บทที่ 942 ผลของการปากเสีย

บทที่ 942 ผลของการปากเสีย

คาถัวและฉื่อหยานไม่เห็นความผิดปกติหรือรู้สึกถึงพลังอะไร ในพื้นที่สีดำมืดมิดไม่มีสิ้นสุดเลย

พวกเขายืนอยู่ขอบพื้นที่สีดำที่ดูน่ากลัว ใบหน้าของพวกเขาจริงจังและบึ้งตึง

พวกเขารู้ว่าเฟยหลาน และ ลีโอน่านั้นแข็งแกร่งเพียงใด

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องเผชิญหน้าถึงสองคนที่มีพลังไม่ได้น้อยไปกว่าพวกเขาหรือแม้กระทั่งสูงกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ แม้ว่าคนเหล่านั้นจะได้รับบาดเจ็บ เฟยหลานและลีโอน่าก็ใช่ว่าจะสามารถชนะได้ ตอนนี้ผลของการต่อสู้คือ อยู่ หรือ ตาย

ดังนั้น คาถัวและฉื่อหยานจึงเป็นกังวล

" ศิษย์พี่ เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสเฟยหลานและพี่สาวลีโอน่านะชนะไหม  "? คาถัวที่เงียบมาสักพัก เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

ฉื่อหยานขมวดคิ้วเข้าหากัน คิดสักพัก และตอบคำถามคาถัว " . คาถัว ถ้าเจ้าสู้กับนักรบนภาที่สามระดับพระเจ้าดั้งเดิม เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถชระได้ไหม   ? "

คาถัวครุ่นคิด .

หลังจากนั้น คาถัวก็พูดออกมาด้วยสีหน้าชั่วร้าย " อาจจะ ข้าเองก็ไม่รู้ทำไม แต่ข้ารู้สึกเสมอว่าพลังแห่งความโกลาหลของข้านั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมากหลังจากที่มันสมบูณ์และข้าก็กลับมาฝึกยังเส้นทางที่ถูกต้อง ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถต่อสู้กับนักรบที่มีระดับสูงกว่าได้  . " เขาพูดด้วยความมั่นใจและ เด็ดเดี่ยว เขาภูมิใจในพลังแห่งความโกลาหลเป็นอย่างมาก

ฉื่อหยานพยักหน้ายิ้ม  " พลังผู้อาวุโสเฟยหลานและลีโอน่านั้นไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าเจ้า พูดอีกอย่างคือ พลังของพวกเขาก็สีความสามารถเช่นเดียวกับพลังของเจ้า  ”

คาถัวดวงตาก็สว่าง

"ผู้อาวุโวเฟยหลานนั้นอยู่นภาแรกระดับพระเจ้าสวรรค์ เท่าที่เรารู้ ถ้านางต้องต่อสู้แลกชีวิต นางสามารถแม้กระทั่งรับมือกับนักรบนภาที่สองระดับพระเจ้าสวรรค์  และลีโอน่า นางเองก็คงมีความสามารถในการต่อสู้กับนักรบนภาแรกระดับพระเจ้าสวรรค์เช่นเดียวกัน และตอนนี้ศัตรูทั้งสองก็ได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้า   . . . . . . . "

คาถัวหัวเราะออกมาเสียงดัง พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง " หลังจากที่ได้ฟังเจ้า ข้าก็รู้สึกว่า พวกเขาจะต้องชนะแน่นอน  !

" ข้าก็คิดเช่นนั้น" ฉื่อหยานก็สงบลง " ลักษณะพลังของพวกเรานั้นแตกต่างกัน พวกมันล้วนแต่หายากและทรงพลัง ด้วยความลึกลับและแปลกประหลาดของมันทำให้มันน่าหวาดกลัว ถ้าเจ้าสามารถต่อสู้กับคนที่มีระดับสูงกว่าได้ 1 ขั้น พวกเขาก็เช่นเดียวกัน พวกเขาจะต้องไม่แพ้แน่   "

" . . . . . . . ศิษย์พี่ " คาถัวพึมพัมสักพัก มองฉื่อหยาน ถ้าจู่ๆ เขาก็นึกอะไรออก" ถ้าเจ้าต้องต่อสู้กับคนอื่น ระดับสูงสุดที่เจ้าสามารถรับมือได้คือระดับใดรึ   ? พลังของเจ้านั้นแปลกประหลาดมากกว่าเรา เจ้ามีสามพลังในเวลาเดียว รวมกับต้นกำเนิดของเจ้า ระดับสูงสุดใดที่เจ้าสามารถรับมือได้โดยไม่เสียเปรียบ   ? "

ฉื่อหยาน ก็ตกใจ " ข้ายังไม่เคยลองจริงๆ ดังนั้นข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่ข้าคิดว่า ข้าคงไม่เป็นอะไรมากหากต้องสู้กับนักรบนภาที่สามระดับพระเจ้าดั้งเดิม บางที อาจจะชนะ "

คาถัวก็สั่นไหว หลังจากที่เขาได้ยินดังนั้นก็ฝืนยิ้ม " ศิษย์พี่ นี่.. สมกับเป็นเจ้าจริงๆ  "

--------------------

บูม !

