอร์และจัดอันดับตามบัญชีผู้ใช้ ทว่าก็ไม่มีใครเคยเอาชนะความยากระดับ 'ไอรอนแมนนรกแตก' ได้เลย

มีบางคนที่เคลียร์ความยากระดับ 'ตำนาน' ได้ ซึ่งง่ายกว่าความยากระดับนรก มีบางคนที่เคลียร์ความยากระดับนรกได้เช่นกัน แต่ก็ไม่มีใครเคยเคลียร์ทั้งสองโหมดพร้อมกันได้เลย

แต่ตอนนี้ 10 ปีหลังจากวางจำหน่าย ในที่สุดก็มีคนที่สามารถเคลียร์ความยากระดับไอรอนแมนนรกแตกได้สำเร็จ—และคนนั้นก็คือฉันเอง!

สัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์คือการได้พิชิตสิ่งที่ไม่รู้ ฉันท้าทายตัวเองจนปีนขึ้นไปบนภูเขาที่ไม่มีใครพิชิตได้

ที่จริงฉันยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง...

- ว้าว มันบ้าไปแล้ว สุดยอดเลยคุณคลาสสิคเนิร์ด คุณมันบ้าไปแล้ว ทำได้จริงๆ เหรอเนี่ย?

- ยินดีด้วย!

- ขอยกย่องในความมุ่งมั่นของนายเลย 555

-  ครั้งแรกของโลก ขอแสดงความยินดีด้วย

- ช่วงหลายปีที่พยายามมานี้ นายสุดยอดมาก

มีอีกจอหนึ่งอยู่ข้างๆ จอที่กำลังเปิดเกมอยู่ หน้าต่างแชทบนหน้าจอข้างๆ เป็นหน้าจอสำหรับการถ่ายทอดสด ฉันยิ้มขณะที่อ่านแชทไปด้วย

"ฉันเคยบอกพวกนายแล้วใช่ไหม? ไม่ว่าเกมจะยากสักแค่ไหน มันก็สามารถเคลียร์ได้หมดนั่นแหละ"

ฉันเป็นสตรีมเมอร์ที่เล่นเฉพาะเกมที่มีระดับความยากที่สุดเท่านั้น ดูชื่อไอดีสตรีมของฉันสิ มันก็ยังมีชื่อว่า 'คลาสสิคเนิร์ด' เลย

ถ้าถามว่ามีคนดูเยอะไหม คำตอบคือ 'ค่อนข้าง' เพราะการที่ถ่ายทอดสดบ่อยๆ จะทำให้คนติดตามมาก อีกทั้งการได้เห็นคนทรมานจากการเล่นเกม ยิ่งทำให้มีผู้ชมเข้ามามากขึ้นอีก

โดยปกติแล้ว ฉันจะมีผู้ชมโดยเฉลี่ยประมาณ 3,000 คน แต่วันนี้ เมื่อฉันไปถึงด่านสุดท้ายของเกม ก็มีจำนวนผู้ชมฉันมากกว่า 10,000 คน และหลังจากที่ผู้คนได้ยินข่าวว่าสามารถเคลียร์ด่านสุดท้ายได้แล้ว คนก็เริ่มแห่เข้ามาในช่อง

['ภารกิจนางฟ้า' โดเนท $100!]

- ในเมื่อนายทำได้ นี่ไงที่ฉันสัญญาเอาไว้

ผู้ชมสตรีมของฉันที่สัญญาว่าจะโดเนทให้หากเคลียร์เกมได้ก็เริ่มส่งของโดเนทมาให้ทีละคน

['ผู้ชื่นชอบเกมขยะ' โดเนท $50!]

- เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ใช่ว่ากว่าจะเคลียร์เกมได้ต้องอีกครึ่งปีเหรอ! ไหงนายเคลียร์ได้ไวขนาดนี้ล่ะเนี่ย!

['กล่องดำ' โดเนท $10!]

- นายทำได้จริงด้วย ฉันท้อจนเลิกไปแล้วและคิดว่านายก็จะยอม แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้ได้

['สุนัขผู้เห่าทุกครั้งที่เห็นเกมบัดซบ' โดเนท $30!]

- วันนี้ฉันคงเห่าไม่ได้แล้วสิ

“โอ้ แหม~ ขอบคุณทุกท่านสำหรับการโดเนทนะ! ฉันจะพยายามต่อไปแล้วกัน!”

