บทที่ 60 มังกรเทวะกลืนอสรพิษ เจ้าแข็งแกร่งมากหรือ!
บทที่ 60 มังกรเทวะกลืนอสรพิษ เจ้าแข็งแกร่งมากหรือ!
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ก่อนที่จะลงมือกับผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกระบี่ประกาศิต โจวไป๋อิง พลังบำเพ็ญเพียรของฉู่เฟิงก็มาถึงขอบเขตสลัดมรรคาขั้นที่เจ็ดแล้ว ตอนนี้ยิ่งมาถึงขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่หนึ่ง
เขาใช้เคล็ดวิชาพลังศักดิ์สิทธิ์ เคลื่อนย้ายในพริบตาปรากฏตัว การปะทุของพลังกดดันมังกรศักดิ์สิทธิ์ทำให้ยอดฝีมือสำนักในขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดผู้นี้ตกใจกลัวทันที จากนั้นเขาก็บีบศีรษะของมันด้วยมือเดียว ซึ่งง่ายดายจริงๆ!
พลังกลืนกินที่น่าตกใจระเบิดออกมา
ยอดฝีมือขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดที่ถูกฉู่เฟิงบีบศีรษะจนแตก ยอดฝีมือขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดที่ถูกเสิ่นฉงลอบสังหารเมื่อครู่ รวมถึงประมุขของสำนักกระบี่ประกาศิตขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่เจ็ดที่ถูกฉู่เหยาเอ๋อร์สังหาร พลังปราณโลหิตและพลังวิญญาณที่ยังไม่สลายไปในศพทั้งสาม กลายเป็นกระแสธารสามสายพุ่งเข้าสู่ร่างกายของฉู่เฟิง
แม้ว่าพลังงานส่วนใหญ่จะถูกส่งเข้าไปในจิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทวะสายที่สี่
แต่พลังปราณของฉู่เฟิงก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน!
ขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่สอง!
ขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่สาม!
ขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่สี่!
ข้างๆ
เสิ่นฉงยังคงถูกผู้เฒ่าสำนักขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่สิบสองคนล้อมโจมตี พยายามต้านทานอย่างยากลำบาก
ทั้งสองคนสังเกตเห็นว่าพลังปราณของฉู่เฟิงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในใจก็เกิดความหวาดหวั่น ตัดสินใจทำสิ่งเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย!
ไป!
ออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
พลังของฉู่เฟิงทำให้พวกเขารู้สึกแปลกประหลาด ไม่ต้องการเสี่ยงอยู่ที่นี่ต่อไป
“คิดจะหนี?”
ฉู่เฟิงหัวเราะเยาะ
เขายกมือขึ้นสะบัด!
ในชั่วพริบตา จิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทพอัสนีและจิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทพอัคคีก็พุ่งออกมาพร้อมกัน และพันรอบร่างของคนทั้งสองโดยตรง
ทั้งสองคนดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไร้ผล ราวกับลูกไก่ที่อ่อนแอ ดูไร้ความหมาย!
พลังอัสนีแผ่กระจาย พลังเพลิงเผาไหม้ ยอดฝีมือขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดสองคนดิ้นรนเพียงไม่กี่พริบตา ก็กลายเป็นเศษชิ้นส่วนและผงธุลี จากนั้นก็ถูกจิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทวะสองสายกลืนกิน!
จิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทวะสองสายพุ่งกลับเข้าสู่ร่างกายของฉู่เฟิงอย่างรวดเร็ว
พลังที่กลืนกินมาได้ไหลเข้าสู่เส้นลมปราณและตันเถียนของฉู่เฟิง พลังปราณของฉู่เฟิงก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ!
ขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่ห้า!
นอกหอโอสถสวรรค์
สงครามดังสนั่น
ในตอนนี้ การต่อสู้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
พลังของหอโอสถสวรรค์ร่วมกับตำหนักเจ็ดสังหาร ในสายตาของทุกคน ไม่มีโอกาสพลิกกลับแล้ว
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังขึ้น
แสงวิเศษที่หลินซูใช้ป้องกันตัวถูกคู่ต่อสู้ทำลาย
ร่างกายที่บอบบางของหลินซูสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ร่างกายกระเด็นไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่ได้ เลือดพุ่งออกมาจากปากและจมูก
ไม่ไกลนัก
ประมุขหอโอสถสวรรค์หลินหยูเห็นดังนั้น ในใจก็ร้อนรนอย่างยิ่ง เผยช่องโหว่ในทันที ถูกยอดฝีมือสำนักขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่สิบคนหนึ่งคว้าโอกาส ฟันดาบเปิดหน้าอกของเขา
หลินหยูอดทนต่อความเจ็บปวด พุ่งไปอยู่ข้างกายหลินซู มือหนึ่งคว้าตัวหลินซูที่กำลังกระเด็นไปข้างหลัง
“ระวัง!”
