บทที่ 424 คำมั่นสัญญา

บทที่ 424 คำมั่นสัญญา

บัลลังก์ดอกบัวคริสตัลกุหลาบปรากฏออกมาจากบึงอีกครั้ง ราชาแมลงอสูรเคลื่อนไหวไปมาเกิดเป็นเสียงดังในบัลลังก์ดอกบัวคริสตัล ในขณะแมลงอสูรจำนวนมหาศาลพุ่งไปหานักรบที่อยู่รอบๆบึงอย่างรวดเร็ว

ฉื่อหยานยืนอยู่เหนือบึง มองนักรบเหล่านั้นที่แสดงออกอย่างเย่อหยิ่งอย่างเย็นถูกฝูงแมลงปกคลุม

เป็นหมายของฝูงแมลงนับหมื่นคือนักรบที่อยู่รอบๆ นักรบเหล่านี้ไม่มีพลังพอที่จะรับมือกับพวกมันทั้งหมด

ภายใต้การกัดเซาะโดยแมลง พลังป้องกันและสมบัติลับของนักรบก็ทถูกเคี้ยวออกอย่างสมบูรณ์ แล้วแมลงอสูรก็เจาะเข้าไปร่างของนักรบเหล่านั้น กินสมองของพวกเขาและฆ่าพวกเขาในที่สุด

สายตาของชิเสี่ยว จ้าวเฟิง และคนอื่นๆ ก็ปรากฏร่องรอยความหวาดกลัว พวกเขามองดูแมลงกัดกินนักรบเหล่านั้น พวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความโหดเหี้ยมของฉื่อหยาน

ราชาแมลงอสูรในบัลลังก์ดอกบัวคริสตัลก็บินอย่างช้าๆมาที่ฉื่อหยาน มองเขาด้วยสายตาโหยหา .

" เจ้าต้องฆ่าพวกมันให้หมด จากนั้นเราค่อยมาคุยกัน " ฉื่อหยานขมวดคิ้วและปล่อยจิตสำนึกวิญญาณของเขา

" ขอรับ . " ราชาแมลงอสูรปีก็ตอบเขาอย่างเคารพ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องดัง แมลงอสูรปกคลุมเหล่านักรบอย่างบ้าคลั่งและเริ่มเกิดเป็นทะเลเลือดขึ้น .

นอกจากกลุ่มของ ฉื่อหยานแล้ว , นักรบอื่น ๆทั้งหมดถูกโจมตีและฆ่าตาย

เมื่อนักรบตาย ฉื่อหยานก็จะดูดซับพลังของพวกเขาเข้าไปยังจุดชีพจร

มีศพมากกว่าสามสิบร่างซึ่งส่วนใหญ่พวกเขาอยู่ในระดับนภา ,กลิ่นอายพลังของพวกเขานั้นมีมากมายเป็นอย่างมา ทำให้จุดชัพจรของเขากลายเป็นบวมอย่างน่ากลัว

ฉื่อหยานรู้ว่าการดูดซับกลิ่นอายพลังในครั้งนี้จะทำให้เขาเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง แต่เขาก็ไม่กังวล นั่นก็เพราะ เวลานี้ไม่มีศัตรูเหลือรอดอยู่อีก ถ้ามันเกิดขึ้น เขาก็แค่รอให้มันผ่านไป

ศพเหี่ยวย่นและค่อยๆจมลงไปในบึง ไม่นานร่างเหล่านั้นลอยขึ้นมาบนบึง แมลงอสูรยังคงกัดกร่อนศพเหล่านั้นและเปลี่ยนพวกเขาเป็นโครงกระดูก พวกเขาช่างมีโชคชะตาที่แสนเศร้า

แม้แต่จ้าวเฟิงก็มีสีหน้าตกใจ เขาก็รู้สึกหนาวไปถึงขั้วกระดูก

" เจ้าทำได้ยังไง ? " จ้าวเฟิงถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง ในขณะที่มองฉื่อหยาน " ราชาแมลงอสูรเป็นอสูรระดับแปด มันมีสติปัญญา ไม่เพียงแค่นั้นเจ้ายังสามารถทำให้ราชาแมลงอสูรเคารพเจ้าได้ ข้าสงสัยจริงๆ ทำไมราชาแมลงอสูรถึงได้เชื่อฟังเจ้าเช่นนี้กัน ? "

