บทที่ 285 เสแสร้งแกล้งทำ เมินเฉย!

ลมปราณของฉู่เฟิงเกิดความผันผวนอย่างรุนแรง

ในร่างกายของเขา อักขระยันต์ในจุดชีพจรทั้ง 21 แห่งเปล่งแสงออกมาวูบวาบ สว่างแล้วก็ดับ

อักขระยันต์ทีละดวงค่อยๆ มืดลง แสงสว่างหายไป

ฉู่เฟิงรู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งร่างกายพลันเกิดความรู้สึกอ่อนแรงขึ้นมา

แต่พลังปราณโลหิตของเขายังคงเต็มเปี่ยม พลังปราณแข็งแกร่ง พลังแห่งเต๋าก็ไม่ถูกใช้ไปแม้แต่น้อย

“นี่คือ...”

"พลังงานในสายเลือดหมดแล้ว?"

"การหมดสิ้นนี้ไม่เหมือนกับสถานการณ์ที่ถูกสังเวยก่อนหน้านี้ แก่นแท้ของสายเลือดยังคงอยู่ แต่พลังงานถูกใช้ไป ต้องพักฟื้นจึงจะฟื้นตัวได้"

"พูดอีกอย่างก็คือ การใช้อักขระยันต์ลึกลับเหล่านี้เพื่อเปิดพลังในสายเลือดของข้า ไม่สามารถทำได้อย่างต่อเนื่อง"

ฉู่เฟิงเข้าใจเรื่องนี้แล้วก็ไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ อย่างไรก็ตามเขาก็ตั้งใจจะรอคลื่นพลังฟ้าดินรอบต่อไปเพื่อพยายามจับอักขระยันต์ให้ได้มากขึ้น

ตอนนี้ ความมืดที่ขอบของความว่างเปล่ายังคงเงียบสงบ ยังไม่มีสัญญาณของกระแสคลื่นฟ้าดินรอบใหม่

ฉู่เฟิงนั่งขัดสมาธิโคจรพลัง

บำเพ็ญเคล็ดวิชาหมื่นมังกรกลืนสวรรค์

จิตวิญญาณมังกรทองไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา หลอมร่างกาย เสริมสร้างร่างกายของเขา

เขายังไม่เข้าใจความลับของสายเลือดตระกูลฉู่ แต่จากการลองผิดลองถูกมาตลอด เขาสามารถยืนยันได้ว่าการหลอมร่างกาย เสริมสร้างร่างกายนั้นมีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูแก่นแท้ของสายเลือด

ขณะที่ฉู่เฟิงใช้เคล็ดวิชาหมื่นมังกรกลืนสวรรค์หลอมร่างกาย... อักขระยันต์ลึกลับ 21 ดวงในร่างกายของเขาก็เปล่งประกายวูบวาบอีกครั้ง พลังสายเลือดของฉู่เฟิงถูกปลดปล่อยออกมาทีละน้อยโดยอักขระยันต์

ฉู่เฟิงขมวดคิ้วแน่น

นี่ไม่ใช่เรื่องดี

เขาฟื้นฟูพลังสายเลือดได้เล็กน้อย อักขระยันต์เหล่านี้ก็จะใช้พลังสายเลือดของเขาไป

เขาไม่สามารถรักษาพลังสายเลือดไว้ได้เลย...

พลังสายเลือดของเขาจะอยู่ในสภาวะที่ถูกใช้ไปตลอดเวลา

ในระยะสั้น การสูญเสียนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาก็ไม่ได้พึ่งพาพลังสายเลือดนี้ในการทำอะไร

แต่...