มีโดเนทเข้ามามากขึ้น และฉันก็ตอบโดเนทแต่ละรอบเพื่อแสดงความขอบคุณ เหล่าผู้ชมยังคงพูดคุยเรื่องสำเร็จของฉัน บรรยากาศของการถ่ายทอดสดดูครึกครื้นมาก

เขาเป็นคนแรกที่เคลียร์เกมที่ไม่ได้เคลียร์มา 10 ปี ในฐานะเกมเมอร์ ไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่าความสำเร็จนี้แล้ว ผู้ชมหลายคนจึงได้ร่วมมาแสดงความยินดีกับฉัน

- แต่น่าเศร้าแฮะที่นักบุญหญิงดันเสียชีวิตในศึกครั้งสุดท้าย :'( ตัวละครที่มีระดับ R อย่างเธออุตส่าห์แบกมาตั้งเยอะ...

- ก็ช่วยไม่ได้หรอกน่า...ถ้าทีมที่ 2 ไม่ซื้อเวลาไว้ การเข้าถึงตัวบอสก็คงเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว

- ตอนที่ทีมสามตายทั้งหมด ฉันแทบจะโกนออกมาลั่นบ้านเลย...นั่นมันเป็นปาร์ตี้ที่เต็มไปด้วยตัวละครระดับ SSR เลยนะ แต่พวกเขาดันตายทั้งหมดซะได้

- ทีม 1 ก็เกือบไม่รอดแล้ว เหลือแค่ลูคัสที่เป็นตัวละครหลัก ฉันล่ะหงุดหงิดจริงๆ

เหล่าผู้ชมเริ่มพูดถึงตัวละครที่เสียชีวิตในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย สาเหตุที่พวกเขาเป็นแบบนี้ อาจเพราะพวกเขาเริ่มผูกพันกับตัวละครที่พวกเขาดูตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา

ในเกมนี้ ผู้เล่นจะต้องสุ่มตัวละครด้วยเงินในเกมและฝึกฝนพวกเขา ผลลัพธ์เป็นการสุ่มโดยสมบูรณ์ ซึ่งมันได้แก่ SSR SR R และ N

ผู้ชมต่างก็มีความชื่นชอบที่แตกต่างกัน

บ้างสนใจตัวละคร SSR ที่เท่และแข็งแกร่ง บ้างสนใจตัวละครระดับ N ที่สามารถทะลวงขีดจำกัดของตนเองได้

'สุดท้ายแล้วตัวละครฉันก็ตายกันเกือบหมด...'

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น ความยากของเกมนี้ทำให้ฉันจำเป็นต้องเสียสละตัวละครเพื่อที่จะผ่านมันไปให้ได้

ฉันพยายามรักษาตัวละครที่มีให้รอดมากที่สุด แต่ทุกคนยกเว้นตัวละครหลักก็เสียชีวิตในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับบอส

มันไม่สำคัญหรอก เพราะเป้าหมายของฉันคือการดูตอนจบ ไม่ใช่ฉากจบที่สมบูรณ์แบบสักหน่อย

- เฮ้ ไม่เป็นไรน่า เขาเคลียร์เกมได้แล้วนะ! ทั้งอาณาจักรรอดแล้ว!

- ฉันอัดคลิปตอนลูคัสกำลังโจมตีบอสเป็นครั้งสุดท้ายด้วย >>กดที่นี่<< - ฉากนั้นมันเจ๋งมาก ฉันอัพไว้บนยูทูปแล้ว

- สมกับเป็นตัวละครหลัก

ฉันคลิกลิงก์และดูฉากนั้นกับผู้ชมของฉันอีกครั้ง

ตัวละครหลักลูคัสได้โจมตีครั้งสุดท้าย ผมของเขาปลิวไสวไปในอากาศ บอสตัวสุดท้ายที่ดูเหมือนไร้พ่ายอย่าง 'เจ้าหญิงทะเลสาบผู้ไม่อาจนิทรา' ก็ได้ตายลงไปเสียที

หลังจากจบวิดีโอจบ ฉันก็กลับมาที่เกม ซึ่งลูคัสยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในตำแหน่งนั้น

[ด่านสุดท้าย - เคลียร์!]

