บทที่ 355 ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ

บทที่ 355 ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ

เหนือเกาะร้าง ฉื่อหยาน ,หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดาบในมือกวัดแกว่งและประกายแสงคมดาบอย่างรวดเร็ว ก็พุ่งออกไปราวกับเลือดเจาะลงบนภูเขาที่อยู่ตรงข้าม เลือดแสงก็บดผู้เขาเป็นชิ้นๆ ราวกับว่ามันประทะเข้ากับเต้าหู้นิ่ม แยกมันออกเป็นสองซีก แล้วภูเขาก็ถล่มในไม่ช้าหลังจากนั้น

ด้วยดาบยักษ์ลึกลับในมือ ฉื่อหยานรู้สึกยอดเยี่ยมเป็นอย่างมากราวกับว่าโลกทั้งใบอยู่ในมือเขา พลังของเขาปลดปล่อยออกมา และฉากต่างๆก็ปรากฏอย่างอย่างชัดเจนในจิตใจของเขา เขาไม่สามารถระงับความต้องการในการฆ่าฟัน เขาหยุดไม่สามารถหยุดความต้องการที่จะทำลายสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยการโจมตีครั้งเดียว

มันคือความสุขที่สุดที่จะบรรยาย

จากระยะไหล สองนักรบระดับนภาก็โชคดีพอไม่ถูกฆ่าด้วยดาบของ ฉื่อหยาน ใบหน้าของพวกเขาตกใจเป็นอย่างมากและพวกเขาไม้กล้าที่จะลงมือใดๆ หรือเข้าไปใกล้เขา เพราะพวกเขารู้สึกว่ามันอันตรายเป็นอย่างมาก

ในสายตาของนักรบระดับนภา , ฉื่อหยาน ตอนนี้เป็นปีศาจที่อยู่นอกกฏเกณของพระเจ้า พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยงเพื่อรักษาชีวิตของพวกเขา แม้แต่ สามนักรบระดับพระเจ้า ชิงหมิง กษัตริย์ปฐพี และ ราชินีนภาก็จ้องมองไปที่ ฉื่อหยาน ที่กำลังหัวเราะออกมาดัง ๆ ด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร

มีเพียงศพราชันหมื่นปีของนิกายซากศพที่ไม่หวาดกลัวฉื่อหยาน มันพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างเร่งรีบ ด้วยประกายแสงห้าธาตุที่หดตัวเป็นเส้นแสง เส้นแสงส่องสว่างโชดช่วง และทันทีศพราชันย์ก็ปรากฏด้านหน้าฉื่อหยาน

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ฉื่อหยาน สแยะยิ้มขณะยกดาบยักษ์ลึกลับขึ้น แสงสีเลือดเข้มข้นกระจายออกมาทุกทิศทาง ซึ่งไม่แตกต่างจากเลือดสดๆที่ไหลออกมาจากดาบ ดวงตาบนดาบก็เรืองแสงสีแดงออกมาอย่างลึกลับ  ประกายแสงดาบพุ่งออกมาอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาบนตาก็กลอกไปมาราวว่ากำลังรอให้เขาเริ่มโจมตี

กลิ่นอายของดาบก็ฉีกท้องฟ้าออกจากกัน เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ แสงประหลาดมากมายพุ่งออกมาจากรูนั้น ราวกับภาพถ่ายจากดวงดาว พุ่งไปที่แมลงซากศพอีกกลุ่ม ดูดพวกมันเข้าไปและพวกมันก็หายเข้าไปในช่องว่างขนาดใหญ่ พวกมันหายไปจากโลกอย่างสมบูรณ์

" โฮ๊วววววววว ฮว๊ากกกกก "

ศพราชันย์ยกหัวของมันขึ้นคำราม . เมื่อมันคำราพลังห้าธาตุที่แข็งแกร่งก็หลอมรวมกัน แล้วผสมกับกลิ่นอายศพ และไหลไปที่ประกายแสงห้าธาตุ หลังจากที่ได้รับพลังมากขึ้น ประกายแสงห้าธาตุก็กลายเป็นเหมือนเมฆหลากสีก้อนใหญ่ และพุ่งไปที่ ฉื่อหยาน . ศพราชันย์ก็หันไปรอบๆ พุ่งเข้าไปในประกายแสงห้าธษตุ แล้วหายไปอย่างประหลาด

ฉื่อหยาน แสยะยิ้ม ; หน้าของเขาก็เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เมื่อดาบตวัดขึ้น เลือดแสงปีศาก็จออกมาจากดวงตาบนดาบและเจาะตรงไปที่ประกายแสงห้าธาตุ เมื่อเลือดแสงทะลุผ่านประกายแสงห้าธาตุไป ประกายแสงห้าธาตุก็แยกเป็นชิ้นๆอย่างง่ายดายราวกับเป็นเศษกระดาษ