การถูกรีดเค้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้... หากไม่สามารถควบคุมได้เป็นเวลานาน ย่อมจะส่งผลเสียต่อสายเลือดของตนเองอย่างร้ายแรง และในที่สุดก็จะส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของเขาโดยสิ้นเชิง

"ข้าต้องหาวิธีควบคุมอักขระยันต์เหล่านี้ ไม่สามารถปล่อยให้อักขระยันต์เหล่านี้ใช้พลังงานสายเลือดของข้าจนหมดไปเรื่อยๆ" ฉู่เฟิงพึมพำกับตัวเอง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม

กระแสคลื่นฟ้าดินรอบใหม่ปรากฏขึ้น

เป็นไปตามคาด\ จากความว่างเปล่าอันดำสนิทนั้น\ ก็มีอักขระยันต์ลึกลับคาดเดาไม่ได้\ 7\ อันปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ฉู่เฟิงคว้าอักขระยันต์เจ็ดดวงนี้ไว้

อักขระยันต์เข้าสู่ร่างกาย ไม่สามารถควบคุมได้

รวมกับอักขระยันต์ 21 ดวงที่มีอยู่แล้วในร่างกายของฉู่เฟิง ตอนนี้เขามีอักขระยันต์ทั้งหมด 28 ดวง

อักขระยันต์ 28 ดวง ทำให้พลังงานสายเลือดของเขาถูกใช้ไป... ยิ่งรุนแรงขึ้น ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจและร่างกายของเขา ทำให้ฉู่เฟิงรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"โชคดีที่... เซียวเฟยใช้หยกโลหิตที่หลอมจากโลหิตแก่นแท้ของฉู่จื้อสงแห่งสมาคมเทพมารผนึกอักขระยันต์ 36 ดวงไว้ ข้ายังไม่สามารถคลายผนึกเหล่านี้ได้ในตอนนี้ มิฉะนั้น หากรวมอักขระยันต์ 36 ดวงนี้เข้าไปด้วย จะมีอักขระยันต์ทั้งหมด 64 ดวงในจุดชีพจรในร่างกายของข้า สภาพของข้าจะยิ่งแย่ลงไปอีก"

อักขระยันต์ไม่มีผลเสียต่อสายเลือดของตระกูลฉู่

ที่เป็นเช่นนี้ในตอนนี้ เป็นเพียงเพราะฉู่เฟิงไม่สามารถควบคุมอักขระยันต์เหล่านี้ได้

เขามีความคิดแล้ว

รอให้เรื่องงานมหกรรมชมคลื่นจบลง ก็จะจมดิ่งจิตใจลงไปในโลกแห่งสายเลือด ค้นหาอักขระยันต์ที่เหมือนกันบนประตูหินที่ปิดสนิททั้งสองบาน เพื่อค้นหาวิธีควบคุมอักขระยันต์เหล่านี้

ม่านพลังมิติที่เซียวเฟย ศิษย์ของฉู่จื้อสงแห่งสมาคมเทพมารใช้ผนึกพื้นที่นี้ ถูกสร้างขึ้นโดยอาวุธวิเศษใช้แล้วทิ้งอย่างไข่มุกตรึงมิติ เมื่อถึงเวลา ผลของไข่มุกตรึงมิติก็จะหายไปอย่างรวดเร็ว

“ตูม!”

“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”

ไม่รอให้ม่านพลังมิติหายไปโดยสิ้นเชิง หมิงทงแห่งตระกูลหมิง พร้อมด้วยเหยาเหยียนศิษย์เอกของยอดเขาหยูเหิงแห่งสำนักเจินอู้และคนอื่นๆ ก็ได้พังม่านพลังมิติที่ไม่มั่นคงอีกต่อไปเข้ามา

พวกเขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เป็นห่วงฉู่เฟิงจริงๆ

แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ด้านหลังพวกเขา องค์หญิงน้อยหลี่ซือซือแห่งราชวงศ์จักรพรรดิไท่ซวน พร้อมด้วยเหลียงซิงแห่งสถาบันปรมาจารย์สวรรค์ของราชวงศ์จักรพรรดิไท่ซวน ก็พุ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก แต่กลับรักษาระยะห่างจากหมิงทงและคนอื่นๆ

หากเข้ามาแล้วสถานการณ์ไม่ดี กลุ่มของหมิงทงจะต้องเผชิญหน้ากับวิธีการของเซียวเฟยก่อน ส่วนหลี่ซือซือและคนอื่นๆ ก็สามารถสังเกตสถานการณ์ได้ จะรุกหรือถอยก็ได้

“ศิษย์น้อง!”