[MVP ของด่าน - ลูคัส (SSR)]

หน้าจอแสดงภาพการเคลียร์เกมขึ้นมา

ต่อหน้าบอสสัตว์ประหลาดที่เขาสังหาร บนยอดเขาซากศพของพันธมิตรและศัตรู เขายังคงยืนหยัดอยู่เพียงผู้เดียว...

“......”

ฉันสงสัยว่าทำไม

แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงตัวละครในวิดีโอเกม แต่ทำไมแผ่นหลังของเขาจึงดูเศร้าเช่นนี้กันนะ

[ปลดล็อคความสำเร็จ!]

[เคลียร์เกมในระดับความยากระดับ- 'ไอรอนแมนนรกแตก'] [ผู้เล่นจะได้รับสิทธิพิเศษจากการปลดล็อคความสำเร็จ!] [กำลังคำนวณอันดับที่ชัดเจน…] [อัปเดตอันดับเรียบร้อย!] [อันดับ 1 ของโลก - ชื่อผู้เล่น : 'คลาสสิคเนิร์ด']

การจัดอันดับได้รับการอัปเดต และตามที่คาดไว้ ฉันได้ขึ้นมาอยู่ในอันดับที่หนึ่งของโลก ผู้ชมต่างก็พากันแสดงความยินดีกับฉันอีกครั้ง

ฉันถ่ายภาพหน้าจออย่างเงียบๆ แชะ! เครดิตตอนจบเริ่มเล่น หลังจากนั้นก็เป็นรายชื่อทีมผู้สร้าง ซึ่งฉันไม่ได้กดข้ามไป เพราะฉันต้องการที่จะเพลิดเพลินไปกับชัยชนะที่พยายามมานาน

- นักพัฒนาควรจะให้อะไรกับคลาสสิคเนิร์ดที่สามารถเคลียร์เกมได้หน่อยไม่ใช่เหรอ?

ผู้ชมคนหนึ่งพูดขึ้น เมื่อเครดิตได้ไหลมาถึงครึ่งทาง

- หลังจากพยายามมาหลายสิบปี คลาสสิคเนิร์ดได้พิสูจน์แล้วว่าเกมนี้สามารถเอาชนะได้ เขาน่าจะได้อะไรสักอย่างหน่อยสิ

- เห็นด้วย 555

- ถ้าไม่ใช่เพราะเขา คงไม่มีใครรู้หรอกว่าสามารถเคลียร์เกมนี้ในความยากระดับนั้นได้

- ว่าแต่พวกนักพัฒนายังอยู่ไหมเนี่ย? ใครก็ได้ส่งอีเมล์ไปหาพวกเขาที

ฉันหัวเราะเบาๆ

“ไม่ต้องขนาดนั้นน่า ฉันไม่ต้องการรางวัลจากนักพัฒนาหรอก แค่ได้อยู่กับพวกนายทุกคนและสนุกกับเกมก็พอแล้ว”

- ดูความโลภในดวงตาของเขาสิ

- ฉันพนันได้เลยว่าถ้าผู้พัฒนาเสนอรางวัลให้ เขาต้องรับมันทันทีแน่

- โย่ ฉันว่าพวกเขาน่าจะเลิกทำแล้วแหง เว็บไซต์ของบริษัทไม่มีอีกแล้วด้วย… พวกเขาเลิกกิจการไปแล้วจริงเหรอ?

- นานขนาดนี้และยังไม่มีภาคต่อ คงเจ๊งไปนานแล้วมั้ง

- แล้วใครเป็นคนดูแลเซิร์ฟเวอร์จัดอันดับข้อมูลกันล่ะ?

ในขณะที่ผู้ชมกำลังพูดคุยกัน ฉันก็จ้องมองไปที่เครดิตตอนจบที่เกือบจะหมดลงแล้วอย่างภาคภูมิใจ

ความรู้สึกทั้งสมหวังและความว่างเปล่าที่ได้รับหลังจากเคลียร์เกมนั้นทำให้ท้องของฉันรู้สึกไส้ปั่นป่วน

ในตอนนั้นเอง…

- สวัสดีครับคุณคลาสสิคเนิร์ด ผมเป็นผู้อำนวยการของเกม [ป้องกันอาณาจักร]

จู่ๆ ก็มีข้อความนี้ปรากฏขึ้นในแชท

ช่องแชทเต็มไปด้วยความสับสนอลหม่านทันที

- ตัวจริงเหรอ???