นี้คือสิ่งที่ทุกคนต้องการจะรู้

" ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่สามารถทำให้มันเชื่อฟังได้เท่านั้น มันยังเคารพข้าอีกด้วย " ฉื่อหยาน บีมยิ้มบางๆ แต่ยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย " ราชาแมลงอสูรและข้ามีข้อตกลงราวกัน ซึ่งยากที่จะอธิบายรายละเอียด ดังนั้น ท่านอย่าได้ถามอะไรมากนักเลย "

จ้าวเฟิงพยักหน้า

" ราชาแมลงอสูรนั้นจะตกลงจะมอบวารีแรกเริ่มชีวิตให้ข้า หึ นี่คือสิ่งที่รู้ " หลังจากลังเลนิดหน่อย ฉื่อหยานกล่าวต่อว่า " แต่ข้ายังไม่สามารถนำมาได้ตอนนี้ มันต้องมีขั้นตอนบางอย่าง ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าทั้งชีวิตของข้าจะสามารถใช้วารีแรกเริ่มชีวิตได้หรือไม่  "

สายตาของทุกคนสว่าง

" ถ้าท่านเข้าสู่นภาที่สามระดับพระเจ้า " , ท่านสามารถหาข้าได้ และข้าจะให้หยดวารีแรกเริ่มชีวิตแก่ท่านหนึ่งหยด " ฉื่อหยานยิ้ม

จ้าวเฟิง ชิเสี่ยว หลี่เยวา และไชอี้สีหน้าก็เปลี่ยรนไป ในขณะที่ดวงตาเป็นประกายกับแสงเจิดจ้า

" นี่คือคำมั่นสัญญา " ฉื่อหยาน กล่าวว่า . " ข้าสัญญากับพวกท่านว่า ถ้าพวกท่านสามารถเข้าสู่นภาที่สามระดับพระเจ้าได้ พวกท่านมาหาข้าได้เสมอและข้าจะมอบวารีแรกเริ่มชีวิตให้หยดหนึ่ง ตราบใดที่ข้ายังมีมัน ข้าจะมอบมันให้พวกท่านแน่ .

จ้าวเฟิงและหลี่เว่ใบหน้าทั้งสองก็ตะลึง ; ร่างของเขาก็สั่น

ชิเสี่ยวดวงตาก็เปิดกว้างในขณะที่พยักหน้าด้วยสีหน้าดีใจ

ไชอี้ยิ้มบางๆในขณะที่ตาของนางสว่างขึ้น

" ทำลายรูปแบบซะ  " ฉื่อหยานมองราชาแมลงอสูรในบัลลังก์ดอกบัวคริสตัล

ปัง !

เสียงระเบิดก็ดังก้องจากทางเข้า หมอกเลือดสรแดงที่อยู่ใกล้ๆทางเข้าก็พังลงอย่างเงียบๆ

" พวกท่านไปก่อนเถอะ ข้าต้องอยู่ที่นี่สักพัก อืม ข้าต้องใช้เวลากับมัน " ชี้ไปที่ทางเข้า ฉื่อหยานก็กล่าวอย่างหนักแน่น " ทางเข้าไม่มีรูปแบบปิดกั้นใดๆแล้ว ดังนั้นพวกท่านไม่ต้องกังวล "

หลังจากพูด เขาเดินไปสองพี่น้องลั่วหลี่และเยว่จางเฟิง ในขณะที่ร่างกายของเขาปลดปล่อยเปลวไฟออกมา

ภายใต้ความร้อนที่แผดเผา น้ำแข็งที่ปกคลุมร่างของพวกเขาก็ละลาย ร่างกายของพวกเขาถูกเปิดเผยทีละนิด

เยว่จางเฟิงดวงตาตาเหม่อลอย เมื่อรู้ถึงได้ถึงพลังที่ร้อนระอุ , เปลวไฟแก่นแท้นรกทันทีก็ปล่อยเปลวไฟออกมาปกป้องร่ายของเขา

บนบัลลงก์ดอกบัวคริสตัล ไม่ได้ส่งแรงสั่นสะเทือนใดๆออกมาอีก เยว่จางเฟิงก็ตื่นขึ้นมา และตาของเขาสว่าง

" เกิดอะไรขึ้น " เห็นนักรบร่างของนักรบที่ตกตาลลอยอยู่บนบึง เยว่จางเฟิงก็มีใบหน้าตกใและถามว่า " เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน ?ทำไมคนพวกนั้นถึงกลายเป็นแบบนี้ แต่พวกเจ้ากลับยังมีชีวิตอยู่ ?