เหยาเหยียนพบฉู่เฟิง ก็รีบพุ่งไปอยู่ตรงหน้าเขา

หมิงทง ผู้นำรุ่นใหม่ของตระกูลหมิง ก็รีบพาลูกน้องบินตามมา

ฉู่เฟิงพยักหน้า กล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลแล้ว เซียวเฟยตายแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หมิงทง เหยาเหยียน และผู้ฝึกตนตระกูลหมิงคนอื่นๆ ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหลือเชื่อ

แม้เซียวเฟยจะมีพลังเพียงขอบเขตก้าวสู่มรรคขั้นสมบูรณ์ แต่เซียวเฟยผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บงการเบื้องหลังที่ควบคุมหวังหยาง จางซวน และคนอื่นๆ

นอกจากนี้ เซียวเฟยยังมีอาวุธวิเศษใช้แล้วทิ้งที่หายากอย่างไข่มุกตรึงมิติอีกด้วย ทั้งหมดนี้หมายความว่าเซียวเฟยวางแผนมานานและมีฝีมือร้ายกาจ ไม่สามารถมองเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตก้าวสู่มรรคขั้นสมบูรณ์ได้

ผลคือ เซียวเฟย... ตายแล้ว!

ฉู่เฟิงต่อสู้กับเซียวเฟยเพียงลำพัง และสังหารเขา!

ในขณะนี้

หลี่ซือซือและเหลียงซิงก็บินเข้ามา

ใบหน้าของหลี่ซือซือซีดเผือด กล่าวว่า “เซียวเฟยตายก็ดีแล้ว ไข่มุกตรึงมิติของคนผู้นี้ร้ายกาจเกินไป ข้าเพิ่งใช้ทุกวิถีทาง อัญเชิญอาวุธวิเศษต่างๆ ของราชวงศ์จักรพรรดิไท่ซวนออกมา ใช้พลังจนหมดสิ้น ก็ยังไม่สามารถทำลายม่านพลังมิตินี้ได้ โชคดีที่คุณชายฉู่มีบุญบารมี ฝีมือยอดเยี่ยม รอดพ้นจากอันตรายมาได้”

เห็นได้ชัดว่านี่คือการอธิบายว่าเหตุใดเธอและเหลียงซิงจึงไม่สามารถพุ่งเข้ามาได้ในทันที และตามหลังหมิงทงและเหยาเหยียน

ฉู่เฟิงยังคงไม่มองหลี่ซือซือแม้แต่น้อย

จริงๆ แล้ว เรื่องของเธอกับโจวเฉิงหยุนทำให้ฉู่เฟิงมีความประทับใจที่แย่มาก

แต่งานมหกรรมชมคลื่นครั้งนี้เริ่มขึ้น หลี่ซือซือเข้าใกล้เขาหลายครั้ง ก็ล้วนแต่เป็นความเสแสร้ง แกล้งทำเป็นดี

หมิงทงกล่าวว่า "สหายฉู่ เซียวเฟยผู้นี้ใช้ไข่มุกตรึงมิติอีกดวงหนึ่งผนึกรอยแยกบนท้องฟ้า แต่ไข่มุกตรึงมิติดวงนั้นก็ใกล้จะหมดฤทธิ์แล้วเช่นกัน ข้าได้ส่งคนออกไปรายงานข่าวแล้ว"

ฉู่เฟิงพยักหน้า กล่าวว่า "ใกล้แล้ว ข้าก็จะออกไปเหมือนกัน ข้าได้เบาะแสบางอย่างจากปากของเซียวเฟย"

ก่อนที่ม่านพลังมิติของไข่มุกตรึงมิติจะอ่อนกำลังลง ก็มีกระแสคลื่นฟ้าดินอีกรอบหนึ่งมาถึง แต่ไม่มีอักขระยันต์แม้แต่ดวงเดียว ฉู่เฟิงจึงหมดความสนใจในที่แห่งนี้แล้ว