-ปลอมแน่นอน 555 นายจะเชื่อง่ายไปไหม?

- ฉันเห็นชื่อคนใช้ชื่อนั้นมาตั้งแต่ครึ่งปีที่แล้ว นั่นมันผู้อำนวยการเกม ป้องกันอาณาจักรจริงๆ เหรอ?

- คุณผู้อำนวยการ! สร้างภาค 2 ต่อเร็ว เราต้องทรมานเขามากกว่านี้!!!

ฉันประหลาดใจมาก จึงได้ตรวจสอบบันทึกการแชทที่ผ่านมาของชื่อผู้ใช้นั้นอย่างรวดเร็ว

คนๆ นั้นเริ่มมาดูช่องฉันเมื่อครึ่งปีที่แล้วตอนที่ฉันเริ่มเล่น ทว่าเขากลับไม่เคยพูดอะไรในแชทเลยจนกระทั่งตอนนี้

เขาเริ่มคุยกับฉันทันทีที่ฉันผ่านความยากลำบากระดับไอรอนแมนนรกแตกได้ ราวกับว่าเขากำลังรอช่วงเวลานี้อยู่

- ก่อนอื่นผมอยากจะขอบคุณ ผมคิดว่าจะไม่มีใครเคลียร์เกมได้แล้วเสียอีก

ผู้สร้างเกมกล่าว

- แต่เมื่อเห็นคุณทำได้สำเร็จ ผมก็โล่งใจจริงๆ ต้องขอบคุณอีกครั้งเลย

“ไม่หรอก อืมม… ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอกน่า...”

ฉันเกาหลังศีรษะด้วยความสับสนงุนงง

ไม่ว่าบุคคลนี้จะเป็นผู้สร้างเกมจริงๆ หรือไม่ก็ตาม แต่ฉันก็รู้สึกยินดีมากที่มีคนมาชมแบบนี้

- ผมดีใจที่เรายังมีความหวังเหลืออยู่

“......?”

ฉันกระพริบตาปริบๆ ด้วยความสับสน

ความหวัง? เขากำลังพูดถึงเรื่องบ้าอะไรอยู่ ?

บริษัทเลิกทำกิจการไปนานแล้วนิ เขาบอกว่าเขามีความหวังเพราะฉันสามารถเคลียร์เกมได้สำเร็จเหรอ?

- คุณได้พิสูจน์แล้วว่าคุณมีความสามารถและมีค่าพอที่จะทำภารกิจนี้ ได้โปรดมาที่นี่เพื่อช่วยเราด้วย”

“หืม…”

เหมือนว่าพวกเขากำลังพัฒนาเกมใหม่หรืออาจทำอะไรสักอย่างอยู่สินะ? เขาเลยคิดมาขอความช่วยเหลือจากฉันในการทดสอบเบต้า

นี่หรือว่าเขาจะชวนฉันไปที่บริษัทเหรอ?

ขณะที่ฉันกำลังอ้าปากเพื่อจะถามในเรื่องไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดนั้นเอง...

"หา?"

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเวียนหัวมาก

บางทีฉันอาจรู้สึกเวียนหัวจากการเล่นเกมนานเกินไป หรืออาจเป็นเพราะว่าฉันยังไม่ได้กินหรือดื่มอะไรเลยมาสองชั่วโมงตั้งแต่ฉันเริ่มเล่นเกมจนเคลียร์เกมสำเร็จ

แสงจากจอคอมได้พวยพุ่งเข้าผ่านสายตาของฉัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหัวหมุนอยู่ สิ่งรอบๆ หมุนไปหมด ตัวอักษรในหน้าต่างแชทและหน้าจอสีดำจากเครดิตตอนจบเริ่มที่จะผสมผสานเข้าด้วยกัน

ฉันคิดว่าคงเพราะฝืนตัวเองมากเกินไปกระมัง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะหมดสติจากการเล่นเกมมากเกินไปแบบนี้

อย่างน้อยผู้ชมของฉันก็คงเรียกรถพยาบาลให้ฉันได้ใช่ไหม? ฉันทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับคิดอย่างกังวล หวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยฉัน

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่จะหมดสติคือ...

- ขอบคุณที่เล่น

ข้อความที่เขียนไว้ตอนท้ายสุดของเครดิตได้จบลง

หลังจากนั้นฉันก็สลบไป