ร่างที่โชกเลือดก็บินออกมาจากความมืดมิดขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่

ตามเส้นทางที่ลอยออกมา พื้นดินกลายเป็นสีแดงและปรากฏรอยแตกลึก พื้นดินก็กลายเป็นเลือดลึกร่อง

เฟี้ยว !

นางหยุดอยู่ตรงหน้าฉื่อหยานและคาถัว นางคือหญิงสาวจากเผ่าหน้ากากผีที่ลอยลากพื้นมาร้อยกว่าเมตร

ตอนนี้หญิงเผ่าหน้ากากผีปกคลุมไปด้วยเลือด เสื้อผ้าของนางฉีกขาดเผยให้เห็นผิวหนัง ผิวของนางเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายราวกับมีมีดแหลมคมบาดร่าง ร้อยเหล่านี้ลึกไปถึงกระดูกและเลือดยังไหลไม่หยุด

ใบหน้า คอ หน้าอก ขา ไหล่ ทุกที่ล้วนมีเลือดไหลออกมา นางกำลังจะตาย สภาพดูเหมือนกับมีคนพยายามแยกส่วนนาง นางดูน่าสงสาร เขารู้สึกอนาถเป็นอย่างมากเมื่อมองนาง

น่าสงสารนัก !

ฉื่อหยานตัวสั่นอยู่ในใจ เขาไม่สามารถช่วยได้ที่จะฝืนยิ้มออกมา

แค่เขาออกความเห็นว่าเจ้าน่าเกลียด เจ้าก็ทำกับเขาเช่นนี้แล้ว ถ้าเจ้าอ่อนไหวขนาดนี้ทำไมเจ้าไม่ไปหาวิธีรักษาใบหน้าหละ มันเด่นชัดอยู่บนหน้าเจ้าแต่เจ้ากลับไม่ให้ใครพูดถึงมัน เจ้าบ้าไปแล้วแน่ๆ !

ฉื่อหยานตะโกนในใจของเขา

คาถัวตัวสั่น  โดยสัญชาตญาณเขาก็ยกหัวขึ้น

เงาที่น่ากลัวมืดมนก็หมุนวนอยู่รอบๆ นางพุ่งออกมาและมาอยู่ข้างๆพวกเขา

แปะ ! แปะ ! แปะ !

เลือดหยดจากปลายนิ้วของนาง . . . . . . . เห็นได้ชัดว่า มันคือเลือดของหญิงสาวเผ่าหน้ากากผี

ฉื่อหยานบางทีก็เห็นชิ้นเนื้อติดอยู่ที่นิ้ว . . .

ลีโอน่าจับร่างของหญิงสาวเผ่าหน้ากากผีแล้วใช้เล็บของคนกรีดร่างของหญิงสาวทุกตารางนิ้ว สร้างรอยแผลนับร้อยบนร่าง มีพื้นที่เดียวที่ไม่มีแผลก็คือหว่างขาของหญิงสาวคนนั้น  …..

โหดเหี้ยมนัก  !

หญิงสาวเผ่าหน้ากากผีที่กำลังจะตายต้องมองด้วยสายตาขุ่นมั่ว นางรู้สึกโกรธและไม่พอใจ ฉื่อหยานและคาถัวเองก็รู้สึกเสียใจกับนางและคิดว่านางช่างโชคร้ายจริงๆ

เพราะปากที่น่ารังเกียจและหยาบคายของนาง ทำให้นางเรียกความตายมาใส่ตัว นางมีรอยแผลมากมายบนร่างของนางทำให้ดูอนาถเป็นอย่างมากและทำให้นางคิดกับตัวเองว่า เหตุใดนางจึงทำเช่นนั้นกัน   ?

หวือ !