อย่างไรก็ตาม งานมหกรรมชมคลื่นก็เหลือเวลาอีกเพียงวันกว่าๆ เท่านั้น และหลังจากนี้กระแสคลื่นฟ้าดินก็จะมาๆ หายๆ ไม่มีความสำคัญมากนักแล้ว

แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉู่เฟิงรีบร้อนที่จะจัดการกับอักขระยันต์ 28 ดวงในร่างกายให้เร็วที่สุด ไม่สามารถปล่อยให้อักขระยันต์ 20 ดวงนี้ใช้พลังงานสายเลือดของเขาไปเรื่อยๆ

พลังปราณโลหิต พลังปราณ และพลังแห่งเต๋าของเขา แม้จะเต็มเปี่ยมอยู่เสมอ แต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องนี้ต้องรีบจัดการ

"ศิษย์น้อง ข้าจะออกไปกับเจ้า"

เหยาเหยียนกล่าว

ฉู่เฟิงยิ้มบางๆ ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “งานมหกรรมชมคลื่นเป็นโอกาสในการบำเพ็ญเพียรที่หาได้ยาก ยังพอมีเวลา ศิษย์พี่อย่าเสียโอกาสนี้ไปเลย ไม่แน่ว่าในอีกวันกว่าๆ ข้างหน้า หากบำเพ็ญเพียรอย่างดี อาจจะทะลวงได้อีกหนึ่งขอบเขต และยังอาจจะได้รับของวิเศษบางอย่างอีกด้วย”

"ก่อนตายเซียวเฟยได้บอกแล้วว่าที่นี่ไม่มีพรรคพวกของเขาแล้ว ทุกคนไม่ต้องกังวล"

หมิงทงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ข้าจะออกไปกับสหายฉู่"

อย่างไรก็ตาม ฉู่เฟิงฆ่าคนไปไม่น้อย

ตัวอย่างเช่น หวังหยาง จางซวน ในสถานการณ์เช่นนั้น ฉู่เฟิงใช้ท่าไม้ตายก็ไม่ผิด แต่ก็ยังคงมีปัญหานิดหน่อย เขาในฐานะผู้นำรุ่นใหม่ของตระกูลหมิงที่เข้าร่วมงานมหกรรมชมคลื่นครั้งนี้ และยังเป็นพยานในเหตุการณ์สังหารครั้งนั้น จำเป็นต้องช่วยฉู่เฟิงอธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน

แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้นคือ ป้ายคำสั่งของประมุขตระกูลหมิง ปู่ของเขาหมิงหลง อยู่ที่ฉู่เฟิง เขาจึงต้องให้ความสำคัญกับเรื่องของฉู่เฟิงเป็นพิเศษ!

"เช่นนั้นก็รบกวนคุณชายหมิงทงแล้ว" ฉู่เฟิงกล่าว

จากนั้น ฉู่เฟิงและหมิงทงก็จากไปพร้อมกัน

องค์หญิงน้อยหลี่ซือซือแห่งราชวงศ์จักรพรรดิไท่ซวนมีสีหน้าย่ำแย่มาก มือทั้งสองข้างของเธอซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ กำหมัดแน่น

สถานะของนางสูงส่งเพียงใด?

หลังจากงานมหกรรมชมคลื่นเริ่มขึ้น นางก็ได้แสดงความเป็นมิตรต่อฉู่เฟิงหลายครั้ง

แต่ฉู่เฟิงกลับเมินเฉยต่อนางครั้งแล้วครั้งเล่า

นางเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหน?

"องค์หญิง..." เหลียงซิงที่อยู่ข้างๆ เรียกเสียงเบา

หลี่ซือซือกัดริมฝีปากอย่างแรง เสียงเย็นชาอย่างยิ่ง กล่าวว่า "เขา... จะต้องเสียใจอย่างแน่นอน!"