บทที่ 105 น้องสาวออกรบ, เข้ามาพร้อมกันเลย!
บทที่ 105 น้องสาวออกรบ, เข้ามาพร้อมกันเลย!
ฉู่เฟิงไม่ยอม!
เหยียนเฟยเฟยรู้จักฉู่เฟิงอยู่บ้าง ดังนั้นนางจึงเดาปฏิกิริยาของฉู่เฟิงได้ แต่ในใจก็ยังอดสะดุ้งไม่ได้
แล้วรีบอธิบายว่า “คุณชายฉู่ ข้ารู้ว่าข้อเรียกร้องนี้มันเกินไปหน่อย ของแทนใจอยู่ในมือท่าน ตามหลักแล้วโควต้าทั้งสามคนก็ควรเป็นท่านที่จัดสรร ตอนนี้เป็นแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับท่าน แต่ว่า นี่มันเกี่ยวข้องกับบางอย่าง...”
นางพูดยังไม่จบ
แต่ฉู่เฟิงเข้าใจ
ก็แค่พลัง!
อยากได้ความยุติธรรม?
พลังคือพื้นฐานที่รับประกันความยุติธรรม!
ในตอนนี้
สำนักดาบคลั่ง, ตระกูลจาง และตระกูลเหยียน เป็นตัวแทนของสามฝ่ายที่จะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ
เดิมทีตามแผนของตระกูลเหยียน ของแทนใจของหลู่เหลียงจะตกเป็นของตระกูลเหยียน
แต่ตอนนี้ ฉู่เฟิงกลับกลายเป็นฝ่ายที่สี่!
แต่ในสายตาของทุกคนในตระกูลเหยียน เขากลับไม่มีเบื้องหลังใดๆ
การเปลี่ยนแปลงนี้ ส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของตระกูลเหยียน แม้เหยียนเฟยเฟยจะพยายามไกล่เกลี่ย แต่ผู้ใหญ่ของตระกูลเหยียนก็ไม่สามารถยอมรับได้อย่างเต็มที่
เหยียนเฟยเฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ “สิ่งที่ข้าเคยสัญญาไว้กับท่าน ข้าทำไม่ได้ นี่เป็นความผิดของข้า คุณชายฉู่ เอาอย่างนี้เป็นไร หลังจากข้าเข้าไปในดินแดนลี้ลับแล้ว ข้าจะให้ความร่วมมือกับท่านอย่างเต็มที่ ถือเป็นการชดเชยให้ท่าน!”
จงผานที่อยู่ข้างๆ พบว่าตนเองไม่รู้จักเหยียนเฟยเฟยมากขึ้นเรื่อยๆ...
ฉู่เฟิงยังคงไม่พูดอะไร
ฉู่เหยาเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวว่า “พี่สาวเฟยเฟย ถ้าพี่ชายข้าไม่ยอม ตระกูลเหยียนจะทำอย่างไร?”
“ง่ายมาก!” ในขณะนั้น ชายหนุ่มจากตระกูลเหยียนอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง
เหยียนเฟยเฟยหันกลับไป จ้องมองชายผู้นั้นแล้วกล่าวว่า “เหยียนเสียง ที่นี่ไม่ต้องให้เจ้ามายุ่ง!”
เหยียนเสียงผู้นี้ เป็นอัจฉริยะระดับสูงในรุ่นใหม่ของตระกูลเหยียน
แม้พรสวรรค์และคุณสมบัติจะด้อยกว่าเหยียนเฟยเฟยอยู่มาก
แต่เขาแก่กว่าเหยียนเฟยเฟยหลายปี ระดับพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าเหยียนเฟยเฟยเสียอีก อยู่ที่ขอบเขตคืนสู่หนึ่งขั้นที่สิบแล้ว และยังเป็นบุคคลสำคัญที่เป็นตัวแทนของตระกูลเหยียนเข้าสู่ดินแดนลี้ลับในครั้งนี้
เหยียนเฟยเฟยเป็นเพียงผู้ช่วยของเขาเท่านั้น!
ในเรื่องนี้ ยังมีอีกสาเหตุหนึ่งคือ เหยียนเฟยเฟยเป็นกายาวิเศษเหมันต์ชั้นสูงสุด!