แท่นบูชาวิญญานที่เหมือนกับหยดน้ำสีฟ้าก็ลอยขึ้นเหนือหัวของหญิงสาว วิญญานสวรรค์ของนางปรากฏลักษระของมันคล้ายกับร่างจริงของนางมันเต็มไปด้วยความแค้นถึงกระดูกและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจ มันกำลังจ้องไปที่ลีโอน่า

ลีโอน่า ทำเป็นไม่เห็นมัน นางเดินทางไปฉื่อหยาน , และเหลือบมองไปที่เขา. " ทำไมเจ้ายังยืนเฉยอีก? "

ฉื่อหยานมีปฏิกิริยาตอบสนองทันที เขาแตะหน้าผากของเขาและแท่นบูชาวิญญานของเขาก็ลอยขึ้นมาเหนือหัว หลุมดำลึกลับในชั้นความรู้แห่งพลังก็ขยายออก เกิดเป็นดึงดูดที่น่าหวาดกลัว

แท่นบูชาวิญญานและวิญญานของหญิงสาวเผ่าหน้ากากผีก็ถูกดูดอย่างรุนแรง ความกลัวปรากฏลึกบนใบหน้าที่งดงามของนาง วิญญานของนางสั่นสะท้านพยายามที่จะดิ้นรนหลบหนี

โดยทั่วไป มันยากที่จะทำลายวิญญาน นอกจากจะใช้อาวุธระับแรกเริ่มดั้งเดิมแล้ว ก็มีเพียงพลังที่น่าหวาดกลัวเท่านั้นที่ทำได้

ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าลีโอน่าไม่สามารถทำลายวิญญานหรือแท่นบูชาวิญญานของนางได้  ด้วยคุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ของวิญญานซึ่งสามารถทะลุผ่านทุกสิ่ง นางคิดว่านางสามารถหนีออกจากการต่อสู้ได้โดยใช้เวลาไม่นาน

แต่น่าเสียดายที่นางไม่รู้ว่ามีปีศาจเช่นฉื่อหยานอยู่...

ฉื่อหยานนั้นมีระดับต่ำสุดในที่แห่งนี้ แต่พลังของเขานั้นนับได้ว่าชั่วร้ายที่สุด พลังของเขากลายเป็นหลุมดำที่สามารถดูดและกลืนกินวิญญานได้   !

ขณะที่แรงดูดมหาศาลมาถึงนาง นางก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ทันทีนางก็ดิ้นรนเพื่อหนี

แต่มันสายไปแล้ว

ไม่ว่านางจะดิ้นรนเพียงใด นางก็ไม่สามารถหลุดออกจากแรงดูดของหลุมดำได้ หลุมดำเป็นเหมือนกับเจ้ากรรมนายเวรกับแท่นบูชาวิญญานของนาง มันดึงแท่นบูชาวิญญานของนางเข้าไปทีละนิดอย่างช้าๆ สักพัก แท่นบูชาวิญญานของนางก็หายเข้าไปในหลุมดำ

ณ เวลานี้ ฉื่อหยานและคาถัวก็เข้าใจแล้วว่าทำไมร่างที่บาดเจ็บสาหัสของหญิงสาวจึงได้กระเด็นมาอยู่ตรงเท้าพวกเขา

ลีโอน่า อยากให้ฉื่อหยานกลืนกินแท่นบูชาวิญญานของนาง….

หวือ !

วิญญาณของหญิงสาวทั้งหมดหายเข้าไปในหลุมดำ สัญญานชีวิตของนางทั้งหมดหายไปราวกับมีมีดคมได้ตัดการเชื่อมต่อทั้งหมดในพริบตา

โลกนี้จะไม่มีกลิ่นอายของหญิงสาวคนนี้อีก จะไม่มีร่องรอยวิญญานใดๆของนางปรากฏอีกต่อไป

ลึกลงไปในพื้รที่มืดมิด ชายเผ่าหน้ากากผีดูเหมือนจะถูกจัดการได้ทุกวินาที เขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดของเขาดังไปทั่วพื้นที่มืดมิดราวกับสัตว์ร้ายที่สูญเสียคนรักไป ท่ามกลางเสียงร้องที่น่าสงสารของเขา ทะเลเพลิงก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและพุ่งจากไป

" ข้าสาบานเลยว่าจะตามล่าพวกเจ้าจนวันสุดท้ายของชีวิต  นี้คือจุดประสงค์เดียวที่ข้ามีชีวิตอยู่ ! ตราบใดที่พวกเจ้ายังมีชีวิต ! ไม่ว่าพวกเจ้าจะอยู่ที่ใด ข้าก็จะดึงผิวหนังและกระชากกระดูกของพวกเจ้าออกมาทั้งเป็น  ! ข้าจะทำให้พวกเจ้าทรมานนับหมื่นปีก่อนที่จะตาย ข้าสาบานเลยว่าพวกเจ้าจะต้องตกตายอย่างเจ็บปวดที่สุด   " . . . . . . .