ฉื่อหยานพยักหน้า

" เจ้าได้รับมันแล้วรึ ?

" อะไรรึ ? "

"  วารีแรกเริ่มชีวิต ."

ฉื่อหยานจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ " เจ้ารู้เรื่องวารีแรกเริ่มชีวิตได้อย่างไร ?

" นั่นมันเป็นเหตุผลว่าทำไมเรามาอยู่ที่นี่ . . . " เยว่จางเฟิงเผยดวงตาเศร้า เขายิ้มอย่างบิดเบี้ยว“ข้ารู้ว่ามันอยู่ในบึงแห่งนี้และข้า ก็มาที่นี่ด้วยความหวังที่ข้าจะได้รับวารีแรกเริม่ชีวิตสักหยด อย่างไรก็ตาม เป็นเพราะระดับการบ่มเพาะของข้านั้นยังไม่ถึงระดับนภา ข้าจึงไม่สามารถคงสติต่อไปได้”

" ถ้าฉื่อหยานไม่ได้ช่วยเจ้า ข้าเกรงว่าเจ้าคงจะตายไปแล้ว " ไชอี้ขมวดคิ้วและบอกพวกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น นางบอกว่า ฉื่อหยานใช้เปลวเหมันเยือกแข็งแช่าแข็งพวกเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีจากนักรบคนอื่น นางยังบอกพวกเขาเกี่ยวกับแมลงอสูร่ที่ลอยอยู่บนท้้องฟ้า และกำลังกินร่างของนักรบทั้งหมดในบึง

เมื่อฟังเรื่องที่เกิดขึ้น สีหน้าของ หลินจือ และสองพี่น้องหลัวเมิงก็กลายเป็นตกตะลึง

ส่วนสองพี่น้องลั่วหลี่ก็ขอบคุณฉื่อหยานด้วยความจริงใจ ด้วยความกตัญญู ฉื่อหยานก็ยิ้มจางๆ แต่ไม่พูดอะไร หลินจือ ก็อับอาย นางโค้งหัวของนางและกล่าวว่า ' ขอบคุณ ' ด้วยเสียงเบาๆ

ฉื่อหยานพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวอย่างสบาย

"ฉื่อหยา ข้า . . . ? " เยว่จางเฟิงก็ลังเล และไม่สามารถพูดจบประโยคได้

เขามองจ้าวเฟิงแล้วชิเสี่ยวและไชอี้ ครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะพูด " ฉื่อหยาน ข้าต้องการบอกบางอย่างกับเจ้าเป็นการส่วนตีว”

" ได้" ฉื่อหยาน เคลื่อนไหวไปยังบัลลังก์ดอกบัวคริสตัล และร่างกายของเขาก็ยืนอยู่บนนั้น แสดงออกว่าให้เยว่จางเฟิงตามเขาไป

เยว่จางเฟิงยืนอยู่บนก้อนหินสีแดงเข้า จู่ ๆเขาก็มองฉื่อหยาน และเผยให้เห็นใบหน้าที่ลังเล ดูเหมือนเขาจะรู้ถึงพลังของบัลลังก์ดอกบัวคริสตัล ตลอดจนการดำรงอยู่ของราชาอมลงอสูร และ ดังนั้น เขาจึงไม่กล้าที่จะไปที่นั่น

" ไม่เป็นไร " ฉื่อหยาน ปลอบโยนเขา

หน้าเยว่จางเฟิงดูกังวลไม่น้อย เค้าค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เขา หลินจือ หลัว เหม็ง และ ลู เสี่ยว ก็อยากไป แต่เยว่จางเฟิงโยนพวกเขาได้อย่างรวดเร็วเพื่อหยุดพวกเขาจากมา พวกเขาจะบินไปยังอีกลาวาหิน

" พวกท่านออกไปก่อนเถอะ " ในบัลลังก์ดอกบัวคริสตัล ฉื่อหยานพยักหน้าให้ ชิ เสี่ยว จ้าวเฟิง และคนอื่น ๆ "พวกท่านออกไปเุอะ ข้าจะไปที่นั่นในอีกสองวัน แล้วเราค่อยคุยกันทีหลัง"

หยุดสักพัก เขาก็พูดอย่างต่อเนื่อง , " อ่า เอากลุ่มของหลินจือไปกับพวกท่านด้วย " .