ใบหน้าของหลินซูปรากฏความหวาดกลัวอย่างยิ่ง เพราะยอดฝีมือสำนักขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นที่สิบที่เคยต่อสู้กับหลินหยูก็ตามมาแล้ว
“ไปตายซะ!”
ยอดฝีมือสำนักขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดคนนี้มีสีหน้าดุร้าย เขากำด้ามดาบด้วยสองมือ ฟันประกายดาบที่ดุร้ายยาวหลายสิบจั้งลงมาอย่างแรง
หลินหยูหันกลับไปทันที ประกายดาบอยู่ใกล้เขามากแล้ว เขาไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป และไม่สามารถป้องกันได้อย่างมีประสิทธิภาพเลย
ในขณะนี้
หลินหยูตอบสนองตามสัญชาตญาณทันที!
เขาทิ้งการป้องกันทั้งหมดของตนเอง!
พลังของเขาทั้งหมดอยู่ที่ตัวของหลินซู กลายเป็นเกราะพลังวิญญาณชั้นหนึ่ง!
"พ่อ!"
หลินซูตะโกนลั่น ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างที่สุด
แต่ในวินาทีต่อมา
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง!
“ตูม!”
คลื่นลมโหมกระหน่ำ!
ประกายดาบแตกสลาย!
ดาบวิเศษที่ฟันเข้าหาหลินหยู ถูกมือข้างหนึ่งบีบคมดาบไว้!
สีหน้าของฉู่เฟิงเฉยเมย ยืนอยู่กลางอากาศ ดาบวิเศษที่ส่องประกายเย็นเยียบนั้น อยู่ในมือของเขา ไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย!
“แกรก!”
“แกรก!”
เสียงใสดังขึ้น บนผิวของดาบวิเศษนี้ก็มีรอยร้าวปรากฏขึ้นทันที ในพริบตา แสงวิญญาณในดาบวิเศษก็ดับลงโดยสิ้นเชิง พลังงานวิญญาณในนั้นก็ถูกฉู่เฟิงกลืนกินทั้งหมด!
ดาบวิเศษกลายเป็นเหล็กธรรมดา แตกเป็นสี่ส่วนห้าส่วน!
ยอดฝีมือขอบเขตถ้ำสวรรค์ขั้นสูงสุดที่ถือดาบ ในใจก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง ปลายเท้าแตะอากาศ ร่างกายถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่พลังหมัดของฉู่เฟิงกลับระเบิดออกมาเร็วกว่า บดขยี้ร่างของเขา!
ในอากาศ ม่านโลหิตก็เบ่งบาน!
บนตัวของฉู่เฟิง ราวกับมีวังวนที่มองไม่เห็น
กลืนกินพลังงานจากทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง
ขอบเขตของเขาเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อตลอดเวลา พุ่งขึ้นสู่ขอบเขตประจักษ์แจ้งขั้นที่เจ็ด!
หลินหยูรอดชีวิตจากความเป็นความตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ยังคงขวัญหนีดีฝ่อ!
หลินซูมองแผ่นหลังของฉู่เฟิง ขอบตาแดงก่ำ สะอื้นไห้ แต่ก็รู้สึก... สบายใจ!
ราวกับว่าในขณะนี้ ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว!
ในขณะนั้นเอง
ที่ไกลออกไป
ร่างจำแลงอสรพิษยักษ์อันสง่างาม ในที่สุดก็เอาชนะร่างจำแลงช้างยักษ์นั้นได้อย่างสมบูรณ์!
หลินชิงที่เพิ่งเลื่อนขึ้นสู่ขอบเขตร่างจำแลง ร่างกายลอยถอยหลังไปราวกับว่าวที่สายป่านขาด
ฉู่เฟิงยกมือขึ้นคว้า
ในชั่วพริบตา พลังที่นุ่มนวลก็พัดพาเอาร่างของหลินชิงมาอยู่ข้างกาย
"แขกอาวุโสฉู่... ขออภัย เป็นข้าที่ไร้ความสามารถ..."
