บทที่ 17 เธอแค่อิจฉา [อ่านฟรี]

บทที่ 17 : เธอแค่อิจฉา

เวลาสามทุ่ม หลี่เหวยกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ ของเขาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมหวาน ๆ เขาวางมือลงบนท้องของเขาจ้องมองที่ไปเพดาน จิตใจของเขายังคงสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับหญิงสาวที่มีความมั่นใจสูงที่เขาบังเอิญชนเข้า เมื่อบอดี้การ์ดไล่ตามเขามา

เช้าวันนั้นเป็นเช่นความทรงจำที่มีค่าของเขา แม้ว่าหญิงสาวจะเจ็บปวดจากการกระทำของเขา เขานั่งลงที่มุมเตียง  เขาดึงกำไลเงินออกมาจากกระเป๋าของเขา และสแกนทุกส่วนของมันโดยคิดว่าอาจมีที่ซ่อนอยู่มากกว่านี้ ด้วยการถอนหายใจ เขาบีบสร้อยข้อมือซ้ำอีกรอบมีชื่อ

ซิ่วซีหยา

ซิ่วซีหยา

ซิ่วซีหยา

เขาหลับตาแล้วลูบหลังคอรู้สึกหงุดหงิดที่ใบหน้าของหญิงสาวยังคงรบกวนและสะท้อนผ่านในใจของเขา

(ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องพักหยิ่งหยู่กับหลี่ชางเมี้ยน)

ซิ่วซีหยากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือกับหยิ่งหยู่ เธออ่านหนังสืออย่างเงียบๆโดยไม่มีปัญหาใด ๆ หลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็วางปากกาและปิดหนังสือด้วยความพึงพอใจ

เธอเอนตัวกลับไปที่เก้าอี้อย่างสบาย ๆ ในขณะที่ยืดแขนของเธออย่างมีความสุข

"ในที่สุดเวลาว่างก็อยู่ในมือฉันตอนนี้หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่โชคร้ายบ้าคลั่งนั่น" เธอพูดอย่างมีความสุขขณะที่เธอพลิกผมสีน้ำตาลยาวของเธอไปมา

หยิ่งหยู่กำลังเป่าผมของเธออยู่เมื่อเห็นซิ่วซีหยาเริ่มพูดกับตัวเอง หยิ่งหยู่สังเกตว่าในที่สุดซิ่วซีหยาก็อ่านหนังสือจบสักทีเพราะขณะนี้เป็นเวลาประมาณเก้าชั่วโมงในการทบทวนสมุดบันทึกของเธอ เธอถามซิ่วซีหยาโดยไม่ลังเลอย่างไม่ใส่ใจเพราะเธอกำลังยุ่งกับการใช้เครื่องเป่าผม

"ตอนนี้ให้ฉันเดาว่าเธอจะต้องหาเวลาเรียนเพิ่มอีกครั้งและข้อแก้ตัวของเธอคือการเรียนล่วงหน้าเพื่อที่จะได้รับประโยชน์สูงสุด จริง ๆ แล้ว ซิ่วซีหยาเธอเป็นนักศึกษาอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดในมหาวิทยาลัยหลี่ ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนของฉันด้วย "

ซิ่วซีหยายิ้มออกมาเล็กน้อยจากริมฝีปากของเธอ แม้ว่าเสียงของหยิ่งหยู่จะหยอกล้อเธอ แต่เธอก็ยังมีความหวังเพราะว่าปีที่แล้วเป็นปีที่น่าจดจำในชีวิตมหาวิทยาลัยของเธอเกรดได้ผลดีกว่าและมากกว่าที่เธอเคยทำในช่วงสองสามปีที่ผ่านมาในการเป็นนักศึกษาอันดับหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เธอมั่นใจว่าเธอสามารถทำคะแนนให้สูงได้ในปีนี้ และเพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเอง เธอเชื่อมั่นว่าตัวเองจะต้องจบปริญญาตรีอย่างแน่นอน ในมุมมองของเธอในขณะนี้ชีวิตและงานอดิเรกของเธอนั้นไม่มีอะไรนอกจากการเรียนรู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด

