บทที่ 23 จูบแรก [อ่านฟรี]

บทที่ 23: จูบแรก

ซิ่วซีหยา เธอกางแขนเหยียดออกอย่างสบายใจรอบมุมของม้านั่งที่เธอนั่ง ขณะนั่งมองเขาที่มีท่าที่ของความน่าผิดหวังของเขา แต่เขาก็ดูหล่อไม่ว่าเขาจะทำอะไร ซิ่วซีหยาถอนหายใจอย่างรุนแรง เธอนั่งเหมือนเจ้านายแล้วศึกษาใบหน้าของเขาไล่ลงมาจรดเท้า ดวงตาของเธอส่องแสงระยิบระยับเมื่อเธอเห็นหลี่เหวยใช้ของที่ไม่ซ้ำกันและมีราคาแพงดูจากการสวมใส่นาฬิกาของเขาบนข้อมือ ริมฝีปากของเธอแยกเป็นรอยยิ้มนางมาร เธอเรียกเขาโดยขณะที่หักนิ้วมือของเธอทีละนิ้ว

หลี่เหวยสังเกตเห็นเธอเขาถามเธอว่าทำไมต้องยืนขึ้นเหมือนคนร้ายที่กำลังจะฆ่าคนเขายืนเหมือนรูปปั้นเมื่อเขาเห็นซิ่วซีหยากำลังจะเข้ามาใกล้ๆเขาเขาบีบฝ่ามืออย่างประหม่า มีต้นไม้อยู่ด้านหลังของเขาและเขาก็เดินถอยไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่ก้าว  ท่าทางการแสดงออกของซิ่วซีหยาทำให้เขากลัวและเขารู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร

ซิ่วซีหยายังคงสวมรอยยิ้มนางมารเธอยืนขึ้นและเดินไปหาเขาอย่างช้าๆจนกระทั่งผลักหลี่เหวยอย่างแรงเข้าไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังเขาเธอยื่นมือของเธอเข้าไปช่วยพะยุงเขากลับทำให้เขาดึงมือของเธออย่างแรงขณะนั้นจากแรงดึงทำให้ซิ่วซีหยากำลังโน้มตัวเข้ามาจะจูบเขา เขามองอย่างกระวนกระวายพยายามหลีกเลี่ยงใบหน้าของเธอที่อยู่ใกล้ๆเขาเขากลั้นหายใจเหมือนกับว่าเขาไม่ต้องการมัน แต่มันเร็วเกินไปและไม่เหมาะสม

"นี่คุณ.... เอามือของคุณมาให้ฉันดูหน่อยสิ" ซิ่วซีหยาต้องการจะดูนาฬิกาของเขา“แต่ .... แต่…ทำไม…” หลี่เหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูกลัว ซิ่วซีหยากลอกตา “ฉันจะช่วยให้คุณไปที่ทำงานกับฉันได้ แค่ขายมันเพื่อช่วยพวกเราไง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา *

นาฬิกาที่ซิ่วซีหยาต้องการจะเอาไปขายนั้นมันมีคุณค่าทางจิตใจต่อเขา เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่แม่ของเขามอบให้เขาตอนที่เขายังเป็นเด็กเขาไม่สามารถแลกเป็นเงินได้อย่างง่ายดายมันมีค่ามากสำหรับเขาและไม่สามารถแทนที่มันได้

ซิ่วซีหยาเอามือท้าวใส่เอวของเธอ "ไม่ต้องทำอะไรให้ยากหรอก ฉันขายของเก่งขายแปปเดียวได้แล้ว" เธอพูดออกมาดัง ๆ ขณะที่เธอพยามยามยืนและล็อคทางไม่ให้เขาหนี เขาแทบตกใจกับความก้าวร้าวของเธอ ริมฝีปากล่างของเขาสั่นเทาและเขาก็ยื่นมือขึ้นไปกลางอากาศพยายามที่จะไม่ให้นาฬิกาถูกฉกชิงไป หลังจากนั้นเธอกระโดดด้วยความพยายามทั้งหมดของเธอ แม้ว่าเธอจะดิ้นรนเพื่อให้ได้มันมาแต่เธอก็เอามาไม่ได้เพราะความสูงของเขาและเธอแตกต่างกันมากและทั้งนี้มันก็สูงเกินไปสำหรับเธอที่จะเอื้อมถึงมัน ความมุ่งมั่นของซิ่วซีหยากำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอกัดริมฝีปากของเธอเธอเริ่มหงุดหงิดกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอสงสัยว่ามีคนมองดูพวกเขาหรือไม่ เขาทำให้เธอหมดหวังในสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำคือช่วยเขาหาเงิน