เพลิงสุริยันไม่เหมาะกับเหยียนเฟยเฟย
เหยียนเสียงเป็นกายาวิเศษอัคคีชั้นสูง หากครั้งนี้ตระกูลเหยียนได้เพลิงสุริยันมา ก็จะมอบให้เหยียนเสียงหลอมรวม!
เหยียนเสียงแค่นเสียงเย็นชา กล่าวว่า “เหยียนเฟยเฟย ข้าไม่ได้ยุ่งเรื่องของคนอื่น นี่ข้าทำเพื่อตระกูลเหยียน ข้าไม่เหมือนเจ้า เป็นคนของตระกูลเหยียน แต่กลับไม่สนใจผลประโยชน์ของตระกูลเหยียน!”
จากนั้น เหยียนเสียงก็จ้องมองฉู่เฟิง กล่าวว่า “ตระกูลเหยียนของเรา มีเหตุผลเสมอ ถ้าเจ้าไม่ยอม ตระกูลเหยียนของเราจะให้โอกาสพวกเจ้า ในบรรดาหกคนที่ตระกูลเหยียนของเราเตรียมจะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ จะคัดเลือกสามคนที่อ่อนแอที่สุด มาประลองกับสามคนของพวกเจ้าที่จะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ หากพวกเจ้าชนะ ตระกูลเหยียนก็จะไม่ยุ่งกับพวกเจ้าอีก!”
พูดถึงตรงนี้
เหยียนเสียงหัวเราะเยาะ กล่าวว่า “แต่ถ้าพวกเจ้าแพ้ ก็ต้องมอบของแทนใจออกมา โควต้าหนึ่งคนที่เคยสัญญาว่าจะให้พวกเจ้า ก็จะไม่มี!”
"ดี!"
เสียงของฉู่เฟิงดังขึ้น
ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชา
แม้การประลองเช่นนี้ จริงๆ แล้วก็ไม่ยุติธรรม!
เพราะของแทนใจอยู่ในมือของเขา
แต่ตอนนี้ กลับต้องให้พวกเขาตัดสินว่าจะได้เข้าสู่ดินแดนลี้ลับหรือไม่ผ่านการประลอง
แม้พวกเขาจะชนะ
สิ่งที่ได้มา ก็เป็นโควต้าที่ควรจะเป็นของพวกเขาอยู่แล้ว
อารมณ์ของเหยียนเฟยเฟยดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
นางรู้ว่า การตัดสินใจของผู้ใหญ่ในตระกูลเหยียน ได้ทำให้หัวใจของฉู่เฟิงเย็นชา...
เหยียนเสียงกลับหัวเราะลั่น กล่าวว่า “นี่เจ้าตกลงเองนะ ตระกูลเหยียนของเราไม่ได้บังคับเจ้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ใช้พลังตัดสินกันเถอะ!”
ครู่ต่อมา
ในค่ายของตระกูลเหยียน ผู้ใหญ่ของตระกูลเหยียนหลายคนปรากฏตัวขึ้น
หนุ่มสาวและองครักษ์ของตระกูลเหยียนที่มาที่นี่ทั้งหมดก็มาถึงแล้ว
ท่านอาสองของเหยียนเฟยเฟย ผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตควบคุมกฎเกณฑ์ เหยียนเจิ้นหมิง เพียงแค่นั่งอยู่ข้างๆ ชายชราคนหนึ่ง
นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้
ชายชราผู้นั้น คือผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเหยียน เหยียนกว่าง!
ดังนั้น เหยียนเจิ้นหมิงที่รักเหยียนเฟยเฟยที่สุด ก็ไม่สามารถตัดสินใจได้เพียงลำพัง!
แน่นอนว่า โชคดีที่มีท่าทีของเหยียนเจิ้นหมิง มิฉะนั้น แม้แต่สถานการณ์เช่นนี้ก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ปฏิกิริยาแรกของผู้อาวุโสสูงสุดเหยียนกว่างในตอนนั้น คือต้องการจะชิงของแทนใจในมือของฉู่เฟิงโดยตรง
“เหยียนเหอ, เหยียนหลินเฟิง, เหยียนอี๋!”
ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเหยียน เหยียนกว่าง เอ่ยชื่อสามคน
ทันใดนั้น หนุ่มสาวจากตระกูลเหยียนสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง ก็เดินออกมาจากฝูงชน เข้าไปในพื้นที่ว่างที่ทุกคนล้อมรอบอยู่
ทั้งสามคนนี้ ล้วนมีท่าทางที่ไม่ธรรมดา บนร่างแฝงไปด้วยความหยิ่งผยอง
นี่คืออัจฉริยะที่ตระกูลเหยียนกำหนดไว้แต่เดิมว่าจะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ
แม้พลังของทั้งสามคนนี้ จะอยู่ในสามอันดับสุดท้ายของหกคน แต่ก็ล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรในขอบเขตคืนสู่หนึ่ง!
เหยียนเหอ ขอบเขตคืนสู่หนึ่งขั้นที่สาม!
เหยียนหลินเฟิง และเหยียนอี๋ ล้วนอยู่ในขอบเขตคืนสู่หนึ่งขั้นที่สอง!
ทั้งสามคนคำนับผู้อาวุโสสูงสุดเหยียนกว่าง
จากนั้น เหยียนเหอกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุดวางใจ พวกเราจะไม่ทำให้ตระกูลเหยียนเสียหน้าอย่างแน่นอน!”
เหยียนกว่างพยักหน้า กล่าวว่า “ดินแดนลี้ลับกำลังจะเปิดแล้ว อย่าเสียเวลาเลย”
"ขอรับ!"
เหยียนเหอรับคำ แล้วหันกลับไปมองฉู่เฟิงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก กล่าวว่า “ตอนนี้ยอมแพ้ ก็ยังทันนะ!”
มุมปากของฉู่เฟิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา กล่าวว่า “พลังแค่นี้ คิดจะให้ข้ายอมแพ้รึ? น่าขัน!”
สิ้นเสียง เขาก็เดินเข้าไปในสนามประลองทันที
ฉู่เหยาเอ๋อร์และหลินซู ตามไปทางซ้ายและขวา
ฝ่ามือของหลินซูเต็มไปด้วยเหงื่อ!
ฉู่เหยาเอ๋อร์ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วรู้สึกตื่นเต้น สองสามวันนี้เธอได้ทำให้พลังของเธอคงที่แล้ว และยังได้ทะลวงผ่านเล็กน้อยอีกครั้ง ตอนนี้มีพลังบำเพ็ญเพียรถึงขอบเขตลักษณ์สวรรค์ขั้นที่หนึ่งแล้ว!
และในขณะนั้นเอง
เหยียนเฟยเฟยก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด ถ้าคุณชายฉู่พวกเขาชนะ ขอให้... ผู้อาวุโสสูงสุดรักษาสัญญาด้วย!”
เมื่อคำพูดนี้สิ้นสุดลง
ทันใดนั้น คนของตระกูลเหยียนกลุ่มหนึ่งก็วิพากษ์วิจารณ์เหยียนเฟยเฟยอย่างรุนแรง!
ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเหยียน เหยียนกว่าง มีสีหน้าโกรธเกรี้ยว
เหยียนเจิ้นหมิงมีสีหน้าจนใจ แล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด เฟยเฟยเด็กคนนี้ไม่รู้จักความ ท่านโปรดอภัยให้นางด้วย!”
ไม่รอให้เหยียนกว่างพูด
เหยียนเจิ้นหมิงก็เป็นตัวแทนของตระกูลเหยียนโดยตรง แสดงท่าทีอย่างจริงจังต่อหน้าฉู่เฟิง
“ฉู่เฟิงเจ้าวางใจ ตระกูลเหยียนจะไม่ผิดคำพูด ถ้าพวกเจ้าชนะ ใครกล้าทำให้ตระกูลเหยียนต้องเสียชื่อเสียงเพราะผิดคำพูด ข้าเหยียนเจิ้นหมิงคนแรกที่จะไม่ยอม!”
ทุกคนในตระกูลเหยียน: “...”
ผู้อาวุโสสูงสุดเหยียนกว่างโกรธจนหน้าแดง
เหยียนเจิ้นหมิงยิ้มแล้วพูดต่อ “แน่นอน ข้าเชื่อว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ เช่นนั้นหรอก”
แม้เหยียนเจิ้นหมิงจะมีตำแหน่งไม่สูงเท่าผู้อาวุโสสูงสุด
แต่พลังของเขา กลับแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้คนทั้งหมด!