แม้ว่าจ้าวเฟิงและ หลี่เยว่จะ ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไร พวกเขาแค่พยักหน้าและนำกลุ่มคนออกไป

ที่ทางออก , ไม่มีอุปสรรคใดๆอยู่แล้วดังนั้น พวกเขาจึงลอยไปบนเกาะได้

ในหนองน้ำ มีเพียงเยว่จางเฟิงและฉื่อหยานยืนอยู่

" เจ้าได้วารีแรกเริ่มชีวิตแล้วงั้นรึ ?" มองบัลลังก์ดอกบัวคริสตัลข้างล่าง เยว่จางเฟิงก็ถามด้วยใบหน้าที่ถวิลหา

ฉื่อหยานพยักหน้า

" เจ้าสามารถให้ข้าหนึ่งหยดได้หรือไม่ ? ข้าต้องการแค่หนึ่งหยด " เยว่จางเฟิงพูดอย่างตื่นเต้น

ฉื่อหยานขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร

" ข้ารู้ว่าวารีแรกเริ่มชีวิตนั้นมีค่าเป็นอย่างมาก ข้ารู้ของเหลวนี้มีค่ามากเท่าใดต่อนักรบระดับพระเจ้า " เยว่จางเฟิงถูกขึ้น . " ข้าสามารถแลกเปลี่ยนบางอย่างได้ เพียงเจ้าบอกมาว่าต้องการสิ่งใด ข้าจะหาให้เจ้า ไม่ว่ายังไง ข้าจะหามันมาให้ได้ ข้าต้องการเพียงแค่วารีแรกเริ่มชีวิตเพียงหยดเดียวเท่านั้น . "

ฉื่อหยาน ก็มองเขาด้วยความงุนงงและตกตะลึง สักพักเขาก็พูด , " เจ้ายังอยู่ห่างไกลจากนภาที่สามระดับพระเจ้า ทำไมเจ้าถึงต้องการวารีแรกเริ่มชีวิตกัน ?

" ข้าไม่ได้ใช้มันกับตัสเอง " เยว่จางเฟิงถอนหายใจ และเต็มใจเล่าว่า " อาจารย์ของข้าได้ติดอยู่ในนภาที่สามระดับพระเจ้ามาเป็นเวลานานแล้ว ท่านเป็นนักกลั่นสกัด และได้ใช้เวลาทั้งหมดในชีวิตของเขาในการกลั่นสกัดแต่ง เขาอยู่ใกล้กับระดับพระเจ้าแท้จริงแล้ว แต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าเขาสามารถบรรลุขึ้นสู่ระดับนั้นได้หรือไม่ ข้าเกรงว่าเขาจะเศร้าใจ นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องการวารีแรกเริ่มชีวิตไปให้กับเขา "

เยว่จางเฟิงส่ายหน้าต่อเนื่อง " ข้าถูกทอดทิ้งจากนิกายจิตวิญญานสมบัติศักดิ์สิทธิ์ และเกือบกลายเป็นอาหารของเหล่าสัตว์อสูร ถ้าอาจารย์ไม่ได้มาช่วยข้าไว้ ข้าคงตายไปแล้ว ข้าไม่ต้องการเห็นเขาหยุดอยู่ในระดับเช่นนี้ตลอดไป ข้ารู้ว่าการบรรลุเข้าสู่ระดับพระเจ้าแท้จริงคือความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของท่าน ข้าแค่อยากจะช่วยเขา และตอบแทนผู้ที่สั่งสอนข้า . "

ฉื่อหยาน ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง

" ข้าขอร้อง  " , เยว่จางเฟิงพูดข้อร้องเขา " ข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถตอบแทนสิ่งใดที่มีค่าเท่าให้เจ้าได้ แต่ข้าสัญญากับเจ้าว่า ถ้าเจ้าต้องการอะไร ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อเจ้า เจ้าสามารถบอกความต้องการของเจ้ามาได้ และข้าจะเก็บมันไว้ในใจ และทดแทนให้เจ้าในภายหลัง"

" ข้าขอถามอะไรหน่อย . . . " ฉื่อหยานที่เงียบมานานก็มองราชาแมลงอสูรปีศาจและส่งจิตสำนึกวิญญานออกไป" เจ้าสามารถให้วารีแรกเริ่มชีวิตแก่ข้าได้จริงๆใช่หรือไม่ ?

" ใช่ " .

" ขอบคุณ  " .

" แต่ท่านต้องให้หยดเลือดแก่ข้าหนึ่งหยดก่อน .

" ได้ "

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1394 แล้วนะคะ มี 30 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 50 ตอน หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