************* หยิ่งหยู่เหลือบมองลักษณะท่าทางของซิ่วซีหยาอย่างรวดเร็ว เธอยกคิ้วของเธอเพื่อดูเพื่อนของเธอฝันกลางวันอีกครั้งและเมื่อเธอคิดถึงเกรดของเธอตามปกติ เธอปิดเครื่องเป่าผมและหยิบหมอนจากด้านข้างโต๊ะแต่งหน้าของเธอ เธอคว้ามันมาแล้วโยนมันให้เพื่อนของเธอ

หมอนตรงไปทางขวาถึงหน้าซิ่วซีหยา ซิ่วซีหยานำมันออกอย่างรวดเร็วและโยนมันกลับไปที่หยิ่งหยู่                            หยิ่งหยู่เพียงแต่ใช้สีหน้าเพื่อขอโทษซิ่วซีหยา

ซิ่วซีหยากลอกตาของเธอ "เธอไม่อ่านหนังสือเรียนหรอ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสงบ หยิ่งหยู่ส่ายหัวของเธอในขณะที่บอกเธอว่าเธอไม่ใช่คนที่บ้าเรียน "ฉันเรียนไปแล้วในตอนเช้า" ซิ่วซีหยาวางมือบนหน้าอกของเธอพร้อมที่จะเตือนให้เธอเรียนไม่เช่นนั้นเกรดของเธอจะลดลงอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันเมื่อซิ่วซีหยาเลือกที่จะเตือนเธอ หยิ่งหยู่ยั่วยุเธออย่างไม่หยุดหย่อน เธอพยายามเปลี่ยนหัวข้อและเตือนเธอด้วยน้ำเสียงเบา ๆ "ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่ ยัยแม่แม่มดนั่นอาจฆ่าเธอ มันผ่านไปแล้วเก้าชั่วโมงล่ะนะ" เธอพูดขณะชี้นาฬิกาบนผนังห้องของเธอ

“แม่เลี้ยงของฉัน เขาไม่กลับบ้าน” ซิ่วซีหยาบอก

หยิ่งหยู่ถาม “ทำไม ล่ะ”

“แม่เลี้ยงของฉันบอกว่าเขามีการเตรียมการอย่างฉับพลันที่เขาต้องไปเข้าร่วม ดังนั้นเขาจึงต้องไปต่างประเทศตลอดทั้งสัปดาห์เพื่อทำมันให้เสร็จและส่วนยัยเซิงซีบอกว่าเธอจะสนุกกับการอยู่กับเพื่อน ๆ ของเธอ                             เธอกล้าไล่ฉันหรอหยิ่งหยู่” ซิ่วซีหยาพูดด้วยสายตาเหมือนลูกสุนัขที่น่าสงสาร

หยิ่งหยู่ชักริมฝีปากของเธอ เธอตกลงที่จะให้ซิ่วซีหยายังคงอยู่จนกว่าแม่เลี้ยงของเธอจะกลับมา "โอเค เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้ เธอโชคดีที่วันนี้ชางเมี้ยนส่งข้อความมาหาฉันว่าเธอจะนอนอยู่ที่บ้านของครอบครัวของเธอสักสองสามวัน ." หยิ่งหยู่ชี้เตียงสีชมพูที่แสนสบาย

"ซิ่วซีหยายืนขึ้นและนั่งลงที่เตียงหรูหราของชางเมี้ยนเธอลูบผ้าปูที่นอนนุ่ม ๆ และกอดตุ๊กตาหมีน่ารักกลิ่นหอมหวานของเธอขณะที่เธอสังเกตเห็นเตียงในหอพักของชางเมี้ยนนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับเตียงปกติในมหาวิทยาลัย เธอเป็นคนที่ยอดเยี่ยมและใช้ของที่มีราคาแพง