ใบหน้าของราชินีนภาและกษัตริย์ปฐพีกํ็เปลี่ยนไปอย่างมาก ร่องรอยของความตื่นตระหนกก็ประกายในดวงตาของพวกเขา ชิงหมิงดวงตาก็ส่องประกายสีเขียวอ่อน และแสงสีเขียวก็พุ่งออกมาจากดวงตาของเขา มองไปที่ประกายแสงห้าธาตุ เขาก็ยกมือขึ้นพร้อมกับปรากฏสัญลักษณ์แปลกๆ

จิตสำนึกพลันไหลออกมาจากวิญญานของ ชิงหมิง ก็เป็นเหมือนลำธาร ทันทีก็ไหลไปที่ประกายแสงห้าธาตุ หลังจากที่ได้รับจิตสำนึกของชิงหมิง ประกายแสงห้าธาตุซึ่งเคยถูกแบ่งเป็นชิ้นๆก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆหดลงด้วยความเร็ว

ในประกายแสงห้าธาตุ ศพราขันย์ที่มีรูปร่างโหดเหี้ยมก็ปรากฏขึ้นเหมือนสายฟ้า ทันทีที่มันปรากฏ ดวงตาคู่นั้นที่ไร้ซึ่งความรู้สึกก็ส่องประกาย ปรากฏเป็นเปลวไฟสีเขียว ตอนนี้ ผ่านเปลวไฟศพ ศพราชันย์ก็เชื่อมต่อกับชิงหมิงราวกับว่าชิงหมิงได้เข้ามาควบคุมร่าง

ศพราชันย์ดวงตาก็ส่องประกายสีเขียว ดวงตาของเขาก็แปลกไป เส้นผมของร่างสูงสามเมตรที่ดูเหมือนลิงก็เริ่มสั่น แม้ไม่มีลม แต่เส้นผมแต่ละเส้นกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายมหาศาล ร่างศพราชันย์ก็สั่นสะท้านเหมือนเส้นผมของมันก็หลุดออกมากลายเป็นแข็งเหมือนเข็มเหล็ก พุ่งตรงไปที่ ฉื่อหยาน ราวกับห่าฝน การโจมตีนี้ได้ปกคลุมรอบๆตัวเขาทั้งหมด

" วุช วุช วุช " .

เส้นผมนับไม่ถ้วนของศพราชันย์ก็ปกคลุมทั่วท้องฟ้าและประทะเข้ากับร่างของฉื่อหยาน ก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้ใดๆ

" เป้ง เป้ง เป้ง "

ผมประทะเข้ากับร่างกายส่วนบนของเขา เกิดเป็นเสียงเหล็กประทะกันดังขึ้น . แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

อย่างไรก็ตาม เพราะร่างกายช่วงล่างของเขายังไม่กลายพันธุ์ เส้นผมของศพราชันย์จึงเจาะผ่านมันไปได้อย่างรวดเร็ว ฉื่อหยาน สองขาของเขาที่ดูน่าเกลียดจากการถูกฝูงนกของกษัตริย์ปฐพีจิกก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ถูกเจาะด้วยเส้นผม ทำให้มันดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก แม้ว่ากระดูกไม่ได้รับความเสียหายใดๆแต่เลือดและเนื้อก็ปรากฏออกมา

จากในเส้นผมของศพราชันย์ , กลิ่นอายศพนับล้านก็ไหลออกมาและทำลายขาของฉื่อหยาน หลังจากกลิ่นอายศพลอยออกมา มันรีบวิ่งไปตามเส้นเอ็น และวิ่งเข้าไปในเอวของเขา ฉื่อหยานก็กระตุ้นวงหมุนบนท้องเขาเล็กน้อย , วงหมุนบนท้องของเขาก็หลอมรวมพลังของรูปแบบชีวิตทั้งสาม หลังจากนั้น เขาโคจรพลังเหล่านั้นลงไปเพื่อต่อต้านกลิ่นอายศพ

" โฮ๊กกกกก โอ๊กกกกก โอ๊กกกกก "

หลังจากการระเบิดครั้งแรกได้เกิดขึ้น ศพราชันย์ยังคงคำรามและพุ่งไปข้างหน้า เมื่อมันใช้เคล็ดวิชาลับซากศพ กลิ่นอายศพก็ปรากฏขึ้นที่เล็บของมันนับไม่ถ้วน ทำให้เล็บยาวขึ้นอีกสิบเมตรและเล็บนั้นก็คว้าไปที่ฉื่อหยาน .