ซิ่วซีหยาหายใจเข้าลึก ๆ ดูเหมือนว่าไม่มีความคิดที่ดีที่สุดที่จะช่วงชิงเอานาฬิกาไปจากเขา แต่เธอก็ขอลองดูสักตั้งเธอค่อยๆๆวางมือทั้งสองไว้บนไหล่ของเขาเธอจ้องไปที่ริมฝีปากของเขาเหมือนเสือที่หิวโหย เธอหายใจลึก ๆ อีกครั้งขณะที่เธอโน้มตัวไปข้างหน้าและค่อยๆจูบเขาอย่างนุ่มนวล

ขณะเดียวกันแขนของซิ่วซีหยาค่อยๆเลื่อนลงมาที่ข้อมือของเขาเธอลืมตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูว่าเขาเคลิ้มกับการจูบหรือไม่ เธอยิ้มเยาะและพยายามจะขโมยนาฬิกาโดยใช้นิ้วเรียวของเธอช่วงชิงเอามา แต่เขารู้สึกตัวก่อน เขาพยายามที่จะถอนริมฝีปากออกจากซิ่วซีหยาแต่เขาก็ล้มเหลวในที่สุดซิ่วซีหยาบดขยี้จูบเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มเกร็ง ยิ่งเธอจุมพิตเขามากขึ้นความปรารถนาของเขาที่จะจูบเธออีกครั้งก็คือการเอาชนะความรู้สึกเห็นแก่ตัวของเขา

ในขณะเดียวกันซิ่วซีหยาก็ไม่รู้ว่าหลี่เหวยมีความรู้สึกต่อเธออย่างไร เธอไร้เดียงสาเกินกว่าจะสังเกตได้และจะใส่ใจในเรื่องแค่นี้ เธอแค่จูบเขาเท่านั้นและมันก็ไม่มีความหมายส่วนตัวกับเธอ เธอวางแผนต่อไปอย่างระมัดระวังและมันก็สำเร็จในที่สุดโดยที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นเป็นครั้งที่สอง ซิ่วซีหยายิ้มเหมือนเธอชนะการแข่งขัน เธอถอนริมฝีปากของเธอกลับมาและยกนาฬิกาขึ้นอย่างภูมิใจที่แกล้งคนที่เธอเพิ่งจูบได้สำเร็จ และทำตัวเหมือนว่าเธอไม่ได้ทำอะไรหลี่เหวยเลย เวลานี้หลี่เหวยกลับกลายเป็นปีศาจเพื่อที่จะทำให้ซิ่วซีหยาได้รับการลงโทษสำหรับสิ่งที่เธอไม่เคารพเขา

ท่าทีของหลี่เหวยกลับเย็นชาขึ้นเขายิ้มเยาะและคิดว่าเธอดูถูกเขามากเกินไปถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องชดใช้คืนให้เขาอย่างสาสม และเธอจะทำอย่างไรในครั้งนี้

***************

หลี่เหวยประคองใบหน้าเธอไว้ในอุ้งมือ แล้วดึงเธอกลับมาหาเขาและบดขยี้จูบเธออีกครั้งเขาแสดงวิธีที่แท้จริงในการจูบใครซักคนให้เธอดูเป็นตัวอย่าง เขาคว้าสะโพกของเธอและจูบเธออย่างรุนแรงซิ่วซีหยาหายใจไม่ออก

ในขณะเดียวกัน ซิ่วซีหยาก็รู้สึกว่าเธอกำลังมีชีวิตอยู่หรือไม่เขาจูบริมฝีปากของเธอเหมือนเป็นอาหารของตัวเอง หลี่เหวยใช้ลิ้นของเขาดันเข้าไปอยู่ในปากของเธอเขาหยอกล้อเธอด้วยสิ่งนี้ ซิ่วซีหยาเบิกตากว้าง                 เธอพยายามดึงเขาออกไป แต่เขาจับข้อมือของเธอขึ้นมาวางไว้รอบคอของเขาซิ่วซีหยาไม่สามารถหยุดยั้งได้ ทุกสิ่งที่เธอยืนอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นคนตายสติของเธอมันทรยศเธอแล้ว

มันเป็นเรื่องโง่ที่เธอจะเกลียดมันและชอบมันในเวลาเดียวกัน