"ฉันรู้ว่าเธอ คิดอย่างไรกับชางเมี้ยน แต่เนื่องจากเธอเป็นลูกสาวของเจ้าของมหาวิทยาลัยหลี่ที่หลงตัวเอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นเหมือนคนพาลคนอื่น ๆ ที่ใช้อำนาจของพวกเขาเพื่อเหยียบย่ำคนอ่อนแอกว่า เธอเป็นคนใจเย็นและใจกว้างและอย่าตัดสินเธอเพียงแค่เธออายุน้อยกว่าพวกเราและที่นี่เราสามคนสมารถเป็นเพื่อนสนิทกันได้ เธอคิดยังไง” หยิ่งหยู่เพิ่มด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข

ซิ่วซีหยายังคงนิ่งเงียบเธอเอนกายไปที่เตียงที่สะดวกสบายของหลี่ชางเมี้ยน นอกจากนี้หยิ่งหยู่ที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงของเธอเองหันหน้าไปทางเตียงหลี่ชางเมี้ยน รู้สึกตัวเล็กน้อยที่ซิ่วซีหยาเงียบฉับพลันและขาดหายไป มันช่างน่าประหลาดใจสำหรับหยิ่งหยู่

ห้องที่เต็มไปด้วยเสียงดัง และ ซิ่วซีหยาก็หมกมุ่นอยู่ในขณะนี้ "เป็นอะไรเหรอ?" ในที่สุดหยิ่งหยู่ก็ถามด้วยความกล้าหาญของเธอ เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

ซิ่วซีหยาหันมาสนใจคำถามของเธอในครั้งนี้ เธอลังเลที่จะสารภาพความคิดของเธอที่มีต่อหยิ่งหยู่ด้วยความจริงใจทั้งหมดของเธอ "เขาเป็นเด็กสาวสวยที่ดีกว่าฉันหรือเปล่าหรือเพราะเขาเป็นผู้ช่วยเหลือเธอที่ดีกว่าฉันและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธองั้นสิ?" ซิ่วซีหยาถามเธออย่างงุ่มง่าม

หยิ่งหยู่ตัวแข็ง เธอไม่สามารถตอบคำถามที่น่ากลัวและน่าประหลาดใจของเธอได้ มันทำให้หยิ่งหยู่ลืมชื่อของเธอและวิธีการเปิดปากของเธอในวินาทีนี้ ราวกับว่ามีไฟฟ้าพุ่งผ่านร่างกายของเธอ

ซิ่วซีหยาขมวดคิ้วของเธออย่างอิจฉา “เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายเพียงตอบว่าแค่ใช่หรือไม่ใช่ ฉันจะไม่รบกวนเธออีกต่อไป!” เธอตะโกนเมื่อรวมกับอารมณ์โกรธของเธอ

หยิ่งหยู่หายใจเข้าลึก ๆ เธอส่ายหัวเพื่อรวบรวมความกล้าหาญของเธอ "ไม่ใช่แน่นอน! เธอเป็นเพื่อนใหม่และฉันก็ไม่รู้จักบุคลิกที่แท้จริงของเธอไม่เหมือนเพื่อนอย่างเธอนะ เธอพูดอย่างประหม่า

ห้องเริ่มเย็นและเงียบอีกครั้ง ซิ่วซีหยาอยู่ในความคิดลึกกกอีกครั้ง

หยิ่งหยู่คว้าน้ำผลไม้ของเธอที่มุมหัวโต๊ะของเธอ เธอดื่มมันอย่างรวดเร็วและกลืนน้ำผลไม้ลงไป "เราเปลี่ยนหัวข้อได้ไหมนี่มันแปลกไปหน่อยและมันก็น่าอึดอัดใจมาก" หยิ่งหยู่เสริมขณะที่พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองของซิ่วซีหยา  ตาเธอเริ่มกังวลและแก้มของเธอเริ่มเขิน