ด้วยกลิ่นอายศพที่กระจายทั่วท้องฟ้า มันก็พุ่งพล่านไปทั่วร่างฉื่อหยาน . การโจมตีนี้ของศพราชันย์แหลมคมเป็นอย่างมากราวกับว่ามันจะฉีกกระฉากสิ่งมีชีวิตนับล้านบนโลก การโจมตีที่ชั่วร้ายนี้ส่งผลต่อฉื่อหยานมาก

ฉื่อหยาน พยายามกดความเจ็บปวดที่ขาไว้ โล่ดาราก็ปรากฏขึ้นแสงดวงดาวนับไม่ถ้วนก็แวบขึ้นและห่อรอบร่างกาย ปกคุลมร่างเขา จากนั้นเขาก็พุ่งไปและพยายามปลดปล่อยการฟันอีกครั้งหนึ่ง

" คืดด คืดด " .

ศพราชันย์เล็บที่ชั่วร้ายก็ถูกฟันขาด แม้ว่าเล็บของมันจะถูกทำลายไปแล้ว พวกมันก็ยังคงหลงเหลือพลังอยู่ เล็บทั้งสิบที่ดูเหมือนกับดาบก็ปลดปล่อยไปแรงกดดันที่น่าหวาดกลัวไปที่ฉื่อหยาน

" ฟุบ ฟุบ ฟุบ "

เล็บแหลมคมยาวก็แทงไปที่โล่ดารา ทำให้จุดดวงดาวมากมายสั่นไปมา ทำให้พวกมันทั้งหมดระเบิดออก เล็บของศพราชันย์ก็ระเบิดพร้อมกับโล่ดารา และค่อยๆหายไป

อย่างไรก็ตาม เล็บเดิมที่มีขนาดยาวสิบเมตรก็ยังคงอยู่และมันก็แทงไปที่หน้าอกของฉื่อหยานด้วยความรวดรเ็ว .

" ฟุด ”

สิบเล็บแหลมคมที่เป็นเหมือนดาบเล็กแหลมก็สร้างลอยข่วนลึกสามเซย เจาะเข้าไปในร่างกายของเขา

มันมีขนาดลึกเพียงสามเซน

เล็บทั้งสิบก็ส่ายไปมาอย่างแปลกประหลาด เล็บที่แข็งแกร่งเหล่านั้นพยายามเจาะทะลุหน้าอกของฉื่อหยานอย่างต่อเนื่อง แต่มันก็ถูกหยุดด้วยอุปสรรคบางอย่าง

ศพราชันย์เล็บของมันสามารถทลายภูเขาและพื้นดินได้ อาจจะอธิบายได้ว่านี่เป็นหนึ่งในการโจมตีที่แรงที่สุดของศพราชันย์หรืออาจเทียบการถูกฟันด้วยดาบที่แหลมคมจากนักรบระดับพระเจ้า แม้แต่นักรบระดับพระเจ้าไม่ง่ายที่จะรับมือกับการโจมตีนี้ ถ้านักรบคนนั้นไม่ระวัง ร่างของเขาต้องถูกแทงและระเบิดออกแน่นอน

ชิงหมิงยังเชื่อว่า ฉื่อหยาน จะต้องตายแน่นอนในการโจมตีครั้งนี้ ต่อให้เขาเป็นนักรบที่มีประสิทธิภาพมากแค่ไหน แต่ถ้าถูกการโจมตีนี้เพียงครั้งเดียว จะต้องตายแน่นอนไม่มีข้อยกเว้น

อย่างไรก็ตาม ผลครั้งนี้กลับทำให้เขารู้สึก สยดสยอง

มันทำได้เพียงสร้างลอยข่วนลึกสามเซน

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนหรือว่าจะรวบรวมกลิ่นอายศพไว้ที่เล็บทั้งสิบเพียงใด พวกมันก็ไม่สามาถเจาะทะลวงไปต่อได้ แม้แต่เซนเดียว

ชิงหมิงก็ตกตะลึง .

หน้าฉื่อหยานก็เปลี่ยนไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกแปลกประหลาด พลังของเขานับไม่ถ้วนในเส้นใยกล้ามเนื้อก็ปลดปล่อยพลังออกมาอย่างรุนแรง ที่ไม่เพียง แต่ป้องกันการโจมตีของเล็บทั้งสิบ แต่ยัง สะท้อนการโจมตีฝ่านตรงข้ามกลับไป

พันล้านเส้นใยกล้ามเนื้อก็มัดอัดแน่นกันเป็นมือจำนวน และค่อยๆผลักกรงเล็บของศพราชันย์ออกจากร่างกาย ฉื่อหยาน .