ทั่วทั้งร่างของหลินชิงเต็มไปด้วยเลือด พลังปราณสับสนวุ่นวาย เสียงพูดก็ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
ยอดฝีมือขอบเขตร่างจำแลงขั้นที่หนึ่ง โจวหยุน ผู้แสดงอิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่ บินอยู่บนท้องฟ้า ปล่อยปราณอันบ้าคลั่งออกมาอย่างเต็มที่ เขามองฉู่เฟิงด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วกล่าวว่า “ข้านึกว่า ตอนนี้เจ้าคงจะหลบอยู่มุมห้องตัวสั่นงันงก แล้วกำลังหาทางหนีเอาชีวิตรอดอยู่เสียอีก!”
ฉู่เฟิงจ้องมองโจวหยุน สีหน้าของเขาเย็นชา ตะโกนลั่น "ฉินเสวีย อยู่ที่ไหน!!"
ความเย็นเยียบในน้ำเสียงนั้น ราวกับจะแช่แข็งโลกใบนี้!
โจวหยุนเลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า "ไอ้เด็กเหลือขอ ตอนนี้เจ้าอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังแล้ว เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะถามคำถามใดๆ กับข้า! ข้าให้โอกาสเจ้า คุกเข่าลงยอมแพ้ทันที! ยอมจำนน!"
จิตสังหารบนตัวของฉู่เฟิงราวกับจะแข็งตัวเป็นรูปธรรม ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาของเขา เขากล่าวว่า "ให้ข้าคุกเข่าลงยอมแพ้? ยอมจำนน? แค่เจ้าเนี่ยนะ? เจ้าเป็นตัวอะไรกัน!"
คำพูดนี้ทำให้โจวหยุนโกรธไม่น้อย
เขาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในโลก
"ไอ้เด็กหัวเหลืองดี!"
"ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!"
“ข้าคือยอดฝีมือขอบเขตร่างจำแลงที่ตระกูลหยางแห่งเทียนโจวฝึกฝนขึ้นมา ในหยวนโจว ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน!”
"ในเมื่อเจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลังเลย ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าพลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงนั้นน่ากลัวเพียงใด!"
สิ้นเสียง
โจวหยุนประสานมือ!
ร่างจำแลงช้างยักษ์ของเขากลับกลายเป็นร่างสูงร้อยจ้างอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่ฉู่เฟิงด้วยพลังทำลายล้าง
พลังอำนาจที่แข็งแกร่ง ทำให้มิติสั่นสะเทือน
ผู้คนนับไม่ถ้วนใจสั่น!
โดยเฉพาะหลินชิงที่เพิ่งพ่ายแพ้ให้กับโจวหยุน ย่อมรู้ดีกว่าใครว่าร่างจำแลงของโจวหยุนนั้นร้ายกาจเพียงใด!
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับร่างจำแลงอสรพิษยักษ์ของโจวหยุนที่พุ่งเข้ามา ฉู่เฟิงกลับเพียงยกแขนขึ้นอย่างสงบ แล้วยื่นมือไปข้างหน้า!
ในชั่วพริบตา เสียงมังกรคำรามสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!
จิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทวะสามสายพุ่งออกมาจากฝ่ามือของฉู่เฟิงอย่างรวดเร็ว!
ร่างจำแลงอสรพิษยักษ์สูงร้อยจ้างของโจวหยุน หยุดนิ่งกลางอากาศ ตัวสั่นเทา
จิตวิญญาณแท้จริงแห่งมังกรเทวะทั้งสามของฉู่เฟิงพุ่งเข้าไปฉีกร่างจำแลงอสรพิษยักษ์ของโจวหยุนเป็นชิ้นๆ! แล้วกลืนกิน!
"ว้า!"
ร่างจำแลงสลาย!
โจวหยุนถูกผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาราวกับร่อนตะแกรง
ไม่รอให้เขามีปฏิกิริยาใดๆ
ฉู่เฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว!
เคลื่อนย้าย!
ปรากฏตัวอยู่หน้าโจวหยุนในทันที!
พลังอัสนีและเพลิงรวมตัวกันในหมัดของเขา ทุบออกไปอย่างแรง!
“ตูม!”
หน้าอกของโจวหยุนถูกระเบิด ร่างกายของเขากระเด็นไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุดก็กระแทกพื้นอย่างแรง กระดูกทั่วร่างแตกละเอียด!
พลังของฉู่เฟิงระเบิดออกมาอีกครั้ง ดึงโจวหยุนที่อยู่บนพื้นมาอยู่ตรงหน้า
มือของเขาบีบคอของโจวหยุน ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและดูถูก เขายิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า “แค่ขอบเขตร่างจำแลงขั้นที่หนึ่งเท่านั้น เจ้าแข็งแกร่งมากหรือ?”