เหยียนกว่างก็ไม่กล้าแสดงความโกรธออกมา ได้แต่แค่นเสียงเย็นชา แล้วไม่พูดอะไรอีก
“ขอบเขตลักษณ์สวรรค์สองคน อีกคนหนึ่งถึงกับเป็นแค่ขอบเขตถ้ำสวรรค์ แค่พวกเจ้าสามคน ยังคิดจะถือของแทนใจเข้าสู่ดินแดนลี้ลับอีกรึ? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองเสียบ้าง ว่าตัวเองเป็นใคร!” เหยียนเหอหัวเราะเยาะ
ไม่เห็นฉู่เฟิงทั้งสามคนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
“จัดการกับพวกกระจอกงอกง่อยแบบนี้ จะต้องให้พวกท่านลงมือทำไม? ให้มือข้าสกปรกก็พอแล้ว!” เหยียนหลินเฟิงผู้มีพลังบำเพ็ญเพียรในขอบเขตคืนสู่หนึ่งขั้นที่สอง ประสานมือทั้งสิบนิ้ว นวดข้อมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
เหยียนเหอพยักหน้า “ก็ได้ อย่ามัวแต่เล่น รีบจัดการซะ”
เหยียนอี๋ตอบรับเสียงเบาและกล่าวว่า "จริงจังหน่อย ให้พวกคนโง่เขลาที่มาจากที่เล็กๆ เหล่านี้ได้เห็นว่าพลังของอัจฉริยะเป็นอย่างไร!"
เหยียนหลินเฟิงหัวเราะลั่น กล่าวว่า “ไม่มีปัญหา!”
จากนั้น
เขาก็เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว
“พวกเจ้าสามคนเข้ามาพร้อมกันเลย ก็แค่มดปลวก กระบวนท่าเดียวของข้าก็พอแล้ว!”
รอบๆ คนของตระกูลเหยียนกลุ่มหนึ่งก็ส่งเสียงเยาะเย้ยถากถางต่างๆ นานา
"พี่ชาย!"
ฉู่เหยาเอ๋อร์พลันดึงชายเสื้อของฉู่เฟิงเบาๆ “ข้าเอง!”
ฉู่เฟิงพยักหน้า
ฉู่เหยาเอ๋อร์ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
นางมองไปที่เหยียนหลินเฟิง กล่าวว่า “พี่ชายข้าไม่สู้กับคนไร้ค่า”
เหยียนหลินเฟิงโกรธเล็กน้อย ตะโกนอย่างเดือดดาล “เด็กสาวที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
“ข้าจะชักกระบี่แล้วนะ!” ฉู่เหยาเอ๋อร์เตือน
ในวินาทีต่อมา
ม่านตาของเหยียนหลินเฟิงหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว
เพราะฉู่เหยาเอ๋อร์กลายเป็นลำแสงสีขาวในทันที พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเขา!
“ฉัวะ!”
กระบี่วิเศษออกจากฝัก!
เหยียนหลินเฟิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกฉู่เหยาเอ๋อร์ฟันกระบี่ผ่าอก กรีดร้องโหยหวน ร่างกายราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระเด็นถอยหลังไปกระแทกพื้น ชักกระตุกไปทั้งตัว...
ทั่วทั้งลาน: “...”
ใครจะไปคิดว่า เด็กสาวขอบเขตลักษณ์สวรรค์ขั้นที่หนึ่งคนหนึ่งจะเก่งกาจถึงเพียงนี้!
แม้กระบี่เมื่อครู่จะดูเหมือนการลอบโจมตี แต่การฟันเพียงครั้งเดียวสามารถทำให้เหยียนหลินเฟิงที่อยู่ในขอบเขตคืนสู่หนึ่งขั้นที่สองบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ก็น่าเหลือเชื่อแล้ว
ฉู่เหยาเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ใบหน้าจริงจัง พึมพำว่า “ข้าเตือนเจ้าแล้ว ทำไมเจ้าไม่หลบเลยล่ะ?”
จากนั้น ฉู่เหยาเอ๋อร์ก็ยกปลายกระบี่ขึ้น ชี้ไปที่เหยียนเหอและเหยียนอี๋ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ว่า “พวกเจ้า... จะไม่... เข้ามาพร้อมกันเลยเหรอ!”