" โฮ๊กกกกก โฮ๊กกกกกกก "

ศพราชันย์ หอนคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันบุกไปข้างหน้าอีกครั้ง เล็บหักก็กลับมายาวขึ้นอีกสิบเมตรเพียง แค่กระพริบตา มันก็แปลกประหลาดไปมาก

ฉื่อหยาน ดวงตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็เผยรอยยิ้มแปลกๆ หนึ่งในมือของเขาก็ดันไปข้างหน้า พลังบ้าคลั่งของร่างกายของเขาทันทีก็ถูกกระตุ้นออกมา หลอมรวมกับเปลวเหมันเยือกแข็ง แกนเพลิง จิตวิญญานพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ และ พลังปราณลึกลับในร่างกายของเขา มันอัดแน่นกันลงที่มือของเขาเหมือนกับภูเขาใหญ่กระแทกไปที่ศพราชันย์

เมื่อศพราชันย์ถลันเข้าไปที่ฉื่อหยาน ห่างจากเขาเพียงห้าเมตร ศพราชันย์ก็ถูกผนึกแห่งชีวิตขนาดใหญ่เท่าภูเขากระแทก ศพราชันย์ที่มีขนาดสูงสามเมตร ร่างกายถูกก็ถูกมัดไว้แน่น และกลิ่นอายแห่งชีวิตก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเขา

ศพราชันย์ถูกกำหลาบ ตอนนี้กลายเป็นนิ่งและ . ดวงตาที่กลายเป็นว่างเปล่าก็จ้อง ฉื่อหยาน .

ในเวลาเดียวกัน , การเชื่อมต่อที่ลึกซึ้งระหว่าง ฉื่อหยาน และศพราชันย์ก็ปรากฏ

" ฆ่า ฆ่า ฆ่า "

เจตนาร้ายก็ปรากฏขึ้นมาจากจิตใจของศพราชันย์และทันทีที่เข้าไปในห้วงจิตสำนึกของ ฉื่อหยาน ดวงตาของฉื่อหยานก็ส่องประกาย เขาได้ย้ายกลิ่นอายชั่วร้ายไปที่วิญญานหลัก โดยไม่รอให้ศพราชันย์ทำอะไร , ฉื่อหยานก็เชื่อมต่อกับศพราชันย์ด้วยวิญญานหลักที่อยู่ในห้วงจิตสำนึกเพื่อเปิดดวงตาที่สามตรงหว่างคิ้วของเขา

พวงแสงเงินก็พุ่งออกมาจากดวงตาที่สาม , พุ่งไปไปยังศพราชันย์โดยตรง ทันทีที่แสงสีเงินพบเมล็ดเคล็ดวิขาควบคุมของชิงหมิงที่อยู่ภายในสมองของศพราชันย์

พลังสีเงินนี้ เป็นของเปลวไฟกลืนกินเก้าวิญญาน มันลุกโชนท่วมเมล็ดควบคุมวิญญาน มันเป็นวิธีเดียวกับที่ฉื่อหยานทำลายภาพลวงตาของฟานเซียงหยุนที่อยู่ในวิญญาน เปลวไฟสีเงินลุกโชนและเผาเมล็ดนี้เป็นขี้เถา

พลังที่พันธนาการศพราชันย์อยู่ก็หายไปในอากาศ จิตสังหาร ภายในหัวของศพราชันย์ที่มีก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆวงบลง

หลังจากอยู่ภายใต้เคล็ดวิชาควบคุมวิญญานมานานนับหมื่นปี ศพราชันย์ก็เริ่มมีความคิดและการรับรู้ทางวิญญานก็เริ่มกลับมา

" เจ้าเป็นใคร ? " จิตสำนึกวิญญานของศพราชันย์ก็เข้ามาในห้วงจิตวิญญานของ ฉื่อหยาน

" อย่าถามว่าข้าเป็นใคร ข้าไม่ใข่ศัตรูของท่านแน่ๆ " ฉื่อหยาน มีความสุขมาก ตอนนี้เองเขาก็เริ่มตีเหล็กตอนที่มันยังร้อนอยู่ " ข้านำเมล็ดจากเคล็ดวิชาควบคุมวิญญานที่อยู่ภายในวิญญานของท่านมานานนับหมื่นปีออกไป ข้าปลดปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระ , เจ้าสามารถเลือกใช้ชีวิตได้ตามใจ เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นทาสใครอีกต่อไป "

" อิสระ อิสระภาพ . . . . . . . " ศพราชันย์จิตวิญญานก็เริ่มปั่นป่วน บางอย่างที่ชัดเจนก็ปรากฏในดวงตาที่พร่ามัว และแสงสีเขียวก็หายไปจากดวงตา

" อั๊ก ! "ประมุขนิกายซากศพชิงหมิงก็กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำในขณะที่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

เขามองไปที่ฉื่อหยานอย่างว่างเปล่า แล้วขยับสายตาของเขาไปที่ศพราชันย์ที่จิตสำนึกค่อยๆฟื้นฟู เขากรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง " ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด !  "

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1394 แล้วนะคะ มี 30 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 50 ตอน หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