คำสาปแช่งที่ไม่พอใจของชายคนนั้นก็ดังลั่นไม่เสื่อมคลายภายในระยะหนึ่งร้อยไมล์ หลังจากนั้นกลิ่นอายของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ แต่เสียงสาปแช่งของเขายังคงดังก้องอยู่

ลีโอน่าขมวดคิ้ว ร่างของนางเป็นประกายแสงสีดำมืด

พื้นที่มืดมิดที่อยู่เบื้องหลังพวกเขากลายเป็นกลุ่มเมฆสีดำ เข้าสู่ร่างกายของนาง หลังจากหลายวินาที ความมืดก็ได้ถอยกลับเข้าไปในร่างกายของนาง

แสงสว่างกลับมาอีกครั้ง

เงาของเฟยหลานก็ปรากฏ เดินมาทางพวกเขาจากพื้นที่ต่อสู้ที่เต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่น นางเดินมาทีละก้าวแต่กลับสามารถข้ามผ่านได้หลายร้อยเมตร ไม่นาน นางก็มาถึง

" ชายคนนั้นมีระดับที่สูงกว่า เขาใช้ทุกอย่างเพื่อหลบหนี ข้าไม่อาจหยุดเขาได้   . " เฟยหลานตามืดมน แต่เสียงของนางกลับเย็นชา " ข้าส่งพลังเข้าไปในร่างของเขาแล้ว มันจะกัดกร่อนเลือดเนื้อของเขาเช้าๆ เขาไม่สามารถรักษามันได้ง่ายๆ เขาไม่ใช่ปัญหาอีกแล้วในตอนนี้ "

ฉื่อหยาน คาถัว และลีโอน่าพยักหน้าหลังจากที่ฟังนาง

ทุกคนรู้ว่าพลังกัดกร่อนของเฟยหลานนั้นน่ากลัวเพียงใด ฟานเย่ถูกโจมตีครั้งเดียวแต่กลับตกตายในวันต่อมา พลังกัดกร่อนสามารถกัดกินเลือดเนื้อและพลังในร่างได้อย่างหมดจด ทันทีที่นางส่งพลังกัดกร่อนนี้เข้าไปในร่างนักรบคนใด ถึงแม้นักรบคนนั้นจะบาดเจ็บไม่มาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผลกระทบที่น่ากลัวของการกัดกร่อนก็จะสร้างความเสียหายที่รุนแรงให้

คราวนี้ เฟยหลาน ได้ปล่อยพลังกัดกร่อนเข้าไปในร่างชายเผ่าหน้ากากผี รวมกับที่เขาบาดเจ็บก่อนหน้า เขาจะต้องไม่มีแรงพ่อที่จะรับมือกับพวกมันในระยะเวลาสั้นๆนี้แน่นอน

ถ้าเขาไม่มีเม็ดยาหรือพลังที่มหัศจรรย์ช่วยเหลือ เขาก็อาจถูกย่อยสลายได้ ร่างกายของเขาจะเน่าเปื่อย แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูคุกคาม แต่เขาไม่มีความสามารถที่จัทำได้ มันจึงทำให้ฟังดูตลกเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ฉื่อหยานไม่ได้รู้สึกเครียดหรือกังวลอะไร เผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่กำลังจะตาย มีอะไรที่เขาต้องกลัว ?

ฉื่อหยานยิ้มมองกรงน้ำแข็งสีฟ้าหลังกองเศษซากหิน

หลังจากที่พวกเขาได้พบคนจากเผ่าหน้ากากผีทั้งสอง ฉื่อหยานได้ก็ขังจี่โหยวและผลักเขาไปอีกด้านหนึ่ง  มันป้องกันไม่ให้เขาเห็นสิ่งที่ไม่ควร  ในทางกลับกัน มันก็จะป้องกันเขาจากการโจมตีไม่คาดคิดด้วย

ฉื่อหยานปล่อยลำแสงพลังออกไป พลังความเย็นไหลลงไปบนพื้นไหลไปยังกรงน้ำแข็งสีฟ้า เขายิ้มและกล่าวว่า   " ข้าต้องปรับพลังของข้า มันใช้เวลาไม่นาน เขาคงไม่เป็นอะไร "

เฟยหลาน ลีโอ และ คาถัวมีความสุข เขาไม่รอให้ฉื่อหยานบอกอะไร พวกเขาเตรียมความพร้อมทันที พวกเขานั่งลงตรงหน้าด้วยความกระตือรือร้น ราวกับนักเรียนที่รอคุณครู

ฉื่อหยานหัวเราะ นั่งลงแล้วพูดอย่างร่าเริง " เราได้พลังและพลังวิญญานของนักรบระดับพระเจ้าสวรรค์มา เอาหละ พวกท่านเตรียมรับของขวัญก้อนใหญ่ได้เลย  "

" ฮ่าๆ หากติดตามศิษย์พี่ เราก็จะได้กินเนื้อกันทุกมื้อสินะ " คาถัวยิ้มพูดด้วยความเคาพ เขาหลับตาแล้วรออย่างใจจดใจจ่อ